1271/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1271 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1271/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη), Μαρία Χυτήρογλου - Εισηγήτρια, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Μαΐου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεώργιου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσειουσών-κατηγορουμένων 1. Α. Ν. του Α. και 2 Β. Ν. του Α., αμφοτέρων κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ασημίνα Καούνη, για αναίρεση της υπ'αριθ 761/2015 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά. Mε πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. Γ. Χ. και 2 Ν. Χ., κάτοικοι ..., που δεν παρέστησαν.

Το Τριμελές Εφετείο Πειραιά με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείουσες-κατηγορούμενες ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 20 Ιουλίου 2015 αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 909/2015.

Αφού άκουσε

Την πληρεξούσια δικηγόρο των αναιρεσειουσών, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρεται ενώπιον του Αρείου Πάγου η από 20-7-2015 δήλωση αναίρεσης της 761/11-5-2015 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πειραιώς με την οποία οι αναιρεσείουσες καταδικάστηκαν σε συνολική ποινή φυλάκισης δέκαεξ (16) μηνών, η οποία ανεστάλη επί τριετία, για τα αδικήματα της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία μάρτυρα και συκοφαντική δυσφήμηση κατ εξακολούθηση , η οποία είναι τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα.

Από τη διάταξη του άρθρου 46 παρ. 1 εδ. α' ΠΚ, κατά την οποία "με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται επίσης: α) όποιος με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε", προκύπτει ότι για την ύπαρξη αξιόποινης ηθικής αυτουργίας απαιτείται, αντικειμενικώς, η πρόκληση από τον ηθικό αυτουργό σε κάποιον άλλον της αποφάσεως να τελέσει ορισμένη πράξη, η οποία συγκροτεί την αντικειμενική υπόσταση ορισμένου εγκλήματος ή τουλάχιστον συνιστά αρχή εκτελέσεως αυτής, την οποία και τέλεσε.

Η πρόκληση της αποφάσεως αυτής μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο, όπως, με συμβουλές, απειλή ή με εκμετάλλευση οποιασδήποτε πλάνης, πραγματικής ή νομικής ή περί τα παραγωγικά της βουλήσεως αίτια ή με τη διέγερση μίσους κατά του θύματος, με πειθώ ή φορτικότητα ή με την επιβολή ή την επιρροή προσώπου, λόγω της ιδιότητας και της θέσεως του ή και της σχέσεως του με το φυσικό αυτουργό.

Υποκειμενικώς δε απαιτείται δόλος, ο οποίος συνίσταται στη συνείδηση του αυτουργού ότι παράγει σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει άδικη πράξη και στη συνείδηση της ορισμένης πράξεως στην οποία παρακινεί το φυσικό αυτουργό, χωρίς να είναι αναγκαίος ο καθορισμός της πράξεως αυτής μέχρι λεπτομερειών, αρκεί δε και ενδεχόμενος.

Εξάλλου, στην περίπτωση της ηθικής αυτουργίας, για να έχει η καταδικαστική απόφαση την από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να αναφέρονται σ' αυτήν ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε στο φυσικό αυτουργό την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε, καθώς και τα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε ότι ο ηθικός αυτουργός παρήγαγε με τον τρόπο και τα μέσα αυτά στο φυσικό αυτουργό την απόφαση, να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε.

Ούτε ήταν αναγκαίο για την πληρότητα της αιτιολογίας να αναφέρεται εξειδικευμένα στην απόφαση σε τι συνίσταντο οι προτροπές, η πειθώ, η φορτικότητα και οι υποσχέσεις, που έγινε δεκτό ότι αποτέλεσαν τον τρόπο και τα μέσα που χρησιμοποίησε ο αναιρεσείων ως ηθικός αυτουργός για να προκαλέσει στους άγνωστους φυσικούς αυτουργούς την απόφαση να τελέσουν την παραπάνω αξιόποινη πράξη, αλλά αρκεί ότι επρόκειτο για συμπεριφορά πρόσφορη να αποτελέσει ηθική αυτουργία και ότι συνδεόταν, ως εκ του ότι συνέβαλε στη λήψη της αποφάσεως αιτιωδώς, ως προς την άδικη πράξη που τέλεσαν οι φυσικοί αυτουργοί, πολύ δε περισσότερο δεν ήταν αναγκαίο να αναφέρεται ο βαθμός της φορτικότητας και της πειθούς και της επιδράσεως αυτών στην απόφαση των φυσικών αυτουργών (ΑΠ 462/13, ΑΠ 629/12 ΑΠ 294/2015 319/2015 141/2015 241/2015).

Στην προκειμένη υπόθεση, η προσβαλομένη απόφαση δέχθηκε ως προς το μέρος της ενοχής των αναιρεσειουσών για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία μάρτυρα τα εξής: "Στα πλαίσια της δημιουργηθείσας μακράς δικαστικής διένεξης μεταξύ, αφενός των δύο πολιτικώς εναγόντων, (αδελφών), και των δύο κατηγορουμένων (αδελφών), (εκ των οποίων έκαστος του κάθε διαδίκου μέρους τελούσε σε άτυπη μνηστεία με έκαστο του άλλου διάδικου μέρους), με αφορμή τη νομή και κυριότητα κάθε διαδίκου μέρους επί του εισαχθέντος από τη Γερμανία το Δεκέμβριο του έτους 2005 μεταχειρισμένου Ι.Χ.Ε τύπου FERRARI 360 με αριθμό πλαισίου ...

και κινητήρα ... και την επιγενόμενη το Νοέμβριο του έτους 2006 πώληση του ως άνω ΙΧΕ με αριθμό κυκλοφορίας ... έχοντος σημείωση επί της αδείας κυκλοφορίας περί παρακράτησης της κυριότητας ,οι κατηγορούμενες με πρόθεση με πειθώ και φορτικότητα, έχουσες έννομο συμφέρον από την ευδοκίμηση της από 04-02-2008 αιτήσεως τους ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Ειρηνοδικείου Νικαίας καθώς και της υπ' αριθμ. ...

εγκλήσεώς τους, έπεισαν τον Ι. Τ., ενώ εξετάστηκε ενόρκως ως μάρτυρας ενώπιον αρχής αρμοδίας να ενεργεί ένορκη εξέταση εν γνώσει του να καταθέσει ψέματα. Συγκεκριμένα, αφενός μεν, στις 28-07-2008 και αφετέρου στις 28-08-2008 ενώ εξετάστηκε ενόρκως ενώπιον της Ειρηνοδίκου Πειραιώς και της Πταισματοδίκου Πειραιώς αντίστοιχα, κατέθεσε τα κάτωθι εν γνώσει του ψευδή γεγονότα, ήτοι:

Στις 28-07-2008: "Με την κατάθεση μου αυτή θέλω να δηλώσω ρητά και κατηγορηματικά ότι, όσα αναφέρονται στη με αρ. 21.107/09-06-2008 ένορκη βεβαίωση της συμβ/φου Πειραιώς Άννας Καλλίτση-Παναγοπούλου είναι απολύτως ψευδή δεν τα διάβασα ποτέ μου είπαν οι δικηγόροι των Χ. να πάω στη συμβολαιογράφο να υπογράψω και δεν ήξερα τι έγραφε η κατάθεση αυτή.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι το αυτοκίνητο αυτό είναι των αδερφών Ν. και τους το πήραν με ψεύτικα χαρτιά οι Χ. με τον Α.. Θέλω επίσης να δηλώσω ότι διάβασα τώρα αυτά που υπέγραψα στην ένορκη αυτή κατάθεση της 9-6-2008 και ότι σε καμία περίπτωση δεν τα πιστεύω, ούτε τα γνωρίζω. Δεν ξέρω ποιος τα έγραψε μου είπε ο Ν.

να πάω και το έκανα επειδή με είχε βοηθήσει οικονομικά πολλές φορές και μου είπε ότι θα με βοηθήσει και στο μέλλον. Με την κατάθεση μου αυτή την οποία γράφω σήμερα ο ίδιος και με δικά μου γράμματα ανακαλώ στο σύνολο της την παραπάνω ένορκη κατάθεση επαναλαμβάνω ότι είναι ψευδής και θέλω να πω την αλήθεια όπως εγώ την ξέρω στα δικαστήρια υπέρ αυτών που έχουν δίκιο δηλ.

των αδερφών Ν. και στις 28-8-2008 πως "έλαβα γνώση του περιεχομένου της μήνυσης και σας καταθέτω τα εξής: γνωρίζω τις μηνύτριες και τους πέντε μηνυόμενους, οι οποίες (μηνύτριες) είναι αδερφές, ήταν αρραβωνιασμένες με τους Γ. Χ. η Β. και με τον Ν. Χ. η Α.. Κάποια στιγμή διέλυσαν τη σχέση τους και βρίσκονταν στα δικαστήρια για το αυτοκίνητο μάρκας Φερράρι που αναφέρεται στη μήνυση.

Εγώ το μόνο που μπορώ να βεβαιώσω είναι ότι το αυτοκίνητο Φερράρι ανήκει στις μηνύτριες και τους το πήραν με ψεύτικα χαρτιά οι Χ. με τον Α.. Μέσω των δικηγόρων του ο Ν. Χ. και ο ίδιος μου είχε ζητήσει να πάω στη συμβολαιογράφο, η οποία ήταν μια κυρία και να πω ότι το αυτοκίνητο ήταν δικό τους (δηλ. των αδερφών Χ.).

Εγώ επειδή εκείνο το διάστημα ήμουν άνεργος και ο Χ. Ν.. μου έλεγε ότι θα μου βρει δουλειά, πήγα στη συμβολαιογράφο και κατέθεσα όσα μου είπε να καταθέσω: Μετά όμως από χαρτιά που μου έδειξαν οι μηνύτριες διαπίστωσα ότι η Φερράρι ανήκει στις μηνύτριες. Τότε με ένορκη βεβαίωση μου που έδωσα στις 28-7-2008 στην κυρία Ειρηνοδίκη Πειραιά αναίρεσα την ένορκη βεβαίωση μου που έδωσα στη συμβολαιογράφο Πειραιά υπέρ των αδερφών Χ..

Σας προσκομίζω σε φωτοτυπία την με ημερομηνία 28-7-2008 ένορκη βεβαίωση μου στην Ειρηνοδίκη Πειραιά". Πλην, όμως, τα ανωτέρω ενόρκως κατατεθέντα γεγονότα εκ μέρους του Ι. Τ. ήταν εν γνώσει του ψευδή καθόσον το αληθές ήταν ότι ουδείς προέτρεψε αυτόν να καταθέσει ψέματα ενώ επιπλέον και το επίμαχο αυτοκίνητο, (αντικείμενο της αντιδικίας και διεκδίκησης των εγκαλούντων Γ.

και Ν. Χ. και των εγκαλουμένων Β. και Α. Ν.), μάρκας Φερράρι ουσιαστικά ανήκε στην κυριότητα του Ν. Χ. που ανέλαβε την εξόφληση και τα έξοδα του αυτοκινήτου, n δε επαναμεταβίβαση του στο όνομα των Ν. και Γ. Χ., Σ. Χ. και Σ. Φ. έλαβε χώρα μόνο τυπικά για φορολογικούς λόγους. Εξάλλου, οι κατηγορούμενες με πρόθεση έπεισαν με πειθώ και φορτικότητα τον Ι.

Τ. και εκείνος ισχυρίστηκε και διέδωσε ενώπιον τρίτων για κάποιους λόγους εν γνώσει του ψευδή γεγονότα τα οποία μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη αυτών. Ειδικότερα, με τις ανωτέρω δύο (2) ψευδείς ένορκες καταθέσεις του ενώπιον της Ειρηνοδίκου και Πταισματοδίκου Πειραιώς στις 28-07-2008 και στις 28-08-2008 αντίστοιχα ισχυρίστηκε τα διαλαμβανόμενα σε αυτές εις βάρος των εγκαλούντων γεγονότα τα οποία ήταν εν γνώσει του ψευδή και μπορούσαν αναμφίβολα να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη των εγκαλούντων Γ.

Χ., Ν. Χ.. Επομένως, αυτές πρέπει να κηρυχθούν ένοχες κατά το διατακτικό. Και στην συνέχεια κήρυξε αυτές ένοχες του ότι με πρόθεση προκάλεσαν σε άλλον την απόφαση να τελέσει τις άδικες πράξεις που διέπραξε και συγκεκριμένα με πειθώ και φορτικότητα, (έχουσες έννομο συμφέρον από την ευδοκίμηση της από 04-02-2008 αιτήσεως τους ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Ειρηνοδικείου Νικαίας καθώς και της υπ' αριθμ. ...

εγκλήσεώς τους), έπεισαν τον Ι. Τ. να τελέσει: το αδίκημα της ψευδορκίας μάρτυρα κατ' εξακολούθηση και το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης κατ' εξακολούθηση και κατά συρροή. Ειδικότερα, έπεισαν τον Ι. Τ., ενώ εξετάστηκε ενόρκως ως μάρτυρας ενώπιον αρχής αρμοδίας να ενεργεί ένορκη εξέταση εν γνώσει του να καταθέσει ψέματα.

Συγκεκριμένα, αφενός μεν στις 28-07-2008 και αφετέρου στις 28-8-2008 ενώ εξετάστηκε ενόρκως ενώπιον της Ειρηνοδίκου Πειραιώς και της πταισματοδίκου Πειραιώς αντίστοιχα κατέθεσε τα κάτωθι εν γνώσει του ψευδή γεγονότα, ήτοι: στις 28-07-2008 : "Με την κατάθεση μου αυτή θέλω να δηλώσω ρητά και κατηγορηματικά ότι, όσα αναφέρονται στη με αρ. 21.107/09-06-2008 ένορκη βεβαίωση της συμβ/φου Πειραιώς Άννας Καλλίτση-Παναγοπούλου είναι απολύτως ψευδή δεν τα διάβασα ποτέ μου είπαν οι δικηγόροι των Χ.

να πάω στη συμβολαιογράφο να υπογράψω και δεν ήξερα τι έγραφε η κατάθεση αυτή. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το αυτοκίνητο αυτό είναι των αδερφών Ν. και τους το πήραν με ψεύτικα χαρτιά οι Χ. με τον Α.. Θέλω επίσης να δηλώσω ότι διάβασα τώρα αυτά που υπέγραψα στην ένορκη αυτή κατάθεση της 9-6-2008 και ότι σε καμία περίπτωση δεν τα πιστεύω, ούτε τα γνωρίζω.

Δεν ξέρω ποιος τα έγραψε μου είπε ο Ν. να πάω και το έκανα επειδή με είχε βοηθήσει οικονομικά πολλές φορές και μου είπε ότι θα με βοηθήσει και στο μέλλον. Με την κατάθεση μου αυτή την οποία γράφω σήμερα ο ίδιος και με δικά μου γράμματα ανακαλώ στο σύνολο της την παραπάνω ένορκη κατάθεση επαναλαμβάνω ότι είναι ψευδής και θέλω να πω την αλήθεια όπως εγώ την ξέρω στα δικαστήρια υπέρ αυτών που έχουν δίκιο δηλ.

των αδερφών Ν. και στις 28-8-2008 πως "έλαβα γνώση του περιεχομένου της μήνυσης και σας καταθέτω τα εξής: γνωρίζω τις μηνύτριες και τους πέντε μηνυόμενους, οι οποίες (μηνύτριες) είναι αδερφές, ήταν αρραβωνιασμένες με τους Γ. Χ. η Β. και με τον Ν. Χ. η Α.. Κάποια στιγμή διέλυσαν τη σχέση τους και βρίσκονταν στα δικαστήρια για το αυτοκίνητο μάρκας Φερράρι που αναφέρεται στη μήνυση.

Εγώ το μόνο που μπορώ να βεβαιώσω είναι ότι το αυτοκίνητο Φερράρι ανήκει στις μηνύτριες και τους το πήραν με τα ψεύτικα χαρτιά οι Χ. με τον Α.. Μέσω των δικηγόρων του ο Ν. Χ. και ο ίδιος μου είχε ζητήσει να πάω στη συμβολαιογράφο, η οποία ήταν μια κυρία και να πω ότι το αυτοκίνητο ήταν δικό τους (δηλ. των αδερφών Χ.).

Εγώ επειδή εκείνο το διάστημα ήμουν άνεργος και ο Χ. Ν.. μου έλεγε ότι θα μου βρει δουλειά, πήγα στη συμβολαιογράφο και κατέθεσα όσα μου είπε να καταθέσω: Μετά όμως από χαρτιά που μου έδειξαν οι μηνύτριες διαπίστωσα ότι η Φερράρι ανήκει στις μηνύτριες. Τότε με ένορκη βεβαίωση μου που έδωσα στις 28-7-2008 στην κυρία Ειρηνοδίκη Πειραιά αναίρεσα την ένορκη βεβαίωση μου που εδωσα στη συμβολαιογράφο Πειραιά υπέρ των αδερφών Χ..

Σας προσκομίζω σε φωτοτυπία την με ημερομηνία 28-7-2008 ένορκη βεβαίωση μου στην Ειρηνοδίκη Πειραιά". Πλην όμως τα ανωτέρω ενόρκως κατατεθέντα γεγονότα εκ μέρους του Ι. Τ. ήταν εν γνώσει του ψευδή καθόσον το αληθές ήταν ότι ουδείς προέτρεψε αυτόν να καταθέσει ψέματα ενώ επιπλέον και το επίμαχο αυτοκίνητο (αντικείμενο της αντιδικίας και διεκδίκησης των εγκαλούντων Γ.

και Ν. Χ. και των εγκαλουμένων Β. και Α. Ν.) μάρκας Φερράρι ουσιαστικά ανήκε στην κυριότητα του Ν. Χ. που ανέλαβε την εξόφληση και τα έξοδα του αυτοκινήτου, η δε επαναμεταβίβαση του στο όνομα των Ν. και Γ. Χ., Σ. Χ. και Σ. Φ. έλαβε χώρα μόνο τυπικά για φορολογικούς λόγους. Εξάλλου έπεισαν τον Ι. Τ. και εκείνος ισχυρίστηκε και διέδωσε ενώπιον τρίτων για κάποιους λόγους εν γνώσει του ψευδή γεγονότα τα οποία μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη αυτών.

Ειδικότερα, με τις ανωτέρω δύο (2) ψευδείς ένορκες καταθέσεις του ενώπιον της Ειρηνοδίκου και Πταισματοδίκου Πειραιώς στις 28-07-2008 και στις 28-08-2008 αντίστοιχα ισχυρίστηκε τα διαλαμβανόμενα σε αυτές εις βάρος των εγκαλούντων γεγονότα τα οποία ήταν εν γνώσει του ψευδή και μπορούσαν αναμφίβολα να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη των εγκαλούντων Γ.

Χ., Ν. Χ.. Από τις άνω παραδοχές προκύπτει ότι το δικαστήριο διέλαβε στην προσβαλόμενη απόφασή του την από το αρθ. 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αφού εκτίθενται με σαφήνεια και πληρότητα χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταστη του αδικήματος της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία και συκοφαντική δυσφήμηση, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά καθώς και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους τα υπήγαγε στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των αρθ. 26 παρ. 1 α 27 και 46 224 § 2-1, 363-362 ΠΚ χωρίς να παραβιάσει αυτές ευθέως ή εκ πλαγίου.

Περαιτέρω, η προσβαλλόμενη απόφαση αιτιολογεί με σαφήνεια και πληρότητα τον άμεσο δόλο των αναιρεσειόντων, σχετικά με την διάπραξη της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία μάρτυρα και συκοφαντική δυσφήμηση από τον μάρτυρα Τ., με την παράθεση πραγματικών περιστατικών από τα οποία προκύπτει η γνώση αυτών περί της αναλήθειας των κατατεθέντων, αλλά και της απόφασης που προκάλεσαν στον μάρτυρα για την τέλεση των άνω πράξεων παρακινώντας εκείνον με πειθώ και φορτικότητα να καταθέσει ψέματα, ως έχουσες άμεσο έννομο συμφέρον από την έκβαση της από 04-02-2008 αιτήσεως τους ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Ειρηνοδικείου Νικαίας καθώς και της υπ' αριθμ. ...

εγκλήσεώς τους όπου κατατέθηκε η ένδικη ένορκη βεβαίωση. Οι αιτιάσεις των αναιρεσειόντων ότι στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης δεν παρατίθεται οποιαδήποτε αιτιολογία ως προς τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν και γίνεται παραπομπή κατά τούτο στο διατακτικό, το οποίο αποτελεί απλή επανάληψη του κατηγορητηρίου, είναι αβάσιμες, διότι αν και το σκεπτικό είναι εν μέρει ταυτόσημο του διατακτικού δεν καθιστά την αιτιολογία της απόφασης ανεπαρκή αφού τούτο, (διατακτικό), στην προκειμένη υπόθεση είναι εκτεταμένο και λεπτομερές και η σύμπτωση των περιστατικών που αναγράφονται στο κατηγορητήριο, το σκεπτικό και το διατακτικό της απόφασης δεν συνιστά έλλειψη αιτιολογίας δεδομένου ότι, αυτά τα περιστατικά αποδείχθηκαν ως αληθή και όχι άλλα.

Αβάσιμες επίσης είναι οι αιτιάσεις των ότι δεν αναφέρεται σε τι συνίσταντο οι προτροπές, η πειθώ, η φορτικότητα, που έγινε δεκτό ότι αποτέλεσαν τον τρόπο και τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι αναιρεσείουσες ως ηθικοί αυτουργοί για να προκαλέσουν στον φυσικό αυτουργό, την απόφαση να τελέσει τις παραπάνω αξιόποινες πράξεις, δεδομένου ότι αρκεί ότι επρόκειτο για συμπεριφορά πρόσφορη να αποτελέσει ηθική αυτουργία και συνέβαλε στη λήψη της αποφάσεως του αυτουργού αιτιωδώς.

Συνεπώς ο εκ του αριθμού 510 αριθμ. 1 στοιχ Δ και Ε εκτιμώμενος λόγος αναίρεσης για ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση των άνω διατάξεων πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 171 παρ. 2 ΚΠοινΔ, απόλυτη ακυρότητα, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.

Α' του ίδιου Κώδικα, επιφέρει και η παρά τον νόμο παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, η οποία υπάρχει όταν δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του οι όροι της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποιήσεως για την άσκηση της πολιτικής αγωγής ή όταν δεν τηρήθηκε η διαδικασία που έπρεπε να τηρηθεί σχετικά με τον τρόπο και το χρόνο ασκήσεως και υποβολής της κατά το άρθρο 68 ΚΠοινΔ.

Κατά το άρθρο 63 εδ. β' του ΚΠοινΔ, όπως προστέθηκε με το άρθρο 34 παρ. 3 του ν. 3346/2005, "ως τέλος πολιτικής αγωγής ορίζεται το ποσό των δέκα (10) ευρώ, που καταβάλλεται εφάπαξ, με παράβολο υπέρ του Δημοσίου, είτε κατά την προδικασία, είτε κατά την κυρία διαδικασία και καλύπτει την παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης".

Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι για την παράσταση της πολιτικής αγωγής έπρεπε να καταβληθεί τέλος δέκα (10) ευρώ, χωρίς όμως να ορίζεται ότι η μη καταβολή του τέλους αυτού συνεπάγεται απαράδεκτο της πολιτικής αγωγής. Όμως, από την έναρξη της ισχύος του Νόμου 3659/2008, για πρώτη φορά καθιερώθηκε το απαράδεκτο της πολιτικής αγωγής λόγω μη καταβολής του προσήκοντος τέλους.

Ειδικότερα το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 63 του ΚΠοινΔ, όπως προστέθηκε με το άρθρο 34 παρ. 3 του ν. 3346/2005, και αντικαταστάθηκε με το άρθρο 69 ν. 3659/2008, με έναρξη ισχύος από 8.6.2008, όπως ίσχυε προ της αναπροσαρμογής του σε αυτό ποσού σε 50 ευρώ με την παρ. 3 της Υ Α 123827/23.12.2010 (ΦΕΚ τεύχ. Β' 1991/23.12.2010, η οποία άρχισε να ισχύει ένα μήνα μετά την δημοσίευσή της), ορίζει: "Ως τέλος πολιτικής αγωγής, με ποινή το απαράδεκτο αυτής, ορίζεται το ποσό των δέκα (10) ευρώ, που καταβάλλεται εφάπαξ με παράβολο υπέρ του Δημοσίου είτε κατά την προδικασία είτε κατά την κύρια διαδικασία και καλύπτει την παράσταση του πολιτικώς ενάγοντα μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης.

Το ύψος του ανωτέρω τέλους αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Δικαιοσύνης". Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι συντρέχει περίπτωση απόλυτης ακυρότητας της διαδικασίας διότι οι Γ. και Ν. Χ. παρέστησαν στο ακροατήριο ως πολιτικώς ενάγοντες χωρίς να καταβάλουν το αναπροσαρμοσμένο τέλος της πολιτικής αγωγής εκ 50 ευρώ .Όμως, κατά την ρητή διάταξη του άνω άρθρου 63 του ΚΠοινΔ, η εφάπαξ καταβολή του ποσού που ισχύει κατά τον χρόνο της καταβολής, καλύπτει την παράσταση του πολιτικώς ενάγοντα μέχρι την έκδοση αμετάκλητης αποφάσεως και συνεπώς η μεταγενέστερη αύξηση του ποσού του τέλους δεν καταλαμβάνει τις περιπτώσεις όπου αυτό κατεβλήθη προ της αυξήσεως .

Συνεπώς, ο σχετικός δεύτερος λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. ΑΝ του ΚΠοινΔ, για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας λόγω μη καταβολής του αναπροσαρμοσμένου τέλους πολιτικής αγωγής εκ 50 ευρώ έναντι του εκ 10 ευρώ που ίσχυε και κατατέθηκε κατά τον χρόνο υποβολής της μήνυσης είναι αβάσιμος και εντεύθεν απορριπτέος. Η αίτηση αναίρεσης, επομένως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της και καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων (583 Κ.Ποιν.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-7-2015 αίτηση αναίρεσης της 761/2015 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (επί των πλημμελημάτων) Πειραιώς.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων τα οποία ορίζει στο ποσό των 250 ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Ιουνίου 2016.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ