Supreme Court annuls appeal judgment for failure to examine defendant's arguments under Art. 560(5b) C.Pol.D.

Απόφαση 1287 / 2022 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1287/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, Μαρία Ανδρικοπούλου - Εισηγήτρια, Κυριάκο Μπαμπαλίδη και Γεώργιο Αυγέρη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2021, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: εταιρείας με την επωνυμία "... Α.Ε.", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Νίκου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. Της αναιρεσιβλήτου: εταιρείας με την επωνυμία "... Ε.Π.Ε. (...)", που εδρεύει στην Ιταλία και δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-5-2016 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3947/2017 του ίδιου Δικαστηρίου και 3572/2020 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1-8-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανιστεί κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος, με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολιπόμενος διάδικος η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολιπόμενος ή ο μη παριστάμενος, με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, διάδικος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί, ενώ σε αποφατική περίπτωση κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση (ΟλΑΠ 14/2015).

Περαιτέρω, στο άρθρο 83 παρ. 2 του ν. 4790/2021, που περιλαμβάνει διατάξεις για την επαναλειτουργία των πολιτικών δικαστηρίων μετά την αναστολή λειτουργίας τους προς αντιμετώπιση του ιού COVID-19, ορίζεται ότι "Σε περίπτωση που η συζήτηση υπόθεσης οποιουδήποτε βαθμού δικαιοδοσίας και οποιασδήποτε διαδικασίας ματαιώθηκε διαρκούσης της αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων λόγω των έκτακτων μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας από την πανδημία του κορονοϊού COVID-19, ορίζεται αυτεπαγγέλτως, με πράξη του προέδρου του τμήματος ή του προϊσταμένου του δικαστηρίου, νέα ημέρα και ώρα συζήτησης στο ακροατήριο στη συντομότερη διαθέσιμη δικάσιμο.

Η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο ή έκθεμα, το οποίο μπορεί να τηρείται και ηλεκτρονικά, γίνεται με πρωτοβουλία του γραμματέα και ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Προς ενημέρωση των διαδίκων, και πάντως όχι επί ποινή ακυρότητας, η νέα δικάσιμος γνωστοποιείται από τον γραμματέα στον δικηγορικό σύλλογο της έδρας του δικαστηρίου...

Με πρωτοβουλία επίσης του γραμματέα μπορεί να γνωστοποιείται η νέα δικάσιμος με αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των διαδίκων ή με ανάρτηση στην πύλη ψηφιακών υπηρεσιών δικαστηρίων .. για όσα δικαστήρια και διαδικασίες έχουν ενταχθεί στο εν λόγω σύστημα". Από τις αμέσως παραπάνω διατάξεις συνάγεται ότι σε περίπτωση που η συζήτηση αίτησης αναίρεσης ματαιώθηκε λόγω της προσωρινής αναστολής λειτουργίας των πολιτικών δικαστηρίων εξαιτίας του ιού COVID-19, με πράξη του προέδρου του αντίστοιχου τμήματος του Αρείου Πάγου ορίζεται νέα σύντομη δικάσιμος, χωρίς όμως να απαιτείται να επιδοθεί κλήση από τον έναν διάδικο στον άλλο για τη συζήτηση της υπόθεσης, καθώς η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο που γίνεται από τον γραμματέα, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Κατ` αναλογική δε εφαρμογή των όσων ισχύουν σε περίπτωση αναβολής της υπόθεσης με αίτημα των διαδίκων και εγγραφής της στο πινάκιο από το γραμματέα (άρθρο 226 παρ. 4 εδ. γ και δ ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατ` άρθρο 575 εδ. β` αυτού), προϋπόθεση της εγκυρότητας της κλήτευσης αυτής λόγω της εγγραφής στο πινάκιο είναι ότι ο απολιπόμενος, κατά την νέα δικάσιμο, διάδικος είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση ή είχε νομίμως και εμπροθέσμως κλητευθεί να παραστεί για την αρχική δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση δεν συζητήθηκε (ΑΠ 1259/2021).

Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 142 παρ. 1 και 4 και 143 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αντίκλητος, το πρόσωπο, δηλαδή, που ορίζει ο διάδικος για την παραλαβή αντ` αυτού δικαστικών ή εξωδίκων εγγράφων, που του απευθύνονται και αφορούν μια ή περισσότερες ή όλες τις υποθέσεις του, μπορεί να διοριστεί α) είτε με δήλωση ενώπιον της γραμματείας του πρωτοδικείου της κατοικίας του δηλούντος, β) είτε με ρήτρα σε σύμβαση, που καλύπτει την επίδοση όλων των διαδικαστικών πράξεων, που έχουν σχέση με τη σύμβαση και γ) με το διορισμό πληρεξουσίου δικηγόρου, κατ` άρθρο 96 ΚΠολΔ, οπότε είναι αυτοδικαίως και αντίκλητος για όλες τις επιδόσεις, που αναφέρονται στη δίκη, στην οποία είναι πληρεξούσιος, έως την έκδοση αμετάκλητης απόφασης (ΑΠ 606/2018).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 440, 438 και 104 ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι από τη μνεία που γίνεται στο προεισαγωγικό τμήμα της δικαστικής απόφασης, ότι για κάποιον από τους διαδίκους παρέστη ο αναφερόμενος σ` αυτή πληρεξούσιος δικηγόρος, υπάρχει πλήρης απόδειξη για το διορισμό αυτού (του παραστάντος δικηγόρου), κατά το άρθρο 96 ΚΠολΔ, ως δικαστικού πληρεξουσίου του διαδίκου αυτού, δεδομένου ότι, η συνδρομή του στοιχείου της δικαστικής πληρεξουσιότητας, είναι γεγονός, την αλήθεια του οποίου όφειλε να εξετάσει αυτεπαγγέλτως το δικαστήριο, σύμφωνα με τη διάταξη του ανωτέρω άρθρου 104 ΚΠολΔ (ΑΠ 1305/2020, ΑΠ 153/2019, ΑΠ 364/2016, ΑΠ 2178/2014).

Από τις διατάξεις αυτές, σαφώς συνάγεται ότι, η επίδοση του δικογράφου της αίτησης αναίρεσης, μπορεί να γίνει και στον αντίκλητο του αναιρεσίβλητου (ΑΠ 395/2019).

Στην προκειμένη περίπτωση, φέρεται προς συζήτηση η από 1/8/2020 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "... Α.Ε.", για αναίρεση της με αριθμό 3572/2020 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Από την με αριθμό 1072Δ/9-2-2021 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Θ.

Κ., την οποία επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, με επιμέλεια της οποίας προσδιορίστηκε η συζήτηση της ένδικης αίτησης για τη δικάσιμο της 12/4/2021 ενώπιον του Α2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, προκύπτει ότι, αντίγραφο της άνω αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο της 12/4/2021, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην πληρεξούσια δικηγόρο της αναιρεσίβλητης Μαγδαληνή Τσιλιγγερίδου, η οποία την είχε εκπροσωπήσει ενώπιον του, δικάσαντος ως Εφετείου, Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με αποτέλεσμα να θεωρείται νόμιμη αντίκλητος αυτής.

Ωστόσο, κατά την τελευταία ως άνω δικάσιμο η υπόθεση δεν εκφωνήθηκε λόγω της αναστολής λειτουργίας των Δικαστηρίων εξ αιτίας της πανδημίας COVID-19. Ακολούθως, δυνάμει του άρθρου 83 παρ. 2 του Ν.4790/2021, εκδόθηκε η από 12/5/2021 Πράξη του Προέδρου του Α2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, με την οποία ορίστηκε αυτεπαγγέλτως ως νέα ημέρα συζήτησης της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης στο ακροατήριο η αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμος (13/12/2021) και με πρωτοβουλία του γραμματέα η υπόθεση ενεγράφη στο οικείο πινάκιο, η εγγραφή δε αυτή ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά του Δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (13/12/2021), κατά την οποία η υπόθεση συζητήθηκε με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίσθηκε η αναιρεσίβλητη ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Επομένως, ενόψει του ότι η, δυνάμει του προαναφερόμενου αυτεπάγγελτου προσδιορισμού της συζήτησης, εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων και η ως άνω απολιπόμενη αναιρεσίβλητη είχε κλητευθεί νομίμως για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 12/4/2021, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθμό 3572/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία το δικαστήριο απέρριψε την έφεση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας επικυρώνοντας την με αριθμό 3947/2017 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης που είχε κάνει δεκτή, ερήμην της εναγομένης, την από 19/5/2016 αγωγή της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης, υποχρεώνοντας την εναγομένη να της καταβάλει το αναφερόμενο στην απόφαση ποσό, που αφορούσε μη καταβληθέν τίμημα από πώληση εμπορευμάτων. Η αίτηση έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Πρέπει, επομένως, να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

O λόγος αναίρεσης από το άρθρο 560 αριθμός. 5 β ΚΠολΔ, πανομοιότυπος με αυτόν του αριθμού. 8 περ. β` του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και συνακόλουθα στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγο έφεσης, όχι, όμως, και οι αιτιολογημένες αρνήσεις και οι ισχυρισμοί τους που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επιρροή στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει (ΟλΑΠ 14/2004, ΑΠ 41/2021, ΑΠ 989/2018).

Εξάλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό (πράγμα) και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ ΑΠ 12/1991), αλλά και όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, έστω και αν η απόρριψή του δεν είναι ρητή, αλλά συνάγεται από το περιεχόμενο της απόφασης (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 3/2021, ΑΠ 38/2021, ΑΠ 67/2021, ΑΠ 860/2018, ΑΠ 812/2018).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 528 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο 44 παρ. 2 του νόμου 3994/2011, "αν ασκηθεί έφεση από τον διάδικο που δικάστηκε ερήμην, η εκκαλούμενη απόφαση εξαφανίζεται μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους πρόσθετους λόγους, ανεξάρτητα από τη διαδικασία που τηρήθηκε.

Ο εκκαλών δικαιούται να προβάλει όλους τους ισχυρισμούς που μπορούσε να προτείνει πρωτοδίκως". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, αν ασκηθεί έφεση από εναγόμενο που δικάστηκε ερήμην, με συνέπεια να θεωρηθούν ομολογημένοι κατά το άρθρο 271 παρ. 3 ΚΠολΔ οι αγωγικοί πραγματικοί ισχυρισμοί και να γίνει δεκτή η αγωγή, η εκκαλουμένη απόφαση με μόνη την κατ' άρθρο 532 ΚΠολΔ τυπικά παραδεκτή άσκηση της έφεσης εξαφανίζεται μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους τυχόν πρόσθετους αυτής λόγους, προκειμένου να ανατραπεί το σε βάρος του εναγόμενου τεκμήριο ομολογίας.

Επομένως, αν στην έφεση περιέχεται άρνηση της αγωγής, η απόφαση εξαφανίζεται στο σύνολό της, χωρίς να απαιτείται να γίνει προηγουμένως δεκτός κάποιος λόγος έφεσης και η υπόθεση συζητείται εκ νέου στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, στο οποίο ο εκκαλών - εναγόμενος μπορεί να προβάλει όλους τους πραγματικούς ισχυρισμούς, που θα μπορούσε να είχε προτείνει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αν είχε παραστεί.

Έτσι, παρέχεται μια ευκαιρία "ουσιαστικής ακρόασης" στον ερημοδικασθέντα και μη ακουσθέντα πρωτοδίκως, επανορθώνοντας με την έφεσή του τις δυσμενείς συνέπειες από την απουσία του στον πρώτο βαθμό και το εφετείο λειτουργεί πλέον ως πρωτοβάθμιο δικαστήριο (ΑΠ 828/2021, ΑΠ 229/2020, ΑΠ 579/2018). Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα:

Κατά την συζήτηση της από 19/5/2016 αγωγής, στις 30/1/2017, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης η εναγομένη εταιρεία δεν εκπροσωπήθηκε στη δίκη.

Εκδόθηκε έτσι, ερήμην της εναγομένης, η με αριθμό 3947/2017 απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή, κατ' εφαρμογή των άρθρων 271 παρ. 1 και 3 του ΚΠολΔ, καθώς θεωρήθηκαν ομολογημένοι οι πραγματικοί ισχυρισμοί που περιέχονταν στο αγωγικό δικόγραφο, υποχρεώθηκε δε η εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 14.842,27 ευρώ, ως οφειλόμενο τίμημα από πώληση εμπορευμάτων.

Κατά της απόφασης αυτής η ερημοδικασθείσα εναγομένη άσκησε την από 27/6/2017 έφεση, με την οποία αρνήθηκε την αγωγή και πρότεινε ένσταση συμψηφισμού για συνολικό ποσό 18.420 ευρώ, το οποίο αφορούσε διαφυγόν κέρδος και θετική ζημία που υπέστη από την επικαλούμενη αντισυμβατική και κακόπιστη, από πλευράς της ενάγουσας, μονομερή λύση της υφιστάμενης μεταξύ τους συμβατικής σχέσης, ενώ με τις προτάσεις της πρότεινε και ένσταση κατά τόπο αναρμοδιότητας του δικαστηρίου.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, έκρινε ότι η υπό κρίση έφεση πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και ακολούθως πρέπει να κριθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των προβαλλόμενων λόγων της, κατ' άρθρο 533 παρ.1 ΚΠολΔ, εφόσον "παραπονείται με την υπό κρίση έφεσή της η εναγόμενη και ήδη εκκαλούσα για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων, οι δε λόγοι της έφεσης, είναι παραδεκτοί".

Κατόπιν αυτών το ως άνω δικαστήριο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση που έχει το ακόλουθο περιεχόμενο: "Η ενάγουσα στα πλαίσια της εμπορικής δραστηριότητάς της πώλησε τα είδη ρουχισμού που με λεπτομέρεια αναφέρονται στην υπό κρίση αγωγή και εξέδωσε το με αριθμό 1500771/20-3-2015 τιμολόγιο πώλησης, ποσού 14.842,27 ευρώ που ήταν πληρωτέο εντός ενενήντα (90) ημερών από την έκδοσή του, αλλά μέχρι σήμερα παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της ενάγουσας ουδέν ποσό κατέβαλε έναντι της ως άνω ληξιπρόθεσμης οφειλής της.

Σημειωτέον ότι η εναγόμενη με την από 16-11-2015 εξώδικη δήλωσή της που επιδόθηκε στην ενάγουσα την 18-11-2015 σε απάντηση της από 11-11-2015 εξώδικης δήλωσης της τελευταίας, αφού παραθέτει τους λόγους εξαιτίας των οποίων έχει καθυστερήσει την εξόφληση της οφειλής της, ομολογεί την ύπαρξη του επίδικου χρέους της". Με βάση τις παραδοχές αυτές το δικαστήριο απέρριψε την έφεση της εναγομένης επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια απόφαση που είχε δεχθεί την κρινόμενη αγωγή και είχε υποχρεώσει την εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 14.842,27 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την 20-6-2015 μέχρι την πλήρη εξόφληση.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 560 αρ. 5β ΚΠολΔ, αφού δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς που προτάθηκαν από την εναγομένη-εκκαλούσα. Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση και σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην ως άνω μείζονα σκέψη, ενόψει της άσκησης έφεσης από διάδικο που ερημοδικάστηκε στον πρώτο βαθμό (εναγομένη), με αποτέλεσμα να θεωρηθούν ομολογημένοι οι ισχυρισμοί της αντιδίκου της (ενάγουσας) και να γίνει δεκτή η σε βάρος της αγωγή, το δικαστήριο όφειλε, εφόσον έκρινε τυπικά παραδεκτή την έφεση, να εξαφανίσει την εκκαλουμένη απόφαση άνευ άλλου τινός, κατ' άρθρο 528 ΚΠολΔ, μέσα στα όρια που καθορίζονταν από την έφεση, προκειμένου να ανατραπεί το σε βάρος της εναγόμενης τεκμήριο ομολογίας και να εξεταστούν όλοι οι ισχυρισμοί που η τελευταία πρόβαλε.

Ωστόσο, το δικαστήριο απέρριψε την έφεση της εναγομένης-εκκαλούσας χωρίς να ερευνήσει τους ως άνω αναφερθέντες και προταθέντες από εκείνη ισχυρισμούς της. Επομένως, ο δεύτερος, από τον αριθμό 5β του άρθρου 560 ΚΠολΔ, λόγος της αίτησης αναίρεσης, είναι βάσιμος. Κατόπιν αυτού, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, παρελκομένης της έρευνας των λοιπών λόγων αναίρεσης, αφού η αναιρετική εμβέλεια του ως άνω λόγου που έγινε δεκτός καθιστά αλυσιτελή την έρευνα των λοιπών.

Στη συνέχεια θα πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλο δικαστή από εκείνον που δίκασε την υπόθεση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), να επιστραφεί το παράβολο στην αναιρεσείουσα (495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176,183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθμό 3572/2020 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, πλην εκείνου, που εξέδωσε την παραπάνω απόφαση.

Διατάζει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου, που έχει καταθέσει, για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 19 Ιουλίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ