Supreme Court dismisses appeal on bad faith acquisition and procedural defects in civil property dispute.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision regarding a property dispute. The appellant argued that the defendant's claim of good faith acquisition was invalid because the transfer title was void under Article 179 of the Civil Code. The court rejected this, ruling that the void title did not preclude the possibility of good faith acquisition under the relevant articles. Additionally, the appeal was rejected for procedural defects, including vague arguments and failure to properly address specific sections of the lower court's ruling.
Legislator headnote
AI generatedArticles 1043, 179 of the Civil Code; A void title due to excessive constraint or exploitation of need precludes good faith acquisition, and appeals must specifically reference the contested sections of the lower court's decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1289 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1289/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Κοτζιά-Σοφατζή.
Των αναιρεσίβλητων: 1. ...... και 2. ..... , οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπύρο Πουλόπουλο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-7-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κοζάνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 126/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 2/2005 του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 7-7-2005 αίτησή της και με τους από 14-3-2007 προσθέτους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 2-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 7-7-2005 αιτήσεως αναιρέσεως και των από 14-3-2007 προσθέτων λόγων αυτής κατά της 2/2005 αποφάσεως του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Επειδή το άρθρο 1043 ΑΚ ορίζει ότι για την τακτική χρησικτησία αρκεί και ο νομιζόμενος τίτλος, εφόσον δικαιολογείται η καλή πίστη του νομέα. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ο νομιζόμενος τίτλος στηρίζει την τακτική χρησικτησία μόνον εφόσον είναι ικανός να δικαιολογήσει την πεποίθηση του νομέα ότι βάσει τούτου απέκτησε τη νομή. Ελάττωμα όμως του τίτλου, που εμποδίζει την δι' αυτού κτήση της κυριότητας και δεν καλύπτεται από τους όρους της τακτικής χρησικτησίας, υπάρχει και επί συστάσεως δι' αυτού δικαιοπραξίας απόλυτα άκυρης, ως αντικειμένης στα χρηστά ήθη, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 179 ΑΚ. Και τούτο διότι ως εκ της φύσεως του ελαττώματος αυτού (ακυρότητα λόγω υπερβολικής δεσμεύσεως της ελευθερίας του αντισυμβαλλομένου ή εκμεταλλεύσεως της ανάγκης, της κουφότητας ή της απειρίας αυτού), είναι αντικειμενικώς ασυμβίβαστη προς αυτό η συνδρομή καλής πίστεως του συμβαλλόμενου και χρησιδεσπόζοντος, η οποία (καλή πίστη) πρέπει να υπάρχει, σύμφωνα με το άρθρο 1044 ΑΚ, κατά το χρόνο της κτήσης της νομής.
Εν προκειμένω, όπως δέχεται το Εφετείο στην προσβαλλόμενη απόφαση, η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα στήριξε την ένσταση ιδίας κυριότητας επί του αναφερομένου στην ένδικη διεκδικητική αγωγή των αναιρεσίβλητων ακινήτου σε τακτική χρησικτησία, δυνάμει του αναφερομένου σε αυτή (ένσταση) συμβολαίου μεταβιβάσεως από το δικαιοπάροχο των αναιρεσίβλητων και τότε εναγόντων, που αποτελεί, κατά τα εκτιθέμενα, νομιζόμενο τίτλο λόγω της τελεσιδίκου αναγνωρίσεως της ακυρότητας αυτού ύστερα από αγωγή των ιδίων (εναγόντων), ως αντικειμένου στα χρηστά ήθη κατά τους όρους του άρθρου 179 ΑΚ. Κρίνοντας εντεύθεν το Εφετείο αβάσιμη την ως άνω ένσταση της αναιρεσείουσας λόγω ελλείψεως νομιζόμενου τίτλου, διότι ο επικαλούμενος ως τέτοιος, δηλαδή το συμβόλαιο μεταβίβασης δεν ήταν νομιζόμενος τίτλος αφού ακυρώθηκε κατ' αρθρ. 179 ΑΚ και συνεπώς δεν υπήρχε καλή πίστη στην αναιρεσείουσα αφού αυτή ήταν η εναγομένη στη δίκη εκείνη, δεν παραβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1041, 1042, 1043 και 1044 του ΑΚ και συνεπώς είναι απορριπτέοι, ως αβάσιμοι, οι σχετικοί πρώτος του κυρίου δικογράφου της αναιρέσεως λόγος από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, καθώς και ο πρώτος λόγος του δικογράφου των προσθέτων από τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου.
ΙΙ. Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1, 577 παρ.3 και 559 αρ.8 ΚΠολΔ προκύπτει ότι για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο από την τελευταία των ανωτέρω διατάξεων προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως για τη μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο πραγμάτων που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει στο αναιρετήριο να αναφέρεται, εκτός των άλλων, ότι ο ισχυρισμός προτάθηκε παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.
Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος του κυρίου δικογράφου της αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη της προταθείσας από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα με τις προτάσεις ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ενστάσεως ιδίας κυριότητας επί του επίδικου ακινήτου, κτηθείσας με έκτακτη χρησικτησία, που είχε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της προκειμένης δίκης, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι δεν αναφέρεται ότι η ως άνω ένσταση είχε επαναφερθεί νομίμως και ενώπιον του εκδόσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Εφετείου.
ΙΙΙ. Επειδή από το άρθρο 569 παρ.2 ΚΠολΔ συνάγεται ότι είναι απαράδεκτοι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους πλήττονται κεφάλαια της προσβαλλόμενης αποφάσεως, που είναι διάφορα και δεν συνέχονται αναγκαίως με κανένα από τα προσβληθέντα με την αναίρεση κεφάλαια. Επομένως, εφόσον στην υπόψη περίπτωση δεν προσβλήθηκε με την αναίρεση το κεφάλαιο της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, με το οποίο έγινε εν μέρει δεκτή η σωρευόμενη με την διεκδικητική αγωγή των αναιρεσίβλητων αξίωση για επιδίκαση των ωφελημάτων, τα οποία η αναιρεσείουσα, ως κακόπιστος νομέας του επίδικου ακινήτου, είχε εξάγει απ' αυτό (άρθρα 1096 και 1098 του ΑΚ), αλλά προσβλήθηκε μόνο για εκείνο, που αφορούσε την αναγνώριση της συγκυριότητας των αναιρεσίβλητων επί του επίδικου ακινήτου και την απόδοση τούτου σε αυτούς, οι δεύτερος και τρίτος πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το πιο πάνω πρώτο κεφάλαιό της (απόδοση εξαχθέντων ωφελημάτων), το οποίο όμως δεν ταυτίζεται ούτε συνέχεται αναγκαίως με το δεύτερο κεφάλαιο που προσβλήθηκε με την αναίρεση (διεκδικητική αγωγή), είναι απορριπτέοι, προεχόντως ως απαράδεκτοι.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7-7-2005 αίτηση αναιρέσεως και τους από 14-3-2007 προσθέτους λόγους αυτής κατά της 2/2005 αποφάσεως του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Μαϊου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Ιουνίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ