Appeal dismissed because Article 559(14) Civil Procedure Code does not apply to appeals against appellate court decisions. Appeal dismissed because Article 559(14) Civil Procedure Code does not apply to appeals against appellate court decisions.

Απόφαση 1281 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1281/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη-Εισηγητή, Αθανάσιο Θεοφάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 15 Μαρτίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. - Α. Κ. του Β. και Κ., κατοίκου ... Δήμου Καλαβρύτων Αχαΐας, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Σκούφο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Κ. του Π. και Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Τσαλικίδη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-1-2017 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5266/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 11068/2020 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 17-11-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 17-11-2020 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 11068/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, και η οποία αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης:

Η αναιρεσείουσα άσκησε κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου την από 31-1-2017 αγωγή, με την οποία ζήτησε να αναγνωρισθεί οιονεί νομέας του ακαλύπτου χώρου πολυκατοικίας, στην οποία είναι κυρία του με στοιχεία I 2 διαμερίσματος και η οποία βρίσκεται στην οδό ... του Δήμου Γλυφάδας, επί του οποίου ακαλύπτου χώρου, εμβαδού 220,68 τ.μ., είναι κτισμένη αποθήκη εμβαδού 44,71 τ.μ.

και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της αποδώσει την οιονεί νομή του ανωτέρω ακαλύπτου χώρου και μάλιστα του μεσαίου δωματίου της ως άνω αποθήκης, εμβαδού 16,39 τ.μ., με απειλή κατ' αυτού χρηματικής ποινής και προσωπικής κράτησης. Το Ειρηνοδικείο Αθηνών, ενώπιον του οποίου ασκήθηκε η αγωγή, με την 5266/2018 απόφασή του δέχθηκε την αγωγή ως κατ' ουσίαν βάσιμη.

Κατά της απόφασης αυτής, ο αναιρεσίβλητος άσκησε την από 27-12-2018 έφεση και το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, με την ανωτέρω αναιρεσιβαλλόμενη 11068/2020 απόφασή του έκρινε αυτεπαγγέλτως αόριστη την αγωγή και ακολούθως, δέχθηκε την έφεση του αναιρεσείοντος, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και αφού κράτησε και δίκασε την υπόθεση, απέρριψε την αγωγή της αναιρεσείουσας ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Είναι κατά συνέπεια παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει μετά το Ν. 4335/2015, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους, που αναφέρονται περιοριστικά στο νόμο και οι οποίοι είναι αντίστοιχοι προς τους λόγους των αριθμών 1, 2, 4, 5, 7, 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Η ανωτέρω διάταξη είναι ειδική, ως προς τους λόγους αναίρεσης των αναφερόμενων στο άρθρο αυτό αποφάσεων και αποκλείουν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που αναφέρονται στους λόγους αναίρεσης των αποφάσεων των λοιπών δικαστηρίων, όπως, μεταξύ άλλων, είναι ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος της παρά το νόμο κήρυξης ή μη κήρυξης, από το δικαστήριο, ακυρότητας, έκπτωσης από δικαίωμα ή απαράδεκτο (ΑΠ 17/2023, ΑΠ 1690/2011, ΑΠ 1945/2009, ΑΠ 744/2009).

Περαιτέρω, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, συνίσταται, η μεν στο ότι το δικόγραφο αυτής (αγωγής) δεν αναφέρει με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου στον οποίο στηρίζεται το αγωγικό αίτημα, η δε στο ότι στο ίδιο δικόγραφο γίνεται επίκληση απλώς των όρων του νόμου χωρίς να αναφέρονται τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την εφαρμογή του.

Η ποσοτική αοριστία ελέγχεται με βάση τον αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η δε ποιοτική με βάση τον αρ. 14 του ίδιου άρθρου (ΑΠ 299/2020, ΑΠ 886/2018). Ειδικότερα, ο από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, λαμβάνοντας υπόψη αναγκαία για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που δεν εκτίθενται σε αυτή, ή εάν απέρριψε, ως αόριστη ή μη νόμιμη, την αγωγή, παραγνωρίζοντας εκτιθέμενα για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που με επάρκεια εκτίθενται σ' αυτήν, ενώ ο από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σ' αυτήν των στοιχείων, που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν, παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών, την απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 46/2020, ΑΠ 537/2016, ΑΠ 106/2015).

Εν προκειμένω, όπως προαναφέρθηκε, με την αναιρεσιβαλλόμενη 11068/2020 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, έγινε δεκτή η έφεση του αναιρεσιβλήτου, εξαφανίστηκε η 5266/2018 απόφαση του πρωτοβάθμιου Ειρηνοδικείου Αθηνών και απορρίφθηκε η αγωγή της αναιρεσείουσας, ως απαράδεκτη, λόγω της αοριστίας της.

Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, το Μονομελές Πρωτοδικείο δέχθηκε για το κρίσιμο θέμα της αοριστίας της αγωγής, τα ακόλουθα: "... πλην, όμως, τυγχάνει απορριπτέα ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας. Και τούτο, διότι σε αυτή δεν γίνεται περιγραφή ούτε του δεσπόζοντος, ούτε του δουλεύοντος ακινήτου, ενώ ουδόλως περιγράφεται κατά θέση και όρια η επίμαχη αποθήκη-βοηθητικός χώρος, ούτε προσδιορίζεται η ακριβής θέση αυτής εντός του μείζονος τμήματος του ακαλύπτου χώρου της οικοδομής, επί της οποίας έχει συσταθεί, με βάση τα διαλαμβανόμενα στην αγωγή, οριζόντια ιδιοκτησία, έτι περαιτέρω, ουδόλως αναφέρονται και, συνεπώς, ούτε ενσωματώνονται στην αγωγή τοπογραφικά διαγράμματα, στα οποία να απεικονίζεται η επίδικη έκταση".

Επομένως, ο μοναδικός λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με τον οποίον αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο, όπως προαναφέρθηκε, ελέγχεται η ποιοτική αοριστία της αγωγής και ειδικότερα της, παρά το νόμο, κήρυξης ως απαράδεκτης της αγωγής λόγω της αοριστίας της, που αναφέρεται στην περιγραφή του επιδίκου (ΑΠ 1097/2017), είναι απαράδεκτος.

Και τούτο διότι, σύμφωνα με την νομική σκέψη που προεκτέθηκε, κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, δεν ιδρύεται ο αναιρετικός αυτός λόγος. Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Τέλος, η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικαστεί, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρ. 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-11-2020 αίτηση της Ε. - Α. Κ. για αναίρεση της 11068/2020 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Απριλίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Και ταύτης αποχωρησάσης από την υπηρεσία, η αρχαιότερη της Συνθέσεως Αρεοπαγίτης και ήδη Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου