1283/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1283 / 2010 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Ο υπερημερος εργοδότης έχει δικαίμα να αφαιρέσει από τον οφειλόμενο μισθό κάθε τι που ο εργαζόμενος ωφελήθηκε από τν ματαίωση της εργασίας ή από την παροχή της αλλού (656 εδαφ β΄ΑΚ) Λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 559.1 και 19.Υπερημερία ΕΛ.Γ.Α από την μη αποδοχή της εργασίας των αναιρεσειόντων γεωπόνων, που τους είχε εντάξει αναδρομικά στο μόνιμο αυτού προσωπικό. Αφαίρεη της ωφελείας αυτών από τις πάσης φύσεως αμοιβές που εισέπραξαν ( μεταξύ των οποίων και για τις εκτός έδρας πραγματογνωμοσύνες για ζημιές σε καλλιέργειες),από τις δικαιούμενες τακτικές αποδοχές τους ως μονίμων. Μη υπολογισμός σε αυτές των αποζημιώσεων για τις εκτός έδρας πραγματογνωμοσύνες. Αλυσιτελής λόγος, εφόσον πλήττει επάλληλη αιτιολογία. Λόγος αναίρεσης για μη λήψη υπόψη ομολογάς του αναιρεσίοντος (559.11)Πρέπει ν'αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έγινε επίκληση του αποδεικτικού αυτού μέσου στο δικαστήριο της ουσίας. Λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ 9 ΚΠολΔ. Πότε θεωρείται " αδίστακτη" μία αίτηση. Προϋποθέτει "αδίκαστη"μία αίτηση.Πρϋποθέτει παντελή σιωπή του δικαστηρίου της ουσίας.Απορρίπτεται η αίτηση.

Αριθμός 1283/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημήτριο Μουστάκα και Σαράντη Δρινέα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Μαϊου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Χ1, κατοίκου ..., 2)Χ2., κατοίκου ..., 3)Χ3., κατοίκου ..., 4)Χ4, 5)Χ5 και 6)Χ6, κατοίκων .... Εκπροσωπήθηκαν όλοι από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ιρένε Σόλτερμαν, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, με την επωνυμία "Οργανισμός Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων" (ΕΛ.Γ.Α.), ο οποίος εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αναστασία Κουτσάφτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ., η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις

.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-12-1999 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκε η 1686/2002 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και η 357/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-11-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Βασίλειος Λυκούδης ανέγνωσε την από 29-4-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναιρέσεως και κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος τους και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 656 εδάφ. β` ΑΚ, ο υπερήμερος εργοδότης έχει δικαίωμα να αφαιρέσει από τον οφειλόμενο μισθό κάθε τι που ο εργαζόμενος ωφελήθηκε από την ματαίωση της εργασίας ή από την παροχή της αλλού. Από την διάταξη αυτή, προκύπτει ότι εκπεστέα από το μισθό είναι η ωφέλεια την οποία αποκόμισε ο εργαζόμενος με την χρησιμοποίηση του ελευθέρου χρόνου που του απέμεινε από την απόκρουση των υπηρεσιών του εκ μέρους του εργοδότη, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της υπερημερίας του εργοδότη και της ωφέλειας του μισθωτού.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως, για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Με το λόγο αυτό ελέγχεται εάν υπήρξε σφάλμα στη μείζονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού είτε αυτό διατυπώνεται ρητώς είτε εξυπονοείται, ή σφάλμα στην υπαγωγή της ελάσσονος πρότασης, την οποία συνιστούν οι πραγματικές παραδοχές, στη μείζονα πρόταση. Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης για έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν από το αιτιολογικό της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πρέπει να καθορίζεται, πλην άλλων, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αντιφατικές αιτιολογίες, οπότε πρέπει να καθορίζονται οι αντιφατικές παραδοχές της, ή έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, οπότε πρέπει να εκτίθεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια, ποιο δηλαδή το ελλείπον στοιχείο που είναι αναγκαίο για την πληρότητα των αιτιολογιών.

Στην προκείμενη υπόθεση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε τα εξής: " Οι ενάγοντες είναι πτυχιούχοι γεωπόνοι της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής, προσλαμβάνοντο δε, από το εναγόμενο, νομίμως εκπροσωπούμενο και απησχολούντο, ως γεωπόνοι, κατά τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 12 ν. 1790/1988 (και, όπως ισχύει μετά το άρθρο 31 παρ. 6 ν. 2040/1992), στις πραγματογνωμοσύνες, σε διάφορες περιοχές της χώρας, των ζημιών από φυσικούς κινδύνους της φυτικής παραγωγής, με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου εξηρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου (αρχική πρόσληψη, για τη Χ1 την 26.4.1993, για την Χ2 την 6.5.1993, για τη Χ3την 2.12.1994, για τη Χ4 την 13.12.1994, για τη Χ5 την 18.4.1994 και για τον Χ6 την 6.12.19931).

Από την 21.12.1994, συνεπεία της πιο πάνω υπηρεσιακής σχέσεως τους με το εναγόμενο, εδικαιούντο να ενταχθούν στο τακτικό προσωπικό του εναγομένου, σε Κλάδο αντίστοιχο της προσλήψεως τους και στην οικεία βαθμολογική κλίμακα. Εντάσσονται, εν τέλει, με την 91/20.10.1999 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του εναγομένου, αναδρομικώς από την 21.12.1994, σε κενές οργανικές θέσεις του Κλάδου ΠΕ - 1 Γεωπόνων, στον 7ο βαθμό.

Κατά τον κρίσιμο χρόνο (1.1.1995 - 31.12.1995), το εναγόμενο κατέστη υπερήμερο περί την αποδοχή της εργασίας τους, την οποία του προσέφεραν προσηκόντως και πραγματικώς, ενώ τους χορηγούσε την κανονική άδεια. Από τα πραγματικά περιστατικά, που αποδεικνύονται και το περιεχόμενο, ως άνω, της αγωγής, για την εξεύρεση τοιν αποδοχών υπερημερίας, που δικαιούνται οι ενάγοντες, αφαιρούνται οι αποδοχές των εναγόντων από την παροχή της εργασίας τους αλλού - "εκτός ΕΛ.Γ.Α.", ακόμη, αφαιρούνται οι αποδοχές από την παροχή της εργασίας τους στο εναγόμενο, πριν από την ένταξη στο τακτικό προσωπικό του, ήτοι η ημερήσια αποζημίωση για κάθε διανυκτέρευση εκτός έδρας και τα "εκτιμητικά", ενώ δεν υπολογίζονται ημερήσια αποζημίωση για κάθε διανυκτέρευση εκτός έδρας και "εκτιμητικά" μετά την ένταξη στο τακτικό προσωπικό, που δεν αποτελούν τακτικές αποδοχές και δεν προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας ότι οι ενάγοντες θα ορίζοντο αρμοδίως και θα τους ανετίθετο η εκτέλεση υπηρεσίας εκτός έδρας και προς διενέργεια τέτοιων πραγματογνωμοσυνών, στο κρίσιμο χρονικό διάστημα 1.1.1995 - 31.12.1995, απορριπτόμενων των σχετικών κονδυλίων, ως αβασίμων στην ουσία.... ".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ότι , οι ενάγοντες Χ2, Χ5 και Χ6 δικαιούνται τις αναφερόμενες στην απόφαση διαφορές αποδοχών, ενώ ως προς τις ενάγουσες Χ1, Χ3 και Χ4, κρίθηκε ότι δεν προέκυψε οφειλόμενη διαφορά αποδοχών. Ακολούθως, αφού δέχθηκε την έφεση των εναγομένων και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που είχε απορρίψει την αγωγή ως αόριστη, απέρριψε κατ' ουσία την αγωγή ως προς τις αναιρεσείουσες Χ1, Χ3 και Χ4, ενώ την δέχθηκε εν μέρει ως προς τους λοιπούς αναιρεσείοντες , υποχρεώνοντας το εναγόμενο να καταβάλει σ' αυτούς τα αναφερόμενα στην απόφαση ποσά.

Οι αναιρεσείοντες, με τον αρ. 1 και 19 του 559 του ΚΠολΔ, πρώτο λόγο αναιρέσεως, προβάλλουν ότι το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 656 εδ. β' Α.Κ., αφού δέχεται ότι από τις αποδοχές που αυτοί θα ελάμβαναν ως τακτικοί υπάλληλοι πρέπει να αφαιρεθούν, κατά παραδοχή του σχετικού ισχυρισμού του αντιδίκου τους, οι αποδοχές που έλαβαν για ημερήσια αποζημίωση για την εκτός έδρας απασχόληση τους προς διενέργεια πραγματογνωμοσυνών και τα ποσά που αντιστοιχούν στην ημερήσια αποζημίωση και τα " εκτιμητικά".

Είναι δε, κατά τις αιτιάσεις των αναιρεσειόντων, η έκπτωση της ωφέλειας αυτής αντίθετη προς την πιο άνω διάταξη, διότι η αναιρεσιβαλλομένη αφαιρεί τα ποσά που έλαβαν απασχολούμενοι "σε εργασία άκρως κοπιαστική και εκτός έδρας". Επίσης οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι η παραπάνω αιτιολογία της είναι ανεπαρκής και αντιφατική, διότι, όπως αναφέρουν, " κρίνει συλλήβδην για όλο το επίδικο χρονικό διάστημα ενιαία, χωρίς να διακρίνει τα χρονικά διαστήματα που εργαζόμαστε ως έκτακτοι στον αντίδικο από τα διαστήματα που δεν εργαζόμαστε, με αποτέλεσμα να καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα και για τις δύο περιπτώσεις, κατά τις οποίες δέχεται ως αποδειχθέντα διαφορετικά πραγματικά περιστατικά".

Με το περιεχόμενο αυτό ο εξεταζόμενος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος ως προς το πρώτο μέρος αυτού και αόριστος ως προς το δεύτερο. Ειδικότερα είναι αβάσιμος, ως προς το πρώτο μέρος, διότι οι πάσης φύσεως αμοιβές που ελάμβαναν οι αναιρεσείοντες ( μεταξύ των οποίων και οι αποδοχές για την εκτός έδρας εργασία τους, ως εκτάκτων, προς διενέργεια πραγματογνωμοσύνης), αποτελούν την ωφέλεια αυτών από τη ματαίωση της εργασίας τους ως τακτικών υπαλλήλων, την οποία ο εργοδότης-αναιρεσίβλητος είχε το δικαίωμα να εκπέσει από το μισθό τους, ενώ, εξάλλου το Εφετείο δεν δέχθηκε, με τις πιο πάνω παραδοχές του, ότι οι αποδοχές των αναιρεσειόντων ως εκτάκτων υπαλλήλων ήταν για εργασία διαφορετική ή κοπιαστικότερη σε σχέση με την συνήθη εργασία των μονίμων υπαλλήλων, αλλά, αντιθέτως, ότι και η εργασία αυτή ήταν μεταξύ των καθηκόντων τους ως γεωπόνων.

Ως προς το δεύτερο μέρος ο εξεταζόμενος λόγος είναι αόριστος διότι δεν εξειδικεύονται οι αποδιδόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτιάσεις και δεν προσδιορίζονται οι κρίσιμες παραδοχές και τα σφάλματα της προσβαλλόμενης απόφασης καθώς και η ανεπάρκεια των αιτιολογιών της, ως προς το ουσιώδες ζήτημα του υπολογισμού της ωφέλειας που πρέπει να αφαιρεθεί, κατά την προταθείσα από το άρθρο 656β ΑΚ ένσταση του αναιρεσιβλήτου.

Εξάλλου, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, προσδιορίζοντας συνολικά την ωφέλεια των αναιρεσειόντων καθόλο το διάστημα της υπερημερίας του αναιρεσιβλήτου, χωρίς να προσδιορίζει τα ακριβή χρονικά διαστήματα που εργάστηκαν σε αυτό, ως έκτακτοι υπάλληλοι αυτού, δεν διέλαβε ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς τον προσδιορισμό της αφαιρετέας ωφέλειας, αφού αρκεί, για την πληρότητα της σχετικής αιτιολογίας, η παραδοχή ότι η γενόμενη δεκτή από το Εφετείο ωφέλεια των αναιρεσειόντων, δηλαδή οι αποδοχές που έλαβαν εργαζόμενοι ως έκτακτοι υπάλληλοι, προήλθε από τη ματαίωση της εργασίας τους ως τακτικών υπαλλήλων και η ωφέλεια αυτή επήλθε κατά το ένδικο χρονικό διάστημα της υπερημερίας του αναιρεσιβλήτου, χωρίς να προκύπτει από τους γενόμενους υπολογισμούς αντίφαση και χωρίς, άλλωστε, να προσάπτεται συγκεκριμένη και σαφής αιτίαση, ότι εξ αυτών των υπολογισμών προκύπτουν για τους αναιρεσείοντες οι αιτούμενες μισθολογικές διαφορές.

Περαιτέρω κατά την περίπτωση που το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε περισσότερες, επάλληλες, αιτιολογίες, με την αναίρεση δε, πλήττονται μεν όλες, πλην όμως η προσβολή μιας από τις αιτιολογίες αυτές δεν τελεσφορεί, οι λόγοι αναιρέσεως που προσβάλλουν τις λοιπές αιτιολογίες είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο προσβάλλεται ότι το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 3 παρ. 1 και 3 Α.Ν. 539, 2 του Ν. 1082/80, σύμφωνα με τις οποίες ως τακτικές αποδοχές νοούνται όχι μόνο ο μισθός, αλλά και κάθε άλλη παροχή σε χρήμα ή σε είδος, υπό την προϋπόθεση ότι δίδεται σταθερώς και μονίμως ως αντάλλαγμα της παρεχόμενης εργασίας, και συνεπώς οι εκτός έδρας αποδοχές τους για την παρεχόμενη εργασία των εκτιμήσεων, που ήταν και το αντικείμενο της απασχόλησής τους, είχαν τον χαρακτήρα μισθού, αφού καταβάλλονται σταθερώς και μονίμως, είναι απορριπτέες ως αλυσιτελείς, διότι το Eφετείο με την επάλληλη αιτιολογία του, κατά την οποία " δεν αποδεικνύεται από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού ότι οι ενάγοντες, εάν είχαν ενταχθεί στο τακτικό προσωπικό, θα ορίζονταν αρμοδίως και θα τους αναθέτονταν η εκτέλεση υπηρεσίας εκτός έδρας κατά το επίδικο χρονικό διάστημα", δέχθηκε ανελέγκτως ότι οι αναιρεσείοντες δεν θα ελάμβαναν, ως τακτικοί υπάλληλοι την εν λόγω αμοιβή.

Οι περαιτέρω διαλαμβανόμενες στον αυτό λόγο αναιρέσεως αιτιάσεις ότι ο αναιρεσίβλητος την εκτός έδρας αυτή εργασία θα την ανέθετε σ' αυτούς οπωσδήποτε διότι οι εκτιμήσεις των ζημιών αποτελούν αντικείμενο της εργασίας τους και συνεπώς οι εκτός έδρας αποζημιώσεις θα καταβάλλονταν σταθερώς και μονίμως, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, διότι πλήττουν στην πραγματικότητα την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση από το Δικαστήριο της ουσίας πραγματικών περιστατικών.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και από τη μη λήψη υπόψη από το Δικαστήριο αποδεικτικού μέσου, μεταξύ των οποίων είναι και η ομολογία. Για να είναι όμως ορισμένος ο λόγος αυτός πρέπει ν' αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έγινε επίκληση του αποδεικτικού αυτού μέσου κατά τη συζήτηση, μετά από την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Και τούτο γιατί, ναι μεν η δικαστική ομολογία περιλαμβάνεται μεταξύ των αποδεικτικών μέσων που λαμβάνονται αυτεπάγγελτα υπόψη από το Δικαστήριο, για να δημιουργηθεί όμως λόγος αναίρεσης πρέπει ο αναιρεσείων να ισχυρίζεται ότι την επικαλέσθηκε και να το αποδεικνύει, προσκομίζοντας τις προτάσεις του.

Επομένως ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, για μη λήψη υπόψη, από το Δικαστήριο, που δίκασε, ομολογίας του αναιρεσιβλήτου ο οποίος, όπως κατά λέξη αναφέρεται στο αναιρετήριο, " με τις προτάσεις του ενώπιον των Δικαστηρίων της ουσίας ομολογεί ότι οι εκτιμήσεις στις διάφορες περιοχές της χώρας γίνονται από τους γεωπόνους του ΕΛ.Γ.Α.

και εάν δεν επαρκούν προσλαμβάνουν από άλλους φορείς καθώς και εκτάκτους και ότι κατά το επίδικο χρονικό διάστημα μας απασχόλησε διάφορα χρονικά διαστήματα τον καθένα τα οποία προσδιορίζει στους επισυναπτόμενους στις προτάσεις του πίνακες", χωρίς να αναφέρεται αν έγινε από τους αναιρεσείοντες επίκληση της ομολογίας αυτής, πρέπει προεχόντως, ν' απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Εξάλλου ουδεμία αντίφαση περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, από την παραδοχή της ότι κατά το επίδικο χρονικό διάστημα οι αναιρεσείοντες απασχοληθήκαν κατά διαστήματα ως έκτακτοι στον ΕΛ.Γ.Α, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 12 του ν.1790/88, όπως ισχύει μετά το άρθρο 31 του ν.2040/92, προς διενέργεια πραγματογνωμοσυνών των ζημιών καλλιεργειών από εξαιρετικά καιρικά φαινομένα κλπ, με την παραδοχή ότι, δεν αποδείχθηκε ότι το αναιρεσίβλητο θα τους ανέθετε, με την ιδιότητα των μονίμων αυτού υπαλλήλων, την εκτέλεση υπηρεσίας εκτός έδρας προς διενέργεια πραγματογνωμοσυνών κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, αν και κατά την πιο πάνω διάταξη το έκτακτο προσωπικό γεωπόνων προσλαμβάνεται όταν δεν επαρκεί το τακτικό προσωπικό για την εργασία αυτή.

Τούτο δε διότι, αφενός η μη επάρκεια του γεωτεχνικού προσωπικού που επιβάλλει την πρόσληψη των εκτάκτων αναφέρεται στα πάσης φύσεως καθήκοντα αυτών (και όχι μόνο στην διενέργεια πραγματογνωμοσυνών) και αφετέρου το Εφετείο δεν δέχθηκε (με την αναφορά μόνο ότι οι αναιρεσείοντες " προσλαμβάνοντο ....και απησχολούντο, ως γεωπόνοι, κατά τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 12 ν. 1790/1988...") και το πραγματικό γεγονός ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση οι ενάγοντες προσελήφθησαν , διότι το μόνιμο προσωπικό δεν επαρκούσε να διενεργήσει τις εν λόγω πραγματογνωμοσύνες.

Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναίρεσεως, από το άρθρ. 559 αρ. 19. του ΚΠολΔ, με τις πιο πάνω αιτιάσεις, είναι αβάσιμος. Κατά το άρθρο 559 αρ.9 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο της ουσίας άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως "αίτηση" νοείται κάθε αίτηση που συνιστά ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης και δημιουργεί εκκρεμοδικία, άρα και κάθε μία από τις σωρευόμενες στο ίδιο δικόγραφο κατά το άρθρο 218 Κ.Πολ.Δ.

περισσότερες αιτήσεις. Εξάλλου, "αδίκαστη" μένει μία αίτηση, όταν το δικαστήριο, καίτοι υπεχρεούτο, παρέλειψε να αποφανθεί επί αυτής, δηλαδή να την δεχθεί ή την απορρίψει. Η ίδρυση έτσι του αναιρετικού αυτού λόγου προϋποθέτει παντελή σιωπή του δικαστηρίου της ουσίας, τόσο στο αιτιολογικό όσο και στο διατακτικό της αποφάσεώς του, επί αυτοτελούς αιτήσεως του διαδίκου.

Στην προκείμενη υπόθεση οι αναιρεσείοντες με τον τελευταίο, από τη πιο πάνω διάταξη, λόγο αναιρέσεως προβάλλουν ότι το Εφετείο δεν δίκασε επί του αιτήματος της αγωγής " της αποζημίωσης λόγω μη χορηγηθείσης κανονικής άδειας". Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, αφού το Εφετείο διέλαβε στο αιτιολογικό της στην προσβαλλόμενης απόφασής του σχετική αναφορά, δεχόμενο ότι στους αναιρεσείοντες το αναιρεσίβλητο " τους χορηγούσε κανονική άδεια".

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-11-2008 αίτηση (αρ. καταθ.192/19-2-09 για αναίρεση της 357/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Μαΐου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ