1271/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1271 / 2020 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1271/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πηνελόπη Ζωντανού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Πιπιλίγκα, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Θεόδωρο Μαντούβαλο και Πελαγία Ακάσογλου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2020, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα από την πληρεξούσιά του Ευθυμία Γκαράνη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Σ. Κ. του Ι., κατοίκου ... και 2)νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ". Ο 1ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Δούναβη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο οποίος κατέθεσε προτάσεις και το 2ο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεράσιμο Κομματά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/3/2014 αγωγή του ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2500/2015 του ίδιου Δικαστηρίου και 3577/2017 μη οριστική και 4797/2018 οριστική του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με την από 23/12/2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

(I) .- Με αναίρεση, μπορεί να προσβληθεί η απόφαση του εφετείου, αν είναι οριστική [άρθρα 552, 553 παρ.1 περ. (β) ΚΠολΔ], Η μη οριστική απόφαση του ιδίου εφετείου, που έχει εκδοθεί προηγουμένως, δεν υπόκειται, αυτοτελώς, σε αναίρεση και θεωρείται ότι έχει προσβληθεί μαζί με την οριστική απόφαση, έστω και αν δεν απευθύνεται, ρητώς, εναντίον της η αναίρεση [άρθρο 553 παρ.2 ΚΠολΔ], εφ' όσον υπάρχει κατ' αυτής λόγος αναιρέσεως [άρθρο 566 παρ.1 ΚΠολΔ], Μη οριστική απόφαση είναι και εκείνη, με την οποία το εφετείο εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και, στη συνέχεια, ανέβαλε την οριστική του κρίση επί της ουσίας (ΑΠ 385/2009, ΑΠ 2148/2007).

(II).- Η εκτίμηση του περιεχομένου διαδικαστικών εγγράφων της ίδιας ή άλλης δίκης, ιδίως, αγωγών, παρεμβάσεων, ενδίκων μέσων, προτάσεων ή δικαστικών αποφάσεων, ελέγχεται από τον Αρειο Πάγο, κατά το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, όταν η πλημμέλεια, που αποδίδεται στα έγγραφα αυτά, δημιουργεί λόγο αναιρέσεως από τους λόγους, που αναφέρονται στο άρθρο 559 ΚΠολΔ.

Για τη διαπίστωση της πλημμέλειας, πρέπει να προσκομίζονται τα επίμαχα διαδικαστικά έγγραφα προς έλεγχο. Το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ αναφέρεται σε όλους τους λόγους του άρθρου 559 ΚΠολΔ και δεν εισάγει ειδικό λόγο αναιρέσεως. Λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος, όταν τα πραγματικά περιστατικά, που αναφέρονται στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, πληρούν το πραγματικό λόγου του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 345/2015, ΑΠ 201/1999, ΑΠ 756/1996).

Η παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, δηλ. κανόνα, που ρυθμίζει βιοτικές σχέσεις, την κτήση δικαιωμάτων και τη γένεση υποχρεώσεων και επιβάλλει κυρώσεις, προβλέπεται, ως λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ. Ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου παραβιάζεται, αν εφαρμόσθηκε εσφαλμένα καθώς και αν δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ήτοι, αν το δικαστήριο της ουσίας απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία, από εκείνα, που ο ουσιαστικός νόμος απαιτεί.

Η παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία, δηλ. όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε έννοια διαφορετική από την αληθινή είτε ως κακή εφαρμογή, δηλ. όταν το δικαστήριο της ουσίας έκανε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών της ένδικης υποθέσεως σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας δεν υπάγονται και, έτσι, κατέληξε σε εσφαλμένο συμπέρασμα, με τη μορφή του διατακτικού.

Δια του λόγου αυτού αναιρέσεως, ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας, κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής ή των ισχυρισμών (ενστάσεων, αντενστάσεων) των διαδίκων καθώς και τα νομικά σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας, κατά την αξιοποίηση των ουσιαστικών παραδοχών δηλ., αποκλειστικά, των πραγματικών περιστατικών, που, ανελέγκτως, δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή δεν αποδείχθηκαν καθώς και της υπαγωγής αυτών στο νόμο.

Επομένως, ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ είναι δυνατό να έχει, ως περιεχόμενο (και) την αιτίαση ότι παραβιάσθηκε συγκεκριμένος κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, με αποτέλεσμα η αγωγή να γίνει δεκτή και ως ουσιαστικά βάσιμη ή να απορριφθεί, ως αβάσιμη στην ουσία. Για να είναι, τότε, ορισμένος (παραδεκτός) ο λόγος αυτός αναιρέσεως και, συνεπώς, να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος, πρέπει στο έγγραφο (δικόγραφο) της αιτήσεως αναιρέσεως [άρθρα 118 αριθμός 4, 119, 495 παρ.1, 577 παρ.3, 566 παρ.1, 562 ΚΠολΔ] να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, που παραβιάσθηκε και το νομικό σφάλμα, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, επίσης, να εκτίθενται, πλήρως και σαφώς, οι κρίσιμες ουσιαστικές - πραγματικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας ώστε η αγωγή να γίνει δεκτή, ως βάσιμη ή να απορριφθεί, ως αβάσιμη στην ουσία (ΑΠ ολ. 11/2017, ΑΠ ολ. 2/2013, ΑΠ ολ. 28/1998, ΑΠ 780/2019).

Η νομιμοποίηση των διαδίκων [άρθρο 216 παρ.1 περ. (α) ΚΠολΔ] είναι η εξουσία διεξαγωγής συγκεκριμένης δίκης για συγκεκριμένη έννομη σχέση, που καθορίζεται, κατά κανόνα, ως προς το αντικείμενο και τους φορείς της, από το ουσιαστικό δίκαιο. Αποτελεί δηλ., η νομιμοποίηση, ουσιαστική προϋπόθεση για την παροχή δικαστικής προστασίας, έτσι ώστε η εσφαλμένη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, που επιλαμβάνεται της αγωγής, ως προς τη νομιμοποίηση (ή μη) του ενάγοντος ή του εναγομένου, να προϋποθέτει την παραβίαση από αυτό (δικαστήριο της ουσίας) κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (ΑΠ ολ. 25/2008, ΑΠ ολ. 18/2005, ΑΠ 656/2019, ΑΠ 112/2008).

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ, υπάρχει λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Τέτοιος λόγος αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό, μόνο, δίκαιο. Επί παραλείψεως κηρύξεως προσωρινού απαραδέκτου, όπως είναι το απαράδεκτο της συζητήσεως, ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το προσωρινό απαράδεκτο επιβάλλεται από το νόμο για την κατοχύρωση του αποτελέσματος της ακυρότητας άλλης διαδικαστικής πράξεως, που προηγήθηκε, όπως είναι η ακυρότητα της κλητεύσεως ή (και) για την εξασφάλιση της ασκήσεως δικονομικού δικαιώματος, όπως είναι, πρωτίστως, το θεμελιώδες δικονομικό δικαίωμα της υπερασπίσεως, κατ' άρθρο 110 παρ.2 ΚΠολΔ (ΑΠ ολ. 12/2000, ΑΠ 1206/2012).

(III).- Με το ν. 2026/1992 (ΦΕΚ Α. 43/23.3.1992), συνιστάται, από την 23.3.1992, το ν.π.ι.δ., υπό την επωνυμία ΊΔΡΥΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ', το οποίο έχει έδρα την … και εποπτεύεται από το Υπουργείο Εξωτερικών [άρθρα 19, 22 ν. 2026/1992] στη συνέχεια, με ν. 2524/1997 (ΦΕΚ Α. 183/17.9.1997) μετονομάζεται, από την 17.9.1997, σε 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ' [άρθρα 1 παρ.1, 8 ν. 2524/1997] και, με το π.δ. 31/2002 (ΦΕΚ Α. 33/26.2.2002) εποπτεύεται, από την 26.2.2002, από το Υπουργείο Πολιτισμού [άρθρα 1, 2 π.δ. 31/2002].

Με το ν. 2273/1994 (ΦΕΚ Α. 233/17.12.1994), ιδρύεται, από την 27.12.1994, το ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ' (Ε.ΚΕ.ΒΙ.), το οποίο έχει έδρα την … και εποπτεύεται από το Υπουργείο Πολιτισμού, δεν υπάγεται στον δημόσιο τομέα ούτε στις διατάξεις του δημοσίου λογιστικού ούτε στις διατάξεις για τις δημόσιες προμήθειες και τα δημόσια έργα και λειτουργεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος, κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας [άρθρα 9 παρ.1, 15 ν. 2273/1994]4 ενώ, με τον μεταγενέστερο ν. 4250/2014 (ΦΕΚ Α. 74/26.3.2014 - διόρθωση σφαλμάτων στο ΦΕΚ Α. 111/7.5.2014), καταργήθηκε, από την 26.3.2014 [άρθρα 8 παρ. 1.αν 54 ν. 4250/2014], Κατά το άρθρο 9 παρ.2 ν. 2273/1994, το Ε.ΚΕ.ΒΙ. "αποτελεί κοινωφελές νομικό πρόσωπο και έχει, ως σκοπό, τον καθορισμό, το σχεδιασμό και την εφαρμογή εθνικής πολιτικής για την προώθηση του βιβλίου, ως μορφωτικού, πολιτιστικού και ψυχαγωγικού μέσου στον σκοπό αυτό, περιλαμβάνονται, ιδίως: (α).- η διεξαγωγή ερευνών και στατιστικών μελετών, αναφορικά με τις συνθήκες παραγωγής του βιβλίου και διάθεσής του στο κοινό καθώς και την αναγνωστική συμπεριφορά του κοινού, (β).- η έκδοση εντύπων και μη στατιστικών δεδομένων βιβλιολογικού ενδιαφέροντος, (γ).- η μελέτη της ελληνικής εκδοτικής ιστορίας και η ίδρυση μουσείου τυπογραφίας, (δ).- η δημιουργία και οργάνωση βιβλιοθήκης βιβλιολογικού χαρακτήρα και η δημιουργία ηλεκτρονικού δικτύου σύνδεσης με την Εθνική Βιβλιοθήκη, τις δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες, πληροφοριακά δίκτυα με αντίστοιχο υλικό, εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία, (ε).- η δημιουργία οπτικοακουστικού αρχείου λογοτεχνών για τη συγκέντρωση και ταξινόμηση του έντυπου και ηλεκτρονικού οπτικοακουστικού υλικού, που υπάρχει ήδη και είναι διάσπαρτο καθώς και νέου υλικού, με σκοπό τη δημιουργία τράπεζας οπτικοακουστικού υλικού ελλήνων λογοτεχνών, (στ).- η δημιουργία εργαστηρίου και η υλοποίηση προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης στα επαγγέλματα του βιβλίου, η διοργάνωση ειδικών σεμιναρίων μετάφρασης καθώς και η δημιουργία κέντρου μετάφρασης για την υποστήριξη του έργου ελλήνων και ξένων μεταφραστών, σε συνεργασία με μεταφραστικά κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό και τη δημιουργία τράπεζας δεδομένων, (ζ).- η ανάπτυξη σχέσεων με χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και με τρίτες χώρες για τη συνεργασία σε θέματα βιβλίου και την ενεργό συμμετοχή της χώρας σε προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών οργανισμών, (η).- η προώθηση διαρθρωτικών μέτρων υποστήριξης της πρωτογενούς ελληνικής παραγωγής βιβλίων καθώς και η υποστήριξη των συντελεστών της, (θ).- η προβολή του ελληνικού βιβλίου στην Ελλάδα και το εξωτερικό και (ι).- η παροχή πληροφόρησης, συμβουλών και τεχνικής υποστήριξης προς το κοινό καθώς και η ενίσχυση κάθε πολιτιστικής δραστηριότητας, που συμβάλλει στη διάδοση του βιβλίου".

Στο άρθρο 8 ν. 4250/2014, ορίζονται (και) τα εξής: "(1.α.).- Το 'Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.), ν.π.ι.δ., με έδρα την…, το οποίο συνεστήθη, με το άρθρο 9 του ν. 2273/1994 (ΦΕΚ Α. 233), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει και εποπτεύεται (ήδη) από τον Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού, καταργείται. (1.β.).- Οι αρμοδιότητες του Ε.ΚΕ.ΒΙ., όπως προβλέπονται στην παρ. 2 του άρθρου 9 του ν. 2273/1994, ασκούνται εφ' εξής από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, ν.π.ι.δ., με έδρα την …, το οποίο συστάθηκε, με το άρθρο 19 του ν. 2026/1992, ως Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού, μετονομάστηκε, με το άρθρο 1 παρ.1 του ν. 2524/1997 (ΦΕΚ Α. 183) και εποπτεύεται (ήδη) από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (π.δ. 31/2002, ΦΕΚ Α. 33).

Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, η οποία εκδίδεται εντός μηνός από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, οι μεταφερόμενες αρμοδιότητες κατανέμονται μεταξύ των υφισταμένων οργανικών μονάδων του φορέα υποδοχής ... (2.αα.).- Από της δημοσιεύσεως του παρόντος νόμου (26.3.2014), τα πάσης φύσεως περιουσιακά στοιχεία, η κυριότητα και κάθε άλλο εμπράγματο δικαίωμα επί του συνόλου της κινητής και ακίνητης περιουσίας του καταργούμενου νομικού προσώπου περιέχονται, αυτοδικαίως, χωρίς την τήρηση οποιουδήποτε τύπου πράξης ή συμβολαίου και χωρίς αντάλλαγμα, στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, στο οποίο ανήκει και η αποκλειστική χρήση και διαχείρισή τους, με την επιφύλαξη της κείμενης νομοθεσίας για δωρεές, κληρονομιές και κληροδοσίες, απαλλασσόμενου παντός φόρου, τέλους χαρτοσήμου ή άλλου τέλους, εισφοράς, δικαιώματος υπέρ του Δημοσίου ή οποιουδήποτε τρίτου, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβών των παγίων και αναλογικών δικαιωμάτων, επιδομάτων ή άλλων τελών υπέρ Υποθηκοφυλακείων/Κτηματολογικών Γραφείων ... (2.ββ.).- Η ακίνητη περιουσία του Ε.ΚΕ.ΒΙ.

μεταβιβάζεται στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού από την ημερομηνία μεταγραφής των πράξεων μεταβίβασής της στο βιβλίο μεταγραφών του οικείου Υποθηκοφυλακείου/Κτηματολογικού Γραφείου. Η σχετική εγγραφή ανατρέχει στην ημερομηνία δημοσίευσης του παρόντος νόμου. Η κινητή περιουσία παραδίδεται στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και συντάσσεται πρωτόκολλο παράδοσης. (2.γγ.).- Οι συμβατικές υποχρεώσεις και οι εγκεκριμένες χρηματοδοτήσεις του Ε.ΚΕ.ΒΙ.

μεταφέρονται στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, το οποίο λειτουργεί, ως καθολικός διάδοχος αυτού για όλα, εκτός από τις απαιτήσεις εργαζομένων από οποιαδήποτε έννομη σχέση, για τις οποίες ευθύνεται και νομιμοποιείται παθητικά, αποκλειστικά, το Δημόσιο. Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού καθίσταται δικαιούχος των προγραμμάτων και των δράσεων, που έχουν εκπονηθεί καθώς και των πόρων και των υποχρεώσεων, που απορρέουν από αυτά.

Εκκρεμείς διαδικασίες του Ε.ΚΕ.ΒΙ., που αφορούν τη σύναψη συμβάσεων εργασίας, μισθώσεων, προμηθειών και παροχής υπηρεσιών και κάθε είδους διαγωνισμοί, που έχουν προκηρυχθεί για πάσης φύσεως έργα, εργασίες, μελέτες και είναι σε εξέλιξη, κατά την κατάργηση του Ε.ΚΕ.ΒΙ., εξακολουθούν να διέπονται από το νομικό καθεστώς, που ίσχυε, κατά το χρόνο της σχετικής προκήρυξης και ολοκληρώνονται από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού μπορεί, με απόφασή του, να ανακαλέσει προκηρύξεις, εφ' όσον κρίνει ότι αυτές δεν εξυπηρετούν ανάγκες του Ιδρύματος ... (3.αα.).- Πόροι και άλλα έσοδα, απαιτήσεις, υποχρεώσεις, μεταξύ των οποίων και η υποχρέωση καταβολής του ΕΕΤΗΔΕ και του φόρου ακίνητης περιουσίας και πάσης φύσεως εκκρεμείς υποθέσεις, που υφίστανται, κατά την κατάργηση του Ε.ΚΕ.ΒΙ., μεταφέρονται στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού.

Οι εκκρεμείς δίκες του καταργούμενου ν.π.ι.δ. συνεχίζονται από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, χωρίς καμία άλλη διατύπωση και χωρίς να επέρχεται βίαιη διακοπή τους. Υποθέσεις, που έχουν προσδιορισθεί και η δικάσιμος τους έχει ορισθεί εντός του διμήνου, που έπεται της δημοσιεύσεως του παρόντος νόμου, εφ' όσον υποβληθεί σχετικό αίτημα από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, αναβάλλονται, υποχρεωτικά, από το αρμόδιο δικαστήριο".

Σύμφωνα με τις προηγούμενες διατάξεις, το ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ' (Ε.ΚΕ.ΒΙ.) καταργείται, από 26.3.2014 και όλες οι συμβατικές του υποχρεώσεις, που υφίστανται, κατά την 26.3.2014, μεταφέρονται στο ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ', ως καθολικό διάδοχο του και το τελευταίο (ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ) συνεχίζει τις σχετικές εκκρεμείς δίκες ενώ, ειδικώς, μόνο, για τις απαιτήσεις, που υφίστανται, την 26.3.2014, από οποιαδήποτε έννομη σχέση εργαζομένων του Ε.ΚΕ.ΒΙ.

ευθύνεται και νομιμοποιείται παθητικά, αποκλειστικά, το Ελληνικό Δημόσιο.

Υπόκειται προς κρίση, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, η από 23.12.2018 [Γ.Α.Κ. ....Κ.980/24.12.2018 - Εφετείο Αθηνών] αίτηση αναιρέσεως του αναίρεσείοντος ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ, το οποίο εκπροσωπείται από τον Υπουργό Οικονομικών. Προσβάλλεται, με λόγο αναιρέσεως, η 4797/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, την 27.9.2018, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 21.12.2015 εφέσεως και συμπροσβάλλεται, με λόγο αναιρέσεως, η 3577/2017 μη οριστική (αναβλητική) απόφαση του ιδίου δικαστηρίου (Μονομελούς Εφετείου Αθηνών), η οποία εκδόθηκε, την 14.7.2017, 'αντιμωλία των διαδίκων'.

Εκκαλούμενη ήταν η 2500/2015 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, την 24.11.2015, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 14.3.2014 αγωγής. Αφορά δε, η αγωγή χρηματικές απαιτήσεις του ενάγοντος και ήδη αναιρεσίβλητου Σ. Κ. από παροχή εξηρτημένης εργασίας. Στους πρώτο και δεύτερο βαθμούς δικαιοδοσίας, η υπόθεση εκδικάσθηκε, κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών [άρθρα 663 - 676 ΚΠολΔ, όπως ίσχυσαν πριν από το άρθρο 1 - άρθρο τέταρτο ν. 4335/2015 (ΦΕΚ Α. 87/23.7.2015), ισχύον για την ειδική αυτή διαδικασία από 1.1.2016, κατά το άρθρο 1 - άρθρο ένατο ν. 4335/2015].

Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε, ως άνω, την 24.12.2018, νομίμως και εμπροθέσμως, ήτοι εντός της νόμιμης προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών από τη νόμιμη επίδοση στο αναιρεσείον, την 23.11.2018, με την επιμέλεια του αναιρεσίβλητου Σ. Κ., της 4797/2018 οριστικής αποφάσεως [άρθρα 122, 123, 139 παρ.3, 552, 553, 556, 558, 566παρ.1, 564 παρ.1, 144, 145 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό προς τα άρθρα 5,6, 10, 1 παρ.1 κ.δ.

της 26.6./10.7.1944 (ΦΕΚ Α. 139)]. Μετά ταύτα, σύμφωνα και με όσα έγιναν δεκτά στην (I) νομική σκέψη, η αίτηση αναιρέσεως είναι παραδεκτή και κατά το μέρος, που συμπροσβάλλεται, με λόγο αναιρέσεως, η ως άνω 3577/2017 μη οριστική (αναβλητική) απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών πρέπει, συνεπώς, να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των δύο (2), συνολικά, λόγων της [άρθρα 577 παράγραφοι 1 και 3, 591 παρ.7 ΚΠολΔ], Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, κατ' εκτίμηση, περιέχει, με την επίκληση του άρθρου 559 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ, την αιτίαση ότι το εφετείο στην 4797/2018 οριστική απόφασή του, ευθέως παραβίασε το άρθρο 8 παρ. (2.γγ.), σε συνδυασμό προς την παράγραφο (3.αα.) του ιδίου άρθρου 8 ν. 4250/2014, ουσιαστικού δικαίου, αφού έκρινε ότι το αναιρεσείον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ευθύνεται και παθητικώς νομιμοποιείται, αποκλειστικά, για τις επίδικες χρηματικές απαιτήσεις του πρώτου αναιρεσίβλητου Σ.

Κ. ενώ, "παθητική νομιμοποίηση" έχει, στην προκειμένη περίπτωση, το δεύτερο αναιρεσίβλητο ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, έτσι ώστε η αγωγή έγινε δεκτή, ως μερικώς βάσιμη στην ουσία, σε βάρος του αναίρεσείοντος. Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως περιέχει, με την επίκληση του άρθρου 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ, την αιτίαση ότι το εφετείο στην 3577/2017 μη οριστική απόφασή του, παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο.

Ειδικότερα, ο λόγος αυτός στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως διατυπώνεται, ως εξής (σελ. 5): "Η από 14.3.2014 αγωγή του πρώτου αναιρεσίβλητου Σ. Κ. κατά του Ε.ΚΕ.ΒΙ. είχε ασκηθεί και υφίστατο (η αγωγή) στο νομικό κόσμο από την κατάθεση και επίδοση αυτής προς το υπάρχον και μη εισέτι καταργηθέν Ε.ΚΕ.ΒΙ., την 17.3.2014.

Αποτελούσε, λοιπόν, εκκρεμή δίκη του Ε.ΚΕ.ΒΙ., κατά το χρόνο της κατάργησής του, η οποία έλαβε χώρα, με τη δημοσίευση του ν. 4250/2014, την 26.4.2014 ... Το δικαστήριο του δευτέρου βαθμού, αφού έκανε δεκτή την έφεση (σχετικά με το ότι παραλείφθηκε να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της αγωγής στον πρώτο βαθμό και, αντ' αυτού, απορρίφθηκε η αγωγή) και εξαφάνισε την 2500/2015 πρωτόδικη απόφαση, στη συνέχεια εξέδωσε την 3577/2017 αναβλητική απόφασή του, κηρύσσοντας, στην πραγματικότητα, απαράδεκτη τη συζήτηση της αγωγής, ενώπιον του διότι δεν είχε κλητευθεί το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ και ανέβαλε τη συζήτηση της υπόθεσης, προκειμένου να λάβει χώρα η διαδικαστική αυτή πράξη (δηλαδή η κλήτευση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ) ...

Κατ' αυτόν τον τρόπο, κήρυξε, παρά το νόμο, απαράδεκτο". Κατά τα εκτεθέντα στην (II) μείζονα σκέψη, οι λόγοι αναιρέσεως είναι παραδεκτοί και, περαιτέρω, από τα διαδικαστικά έγγραφα της προκειμένης δίκης, τα οποία ο Αρειος Πάγος παραδεκτώς επισκοπεί, χάριν της εξετάσεως της βασιμότητας των λόγων [άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ], προκύπτουν τα ακόλουθα:

(Α).- Στην από 14.3.2014 [.../Α.Κ....17.3.2014] ένδικη αγωγή, ο ενάγων (ήδη πρώτος αναιρεσίβλητος) Σ. Κ. ισχυρίσθηκε ότι με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου εξηρτημένης εργασίας, στην αρχή, ορισμένου χρόνου και αργότερα, αορίστου χρόνου, απασχολήθηκε, συνεχώς, στο εναγόμενο ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ' (μη διάδικο στην παρούσα δίκη), αντί μηνιαίου μισθού, ως 'ειδικός σύμβουλος - Υπεύθυνος του Παρατηρητηρίου Βιβλίου, των Ερευνών και των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων του' ότι την 6.2.2014, απεχώρησε από την εργασία του, αφού θεώρησε, ως (άτακτη) καταγγελία, το ότι το εναγόμενο, μονομερώς, μετέβαλε, σε βάρος του, τους όρους της συμβάσεως εργασίας ότι το εναγόμενο του οφείλει τις δεδουλευμένες αποδοχές των μηνών Δεκεμβρίου 2013 και Ιανουαρίου 2014 καθώς και του χρονικού διαστήματος από 1.2.2014 μέχρι 6.2.2014.

Ζήτησε, στη συνέχεια, κυρίως από τη σύμβαση εργασίας, άλλως, σε περίπτωση ακυρότητας της συμβάσεως εργασίας, από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, να υποχρεωθεί το εναγόμενο να του καταβάλει (ί).- το ποσό των (1.665,49 ευρώ Χ 2,25 μήνες =) 3.747,35 ευρώ για δεδουλευμένες αποδοχές και (ii).- το ποσό των (1.665,49 ευρώ Χ 13 μήνες =) 21.651,37 ευρώ για νόμιμη αποζημίωση καταγγελίας, συνολικά (3.747,35 + 21.651,37 =) 25.398,72 ευρώ.

Ακολούθως, στις από 29.5.2015 έγγραφες προτάσεις του, επικαλέσθηκε ότι η αγωγή ασκήθηκε [άρθρο 215 παρ.1 εδ. (α) ΚΠολΔ], την 17.3.2014 και, πλέον, "από την 26.3.2014, νομιμοποιείται παθητικά το ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ' (ήδη δεύτερο αναιρεσίβλητο), το οποίο διαδέχθηκε το καταργηθέν, αρχικά εναγόμενο, ν.π.ι.δ.

υπό την επωνυμία 'ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ', κατά το άρθρο 8 ν. 4250/2014". Η 2500/2015 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών απέρριψε την αγωγή στο σύνολο της, κατά τις βάσεις της, "ως απαράδεκτη, λόγω έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ'" και, ειδικότερα διότι "απαραδέκτως στρέφεται, κατά τον χρόνο συζήτησής της, σε βάρος του ν.π.ι.δ. 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ', το οποίο και δεν νομιμοποιείται παθητικά, κατά το ουσιαστικό δίκαιο (άρθρο 8 παρ.2 εδ. (γγ) ν. 4250/2014), να συνεχίσει την παρούσα δίκη, δεδομένου ότι ουδέποτε χώρησε καθολική διαδοχή των ένδικων αξιώσεων, για τις οποίες, με ρητή διάταξη νόμου, κατέστη, αποκλειστικά, υπόχρεο το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, το οποίο και μόνο νομιμοποιείται παθητικά".

(Β).- Επί της από 21.12.2015 εφέσεως του εκκαλούντος (ενάγοντος και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου) Σ. Κ. κατά του ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ' (ήδη δεύτερου αναιρεσίβλητου), εκδόθηκαν οι αποφάσεις 3577/2017 μη οριστική και 4797/2018 οριστική του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και ειδικότερα: (ϊ).- Δια της 3577/2017 μη οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η έφεση έγινε δεκτή, τυπικά και στην ουσία, εξαφανίσθηκε η 2500/2015 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, στο σύνολο της, κρατήθηκε η υπόθεση και ανεβλήθη "η επί της ουσίας απόφαση επί της αγωγής, προκειμένου να κληθεί για να συνεχίσει τη δίκη επί της αγωγής το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, το οποίο νομιμοποιείται παθητικά, αποκλειστικά, να συνεχίσει την παρούσα δίκη".

Συγκεκριμένα, κρίθηκε ότι (σελίδες 9, 10, 11): "Η από 14.3.2014 ένδικη αγωγή, η οποία κατατέθηκε, την 17.3.2014 και επιδόθηκε την ίδια ημέρα (17.3.2014) στο εναγόμενο, παραδεκτά ασκήθηκε κατά του εναγομένου ν.π.ι.δ. 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ', καθ' όσον κατά το χρόνο αυτό, που ασκήθηκε, ήτοι κατατέθηκε και επιδόθηκε η ένδικη αγωγή (17.3.2014), δεν είχε καταργηθεί το νομικό αυτό πρόσωπο, αλλά ήταν υπαρκτό και πληρούσε όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις της παθητικής νομιμοποιήσεώς του, όσον αφορά τις εργατικές αξιώσεις, σε βάρος του, ως εργοδότου του ενάγοντος, δεδομένου ότι το ν.π.ι.δ. 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ' καταργήθηκε μετά την ολοκλήρωση της άσκησης της ένδικης αγωγής (17.3.2014) και δη, καταργήθηκε, την 26.3.2014 ...

ως εκ τούτου, η ένδικη αγωγή δεν είναι απαράδεκτη, λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως του ν.π.ι.δ. Ε.ΚΕ.ΒΙ. Όμως, κατά τον χρόνο συζητήσεως της ένδικης αγωγής, στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, την 29.5.2015, είχε ήδη λάβει χώρα από την 26.3.2014, η νομοθετική κατάργηση του εναγομένου ν.π.ι.δ. Ε.ΚΕ.ΒΙ. ...

νομιμοποιείτο, πλέον, παθητικά, αποκλειστικά, για τη συνέχιση της δίκης το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ... και όχι το ν.π.ι.δ. 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ', το οποίο παραστάθηκε, κατά τη συζήτηση, πρωτοδίκως. Πλην όμως, αυτό δεν συνεπάγεται απαράδεκτο της ένδικης αγωγής, λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως του αρχικά εναγομένου ν.π.ι.δ. 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ', ...

αλλά συνεπαγόταν το απαράδεκτο μόνο της συζητήσεως της αγωγής αυτής, προκειμένου η δίκη να συνεχισθεί ... από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. Πιο συγκεκριμένα, αντί του παρασταθέντος, πρωτοδίκως, στη συζήτηση της αγωγής ν.π.ι.δ. 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ', έπρεπε να παραστεί το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, εφ' όσον είχε κλητευθεί προς τούτο από τον ενάγοντα ...

Κατ7 ακολυθία, ... η από 14.3.2014 ένδικη αγωγή δεν ήταν απορριπτέα, ως απαράδεκτη, λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως, αλλά ήταν μόνο απαράδεκτη η συζήτησή της, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο απέρριψε την αγωγή, ως απαράδεκτη, λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως, αντί να κηρύξει απαράδεκτη μόνο τη συζήτησή της, έσφαλε ...

και, συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος εφέσεως του ενάγοντος - εκκαλούντος, ως βάσιμος και κατ' ουσία ... Η έφεση πρέπει να γίνει δεκτή, ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη και να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση στο σύνολο της ... Ακολούθως, αφού διακρατηθεί η υπόθεση και δικασθεί η αγωγή ...

πρέπει να αναβληθεί η επί της ουσίας απόφαση επί της αγωγής ... προκειμένου να κληθεί για να συνεχίσει τη δίκη επί της ένδικης αγωγής το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, το οποίο νομιμοποιείται παθητικά, αποκλειστικά, να συνεχίσει την παρούσα δίκη, που αφορά σε απαιτήσεις εργαζομένου, ως διάδοχο και καθ' υποκατάσταση, ...

του καταργηθέντος αρχικού εναγομένου ν.π.ι.δ. 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ', κατόπιν νομίμου επιδόσεως από τον ενάγοντα στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ της ένδικης αγωγής και της σχετικής κλήσεως προς συζήτηση για τη δικάσιμο που θα ορισθεί", (ϊϊ).- Δια της 4797/2018 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η αγωγή έγινε μερικώς δεκτή στην ουσία και το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ (ήδη αναιρεσείον), "υποχρεώθηκε να καταβάλει στον ενάγοντα Σ.

Κ. (ήδη πρώτο αναιρεσίβλητο) το ποσό των (3.747,35) ευρώ για δεδουλευμένες αποδοχές, με το νόμιμο τόκο, υπολογιζόμενο με επιτόκιο (6%) ετησίως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση". Ειδικότερα, το εφετείο δέχθηκε, κατ' ανέλεγκτη κρίση, τα παρακάτω ουσιώδη (σελίδες 5, 6, 13, 14): "... Το 'ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ' (Ε.ΚΕ.ΒΙ) αποτελούσε κοινωφελές νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και είχε, ως σκοπό, τον καθορισμό, το σχεδιασμό και την εφαρμογή εθνικής πολιτικής για την προώθηση του βιβλίου, ως μορφωτικού, πολιτιστικού και ψυχαγωγικού μέσου ...

Ο ενάγων Σ. Κ. είναι πτυχιούχος Α.Ε.Ι. και, ειδικότερα, Χημικός - Μηχανικός, έγγαμος με ένα ανήλικο τέκνο. Την 16.10.1996, ο ενάγων προσλήφθηκε, αντί μηνιαίου μισθού, από το Ε.ΚΕ.ΒΙ., ως ειδικός σύμβουλος, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 9 παρ. 7 β του ν. 2273/1994, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, η οποία, από την 1.10.1998, μετατράπηκε σε αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης και το αντικείμενο εργασίας του ...

ήταν 'Υπεύθυνος του Παρατηρητηρίου Βιβλίου - Ερευνών - Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων' ... Παρά το γεγονός ότι ο ενάγων προσέφερε κανονικά τη συμφωνημένη εργασία του, κατά τους μήνες Δεκέμβριο 2013, Ιανουάριο 2014 και από 1.2.2014 μέχρι 6.2.2014, στο Ε.ΚΕ.ΒΙ., το τελευταίο δεν του έχει καταβάλει τους δεδουλευμένους μηνιαίους μισθούς του για το χρονικό αυτό διάστημα, οι οποίοι ανέρχονται στο ποσό των 3.747,35 ευρώ (ήτοι, 1.665,49 ευρώ Χ 2,25 μήνες).

Επομένως, το σχετικό αγωγικό κονδύλιο πρέπει να γίνει δεκτό, ως και κατ' ουσία βάσιμο ... Η ένδικη αγωγή πρέπει να γίνει κατά ένα μέρος δεκτή, ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη και να υποχρεωθεί το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ.2 στοιχείο (γγ) εδ. πρώτο ν. 4250/2014, ευθύνεται και νομιμοποιείται παθητικά, αποκλειστικά, για όλες τις απαιτήσεις των εργαζομένων του Ε.ΚΕ.ΒΙ.

από οποιαδήποτε έννομη σχέση και, συνεπώς, ευθύνεται, αποκλειστικά και για την ως άνω αξίωση του ενάγοντος, να καταβάλει στον τελευταίο το ποσό των 3.474,35 ευρώ, με το νόμιμο τόκο, υπολογιζόμενο με επιτόκιο (6%) ετησίως...".

Εν όψει αυτών, όπως εκτέθηκε στις (II) και (III) μείζονες σκέψεις, αμφότεροι οι λόγοι αναιρέσεως είναι απορριπτέοι και δη: Ο πρώτος λόγος είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος διότι το εφετείο στην 3577/2017 μη οριστική απόφασή του δεν αναφέρει κήρυξη απαραδέκτου της αγωγής. Σε κάθε περίπτωση, το Εφετείο αναφέρει ότι δεν συνέτρεχε περίπτωση απαραδέκτου της αγωγής, όταν, καθόν χρόνο αυτή ασκήθηκε διάδικος ήταν το Ε.Κ.Ε.Β.

Εξ άλλου, αν θεωρηθεί ότι η αιτίαση αφορά παράλειψη κηρύξεως προσωρινού απαραδέκτου, όπως είναι το απαράδεκτο της συζητήσεως, ο πρώτος λόγος είναι, επίσης, απορριπτέος, ως αβάσιμος διότι το εφετείο ανέβαλε "την επί της ουσίας απόφαση επί της αγωγής, προκειμένου να κληθεί το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ" ώστε να εξασφαλισθεί το δικονομικό του δικαίωμα υπερασπίσεως [άρθρο 110 παρ.2 ΚΠολΔ], Έτσι, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ.

Ο δεύτερος λόγος είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος διότι το εφετείο, με τις ως άνω παραδοχές, δεν παραβίασε ευθέως το άρθρο 8 παρ. (2.γγ.) σε συνδυασμό προς την παράγραφο (3.αα.) του ιδίου άρθρου 8 ν. 4250/2014, ουσιαστικού δικαίου, όπως το αναιρεσείον επικαλείται, αφού ορθώς υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε, ανελέγκτως, ως αποδεδειγμένα, στο πραγματικό του εφαρμοστέου άρθρου 8 παρ. (2.γγ.) ν. 4250/2014.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τις παραδοχές, ο πρώτος αναιρεσίβλητος Σ. Κ., κατά την 26.3.2014, ως εργαζόμενος του Ε.ΚΕ.ΒΙ., είχε την ένδικη χρηματική απαίτηση, έναντι του Ε.ΚΕ.ΒΙ. και δη, ποσού 3.474,35 ευρώ για δεδουλευμένες αποδοχές των μηνών Δεκεμβρίου 2013 και Ιανουαρίου 2014 καθώς και του χρονικού διαστήματος από 1.2.2014 μέχρι 6.2.2014, από σύμβαση ιδιωτικού δικαίου εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, πλήρους απασχολήσεως.

Κατ' ειδική ρύθμιση, για την απαίτηση αυτή, ως απαίτηση, που υφίσταται, την 26.3.2014 και αφορά εργαζόμενο του καταργηθέντος ν.π.ι.δ. Ε.ΚΕ.ΒΙ., ευθύνεται και νομιμοποιείται παθητικά, αποκλειστικά, το αναιρεσείον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ και όχι το δεύτερο αναιρεσίβλητο ν.π.ι.δ. υπό την επωνυμία 'ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ'.? 'Ετσι, το Εφετείο, με την 4797/2018 οριστική απόφασή του, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 1 εδ. (α) ΚΠολΔ.

Άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα δεν υπάρχει, επομένως, πρέπει να απορριφθεί η από 23.12.2018 αίτηση αναιρέσεως, στο σύνολο της.

Το αναιρεσείον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ως ηττηθέν, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, η οποία ορίζεται, μειωμένη, στο συνολικό ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ [άρθρα 106, 191 παρ.2, 183, 176 ΚΠολΔ, 480 ΑΚ, 22 ν. 3693/1957 (ΦΕΚ Α. 79), σε συνδυασμό προς τα άρθρα 52 αριθμός 18 ΕισΝΚΠολΔ, 5 παρ.12 ν. 1738/1987 (ΦΕΚ Α. 200), 28 παρ.5 ν. 2579/1998 (ΦΕΚ Α. 31) και την 134423/8.12.1992 (ΦΕΚ Β. 11/20.1.1993) κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης],

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 23.12.2018 αίτηση αναιρέσεως, στο σύνολο της.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο συνολικό ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 24 Μαρτίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 16 Δεκεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ