Supreme Court dismisses appeal due to late filing of inadmissibility objection regarding property ownership. The appeal is rejected because the objection was submitted after the deadline. The court finds the lower court's decision legally sound. The appeal is dismissed as inadmissible due to procedural delay. The court rejects the appeal on procedural grounds. The appeal is dismissed because the objection was filed late. The court rejects the appeal due to procedural non-compliance. The appeal is dismissed as the objection was filed out of time. The court dismisses the appeal for procedural failure. The appeal is rejected because the objection was late.

Απόφαση 1272 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1272/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Μαΐου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλκιβιάδη Πάππα.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, o οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Βαρβαρίγο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-8-1995 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 971/1996 προδικαστική, 1188/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4681/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-9-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 15-4-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 570 παρ. 1 ΚΠολΔ, "Οι διάδικοι δεν είναι υποχρεωμένοι να καταθέσουν προτάσεις, εκτός αν προβάλλονται ενστάσεις ως προς το παραδεκτό και το εμπρόθεσμο της αίτησης της αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων. Οι διάδικοι καταθέτουν τις προτάσεις τους είκοσι τουλάχιστον ημέρες πριν από τη δικάσιμο".

Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσίβλητος προβάλλει με τις προτάσεις του την ένσταση του απαραδέκτου της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως, για το λόγο ότι ο αναιρεσείων δεν έχει έννομο συμφέρον προς αναίρεση της προσβαλλόμενης με αριθμό 4681/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, ένεκα γεγονότων που δεν προκύπτουν από αυτεπάγγελτη έρευνα του δικαστηρίου.

Ειδικότερα διατείνεται για τη θεμελίωση του ισχυρισμού του ότι για το επίδικο ακίνητο έχει εκδοθεί επί μεταγενέστερης, της ένδικης αγωγής του ιδίου κατά του αναιρεσείοντος η 1752/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία έχει ήδη καταστεί αμετάκλητη, με την οποία αναγνωρίστηκε κύριος του επιδίκου και διατάχθηκε η απόδοσή του σ' αυτόν εκ μέρους του αναιρεσείοντος, για το λόγο δε αυτό τυχόν αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης δεν θα επηρεάσει την επί του επίδικου ακινήτου κυριότητα του αναιρεσίβλητου, που έχει αμετάκλητα αναγνωριστεί με την προαναφερόμενη απόφαση.

Η ένσταση, όμως, αυτή είναι απαράδεκτη γιατί οι ανωτέρω προτάσεις με τις οποίες προτείνεται, κατατέθηκαν εκπρόθεσμα κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως στις 7 Μαΐου 2008.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως εκ της άνω αιτίας.

ΙΙ. Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδάφ. α' του ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, τούτο δε συμβαίνει αν δεν εφαρμόστηκε, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του , ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόστηκε εσφαλμένα (Ολ ΑΠ 4/2005, 36/1988), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ ΑΠ 7/2006).

Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του ίδιου Κώδικα, λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης ιδρύεται, όταν από τις αιτιολογίες της αποφάσεως δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ ΑΠ 28/1997 και 30/1997).

Εξάλλου, προϋπόθεση της κτήσεως της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1045 ΑΚ είναι η άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με τη δυνατότητα αυτού που χρησιδεσπόζει να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και την όμοια νομή του δικαιοπαρόχου του (άρθρ. 1051 ΑΚ), εφόσον είχε γίνει με νόμιμο τρόπο καθολικός ή ειδικός διάδοχος αυτού.

Τέλος, με βάση την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 1045 ΑΚ, κυριότητα μπορεί να αποκτηθεί και επί κοινού πράγματος, αν ο χρησιδεσπόζων κοινωνός άρχισε τη νομή ως αποκλειστικός νομέας, χωρίς δηλαδή να αναγνωρίζει άλλον ως συγκύριο ή συνδικαιούχο του πράγματος.

Εν προκειμένω, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα : "Ο πατέρας του ενάγοντος από το έτος 1946 μέχρι τον επισυμβάντα στις 26-3-1964 θάνατό του νεμόταν και κατείχε το επίδικο ακίνητο, κατά ποσοστό 2/5 εξ αδιαιρέτου, επισκεπτόμενος και επιβλέποντας αυτό, μετά δε το θάνατό του ο ενάγων νεμόταν και κατείχε ολόκληρο το επίδικο ακίνητο συνεχώς και αδιαταράκτως μέχρι το Σεπτέμβριο του έτους 1994, επισκεπτόμενος, επιβλέποντας και οριοθετώντας αυτό.

Η συνεχής και αδιατάρακτη νομή του ενάγοντος επί του επιδίκου ακινήτου συνεχίστηκε και μετά το έτος 1970, οπότε η περιοχή, όπου βρίσκεται τούτο, εντάχθηκε στο σχέδιο πόλεως της Κοινότητας ... Αττικής και χωρίστηκε σε δύο μέρη, λόγω της διάνοιξης μέσω αυτού της οδού ... . Ο εναγόμενος τον Σεπτέμβριο του 1994 κατέλαβε τμήμα του επιδίκου, ισχυριζόμενος ότι κατέστη κύριος αυτού με άτυπη αγορά από την Α το έτος 1967 και την έκτοτε συνεχή νομή του, πλην όμως δεν αποδείχθηκε ότι αυτός είχε αγοράσει ατύπως το επίδικο από την προαναφερομένη και ότι έκτοτε μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής νεμόταν το επίδικο.

Επομένως, ο ενάγων έγινε κύριος του επιδίκου ακινήτου με πρωτότυπο τρόπο, ήτοι με έκτακτη χρησικτησία, αφού νεμόταν αυτό με διάνοια κυρίου για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της εικοσαετίας, ειδικότερα δε τα 2/5 εξ αδιαιρέτου τουλάχιστον από το έτος 1946, με την προσμέτρηση του χρόνου νομής του δικαιοπαρόχου πατέρα του, ενώ ο εναγόμενος δεν αποδείχθηκε ότι έγινε κύριος του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία".

Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Εφετείο δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή του αναιρεσιβλήτου, ενώ απέρριψε την περί ιδίας κυριότητας ένσταση του αναιρεσείοντος, κτηθείσας με έκτακτη χρησικτησία. 'Ετσι, που έκρινε το Εφετείο, δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης με ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς την κτήση της κυριότητας του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία από τον αναιρεσίβλητο και την απόρριψη της ως άνω ενστάσεως ιδίας κυριότητας του αναιρεσείοντος, αφού με πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες δέχεται, ότι ο αναιρεσίβλητος ασκούσε πλέον της εικοσαετίας τις ως άνω αναφερόμενες πράξεις νομής, ενώ ο αναιρεσείων ουδέποτε άσκησε νομή επί του επιδίκου, ούτε παραβίασε, με την παράλειψη εφαρμογής τους, τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 787, 980, 981, 982 και 1113 του ΑΚ, αφού δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος άρχισε κατά το έτος 1964 τη νομή επί του επιδίκου ως αποκλειστικός νομέας, χωρίς δηλαδή να αναγνωρίζει άλλον ως συγκύριο ή συνδικαιούχο αυτού (επιδίκου), ώστε να απαιτείται γνωστοποίηση από μέρους του στους λοιπούς συγκυρίους του εν λόγω ακινήτου κατά τα 3/5 εξ αδιαιρέτου, οι οποίοι δεν κατονομάζονται στο αναιρετήριο και στους οποίους δεν περιλαμβάνεται ο αναιρεσείων-, της απόφασής του να νέμεται ολόκληρο το ακίνητο αποκλειστικά στο όνομά του, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι, οι περί του αντιθέτου 1ος, 2ος και 3ος λόγοι αναίρεσης.

Τέλος, ο από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δεύτερος, κατά το τελευταίο μέρος αυτού, λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, αφού, εκτός από τον ως άνω επικαλούμενο αριθμό της αναιρετικής πλημμέλειας, δεν αναφέρονται ποια ήταν τα πράγματα που παρά το νόμο έλαβε ή δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-9-2006 αίτηση για αναίρεση της 4681/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ