1282/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1282 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1282/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. συζ. Γ. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ελευθέριο Γαβρίλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. .

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωεπίται νόμιμα από τον Προϊστάμενο της κτηματικής Υπηρεσίας Κυκλάδων και 2. Ε. Π. συζ. Κ. Α., κατοίκου .... Το πρώτο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξουσιο πάρεδρο του Νομικού συμβουλίου του Κράτους, Ευθύμιο Τσάκα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και η δεύτερη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Λατσούδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-10-2001 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θήρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 33/2003 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 20-6-2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 11-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, το πρώτο των αναιρεσιβλήτων, Ελληνικό Δημόσιο, με το υπ' αριθμ. 5675/88/2001 Πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής, που εξέδωσε ο Προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας Κυκλάδων, απέβαλε την αναιρεσείουσα από τη νομή ακινήτου, εμβαδού 689,80 τ.μ., κειμένου στην Κοινότητα ... της νήσου Θήρας, για τον λόγο ότι το ακίνητο αυτό αποτελεί ιδιοκτησία του, ως τμήμα μείζονος δημοσίας εκτάσεως στην περιοχή αυτή, γνωστής με την ονομασία ..., και κατελήφθη παρανόμως από την αναιρεσείουσα.

Η τελευταία άσκησε κατά του πρωτοκόλλου ανακοπή, η οποία έγινε δεκτή με την υπ' αριθμ. 3/2002 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θήρας, ακυρώθηκε δε το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο. Κατά της αποφάσεως άσκησε έφεση, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου, το Ελληνικό Δημόσιο και πρόσθετη υπέρ αυτού παρέμβαση η δευτέρα των αναιρεσιβλήτων, επιδιώκοντας την διατήρηση της ισχύος του πληττομένου πρωτοκόλλου, με εξαίρεση τμήματος του επιδίκου ακινήτου εκτάσεως 150 τ.μ., το οποίο διεκδικεί η ίδια , ασκώντας ως προς αυτό κυρία παρέμβαση με αίτημα την μερική, ως προς το τμήμα αυτό και μόνο, ακύρωση του πρωτοκόλλου.

Επί της εφέσεως και των παρεμβάσεων (κυρίας και προσθέτου) εξεδόθη η προσβαλλομένη απόφαση, η οποία, έκρινε ότι το ένδικο ακίνητο ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, ως τμήμα μείζονος εκτάσεως 5.380.000 τ.μ., κρημνώδους, μη επιδεκτικής εξουσιάσεως και αδέσποτης, γνωστής με την ονομασία ..., και ακολούθως απέρριψε τις ασκηθείσες παρεμβάσεις.

Δέχθηκε δε την έφεση, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την ανακοπή κατά του Πρωτοκόλλου Διοικητικής αποβολής, του οποίου έτσι και διετηρήθη η ισχύς. Την αναίρεση της αποφάσεως του ως εφετείου δικάσαντος Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου και την παραδοχήν της ανακοπής της επιδιώκει με την κρινομένη αίτηση η ανακόπτουσα.

Επειδή, κατά το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ.: "Κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείου, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορα αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς... 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας".

Η απαρίθμηση των λόγων αναιρέσεως, στην διάταξη αυτή, όπως σαφώς προκύπτει από την διατύπωσή της, και δη από την λέξη, "μόνο", είναι περιοριστική και συνεπώς κατά των αποφάσεων που μνημονεύονται σ' αυτή δεν είναι δυνατόν να προβληθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως (ΑΠ 45/1987, Α.Π.611/2012). Εξάλλου ο προβλεπόμενος από την διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, ταυτιζόμενος με τον αντίστοιχο λόγο του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, ιδρύεται σε περίπτωση παραβιάσεως κανόνος ουσιαστικού δικαίου, που εκδηλώνεται με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή του, η οποία υπάρχει όταν ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται, ενώ δεν συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του ή δεν εφαρμόζεται ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, σύμφωνα με τα ανελέγκτως γενόμενα δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένως (Ολ.ΑΠ 7/2006, Α.Π.1945/2008).

Επομένως, για να είναι ορισμένος ο αναιρετικός αυτός λόγος, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι κανόνες του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν και οι σχετικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας και να εξειδικεύεται επί πλέον και το, κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος, ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα (Α.Π.956/2012, 1290/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα προβάλλει κατά λέξιν, ως λόγους αναιρέσεως, τις κάτωθι αιτιάσεις: "Αναιρεσιβάλω την...Απόφαση ... για τους ακόλουθους νόμιμους, βάσιμους και παραδεκτούς λόγους.... Πρώτος Λόγος Αναιρέσεως: Η αναιρεσιβαλλόμενη Απόφαση παρά τον νόμο δέχθηκε ότι το επίδικο ακίνητο ήταν αδέσποτο.

Από ουδένα στοιχείο απεδείχθη ότι το επίδικο ακίνητο ήταν αδέσποτο και έτσι, παρά τον νόμο, δέχθηκε... ότι ο επίδικος χώρος απεκτήθη από το Ελληνικό Δημόσιο με πρωτότυπο τρόπο κτήσεως της Κυριότητος. Η αναιρεσιβαλλόμενη παραβίασε κανόνα δικαίου δεχόμενη τα ως άνω, αφ' ενός μεν διότι ο επίδικος χώρος ήταν πάντοτε υπό ιδιωτική νομή, κατοχή και κυριότητα και συγκεκριμένα εμού και των δικαιοπαρόχων μου, ουδέποτε ήταν αδέσποτο και ουδέποτε το Ελληνικό Δημόσιο απέκτησε την κυριότητα αυτού με την διαδικασία των αδέσποτων κτημάτων.

Δεύτερος Λόγος Αναιρέσεως: Η αναιρεσιβαλλόμενη Απόφαση δεν αιτιολογεί για ποιόν λόγο δεν έλαβε υπόψη της την υπ' αριθμ. .../96 Οικοδομική Άδεια του Π.Γ Θήρας, που αποτελεί δημόσιο έγγραφο, σύμφωνα με την οποία... ο επίδικος χώρος είναι εντός οικισμού, επομένως είναι εκτός του Δημοσίου Κτήματος Β.Κ. 451, μέρος του οποίου κατά την αναιρεσιβαλλόμενη αποτελεί ο επίδικος χώρος.

Η μάρτυρας του Ελληνικού Δημοσίου κ. Μ., στην κατάθεση της οποίας στο Ειρηνοδικείο Θήρας εδράζεται κυρίως η αναιρεσιβαλλόμενη Απόφαση, έχει καταθέσει ότι ολόκληρο το Δημόσιο Κτήμα Β.Κ. 451, τμήμα του οποίου "δήθεν" αποτελεί ο Δημόσιος χώρος, βρίσκεται εντός οικισμού. Σύμφωνα με την οικοδομική άδεια που εκδόθηκε βάσει του Π.Δ. 8/13-07-93...που αφορά οικόπεδα εντός οικισμού, ο επίδικος χώρος ευρίσκεται εντός οικισμού.

Η αναιρεσιβαλλόμενη Απόφαση έπρεπε να λάβει υπόψη της το Δημόσιο έγγραφο και όχι την κατάθεση της μάρτυρος και να θεωρήσει ότι ο επίδικος χώρος δεν αποτελεί τμήμα του Δημοσίου Κτήματος Β.Κ. 451...Τρίτος Λόγος Αναιρέσεως: Η αναιρεσιβαλλόμενη Απόφαση έσφαλε και παραβίασε κανόνα δικαίου, κάνοντας δεκτό το εν λόγω πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής, αφού όχι μόνο πιθανολογήθηκε, αλλά αποδείχθηκε πλήρως ότι το Ελληνικό Δημόσιο ουδέποτε είχε την αναμφισβήτητη κατοχή του επιδίκου χώρου.

Η μάρτυρος του Ελληνικού Δημοσίου κ. Μ., καταθέτοντας στο Ειρηνοδικείο Θήρας, κατέθεσε ότι το Ελληνικό Δημόσιο ουδέποτε πραγματοποίησε έστω και μια πράξη νομής στον επίδικο χώρο. Αποβαίνει όθεν η προσβαλλόμενη Απόφαση κατά, τις διατάζεις τον αρθρ. 159 Κ.Πολ.Δικ.".

Υπό το ως άνω περιεχόμενό της, η κρινομένη αίτηση είναι απορριπτέα στο σύνολο της και δη: ως προς μεν την αιτίαση της παραβιάσεως κανόνος ουσιαστικού δικαίου ως αόριστη, αφού δεν προσδιορίζεται ειδικότερα η συγκεκριμένη παραβίαση, ως προς δε τις λοιπές αιτιάσεις ως μη νόμιμη, καθόσον αυτές δεν συνιστούν λόγους αναιρέσεως και δη εκ των περιοριστικός αναφερομένων στο άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ. τοιούτων. Ειδικότερα, η παραβίαση κανόνος δικαίου που προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση με τους πρώτο και τρίτο λόγους του αναιρετηρίου, δεν στοιχειοθετεί τον αντίστοιχο εκ του άρθρου 560 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναιρέσεως, καθόσον προβάλλεται κατά τρόπον παντελώς αόριστο, χωρίς να προσδιορίζονται η φερομένη ως παραβιασθείσα ουσιαστικού δικαίου διάταξη και το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε το δικαστήριο ως προς την ερμηνεία ή την εφαρμογή της διατάξεως ταύτης, με βάση τις παραδοχές του. Τέτοιο σφάλμα δεν αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, η οποία, στην πραγματικότητα ψέγεται με τους σχετικούς λόγους για το αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε με βάση τις προσκομισθείσες αποδείξεις, και όχι για την μη υπαγωγή των αποδειχθέντων πραγματικών γεγονότων στον προσήκοντα κανόνα δικαίου. Η εκτίμηση των αποδείξεων όμως δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 561 παρ. 1 και 560 Κ.Πολ.Δ., και οι αντίστοιχες αιτιάσεις τυγχάνουν απαράδεκτες.

Επίσης, και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση ότι δεν αιτιολογεί γιατί δεν έλαβε υπόψη της κρίσιμο έγγραφο και δη την υπ' αριθμ. .../96 οικοδομική άδεια του Π. Γ Θήρας, που αποτελεί δημόσιο έγγραφο, σύμφωνα με την οποία ο επίδικος χώρος είναι εντός οικισμού και επομένως εκτός του Δημοσίου Κτήματος Β.Κ. 451., τυγχάνει απαράδεκτος, εκτιμώμενος μεν ως σφάλμα περί την εκτίμηση των αποδείξεων, για το λόγο που εκτέθηκε αμέσως ανωτέρω, εκτιμώμενος δε ως πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αριθμ. 11γ' και 19 του Κ.Πολ.Δ., αφού από την προδιαληφθείσα διάταξη του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., δεν προβλέπεται η δυνατότητα προβολής αντιστοίχων αναιρετικών λόγων.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω η ένδικη αίτηση ως προς το πρώτο των αναιρεσιβλήτων Ελληνικό Δημόσιο, πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, ενώ ως προς την δευτέρα αναιρεσίβλητο η αυτή αίτηση, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη προεχόντως διότι δεν περιέχει οποιαδήποτε αναιρετική αιτίαση κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως που να αφορά την συγκεκριμένη διάδικο. Τέλος η αναιρεσείουσα, ως ηττωμένη (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να καταδικασθεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, μειωμένων όμως σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 22 παρ. 1 του ν. 3693/57, της υπ' αριθμ. 134423/28-12-1992 Κ.Υ.Α. των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης και του άρθρου 28 παρ. 5 του ν. 2579/98, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-6-2004 αίτηση της Σ. συζ. Γ. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 33/2003 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου.

Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσειούσης την πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει δι' έκαστον εξ αυτών στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 25η Φεβρουαρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 12η Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ