Supreme Court quashes lower court ruling for dismissing employee's claim due to unauthorized absence treated as constructive dismissal.

Απόφαση 1279 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1279/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ........, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ανδρέα Καψόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ο.Ε. με την επωνυμία «....... Ο.Ε.», που εδρεύει στο ......... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Αλεξόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12/12/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 117/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5028/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8/4/2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλητάς Περίδης, ανέγνωσε την από 9/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί όλοι οι λόγοι αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 5 παρ.3 του ν.2112/1920, όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 3 του ν.4558/1930, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 173, 200 και 288 του ΑΚ, συνάγεται ότι σε περίπτωση αποχής του μισθωτού από την εργασία του για λόγο που δεν οφείλεται σε ασθένεια βραχείας διάρκειας, ο δικαστής, εκτιμώντας γενικά τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώραν η αποχή, την αιτία της αποχής, τη χρονική διάρκεια της και την υπαιτιότητα η συνυπαιτιότητα του μισθωτού, κρίνει, σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών, αν η αποχή αυτή πρέπει, κατά κρίση αντικειμενική και ανεξάρτητα από την πρόθεση του μισθωτού να λύσει ή όχι την εργασιακή σχέση, να θεωρηθεί ως σιωπηρά δήλωση βουλήσεως του να λύσει την σύμβαση εργασίας του, δηλαδή ως σιωπηρά εκ μέρους του καταγγελία της συμβάσεως (Ολ.ΑΠ 32/1988).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων προσλήφθηκε από τους νομίμους εκπροσώπους της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης στις 15-7-1997 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου προκειμένου κατά τους ειδικότερους όρους αυτής να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως κόπτης μαρμάρων στις κείμενες στο ........

εγκαταστάσεις της συμφυούς προς την ειδικότητα του επιχειρήσεως αυτής. Με την ιδιότητα αυτήν εργάστηκε μέχρι τις 12-8-2001, οπότε αυτοβούλως, αυθαιρέτως και χωρίς προηγούμενη ενημέρωση της εργοδότιδας του απουσίασε από την εργασία του χωρίς δικαιολογητικό έρεισμα. Ήτοι για την εν λόγω απουσία του δεν συνέτρεξε περίπτωση ασθενείας του, ούτε μπορεί να αιτιολογηθεί ότι έλαβε την ετήσια άδεια αναπαύσεως του, όπως ο ίδιος αβασίμως ισχυρίζεται.

Αντίθετα προέκυψε ότι μεταξύ της εργοδότριας και των τριών κοπτών μαρμάρων ...., ..... και του ενάγοντος είχε συμφωνηθεί να απουσιάσουν λόγω της αδείας τους ο μεν ...... από 2-7-2001 έως 4-8-2001, ο ........ από 6-8-2001 έως 10-9-2001 και ο ενάγων από 3-9-2001 έως 6-10-2001. Μετά την ως άνω οικειοθελή αποχώρηση του ενάγοντος από την εργασία του η εναγομένη προέβη την 20-8-2001 στην αντίστοιχη αναγγελία προς τον Οργανισμό Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ).

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο κατέληξε ότι η επάνοδος του ενάγοντος στην επιχείρηση της εναγομένης την 17-9-2001 και η άρνηση της τελευταίας να αποδεχθεί την εργασία του δεν περιήγαγε αυτήν σε κατάσταση υπερημερίας και αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε αποφανθεί αντιθέτως απέρριψε την ένδικη αγωγή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. 'Ετσι κρίνοντας το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του ανεπαρκείς αιτιολογίες σχετικά με την αιτία της αποχής του και γενικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώραν η αποχή.

Επιπλέον δεν εκτίθενται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία συνήγαγε, κατά αντικειμενική εκτίμηση, την κρίση του περί του ότι ο αναιρεσείων οικειοθελώς αποχώρησε και εκδήλωσε έτσι σιωπηρά τη θέληση του για λύση της εργασιακής συμβάσεως. Ειδικότερα, ενώ το Εφετείο δέχεται ότι ο αναιρεσείων απεχώρησε αυτοβούλως, αυθαιρέτως και χωρίς προηγούμενη ενημέρωση της αναιρεσίβλητης και ότι επανήλθε την 17-9-2001 στην εργασία του δεν εξηγείται γιατί η απουσία του αυτή συνιστά οικειοθελή αποχώρησή του, αφού η απουσία μισθωτού από την εργασία του συνιστά μεν αντισυμβατική συμπεριφορά, δεν σημαίνει όμως αναγκαίως και σιωπηρά καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους του.

Επομένως ο από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως, για εκ πλαγίου παράβαση των ως άνω διατάξεων, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση, αναιρεθεί η απόφαση, παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση και καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 5028/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός αυτών που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν (1100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ