Supreme Court dismisses appeal against dismissal of labor contract termination due to lack of board authority.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal regarding the first two defendants but allowed the second ground of appeal against the lower court's judgment. The plaintiff argued the General Director lacked authority to terminate his employment contract, while the lower court accepted the termination as valid due to public notice. The Court ruled that the General Director is not a statutory organ with the power to represent the company, rendering the termination invalid without board approval.
Legislator headnote
AI generatedArticles 7a, 7b, 7e of Law 2190/1920; The public notice of board member appointments serves only a declaratory function, meaning a General Director cannot validly terminate an employment contract without statutory board authorization.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 1273 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1273/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπα-γίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ...... , ο οποίος παραστάθηκε με το δικηγόρο του Αντώνιο Βάγια, ο οποίος δήλωσε ότι παραιτείται του δικογράφου της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης για τους 2ο και 3ο των αναιρεσιβλήτων.
Των αναιρεσίβλητων: 1.Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία EGYPT-AIR (Aιγυπτιακές Αερογραμμές), Ελληνικό Παράρτημα, με έδρα στο Ελληνικό η οποία εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Κομματά, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ. 2. Ψ1, τέως γενικού διευθυντού του παραπάνω Παραρτήματος, κατοίκου ωσαύτως και 3. Ψ2, οικονομικού διευθυντού του ιδίου Παραρτήματος, κατοίκου ωσαύτως, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 7/9/1994 και 24/11/1994 αγωγές του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3349/1995 του ίδιου Δικαστηρίου, 6274/1996 του Εφετείου Αθηνών και μετά από άσκηση αναίρεσης η 1060/2002 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία αναιρέθηκε η ως άνω εφετειακή απόφαση και παραπέμφθηκε η υπόθεση στο ως άνω Εφετείο για περαιτέρω εκδίκαση, το οποίο στη συνέχεια εξέδωσε την 3018/2003 οριστική απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30/6/2003 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χλαμπουτάκης, ανέγνωσε την από 1/11/2004 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, ο αναιρεσείων με δήλωση του πληρεξουσίου του δικηγόρου, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, παραιτήθηκε νομίμως από το δικόγραφο της ένδικης αίτησης αναιρέσεώς του ως προς τους δεύτερο και τρίτο αναιρεσιβλήτους Ψ1 και Ψ2 Επομένως, ως προς αυτούς θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε και η προκειμένη δίκη καταργήθηκε, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 294, 295 παρ. 1, 297, 299 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ.
Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 7α περ. γ και 7β παρ. 15 και 7ε του ν. 2190/1920, όπως ισχύει σήμερα, προκύπτει ότι η δημοσιότητα, στην οποία υποβάλλεται η πράξη διορισμού μελών Δ.Σ. ανώνυμης εταιρείας δεν έχει συστατικό, αλλά βεβαιωτικό ή δηλωτικό χαρακτήρα, γι' αυτό αν η απόφαση δεν έχει υποβληθεί στην προβλεπόμενη δημοσιότητα δεν μπορεί να την επικαλεσθεί η εταιρεία, ενώ αντίθετα μπορούν να την επικαλεσθούν κατ' αυτής οι τρίτοι.
Αυτό σημαίνει ότι η πράξη διορισμού οργάνων διοικήσεως ολοκληρώνεται από τη λήψη της σχετικής αποφάσεως από το αρμόδιο όργανο (Γενική Συνέλευση) και της αποδοχής του διορισμού ή της εκλογής από το διοριζόμενο, η οποία μπορεί να είναι και άτυπη (σιωπηρή), πλην όμως η μη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως πράξεων και στοιχείων, που αναφέρονται στο διορισμό των οργάνων διοικήσεως, έχει ως αποτέλεσμα ότι η ανώνυμη εταιρεία δεν μπορεί να τα αντιτάξει κατά τρίτων, εκτός αν αποδείξει ότι οι τρίτοι τα εγνώριζαν.
Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: Ο αρχικός δεύτερος εναγόμενος Ψ1 έχων άδεια εργασίας στην ημεδαπή, διορίσθηκε με το .... επίσημο πληρεξούσιο του ...., Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης και τώρα αναιρεσίβλητης αλλοδαπής Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «EGYPT AIR», ως Περιφερειακός Διευθυντής Ελλάδος με δικαίωμα να αντιπροσωπεύει την εταιρεία στην Ελλάδα και να συνάπτει και καταγγέλλει για λογαριασμό της εταιρείας, όλες τις συμβάσεις εργασίας των υπαλλήλων και των εργατών που εργάζονται στην εταιρεία», κατά τα υπό στοιχείο 5 του άνω επίσημου πληρεξουσίου.
Συνεπώς, κατά το χρόνο καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του ενάγοντος και τώρα αναιρεσείοντος (21.10.1994), ο ανωτέρω δεύτερος αρχικά εναγόμενος είχε νομίμως διορισθεί αντιπρόσωπος της αναιρεσίβλητης εταιρείας στην Ελλάδα. Προκύπτει δε ότι, παρά το ότι ο διορισμός του ως Γενικού Διευθυντού του εδώ παραρτήματος της εν λόγω Εταιρείας, ανηγγέλθει μετά την καταγγελία της σύμβασης εργασίας του ενάγοντος (21.10.1994) και δη την 29.12.1994, κατά την με αριθμό πρωτοκόλλου ....
ανακοίνωση, ο τελευταίος, από σειρά εγγράφων γνώριζε ότι ο δεύτερος εκ των εναγομένων ήταν, κατά το χρόνο της καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας που συνέδεε αυτόν με την πρώτη εναγομένη, Γενικός Διευθυντής αυτής (από 15.3.1994 επιστολή του ενάγοντος προς τον εν λόγω Γενικό Διευθυντή, το από 16.3.1994 έγγραφο του Γενικού Διευθυντού προς όλο το προσωπικό της εναγομένης, του οποίου έλαβε γνώση και ο ενάγων, το από 7.4.1994 έγγραφο του ιδίου Γενικού Διευθυντού προς τον ενάγοντα, το από 27.4.1994 έγγραφο του Γενικού Διευθυντού προς τον ενάγοντα, την από 27.4.1994 επιστολή του τελευταίου προς τον Γενικό Διευθυντή, το από 19.5.1994 έγγραφο του Γενικού Διευθυντού – πάντοτε του Ψ1 - προς τον ενάγοντα, την από 30.5.1994 αίτηση περί χορηγήσεως αδείας του ενάγοντος προς τον Γενικό Διευθυντή της Εταιρείας, την από 14.10.1994 «εξώδικη δήλωση – διαμαρτυρία – πρόσκληση του ενάγοντος προς τον ανωτέρω, δεύτερο εκ των εναγομένων, αποκαλούμενο υπό του εργαζομένου ως Γενικού Διευθυντού, και το από 19.7.1994 έγγραφο του ιδίου Γενικού Διευθυντού προς τον ενάγοντα).
Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δέχθηκε εκ μόνου του λόγου, ότι ο αναιρεσείων – ενάγων γνώριζε, κατά το χρόνο της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας που τον συνέδεε με την αναιρεσίβλητη ΑΕ, ότι ο αρχικός δεύτερος εναγόμενος ήταν Γενικός Διευθυντής της, είναι έγκυρη η γενόμενη από αυτόν καταγγελία της εργασιακής του σχέσης, αφού καλύφθηκε με τη γνώση του αυτή, ή μεταγενέστερη, της καταγγελίας, δημοσιότητα της πράξεως διορισμού του ως αντιπροσώπου της πρώτης των αναιρεσιβλήτων και δικαιουμένου σε καταγγελία των συμβάσεων εργασίας των σε αυτή απασχολουμένων.
Στη συνέχεια το Εφετείο, αφού δέχθηκε την έφεση της αναιρεσίβλητης – εναγομένης, κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε κρίνει αντίθετα, απέρριψε την αγωγή του αναιρεσείοντα – ενάγοντα με αίτημα την αναγνώριση της ακυρότητας της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του και την καταβολή των αιτουμένων μισθών υπερημερίας.
Έτσι που έκρινε το Εφετείο παραβίασε απευθείας με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, αφού ο Γενικός Διευθυντής της Ανώνυμης Εταιρείας δεν είναι εκ του νόμου καταστατικό όργανο και νόμιμος εκπρόσωπός της, με δικαίωμα να ασκεί αρμοδιότητες του Διοικητικού Συμβουλίου της, ενώ δεν υπάρχει παραδοχή στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ο άνω Γενικός Διευθυντής είναι, σύμφωνα με το καταστατικό της πρώτης των αναιρεσιβλήτων, αντιπροσωπευτικό όργανο και νόμιμος εκπρόσωπός της, ώστε να θεωρηθεί έγκυρη η γενόμενη από αυτόν καταγγελία της συνδέουσας τον αναιρεσείοντα με την αναιρεσίβλητη ΑΕ σύμβασης εργασίας.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Πρέπει, συνεπώς, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση για τον άνω λόγο, παρελκούσης της ερεύνης των λοιπών και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Θεωρεί κατηργημένη τη δίκη ως προς τους δεύτερο και τρίτο αναιρεσιβλήτους Ψ1 και Ψ2 Αναιρεί την υπ' αριθ. 3018/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1100) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ