1271/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1271 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1271/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας : ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Αθηναίο. Του αναιρεσίβλητου : Ν.Ι.Δ.Δ. με την επωνυμία Ίδρυμα Προστασίας Τυφλών Β.Ε.-Σχολή Τυφλών «Ο ΗΛΙΟΣ» που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ιουλία Μπαρακάκου.

Της προσθέτως παρεμβαίνουσας..... Δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/1/2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και με την από 13/6/2001 πρόσθετη παρέμβαση της ... που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 777/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 2178/2002 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8/1/2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 15 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση, άλλως προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη με επίκληση 3072Β΄/9-9-2005 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ... ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης για αναίρεση με κλήση για παράσταση κατά την πιο πάνω αναφερόμενη δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στη δεύτερη αναιρεσίβλητη, προσθέτως παρεμβάσα στην πρωτόδικη δίκη, η οποία ήταν διάδικος στην κατ' έφεση δίκη και η οποία δεν εμφανίσθηκε κατά τη συζήτηση της αίτησης για αναίρεση. Επομένως η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία της. 288ΑΚ).

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. δημιουργείται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου πράγματα θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τείνουν στη θεμελίωση ή στην κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που έχει ασκηθεί με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση.

Επομένως, δεν ιδρύεται ο παραπάνω λόγος, είτε όταν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να λάβει υπόψη του αγωγικό που δεν είναι νόμιμος, ή είναι αόριστος, είτε όταν τον έλαβε υπόψη και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, έστω και εσφαλμένα. Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, η οποία με την αγωγή της ζητεί να αναγνωριστεί, λόγω αντίθεσης στις αρχές της καλής πίστης, παρατυπιών και μη τήρησης των κανόνων της προκήρυξης, η ακυρότητα της απόφασης της επιτροπής διαγωνισμού του πρώτου αναιρεσιβλήτου και του διοικητικού του συμβουλίου, με τις οποίες επελέγη η δεύτερη αναιρεσίβλητη και να επιλεγεί η ίδια αντί της δεύτερης αναιρεσίβλητης, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ισχυρίζεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τους ισχυρισμούς που προέβαλε στη δίκη και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβασή της και συγκεκριμένα δεν έλαβε υπόψη α) ότι ένα μέλος της επιτροπής, ο ...

είχε λόγους να την καταψηφίσει, επειδή υπήρχαν σοβαρές διαφορές ανάμεσά τους από το έτος 1992, β) ότι ένα άλλο μέλος της επιτροπής, ο ... μειοψήφησε και απέρριψε την υποψηφιότητα της δεύτερης αναιρεσίβλητης, επειδή είχε υψηλό οικογενειακό εισόδημα, πράγμα που σημαίνει ότι μηδένισε τη δεύτερη αναιρεσίβλητη, με συνέπεια ο τελικός βαθμός «41» με βάση τον οποίο προσλήφθηκε αυτή να θεωρείται ανύπαρκτος, γ) ότι η μοριοδότηση των υποψηφίων δεν έχει σχέση με την αντικειμενικότητα της μοριοδότησης, που προβλέπεται από το Ν. 2643/1999, δ) ότι η απόφαση του ΔΣ δεν ήταν νόμιμη και δεν μπορούσε να την αντικρούσει γιατί δεν περιείχε τα απαραίτητα από το νόμο στοιχεία και ε) ότι η επιλογή της δεύτερης αναιρεσίβλητης δεν ήταν αντικειμενική αλλά μεροληπτική.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Τα πιο πάνω περιστατικά υπό στοιχεία α-δ το Εφετείο τα έλαβε υπόψη του. Ειδικότερα, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι είχε διαφορές με το μέλος της επιτροπής ... και τον απέρριψε ως αόριστο και αβάσιμο.

Συγκεκριμένα, δέχθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός της ότι, η μη τοποθέτηση του ... το έτος 1992 στη θέση του Δ.Σ. του αναιρεσείοντος οφείλεται σε αναφορά της εναντίον του, ότι αυτός στη συνέχεια επέδειξε συμπεριφορά δηλωτική εμπάθειας εναντίον της και ότι η κρίση του δικαστηρίου, ως προς το περιστατικό αυτό, ενισχύεται από το γεγονός ότι αυτή δεν ζήτησε την εξαίρεσή του.

Περαιτέρω, δέχθηκε ότι ο εκ των κριτών .... βαθμολόγησε τους υποψηφίους όλους και μάλιστα φανερά, κατά τον περιγραφόμενο στην προσβαλλόμενη τρόπο και εκ της βαθμολογήσεως πάντων των κριτών προέκυψε ο βαθμός «41» για τη δεύτερη των αναιρεσιβλήτων και συνεπώς ερεύνησε και απέρριψε εκ του πράγματος τον υπό στοιχ.

β΄ ισχυρισμό της αναιρεσείουσας. Τους υπό στοιχεία γ΄ και δ΄ ισχυρισμούς τους απέρριψε ως αλυσιτελείς, δεχθέν ειδικότερα ως προς την μοριοδότηση ότι αυτή σύμφωνα με το Ν. 2643/1999 δεν περιλαμβανόταν στην προκήρυξη του πρώτου αναιρεσιβλήτου για τον επίμαχο διαγωνισμό και δεν ήταν ληπτέα υπόψη, αλλά αρκούσε η κατάταξη της δεύτερης αναιρεσίβλητης στην πρώτη θέση για την επιτυχία της στο διαγωνισμό και ως εκ περισσού συνεκτιμήθηκε από την επιτροπή.

Τέλος, ο ισχυρισμός ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του ότι η επιλογή της δεύτερης αναιρεσίβλητης ήταν μεροληπτική αν και το αντίθετο απεδεικνύετο από τα αποδεικτικά μέσα, είναι απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), γιατί υπό την επίκληση των πλημμελειών από το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. πλήττεται η περί τα πράγματα κρίση του Εφετείου, που αυτό σχημάτισε από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Επομένως, ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί.

Ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβιάζει την υποχρέωσή του να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, για την απόδειξη νόμιμα προταθέντος ισχυρισμού, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Για να είναι όμως ορισμένος ο σχετικός αναιρετικός λόγος πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα που δεν έλαβε υπόψη το δικαστήριο και να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους καθώς και ο ισχυρισμός, το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν με το εν λόγω αποδεικτικό μέσο. Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, κατά το ένα σκέλος του, από τον αριθ. 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισε με επίκληση και τις μαρτυρικές καταθέσεις.

Στο αναιρετήριο όμως δεν προσδιορίζονται τα αποδεικτικά μέσα που δεν έλαβε υπόψη του το Εφετείο, ούτε το περιεχόμενό τους και ο ισχυρισμός που θα αποδεικνυόταν με αυτά. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι προεχόντως αόριστος και απορριπτέος. Επίσης, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, κατά το άλλο σκέλος του, από τον αριθμό 11 του ίδιου άρθρου, με τον οποίο προβάλλεται ότι, το Εφετείο δεν συνήγαγε ομολογία για καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος από την αναφορά στις προτάσεις του πρώτου αναιρεσιβλήτου ότι, είχε δικαίωμα να επιλέξει όποιον ήθελε και με λιγότερα προσόντα, χωρίς ο άλλος με τα περισσότερα προσόντα να μπορεί να τον ελέγξει και να ζητήσει την ακύρωση της απόφασης, πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού η περί ομολογίας ή μη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί μη αμφισβητηθέντος πράγματος, κατά το άρθρο 261 εδ. 2 Κ.Πολ.Δ.

εναπόκειται στην κρίση τούτου και δεν ελέγχεται αναιρετικώς. Τέλος, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, επίσης από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η μη λήψη υπόψη από το πρωτόδικο δικαστήριο μαρτυρικών καταθέσεων, είναι απαράδεκτος και απορριπτέος, γιατί η μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων από το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στοιχειοθετεί το από το άρθρο 559 αριθ.11 Κ.Πολ.Δ.

αναιρετικό λόγο. Μετά από αυτά η κρινόμενη αίτηση για αναίρεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα σε πληρωμή των δικαστικών εξόδων του πρώτου αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 22/ 23-1-2004 αίτηση της .... για αναίρεση της 2178/2002 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ