Supreme Court dismisses appeal for lack of grounds regarding a specific defendant where the lower court's reasoning was sufficient.

Απόφαση 1290 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1290/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Σεπτεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Δ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μαρκαναστασάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Μ. και 2) Μ. Σ., συζύγου Γ. Μ., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Πλιάτσικα με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-11-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 173/ΤΠ/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 537/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 8-10-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου ανέγνωσε την από 16-9-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη κατά το μέρος που στρέφεται κατά του πρώτου αναιρεσιβλήτου Γ. Μ., ως προς τον οποίο είχε απορριφθεί η έφεση της αναιρεσείουσας ως απαράδεκτη, καθόσον ως προς τον αναιρεσίβλητο αυτόν, το αναιρετήριο δεν περιέχει αναιρετικό λόγο.

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του κατάλληλου κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: " Στη Βέροια, στις αρχές Οκτωβρίου του έτους 2003, η ενάγουσα ανέθεσε στον πρώτο εναγόμενο, ο οποίος ασκούσε το επάγγελμα του μεσίτη των αστικών συμβάσεων, να συντάξει έκθεση εκτίμησης για την αξία διαμερίσματος της, μικτού εμβαδού 144,40 τετραγωνικών μέτρων και καθαρού 124,33 τετραγωνικών μέτρων, το οποίο βρίσκεται στο δεύτερο όροφο οικοδομής που έχει ανεγερθεί το έτος 1977, σε οικόπεδο εκτάσεως 586,50 τετραγωνικών μέτρων, που βρίσκεται στη Βέροια...

Πράγματι ο πρώτος εναγόμενος στις 10 Οκτωβρίου 2003 συνέταξε και παρέδωσε στην ενάγουσα έκθεση εκτίμησης της αξίας του παραπάνω διαμερίσματος της σύμφωνα με την οποία η αξία του υπολογίστηκε στο ποσό των 258.476,00 ευρώ. Το παραπάνω διαμέρισμα αγόρασε η ενάγουσα ως πρώτη κατοικία, με συνέπεια να απαλλαγεί από το σχετικό φόρο μεταβίβασης ακινήτων, με τον περιορισμό όμως να μη το μεταβιβάσει πριν από την πάροδο της πενταετίας από την αγορά του, αντί συνολικού τιμήματος 26.500.000 δραχμών (77.769,63 ευρώ), έναντι του οποίου κατέβαλε σε μετρητά το ποσό των 10.600.000 δραχμών, ενώ το υπόλοιπο, ύφους 15.900.000 δραχμών, εξόφλησε με στεγαστικό δάνειο που έλαβε από την πωλήτρια, προαναφερθείσα ανώνυμο τραπεζική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε."...

Το ως άνω δε δάνειο είχε υποχρέωση να εξοφλήσει η ενάγουσα εντός προθεσμίας δέκα (10) ετών, με ισόποσες μηνιαίες τοκοχρεολυτικές δόσεις, κατά τους όρους της σχετικής δανειακής συμβάσεως που καταρτίστηκε μεταξύ αυτών. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα το Δεκέμβριο του έτους 2003 αποφάσισε να πωλήσει το ως άνω διαμέρισμα της, οπότε χορήγησε σχετική εντολή στον πρώτο εναγόμενο για την πώληση του, πλην όμως δεν εκδηλώθηκε ενδιαφέρον για την αγορά του από τρίτους.

Τελικά, ύστερα από διαπραγματεύσεις που έγιναν μεταξύ της ενάγουσας και του πρώτου εναγομένου, ο οποίος ενεργούσε για λογαριασμό της δεύτερης εναγόμενης συζύγου του, συμφωνήθηκε η μεταβίβαση του παραπάνω διαμερίσματος στην τελευταία. Πράγματι, η ενάγουσα πώλησε και μεταβίβασε το δικαίωμα κυριότητας της επί του άνω διαμερίσματος της στη δεύτερη εναγόμενη με το υπ’ αρ. .../9-2-2004 συμβόλαιο ......

αντί αναγραφόμενου σε αυτό (συμβόλαιο) τιμήματος 60.000,00 ευρώ, το οποίο θα εξοφλούσε η δεύτερη εναγόμενη με ισόποσο δάνειο που θα της χορηγούσε η ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, το πραγματικό τίμημα όμως που τελικά κατέβαλε η δεύτερη εναγόμενη στην αντίδικο της ανήλθε στο ποσό των 143.350,00 ευρώ, όπως ακολούθως εκτίθεται. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από το από 9-2-2004 αντέγγραφο που συνυπέγραψαν η ενάγουσα και η δεύτερη εναγόμενη την ημέρα που καταρτίστηκε το ως άνω υπ' αρ. .../9-2-2004 συμβόλαιο, η γνησιότητα του οποίου (αντέγγραφου) ουδόλως αμφισβητείται, η τελευταία πλην του ως άνω ποσού των 60.000,00 ευρώ που αναγραφόταν ως τίμημα πωλήσεως του παραπάνω διαμερίσματος στο προαναφερόμενο συμβόλαιο κατέβαλε στην αντίδικο της ως προκαταβολή για την ίδια αιτία, δηλαδή τη μεταβίβαση σε αυτήν του παραπάνω διαμερίσματος, το ποσό των 23.000,00 ευρώ, ανέλαβε την υποχρέωση και κατέβαλε για λογαριασμό της ενάγουσας το ποσό των 42.050,00 ευρώ, που όφειλε η τελευταία στην ανώνυμο τραπεζική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", από την οποία, όπως ήδη προαναφέρθηκε, είχε λάβει στεγαστικό δάνειο, προκειμένου να εξοφλήσει το υπόλοιπο του τιμήματος αγοράς του επιδίκου διαμερίσματος από αυτήν, περαιτέρω δε της κατέβαλε στις 31 Μαΐου 2004 και το ποσό των 6.300,00 ευρώ, ενώ κατέβαλε για λογαριασμό της (ενάγουσας) στην αρμόδια Δ.

Ο. Υ. Βέροιας το ποσό των 12.000,00 ευρώ, που όφειλε η τελευταία, για να επιτραπεί η πώληση του ως άνω διαμερίσματος της, καθόσον, όπως ήδη προαναφέρθηκε, το απέκτησε ως πρώτη κατοικία με απαλλαγή από την καταβολή φόρου μεταβίβασης ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1078/180, με τον περιορισμό όμως να μη το μεταβιβάσει πριν την παρέλευση πενταετίας από την αγορά του, προθεσμία η οποία όμως δεν είχε συμπληρωθεί κατά την κατάρτιση του ως άνω υπ' αριθμ. .../9-2-2004 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Βέροιας Όλγας Γιαμά, με συνέπεια αυτή (ενάγουσα) να έχει υποχρέωση καταβολής του φόρου που δεν καταβλήθηκε κατά τη μεταβίβαση στην ίδια του παραπάνω επίδικου διαμερίσματος, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα περαιτέρω μεταβιβάσεως του....

Σύμφωνα με τα προαναφερόμενα το αληθές τίμημα για τη μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος από την ενάγουσα στη δεύτερη εναγόμενη, που κατέβαλε η τελευταία στην αντίδικο της ή σε τρίτους για λογαριασμό όμως της ενάγουσας, ανήλθε στο ποσό των 143.350,00 ευρώ (60.000 + 23.000 + 42.052,00 + 6.300,00 + 12.000,00 = 143.350,00). Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, μετά την εκταμίευση του δανείου που ζήτησε η δεύτερη εναγομένη από τη ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, προκειμένου να εξοφλήσει το αναγραφόμενο στο ως άνω υπ'αρ. .../9-2-2004 συμβόλαιο τίμημα των 60.000,00 ευρώ, και την είσπραξή του από την ενάγουσα, η τελευταία προσήλθε στην προαναφερόμενη συμβολαιογράφο Βέροιας Όλγα Γιαμά και υπέγραψε την υπ' αρ. 2922/8-3-2004 πράξη, σύμφωνα με την οποία δήλωσε ότι έχει εξοφληθεί το τίμημα του ως άνω επιδίκου διαμερίσματος που πώλησε και μεταβίβασε στην αντίδικο της .......

Περαιτέρω, προέκυψε ότι κατά τον κρίσιμο χρόνο κατάρτισης του προαναφερόμενου υπ' αρ. .../9-2-2004 συμβολαίου, η αντικειμενική αξία του ως άνω επίδικου διαμερίσματος ανερχόταν στο ποσό των 92.029,30 ευρώ, η εμπορική του δε αξία, λαμβανομένου υπόψη ότι αυτό, όπως και η οικοδομή στο οποίο βρισκόταν, ήταν σε καλή κατάσταση, η τοποθεσία της οικοδομής σε κεντρικό σημείο ης πόλης, σε συνδυασμό με την παλαιότητα της (έτος ανεγέρσεως της το έτος 1977), δεν υπερέβαινε το ποσό των 1.200,00 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο και συνολικά το ποσό των 173.280,00 ευρώ (144,40 ευρώ τετραγωνικά μέτρα Χ 1.200,00 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο = 173.280,00 ευρώ), καθόσον οι τιμές πώλησης τον ως άνω κρίσιμο χρόνο στην πόλη της Βέροιας για μεν τα παλαιά (μεταχειρισμένα) διαμερίσματα κυμαίνονταν από 700,00 ευρώ έως 1.000,00 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, για δε τα νεόδμητα από 1.200,00 ευρώ έως 1.500,00 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο ανάλογα με την ποιότητα κατασκευής, την παλαιότητα και την τοποθεσία τους .....

Περαιτέρω, προέκυψε ότι η ενάγουσα κατά τον κρίσιμο χρόνο κατάρτισης του επίδικου ως άνω υπ’ αριθμ. .../9-2-2004 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Βέροιας Όλγας Γιαμά, ήταν απόφοιτος Λυκείου, είχε δε εργαστεί ως υπάλληλος γραφείου από 20- 3-2000 έως 31-12-2002, δηλαδή για χρονικό διάστημα σχεδόν τριών (3) ετών, στη δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού Βέροιας "...", στα πλαίσια των τοπικών συμφώνων, ως εκ τούτου δε διέθετε τουλάχιστον τις απαιτούμενες στοιχειώδεις γνώσεις και τη συνήθη κοινωνική εμπειρία, σχετικά με την αγορά ακινήτων στην πόλη Βέροιας, όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και διέμενε, λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι στο υπ' αρ. .../27-12-2000 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Βέροιας Ευφραξίας Χατζή, που καταρτίστηκε στις 27-12-2000, συμβλήθηκε αυτοπροσώπως, ως αγοράστρια του επίδικου διαμερίσματος, το οποίο απέκτησε από την ανωτέρω τραπεζική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", από την οποία μάλιστα είχε λάβει και στεγαστικό δάνειο, προκειμένου να εξοφλήσει το υπόλοιπο του τιμήματος αγοράς του.

Εξάλλου, κατά τις διαπραγματεύσεις πώλησης του επίδικου διαμερίσματος η ενάγουσα είχε πλήρη συναίσθηση των ενεργειών της, καθώς και των συνεπειών που αυτές θα επέφεραν στη ζωή της αλλά και στη ζωή των γονέων της, καθόσον απέκρυψε από τους τελευταίους την πρόθεση της να το πωλήσει, γνωρίζοντας ότι είναι αντίθετοι προς τούτο, δεδομένου, ότι αποτελούσε την οικογενειακή τους στέγη, μολονότι δε γνώριζε ότι τόσο η ίδια όσο και οι γονείς της θα περιέρχονταν σε δυσμενή θέση με την πώληση του επίδικου διαμερίσματος, τελικά το πώλησε, έχοντας απόλυτη συναίσθηση της ενέργειας της αυτής και γνωρίζοντας τις συνέπειες της, που συνεπάγονταν την αποξένωσή της από το επίδικο διαμέρισμα...

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η ενάγουσα απέκτησε το επίδικο διαμέρισμα στις 27-12-2000, αντί τιμήματος 26.500. 000 δραχμών (77. 769, 63 ευρώ), ύστερα δε από τρία (3) έτη περίπου αποφάσισε να το πωλήσει και πώλησε με σχεδόν υπερδιπλάσιο τίμημα (143.350,00 ευρώ), γεγονός το οποίο όχι μόνο δεν υποδηλώνει απειρία στις συναλλακτικές της σχέσεις, αλλά αντίθετα χειρισμό προσώπου που έχει επίγνωση των ενεργειών του και των συνεπειών τους.

Περαιτέρω, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα προέβη στην πώληση του επίδικου διαμερίσματος λόγω άμεσης και επιτακτικής ανάγκης να εξεύρει χρήματα, προκειμένου να αντιμετωπίσει άμεσες οικονομικές υποχρεώσεις της, η ικανοποίηση των οποίων δεν επιδέχονταν αναβολή .... Εξάλλου, από τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν, κατά την κρίση του παρόντος δικαστηρίου το πραγματικό τίμημα που τελικά κατέβαλε η δεύτερη εναγόμενη στην ενάγουσα για τη μεταβίβαση σε αυτήν του ως άνω επίδικου διαμερίσματος, ύφους 143.350,00 ευρώ, δεν βρίσκεται σε φανερή δυσαναλογία προς την πραγματική αγοραία αξία του, ύφους 173.280,00 ευρώ, λαμβανομένου υπόψη ότι σχεδόν το σύνολο του ως άνω τιμήματος καταβλήθηκε κατά την κατάρτιση του επίδικου συμβολαίου και εντός ενός (1) μηνός από αυτήν, μόνο δε ποσό 6.300,00 ευρώ καταβλήθηκε στις 31-5-2004, σε συνδυασμό με το ότι η ενάγουσα παρέμεινε στην κατοχή του (επίδικου διαμερίσματος), μετά τη μεταβίβαση του στη δεύτερη εναγόμενη, για χρονικό διάστημα ενός (1) έτους χωρίς την καταβολή μισθώματος ή οποιουδήποτε άλλου ανταλλάγματος, με συνέπεια η αντίστοιχη δικαιοπραξία να μην είναι αισχροκερδής (καταπλεονεκτική), όπως αβασίμως ισχυρίζεται η ενάγουσα, περαιτέρω δε οι συνθήκες υπό τις οποίες καταρτίστηκε αυτή, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της δεν την καθιστούν αντίθετη προς τα χρηστά ήθη, καθόσον μόνη η απόκλιση του τιμήματος που τελικά κατέβαλε η δεύτερη εναγόμενη για τη μεταβίβαση σε αυτήν του επίδικου διαμερίσματος από την πραγματική του αξία, που δεν υπερβαίνει το 20% αυτής, δεν μπορούν να καταστήσουν αυτήν αντίθετη προς τα χρηστά ήθη, λαμβανομένου υπόψη ότι στην αγορά ακινήτων μια συναλλαγή μπορεί για κάποιον από τους συμβαλλόμενους να είναι περισσότερο ή λιγότερο συμφέρουσα, η ως άνω δε απόκλιση κρίνεται θεμιτή στο πλαίσιο των συναλλαγών, κατά την κρίση δε του παρόντος δευτεροβάθμιου δικαστηρίου δεν υπερβαίνει το μέτρο κατά το οποίο είναι ανθρωπίνως φυσικό να αποκομίζει ο ένας κάποιο όφελος από σύμβαση οικονομικού περιεχομένου επί ζημία του άλλου...

Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν... η ένδικη αγωγή, καθόσον αφορά τη δεύτερη εναγομένη είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, λαμβανομένου υπόψη ότι δεν προέκυψε η συνδρομή της απαιτούμενης από το νόμο προϋπόθεσης ότι η δικαιοπραξία που καταρτίστηκε μεταξύ της ενάγουσας και της δεύτερης εναγομένης με το υπ’ αρ. .../9-2-2004 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Βέροιας Όλγας Γιαμά είναι άκυρη ως αισχροκερδής (καταπλεονεκτική), καθόσον δεν αποδείχθηκε φανερή δυσαναλογία μεταξύ της πραγματικής αξίας του επίδικου διαμερίσματος που μεταβιβάστηκε με το ως άνω συμβόλαιο από την ενάγουσα στη δεύτερη εναγομένη και του τιμήματος που κατέβαλε η τελευταία για την αιτία αυτή, ενώ δεν αποδείχθηκε ούτε ανάγκη, κουφότητα ή απειρία της ενάγουσας κατά την κατάρτιση του παραπάνω συμβολαίου, με συνέπεια να μη τίθεται ζήτημα εκμετάλλευσης από τη δεύτερη εναγομένη ανάγκης, κουφότητας ή απειρίας της αντιδίκου της, σε κάθε δε περίπτωση ως αντίθετη προς τα χρηστά ήθη".

Με βάση τις ως άνω παραδοχές το Εφετείο απέρριψε την έφεση της ενάγουσας ως αβάσιμη.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο: 1 ) υπό τις ανέλεγκτες περί τα πράγματα παραδοχές του ότι το πραγματικό τίμημα που συμφωνήθηκε για την πώληση από την ενάγουσα στη δεύτερη εναγομένη και ήδη δεύτερη αναιρεσίβλητη του διαμερίσματος ανήλθε στο ποσό των 143.350 ευρώ, το οποίο και εξοφλήθηκε δια καταβολής στην ίδια την πωλήτρια του ποσού των 89.300 ευρώ (60.000 + 23.000 + 6.300 ) και κατόπιν εντολής της και για λογαριασμό της του ποσού των 42.050 ευρώ στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και του ποσού των 12.000 ευρώ στη Δ.Ο.Υ Βέροιας, και ότι η αγοραία αξία του ιδίου ακινήτου κατά το χρόνο της πωλήσεώς του ανερχόταν στο ποσό των 173.280 ευρώ, δεν υπάρχει προφανής δυσαναλογία μεταξύ παροχής και αντιπαροχής και δεν ήταν εφαρμοστέες οι ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 178 και 179 Α.Κ., 2 ) διέλαβε στην απόφασή του, σχετικά με το ουσιώδες ζήτημα της συνδρομής ή μη στο πρόσωπο της ενάγουσας απειρίας ή κουφότητας, επαρκείς αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ως άνω διατάξεων των άρθρων 178 και 179 Α.Κ. Οι περί του αντιθέτου πρώτος και δεύτερος από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, αντίστοιχα, λόγοι του αναιρετηρίου είναι αβάσιμοι.

Κατόπιν των ανωτέρω και μη υπάρχοντος άλλου αναιρετικού λόγου πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8 Οκτωβρίου 2012 αίτηση της Δ. Χ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 537/2012 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 13 Νοεμβρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ