Supreme Court dismisses appeal on deceased defendant and overturns lower court ruling on attorney misconduct.

Απόφαση 1290 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1290/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Εισηγητή και Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γ. Σακκά, Αβροκόμη Θούα, Μιλτιάδη ΧατζηΓ., Γεώργιο Αποστολάκη και Κυριάκο Οικονόμου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαΐου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας ΠαπαΔ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ..., 2…..10) ..., κατοίκου ..., Ι.Ν. .... Οι 2ος και 6ος αναιρεσείοντες δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο. Οι 1ος, 3ος, 4ος, 5ος, 7ος, 8ος, 9ος και 10ος εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαριλένα Διαμαντή, η οποία δήλωσε στο ακροατήριο ότι: α) ο 2ος αναιρεσείων απεβίωσε, όπως προκύπτει από το υπ' αριθμ. 88/2016 πρακτικό βίαιης διακοπής του Δικαστηρίου τούτου και συνεχίζουν τη δίκη οι κληρονόμοι του 1. Δ. χήρα Δ. Ζ., το γένος Ι. Ρ., 2. Μ. Ζ. του Δ. και 3. Σ. Ζ. του Δ., οι οποίοι εκπροσωπούνται από την ίδια και β) ο 6ος αναιρεσείων απεβίωσε, όπως προκύπτει από το υπ' αριθμ. 63/2017 πρακτικό βίαιης διακοπής του Δικαστηρίου τούτου και συνεχίζει τη δίκη η κληρονόμος του Ι. χήρα Α. Κ., το Α., για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσα τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της Γ. Κ. και Α. - Α. Κ., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος Α. Κ., οι οποίοι εκπροσωπούνται από την ίδια.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ... του Δ., για εαυτόν ατομικά και ως προέδρου και νομίμου εκπροσώπου του Σωματείου με την επωνυμία "...", που εδρεύει Π., 2) ..., κατοίκου ..., 3) ..., κατοίκου ..., 4) ..., κατοίκου ..., 5) ..., κατοίκου ... και 6) ... και κατά κόσμον ...., κατοίκου .... Ο 1ος αναιρεσίβλητος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο καθόσον απεβίωσε, όπως προκύπτει από το υπ' αριθμ. 63/2017 πρακτικό βίαιης διακοπής του Δικαστηρίου τούτου. Οι 2ος, 3ος, 4ος, 5ος και 6ος εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Καρανάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-4-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5393/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 5262/2014 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-4-2015 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωσήφ Τσαλαγανίδης ανέγνωσε την από 1-12-2015 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου, Αρεοπαγίτη Γεώργιου Κοντού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η δίκη επί της από 6-4-2015 αιτήσεως των αναιρεσειόντων για αναίρεση της 5262/2014 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών νομίμως επαναλαμβάνεται, κατ' άρθρο 290 ΚΠολΔ, μετά τη δήλωση της δικηγόρου Αθηνών Μαριλένας Διαμαντή, που καταχωρίσθηκε στα πρακτικά συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, ότι, ως πληρεξουσία τούτων, είχε γνωστοποιήσει το θάνατο αφενός μεν του δευτέρου αυτών Δ.

Σ. Ζ., -και συντάχθηκε σχετικά το 88/12-12-2016 πρακτικό του-, αφετέρου δε του έκτου αυτών Α. Γ. Κ., -και συντάχθηκε σχετικά το 63/25-9-2017 πρακτικό του-, με αποτέλεσμα τη βίαιη διακοπή της δίκης ως προς αυτούς, και ότι οι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτών, του μεν δευτέρου Δ. χήρα Δ. Ζ., Μ. Δ. Ζ. και Σ. Δ. Ζ., του δε έκτου Ι. χήρα Αν.

Κ., ατομικά και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων της Γ. Αν. Κ. και Α. - Α. Αν. Κ., επαναλαμβάνουν εκουσίως τη δίκη. Αντιθέτως, ενόψει του ότι κατά τη δικάσιμο της 25-9-2017 η δικηγόρος Αθηνών Μαρία Καρανάκη, ως πληρεξούσια δικηγόρος των αναιρεσίβλητων είχε γνωστοποιήσει το θάνατο του πρώτου τούτων Π. Σ., -και συντάχθηκε σχετικά το 63/25-9-2017 πρακτικό του-, με αποτέλεσμα τη βίαιη διακοπή της δίκης ως προς αυτόν, είναι απαράδεκτη η συζήτηση της υποθέσεως κατά το μέρος που επισπεύδεται και ως προς αυτόν, εφόσον δεν υπήρξε εκουσία ή αναγκαστική επανάληψη της δίκης εκ μέρους των κληρονόμων του.

Ωστόσο, ως προς τους λοιπούς διαδίκους η συζήτηση θα χωρήσει κανονικά, αφού οι αναιρεσίβλητοι συνδέονται μεταξύ τους με απλή ομοδικία.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Δεν υπάρχει, όμως, ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (ΑΠ 2095/2009). Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ. ΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της αποφάσεως, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναιρέσεως του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 465/1988).

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναιρέσεως από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθ. 19 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις, απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υποθέσεως που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 1987/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Οι διάδικοι είναι πρόσωπα της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης ... και ... ανήκουν στο πάτριο (παλαιό) ημερολόγιο. Μάλιστα δε, οι ένατος και δέκατος εκ των εναγομένων (και ήδη αναιρεσειόντων) φέρουν την ιδιότητα του ..., αντίστοιχα. ...

Στην κρινόμενη υπόθεση αιτία της αντιδικίας μεταξύ των δύο αντιπάλων παρατάξεων, ήτοι αυτής των εναγόντων και αυτής των εναγομένων, είναι ο οικονομικός έλεγχος του ναού των ..., καθώς και των ιερών καθιδρυμάτων αυτού. Ο ναός αυτός καθώς και ο ευρισκόμενος στο ημιυπόγειο ναΐσκος του ... κτίστηκαν κατά την μακρά χρονική περίοδο κατά την οποία εφημέριος αλλά και ...

ήταν ο ..., ο οποίος απεβίωσε το 2001. Αυτόν διαδέχθηκε ως εφημέριος ο έκτος των εναγόντων (και ήδη έκτος των αναιρεσίβλητων) πατέρας ..., κατά κόσμο ...., έως τον Απρίλιο 2006, οπότε αυτός αποχώρησε από τη ... Γ.Ο.Χ. ... ... (μη διαδίκου στην παρούσα δίκη), ... (... εναγομένου και ήδη ενάτου αναιρεσείοντος), ... (... μη διαδίκου στην παρούσα δίκη), και ... (...

εναγομένου και ήδη δέκατου αναιρεσείοντος).... Πριν την αποχώρηση του έκτου των εναγόντων, την εκκλησιαστική επιτροπή του ναού ... αποτελούσαν οι ενάγοντες (και ήδη αναιρεσίβλητοι) ..., ... (ο τελευταίος μη διάδικος στην παρούσα δίκη). Μετά το θάνατο του ... το έτος 2001 άρχισαν να δημιουργούνται προβλήματα στις σχέσεις του έκτου των εναγόντων (πατέρα ...), ο οποίος προσπαθούσε να κάνει αποκλειστική χρήση των ανωτέρω ναών ...

Έτσι σχηματίστηκαν σταδιακά δύο αντίπαλες παρατάξεις πιστών, εκ των οποίων η μία, στην οποία μετείχαν οι ενάγοντες, υποστήριζε τον ... (έκτο ενάγοντα) και η άλλη, στην οποία μετείχαν οι εναγόμενοι (και ήδη αναιρεσείοντες), λαϊκοί και κληρικοί, που προσπαθούσε να αποκτήσει για τον εαυτό της τον οικονομικό έλεγχο των ιδίων ναών.

Στο πλαίσιο αυτό της αντιπαλότητας ο έκτος ενάγων (πατέρας ...) ήλθε σε ρήξη με τη Σύνοδο της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, με αποτέλεσμα στις 4/4/2006 να δηλώσει ότι αποτοιχίζεται από αυτή και διακόπτει κάθε πνευματική σχέση και κοινωνία μαζί της. Ακολούθως, η Σύνοδος της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος με ... απόφαση - πράξη της επέβαλε στον έκτο των εναγόντων (...) την εκκλησιαστική ποινή της αργίας από κάθε ιεροπραξία, ενώ με ...

απόφασή της έπαυσε τους παραπάνω ενάγοντες ως μέλη της εκκλησιαστικής επιτροπής του ναού των ... ... Μετά την κατά τα ανωτέρω διάρρηξη των σχέσεων μεταξύ της Συνόδου της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος και του έκτου των εναγόντων ... (πατέρα ...) η πρώτη διόρισε ως εφημέριο του ναού των ... και ... ... τον ... (...) ... μη διάδικο στην παρούσα δίκη, και νέα εκκλησιαστική επιτροπή αποτελούμενη από τους εναγόμενους ..., ..., ..., ...

και .... ... Το έτος 2007 ο έκτος των εναγόντων (πατέρας ...), ο οποίος με την ιδιότητα του κληρικού ανέκαθεν διαβιούσε μέσα στο ναό των ... και ..., ... άρχισε να προβάλει εμπράγματα δικαιώματα νομής και κυριότητας επί του ναού αυτού ... Για το λόγο αυτό οι εναγόμενοι υπέβαλαν ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ...

αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με αίτημα την απομάκρυνσή του από το ναό και την ελεύθερη πρόσβασή τους σ' αυτόν. Κατά τη συζήτηση της ... αιτήσεως στις 30-3-2007 ... ο έκτος των εναγόντων (πατέρας ...) υπέβαλε ... ανταίτηση, με την οποία ζητούσε να αναγνωριστεί ως αποκλειστικός νομέας του ως άνω ναού. Επί των αιτήσεων αυτών εκδόθηκε η 3530/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία ...

έγινε δεκτή η ανταίτηση του έκτου ενάγοντος και αναγνωρίστηκε ο ...... (πατέρας ...) προσωρινός νομέας του ναού των ... .... Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι κατά μήνα Μάρτιο 2007 οι εναγόμενοι ... (και ήδη αναιρεσείοντες) άσκησαν κατά των τρίτου, τετάρτου, πέμπτου και έκτου των εναγόντων ... (και ήδη αναιρεσίβλητων) την επίμαχη από 15-1-2007 αγωγή περί προσβολής προσωπικότητας και αίτημα την απομάκρυνση των ανωτέρω εναγομένων (νυν εναγόντων) από το ναό Αγ.

Αποστόλων και ... ..., ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την οποία είχε συντάξει και καταθέσει η δεκάτη πέμπτη εναγομένη ... δικηγόρος Α. Μ. (μη διάδικος στην παρούσα δίκη). Η αγωγή αυτή ασκήθηκε μεν κατά των τρίτου, τετάρτου, πέμπτου και έκτου των εναγόντων, πλην όμως από την ανάγνωση του κειμένου της προκύπτει σαφώς ότι αυτή περιέχει περιστατικά που προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψη και των λοιπών εναγόντων ...

οι οποίοι μάλιστα κατονομάζονται σ' αυτήν ...". Το Εφετείο στη συνέχεια παραθέτει τα εκτιθέμενα στην αγωγή και στην ενσωματωμένη αίτηση των ασφαλιστικών μέτρων συκοφαντικά σε βάρος τους περιστατικά, τα οποία είχαν περιληφθεί στην ως άνω από 15-1-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και αποφαίνεται περί αυτών ότι άλλα μεν δεν ήσαν συκοφαντικά ούτε δυσφημιστικά, καθόσον αποδείχθηκαν αληθή, άλλα δε ήσαν ψευδή και οι νυν ενάγοντες και τότε εναγόμενοι γνώριζαν με βεβαιότητα την αναλήθεια τούτων.

Ειδικότερα, το Εφετείο δέχθηκε ότι ήσαν ψευδή και την αναλήθεια αυτών γνώριζαν οι νυν ενάγοντες (και τότε εναγόμενοι) τα ακόλουθα περιστατικά: 1) οι ενάγοντες (τότε εναγόμενοι) αποσκοπούν στο καταφάγωμα των καθιδρυμάτων του ναού των ... και ... ..., αξίας πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών, τα οποία κατέλιπε ο ..., προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι πτωχοί ενορίτες της ..., 2) την Κυριακή 10-11-2006, όταν η νέα εκκλησιαστική επιτροπή ...

επιχείρησε να αναλάβει τον εν λόγω ναό για λογαριασμό της Συνόδου της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. και να εγκαταστήσουν τον ... (μη διάδικο στην παρούσα δίκη) ως νόμιμο εφημέριο του ναού, ο έκτος των εναγόντων ...... (πατέρας ...) μαζί με τους λοιπούς ενάγοντες προκάλεσαν επεισόδια με ύβρεις και απειλές εναντίον τους (εναγομένων) και ότι προέτρεπαν το πλήθος των πιστών σε προπηλακισμό τους, 3) ο έκτος των εναγόντων ...... (πατέρας ...) σε συνεργασία με τον ...

Π. Σ., ο οποίος ήταν Πρόεδρος κάποιου συλλόγου που ονομαζόταν "...", ετοιμαζόταν να υφαρπάξει τα καθιδρύματα που ανήκαν στο ναό των ..., τα οποία κατέλιπε στην ενορία ο ... με την υπ' αριθ. …/14-12/1989 μυστική διαθήκη του, που κατατέθηκε στο συμβολαιογράφο Πειραιώς Α. Κ., ανήκουσα όμως ... σε άλλη διαθέτιδα, 4) ο έκτος των εναγόντων ...... (πατέρας ...) σε συνεργασία με τους λοιπούς ενάγοντες δημιούργησαν έναν ψευδή οργανισμό, δούρειο ίππο απάτης, ο οποίος θα είχε ως σκοπό το καταφάγωμα των τεραστίων ακινήτων των καθιδρυμάτων, 5) ο έκτος των εναγόντων ...... (πατέρας ...) απέκρυψε τη διαθήκη του ..., με σκοπό να πωλήσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία της ενορίας και γι' αυτό το λόγο προετοίμασε μαζί με τους υπολοίπους της παρέας του (ήτοι τους λοιπούς ενάγοντες) το καταστατικό ενός οργανισμού μέσω του οποίου επιχειρούσε να καταφάει όλα τα καθιδρύματα που κατέλιπε στην ενορία ο ..., 6) μετά το θάνατο του τελευταίου ο έκτος των εναγόντων ...... (πατέρας ...) αφαίρεσε από το δωμάτιό του όλο το χαρτοφυλάκιο του ....

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι οι εναγόμενοι τέλεσαν σε βάρος των εναγόντων την επίδικη αδικοπραξία, αφού τους παρουσίασαν ενώπιον των τρίτων (ήτοι δικαστικών αρχών και δικαστικών επιμελητών) ως "σπείρα" απατεώνων που αποσκοπούσε να πλουτίσει με σωρεία παρανόμων ενεργειών, προσβάλλοντας έτσι παράνομα και υπαίτια την προσωπικότητά τους, ώστε να δικαιολογείται η επιδίκαση προς αυτούς χρηματικού ποσού προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, που υπέστησαν εξαιτίας του διασυρμού τους. ...

Μάλιστα δε οι εναγόμενοι (και ήδη αναιρεσείοντες) με ... απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών καταδικάστηκαν για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης από κοινού, κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση σε συνολική ποινή φυλάκισης (13) μηνών έκαστος για τα σε βάρος τους συκοφαντικά περιστατικά, που αναφέρονται στο σκεπτικό και το διατακτικό της, μέρος των οποίων αποτελούν και τα προεκτεθέντα. ...

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα της άσκησης της από 15-1-2007 αγωγής και της αίτησης των ασφαλιστικών μέτρων τις υποθέσεις των εναγομένων χειριζόταν η τότε πληρεξουσία δικηγόρος τους Α. Μ. ... στην οποία είχαν δώσει εντολή να εκθέσει στα δικαστήρια την ιστορική και νομική βάση των δικογράφων αυτών.

Κατά τους ισχυρισμούς των λοιπών εναγομένων, οι οποίοι αρνούνται την υπαιτιότητά τους, η ανωτέρω δικηγόρος τους συνέτασσε και υπέγραφε δικόγραφα, χωρίς αυτοί να γνωρίζουν το περιεχόμενό τους. Ειδικότερα, αυτοί υποστήριξαν πρωτοδίκως, αλλά και εν προκειμένω με σχετικούς λόγους της έφεσής τους, ότι σε καμία περίπτωση δεν είχαν δώσει στην ανωτέρω δικηγόρο την εντολή να περιλάβει σκέψεις και κρίσεις μειωτικές ή απαξιωτικές ή υβριστικές ή συκοφαντικές, και ειδικότερα ότι ουδέποτε της έδωσαν εντολή να περιλάβει στην ανωτέρω αγωγή τους φράσεις ή περιστατικά που θίγουν την τιμή και την υπόληψη των εναγόντων (τότε εναγομένων).

Προς τούτο δε επικαλέστηκαν: α) ότι στις 30-9-2008 οι 3ος, 6ος, 9ος, 5ος και 7ος των εναγομένων κατέθεσαν στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών την με αριθμό ΒΔ 560/26-9-2008 αναφορά τους κατά της ανωτέρω δικηγόρου τους, στην οποία ρητώς εξέθεταν ... ότι "η ανωτέρω δικηγόρος προέβη σε σύνταξη σωρείας δικογράφων, για τα οποία ουδέποτε της έδωσαν την εντολή, συντάσσοντας αγωγές 400 και 500 σελίδων, επισυνάπτοντας φωτοτυπίες άσχετες με φράσεις υβριστικές και συκοφαντικές σε βάρος των αντιδίκων τους (των εδώ εναγόντων), και ότι ειδικότερα κατέθεσε την επίμαχη από 15-1-2007 αγωγή τους με αριθμό κατάθεσης 45361/2057/27-2-2007, της οποίας η συζήτηση είχε προσδιοριστεί για τις 27-3-2008 ..., καθώς και ότι της αγωγής αυτής ουδέποτε έλαβαν αντίγραφο ...", β) ότι όλοι οι εναγόμενοι, μετά τη ματαίωση της συζήτησης της επίμαχης αγωγής ...

δεν την επανέφεραν προς συζήτηση, αλλά με ... δήλωσή τους στη γραμματεία του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών παραιτήθηκαν από το δικόγραφό της και ότι η δήλωση αυτή επιδόθηκε νομίμως στους ενάγοντες, όπως προκύπτει από τις προσαγόμενες εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Θ.

Π., γ) την υπ' αριθ. 31/2011 απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, με την οποία η ανωτέρω δικηγόρος δικάστηκε, μετά την γενόμενη στις 30-9-2008 αναφορά τους, και της επιβλήθηκε πειθαρχική ποινή παύσης από τα καθήκοντά της για χρονικό διάστημα έξι μηνών, και δ) η συγκεκριμένη δικηγόρος έχει τιμωρηθεί και άλλες φορές για παρόμοια πειθαρχικά παραπτώματα ...

Οι ενάγοντες, προς απόδειξη της υπαιτιότητας των εναγομένων και της συμμετοχής τους στις πράξεις της δικηγόρου αυτής, επικαλούνται και προσκομίζουν τη με ημερομηνία 24-3-2007 εξώδικη πρόσκλησή τους, η οποία επιδόθηκε σε όλους τους εναγομένους στις 27-3-2007, σύμφωνα με τις προσαγόμενες μετ' επικλήσεως εκθέσεις επίδοσης, με την οποία, αφού εξέθεταν ότι το περιεχόμενο της επίμαχης αγωγής και της ενσωματωμένης σ' αυτήν αίτησης ασφαλιστικών μέτρων είναι καταφανώς ψευδές και συκοφαντικό, τους καλούσαν να τους απαντήσουν έως τις 29-3-2007 εάν αυτοί (εναγόμενοι) το υιοθετούσαν ως αληθινό, παρά τα ψεύδη του.

Πράγματι, στις 4-4-2007 επιδόθηκε, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. 4149/4-4-2007 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών Μ. Δ. στο Δ. Σ., δεύτερο των εναγόντων, η από 29-3-2007 εξώδικη απάντηση των εναγομένων, αποτελούμενη από 210 σελίδες. Στη σελίδα 8 της ανωτέρω εξώδικης απάντησης αναφέρεται ότι η με αριθ.

κατ. δικ. 3008/2007 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και η με αριθ. κατ. δικ. 2057/2007 αγωγή, τους έβρισκαν κατά τη γραμματική διατύπωση "απόλυτα σύμφωνους και ότι συνεγράφησαν (τα δικόγραφα αυτά) καθ' υπαγόρευσή τους". Όμοια ομολογία τους περί της γνώσης και πλήρους αποδοχής του περιεχομένου της ως άνω αίτησης ασφαλιστικών μέτρων και της επίμαχης αγωγής περιέχεται στη σελίδα 61 της ανωτέρω εξώδικης απάντησης, στο τέλος της οποίας στις σελίδες 210 και 211 αυτής ακολουθούν δέκα τρεις συνολικά υπογραφές, μεταξύ των οποίων και οι υπογραφές των νυν εναγομένων και τότε εναγόντων.

Οι τελευταίοι υποστηρίζουν για πρώτη φορά ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου ... ότι η ως άνω από 29-3-2007 εξώδικη απάντησή τους και οι επ' αυτής τεθείσες υπογραφές τους αποτελεί "κατασκεύασμα" με μεθόδους κολάζ, μοντάζ, που χρησιμοποίησε η συνεναγομένη τους τέως δικηγόρος τους Α. Μ.. Πλην όμως, ο ισχυρισμός αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι οι εναγόμενοι δεν προσκομίζουν έγγραφα που να αποδεικνύουν την επικαλούμενη πλαστότητα των υπογραφών τους, ούτε αναφέρουν ονομαστικά τους μάρτυρες και τα άλλα αποδεικτικά μέσα προς τούτο, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 463 ΚΠολΔ.

Από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι οι εναγόμενοι γνώριζαν και αποδέχονταν το κρινόμενο, ως συκοφαντικό, περιεχόμενο της από 15-1-2007 ... αγωγής, όμως μεταγενεστέρως επιδόθηκαν σε προσπάθεια να αποσείσουν την ποινική και αστική τους ευθύνη για τα περιεχόμενα σ' αυτήν αναληθή δυσφημιστικά περιστατικά, προσπαθώντας να την επιρρίψουν στην ανωτέρω δικηγόρο, που υπέγραφε την αγωγή αυτή".

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές το Εφετείο, αφού δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τυπικά τις εφέσεις αμφοτέρων των διαδίκων μερών, απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση των εναγομένων στο σύνολό της, ενώ δέχθηκε την έφεση των εναγόντων ως προς τον έκτο μόνο εξ αυτών, ως προς τον οποίο εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και κατά μερική παραδοχή της αγωγικής του αξιώσεως επιδίκασε και σ' αυτόν ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το επιδικασθέν και στους λοιπούς ενάγοντες χρηματικό ποσό των 5.000 ευρώ, νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση ελλιπείς και κυρίως αντιφατικές πληροφορίες σχετικά με την αδικοπρακτική ευθύνη που αποδόθηκε στους αναιρεσείοντες, οι οποίες και καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 57, 59, 914, 932 ΑΚ και 362 - 363 ΠΚ, τις οποίες εφάρμοσε, και το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ειδικότερα, ενώ το Εφετείο δέχεται ότι οι αναιρεσείοντες προέβησαν στη ματαίωση συζητήσεως της επίμαχης από 15-1-2007 αγωγής, μόλις αντιλήφθηκαν τα περιεχόμενα σ' αυτήν δυσφημιστικά και συκοφαντικά περιστατικά σε βάρος των αναιρεσίβλητων, και κατήγγειλαν την υπογράφουσα το δικόγραφο της αγωγής δικηγόρο Α.

Μ. με σχετική αναφορά τους στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών για δικαστικές ενέργειες που έγιναν στο όνομά τους σε βάρος των αναιρεσίβλητων, χωρίς όμως την εντολή τους, και περαιτέρω ότι η εν λόγω δικηγόρος τιμωρήθηκε πειθαρχικά από το Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, γιατί υπερέβη τα καθήκοντά της και άσκησε την ως άνω αγωγή χωρίς την έγκριση και συναίνεση τούτων, ωστόσο, αντιφατικά προς αυτά, δέχθηκε στη συνέχεια ότι οι αναιρεσείοντες είχαν γνώση του περιεχομένου της από 15-1-2007 αγωγής και της ενσωματωμένης σ' αυτήν αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων και ότι τα δικόγραφα συνεγράφησαν καθ' υπαγόρευσή τους, κρίνοντας ότι τούτο προκύπτει από την από 29-3-2007 εξώδικη απάντησή τους προς τους αναιρεσίβλητους, τη γνησιότητα της οποίας οι ίδιοι αμφισβήτησαν, πλην όμως το Εφετείο απέρριψε τις αιτιάσεις αυτές ως απαράδεκτες, με το αιτιολογικό ότι δεν γινόταν επίκληση εκ μέρους των αναιρεσειόντων των αποδεικτικών μέσων προς απόδειξη του ισχυρισμού τους περί πλαστότητας, παρά το ότι ρητά με τις προτάσεις τους αλλά και με τους λόγους εφέσεως αμφισβήτησαν ότι είχαν παράσχει ποτέ εντολή στην ως άνω δικηγόρο για την άσκηση της επίμαχης αγωγής.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα εκδίκαση στο δικαστήριο που την εξέδωσε, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), ενώ λόγω της αναιρετικής εμβέλειας του λόγου αυτού παρέλκει η έρευνα του δευτέρου τούτων, που αναφέρεται στις αντιφάσεις της προσβαλλομένης ειδικά ως προς τον έκτο των αναιρεσίβλητων, και να διαταχθεί, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, η επιστροφή του παραβόλου στους αναιρεσείοντες, όπως ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, οι αναιρεσίβλητοι πρέπει λόγω της ήττας τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) να καταδικασθούν στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΚΗΡΥΣΣΕΙ απαράδεκτη τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως ως προς τον θανόντα πρώτο αναιρεσίβλητο Π. Δ. Σ.. ΑΝΑΙΡΕΙ την 5262/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς τους λοιπούς αναιρεσίβλητους.

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την εκδίκαση της υποθέσεως στο αυτό δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους δεύτερο έως και έκτο αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, το ποσόν των οποίων ορίζει στις τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ..

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή του παραβόλου στους αναιρεσείοντες.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Ιουλίου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ