1292/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1292 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1292/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Μιλτιάδη Σπυρόπουλο και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Δ. Κ. του Ν., κατοίκου ..., 2. Ε. Κ. του Ν., κατοίκου ..., 3. Β. Ψ. του Γ., κατοίκου ..., 4. Κ. συζ. Β. Ψ., το γένος Ι. Δ. - Χ., κατοίκου ... και 5. Α. συζ. Β. Κ., το γένος Ν. Κ., κατοίκου ..., όλοι οι ανωτέρω παραστάθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Αλέξανδρου Κανδαράκη και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Του Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου του Παρέδρου του Ν.Σ.Κ. Αντώνιου Αντωνίου και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-6-2003 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6620/2004 και 1585/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση τους ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 2-3-2007 αίτησή τους. Το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου εξέδωσε την υπ' αριθ. 985/2009 οριστική του απόφαση. Η υπόθεση έρχεται για συζήτηση πάλι με την από 10/5/2009 κλήση των καλούντων και συζητήθηκε με την από 16-2-2010 ανταίτηση του ήδη αναιρεσίβλητου. Συνεκδικάζοντας την από 2-6-2003 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων καθώς και την ανταίτηση που άσκησε με τις προτάσεις του το ήδη αναιρεσείον, εκδόθηκε η 3648/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεσή της ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28-6-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 6-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 20 παρ.5 του Ν. 2882/2001 (ΚΑΑΑ) εάν έχει ασκηθεί παραδεκτώς αίτηση, εκείνος κατά του οποίου απευθύνεται δύναται να ασκήσει με τις προτάσεις που κατατίθενται, με την ποινή του απαραδέκτου, πέντε τουλάχιστον ημέρες πριν από τη συζήτηση, αντίθετη αίτηση για τα ίδια ακίνητα για τα οποία ζητείται με την αίτηση ο οριστικός προσδιορισμός της αποζημίωσης.

Ως (πρώτη) συζήτηση για τον υπολογισμό της προθεσμίας της συζήτησης σε περίπτωση αναίρεσης απόφασης του Εφετείου θεωρείται εκείνη ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο και συγκεκριμένα δεν απέρριψε ως απαράδεκτη την ανταίτηση του Ελληνικού Δημοσίου, ήδη αναιρεσιβλήτου, αν και αυτή ασκήθηκε στην μετ' αναίρεση πρώτη συζήτηση της υποθέσεως ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής και όχι κατά την αρχικώς (πρώτη) συζήτηση της αιτήσεως για τον οριστικό προσδιορισμό της αποζημιώσεως, κατά την οποία εκδόθηκε η αναιρεθείσα υπ' αριθ. 6620/2004 απόφαση του Εφετείου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής απολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια απολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (ΑΠ 622/1983). Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες (ΑΠ 413/1993).

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς απολογίες (Ολ.ΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως κα σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 1547/1997 ΕλλΔνη 1997 σελ. 1573).

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 465/1988).

Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 43/1990, ΑΠ 2105/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη 3648/2010 απόφασή του, μετά την έκδοση της 985/2009 απόφασης του Αρείου Πάγου, που αναίρεση την 6620/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, δέχθηκε, μέσα στα όρια που διαγράφονται στην αναιρετική απόφαση και ύστερα από αξιολόγηση των αποδείξεων τα παρακάτω πραγματικά περιστατικά:

Με την από 14-6-2002 Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού και των Μελών της Κυβέρνησης, που δημοσιεύτηκε νόμιμα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 139 Α/14-6-2002) κηρύχθηκε αναγκαστική απαλλοτρίωση για δημόσια ωφέλεια, για την εκτέλεση του Ολυμπιακού Έργου της Μαραθώνιας διαδρομής.

Ειδικότερα τη διάνοιξη - διαπλάτυνση της Λ. Μαραθώνος, στη Λ. Μαραθώνος της Κοινότητας Πικερμίου και του Δήμου Παλλήνης. Όσον αφορά την υπ' αριθμ. 14 ιδιοκτησία, όπως αυτή εμφαίνεται στον οικείο κτηματολογικό πίνακα και διάγραμμα, φερομένων ιδιοκτητών των αιτούντων -καλούντων Β. και Κ. Ψ., πρέπει να λεχθούν τα εξής:

Η ιδιοκτησία αυτή, με πρόσωπο στη Λ. Μαραθώνος, εκτός σχεδίου στην κοινότητα Πικερμίου, είχε αρχική επιφάνεια 4.245 τμ. Από την επιφάνεια αυτή ρυμοτομήθηκαν 134,51 τμ, λόγω της διαπλάτυνσης της ως άνω λεωφόρου. Εντός του οικοπέδου αυτού υπάρχει κτίριο με χρήση επαγγελματική. Η λεωφόρος είναι ανοικτή και όχι κλειστή, τα υψομετρικά δεδομένα δεν διαφοροποιήθηκαν και υπάρχει άνετη δυνατότητα πρόσβασης στο ακίνητο.

Λόγω της απαλλοτρίωσης δεν άλλαξαν τα πολεοδομικά δεδομένα της ιδιοκτησίας αυτής και δεν δημιουργήθηκαν επιπτώσεις στη χρήση της. Επίσης δεν άλλαξε η θέση του άξονα της οδού μετά τη διαπλάτυνση και κατά συνεπείαν οι προϋποθέσεις της δόμησης. Το εν λόγω οικόπεδο είναι παραλληλόγραμμο, με μικρή πρόσοψη και μεγάλο βάθος, το δε κτίριο βρίσκεται σε μεγάλο βάθος σε σχέση με τον άξονα της οδού.

Λόγω της απότμησης τμήματος της προσόψεως (που η επιφάνεια του είναι μικρή σε σύγκριση με τη συνολική επιφάνεια) δεν δυσκολεύεται η είσοδος των οχημάτων στο χώρο στάθμευσης εντός του οικοπέδου, ο οποίος είναι επαρκής για τον προορισμό του. ως εκ τούτου ουδεμία μείωση αξίας υπέστησαν τόσο στο εναπομείνον εδαφικό τμήμα όσο και το κτίσμα, λόγω της απαλλοτρίωσης.

Η ευρισκόμενη στο Πικέρμι ιδιοκτησία 118 της φερόμενης ιδιοκτήτριας Α. συζ. Β. Κ., εντός σχεδίου, είχε συνολική επιφάνεια 1397,72 τ.μ. Από την πρόσοψή της, στη Λ. Μαραθώνος απαλλοτριώθηκε τμήμα επιφάνειας 33,80 τμ, που αποτελεί μια μικρή γωνία στην πρόσοψη. Στο εναπομείναν υπάρχει κτίσμα συνολικού όγκου 2.880 κ.μ., αποτελούμενο από ισόγειο, στο οποίο στεγάζεται το εστιατόριο "..." και πρώτο, όροφο που είναι κατοικία.

Ενόψει του ότι το οικόπεδο έχει ανοικοδομηθεί, τυχόν αλλαγή στα πολεοδομικά δεδομένα, μετά την απαλλοτρίωση, σχετικά με την ανοικοδόμηση επί του οικοπέδου, δεν λαμβάνεται υπόψη για τη μείωση της αξίας του. Όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουν διαφοροποιηθεί τα πολεοδομικά δεδομένα ούτε έχουν δημιουργηθεί επιπτώσεις στη χρήση, η οδός είναι "ανοικτή" και όχι "κλειστή":

Δεν έχουν δε διαφοροποιηθεί τα υψομετρικά δεδομένα οδού -ιδιοκτησίας και υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης στο ακίνητο. Περαιτέρω, με την απότμηση του μικρού τμήματος των 33,88 τμ από την πρόσοψη του οικοπέδου δεν αχρηστεύτηκε ούτε περιορίστηκε ο χώρος στάθμευσης των αυτοκινήτων ούτε ο χώρος, που χρησιμοποιείται για δεξιώσεις.

Για κανένα λόγο δεν μειώθηκε η αξία της εδαφικής έκτασης, και του επικείμενου οικοδομήματος της ως άνω ιδιοκτησίας, αφού μπορεί να χρησιμοποιείται όπως και πριν την απαλλοτρίωση, σύμφωνα με τον προορισμό του. Μετά από αυτά, η αίτηση, καθόσον αυτή αναφέρεται στις ιδιοκτησίες ΚΠ 14, ΚΠ 118 πρέπει ν' απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη Η ευρισκόμενη στο Δήμο Παλλήνης ιδιοκτησία των φερόμενων ιδιοκτητών Δ.

και Ε. Κ. με αριθμό 223 Α' που είναι εκτός σχεδίου, είχε "αρχική επιφάνεια 788 τμ, ρυμοτομήθηκαν 218,51 τμ απομένουν δε 569,49 τμ. Η λεωφόρος Μαραθώνος μπροστά από το ακίνητο αυτό μετά την απαλλοτρίωση "βυθίζεται" κατά ένα μέτρο και έτσι δημιουργείται πλέον δυσκολία πρόσβασης από την λεωφόρο στο ακίνητο, που θα αντιμετωπιστεί με κατάλληλη διαμόρφωση του χώρου και τη δημιουργία ράμπας.

Η κατασκευή αυτή θα επιφέρει δαπάνες στους ιδιοκτήτες. Η υποβάθμιση όμως της λεωφόρου δεν αποδείχθηκε ότι δημιούργησε προβλήματα στην ως άνω ιδιοκτησία από την απορροή των υδάτων όπως ισχυρίζονται οι ως άνω αιτούντες, αφού από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει σαφώς αυτό, η δε επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από τους ως άνω αιτούντες τεχνική έκθεση της Μηχανικού Κ.

Σ. είναι αόριστη και ατεκμηρίωτη ως προς το θέμα αυτό. Το ως άνω οικόπεδο δεν έχει ακόμα οικοδομηθεί. Η κατά προορισμό χρήση του, λόγω της θέσης του με πρόσοψη τη Λ. Μαραθώνος, είναι η ανοικοδόμηση κατοικίας ή επαγγελματικής στέγης. Η απαλλοτρίωση δεν μετέβαλε τα πολεοδομικά δεδομένα ούτε τη χρήση του. Πρέπει να σημειωθεί ότι η κατά προορισμό χρήση του δεν αποδείχθηκε ότι είναι η εγκατάσταση πρατηρίου υγρών καυσίμων σ' αυτό, όπως ισχυρίζονται οι αιτούντες, αφού ποτέ στο παρελθόν δεν λειτουργούσε σ' αυτό τέτοια επιχείρηση ούτε είχε ξεκινήσει η διαδικασία για να εγκατασταθεί τέτοια επιχείρηση σ' αυτό.

Η μείωση της αξίας του, λόγω της ως άνω απαλλοτρίωσης, επήλθε μόνο συνεπεία της υποβαθμίσεως του εδάφους της λεωφόρου μπροστά από την ιδιοκτησία αυτήν και όχι από τους άλλους επικαλούμενους παράγοντες όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Η εν λόγω μείωση της αξίας, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ανέρχεται σε ποσοστό 3% της οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης των εκατόν ενενήντα (190) ευρώ ανά τετρ.

μέτρο, δηλ. 190 x 3% = πέντε ευρώ και εβδομήντα λεπτά (5,70 €), η οποία ανταποκρίνεται στην οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης του απαλλοτριωθέντος εδαφικού τμήματος της ιδιοκτησίας κατά την παρούσα μετ' αναίρεση συζήτηση της 23.2.2010 -βλ. ΑΠ 1054/2008- ανέρχεται δε στο ίδιο ποσό με την τιμή που καθορίστηκε με την υπ' αριθ. 6620/2004 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου.

Ως εκ τούτου η αίτηση και η ανταίτηση περί καθορισμού ιδιαίτερης αποζημίωσης, που αναφέρονται στην ως άνω ιδιοκτησία, πρέπει να γίνουν εν μέρει δεκτές και ως ουσιαστικά βάσιμες, κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό. Περαιτέρω, το ως άνω υπ' αριθ. 223 Α ακίνητο είχε ανέκαθεν πρόσβαση στην Λ. Μαραθώνος. Η Επιτροπή του άρθρου 33 του ν. 2971/2001, με την από 6.6.03 Έκθεση της αποφαίνεται ότι η ιδιοκτησία αυτή υφίσταται ωφέλεια από την απαλλοτρίωση και την κατασκευή της ως άνω λεωφόρου και ότι ορθά εφαρμόστηκαν οι διατάξεις του ν. 653/77, καθόσον η υπό κατασκευή οδός είναι "ανοικτή" και όχι "κλειστή", δεν διαφοροποιούνται σημαντικά τα υψομετρικά δεδομένα σε σχέση με την παρόδια ιδιοκτησία, με αποτέλεσμα να υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης στο ακίνητο και ότι δεν διαφοροποιούνται τα πολεοδομικά δεδομένα της ιδιοκτησίας και οι επιπτώσεις στη χρήση της, η δε υπόψη οδός χαρακτηρίζεται "εθνική".

Οι παραδοχές όμως της Επιτροπής αναιρούνται από τα ήδη αποδειχθέντα, κατά τα οποία το ως άνω ακίνητο δεν ωφελήθηκε από την απαλλοτρίωση, καθόσον είχε πάντοτε πρόσβαση στην εν λόγω Λεωφόρο, μάλιστα υπέστη βλάβη από την υποβάθμιση της τελευταίας έμπροσθεν αυτού. Ως εκ τούτου, το αίτημα των ως άνω αιτούντων να αναγνωριστεί ότι δεν υπέχουν αυτοί υποχρέωση αυτοαποζημίωσης πρέπει να γίνει δεκτό και ως ουσιαστικά βάσιμο, κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

Με τις προαναφερθείσες παραδοχές του, το Εφετείο, δεν παραβίασε τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 17, 20 του Συντάγματος, του άρθρου 1 του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, του ΠΔ 24/1985, του άρθρου 13 παρ.4 του ΚΑΑΑ και του άρθρου 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, περιέλαβε δε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις ή κενά, αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την ορθή ή όχι εφαρμογή των προαναφερθεισών διατάξεων, ο δε δεύτερος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος που πλήττεται η εκτίμηση των αποδείξεων, και η αιτίαση αναφέρεται σε επιχειρήματα των αναιρεσειόντων, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Από τη διάταξη του άρθρου 9 του Ν. 2730/1999 (ΦΕΚ Α/25) με την οποία ορίζεται ότι στις δίκες προσδιορισμού της αποζημίωσης των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων για την εκτέλεση των Ολυμπιακών έργων του άρθρου 2 παρ.16 του Ν. 2598/1998, η επιδικαζόμενη από τα δικαστήρια δικαστική δαπάνη, συμπεριλαμβανομένης και της αμοιβής του πληρεξουσίου δικηγόρου του δικαιούχου της αποζημίωσης, βαρύνει τον υπόχρεο αποζημίωσης, αλλά ορίζεται στο 1/3 των ελαχίστων ορίων των αμοιβών των δικηγόρων, στις περιπτώσεις που υπολογίζεται με βάση το αντικείμενο της δίκης, με ανώτατο όριο αμοιβής δικηγόρου κατά δικαιούχο δύο εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες (2.500.000) δραχμές ή 7.336 ευρώ, προκύπτει ότι με την εν λόγω διάταξη στην ουσία τροποποιήθηκαν οι αντίστοιχες διατάξεις των άρθρων 14 παρ.5, 100 παρ.1 επ.

του Ν.Δ. 3026/1954 "περί Κώδικα Δικηγόρων", με τις οποίες προβλέπονταν υψηλότερα ποσοστά για τον υπολογισμό της αμοιβής του Δικηγόρου, επί απαλλοτριώσεων. Η τροποποίηση αυτή, αφού ορίζεται από τη διάταξη ότι, σε κάθε περίπτωση η οφειλόμενη αμοιβή με τα πιο πάνω ποσά και ποσοστά, βαρύνει τον υπόχρεο σε αποζημίωση, δεν αντιστρατεύεται τη διάταξη του άρθρου 17 παρ. 1 του Συντάγματος ούτε και το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης της Ρώμης, ούτε και εκείνη του αρθ. 6 της ΕΣΔΑ (ΑΠ. 915/2003).

Και τούτο διότι με τη ρύθμιση αυτή δεν θίγεται η πλήρης αποζημίωση που δικαιούται να λάβει ο δικαιούχος, αλλά περιορίσθηκε επιτρεπτώς το ποσοστό υπολογισμού της αμοιβής του δικηγόρου (ΑΠ 1064/2007). Επίσης, η διάταξη αυτή, η οποία θεσπίσθηκε χάριν δημοσίου συμφέροντος, δηλαδή για τον περιορισμό της δαπάνης εκτελέσεως των Ολυμπιακών έργων, δεν εισάγει διάκριση αντίθετη προς τη συνταγματική αρχή της ισότητας (αρθ. 4 παρ.1 και 2),ούτε προς το αρθ. 22 του Συντάγματος αφού κατά τρόπο γενικό και απρόσωπο περιορίσθηκε για όλους τους δικαιούχους αποζημιώσεων από αναγκαστικές απαλλοτριώσεις για εκτέλεση Ολυμπιακών έργων η προκύπτουσα από τις διατάξεις του Κώδικα Δικηγόρων (αρ. 100 επ.) και οφειλόμενη, από τους δικαιούχους των αποζημιώσεων, νόμιμη αμοιβή των δικηγόρων τους (Ολ.ΑΠ 20/2005).

Επομένως, το Εφετείο με το να προσδιορίσει την αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου των αναιρεσειόντων στα πλαίσια της διάταξης του άρθρου 9 του Ν. 2730/1999, ορθά το νόμο εφάρμοσε, αφού η ένδικη απαλλοτρίωση κηρύχθηκε για την εκτέλεση Ολυμπιακών έργων. Επομένως, ο τρίτος από το αρθ. 559 αριθμ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. εκτιμώμενος ως μόνο από τον αριθμό 1, λόγος, με τον οποίον αποδίδεται η πλημμέλεια της παραβίασης της ως άνω διάταξης, η οποία, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, είναι αντισυνταγματική, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος (ΑΠ 76/2012).

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, που ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-6-2011 αίτηση για αναίρεση της 3648/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουνίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Ιουλίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ