1270/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1270 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1270/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό και Αβροκόμη Θούα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Ιανουαρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καλούντος: M. (Μ.) S. (Σ.) του K. (Κ.), κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταμάτη Γρύλλη.

Των αναιρεσιβλήτων - καθών η κλήση: 1) ομορρύθμου εμπορικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο και 2) Γ. Τ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Γερασιμούλα Σιμωνετάτου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-3-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1702/2008 μη οριστική, 4136/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7138/2013 του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 21-5-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αβροκόμη Θούα ανέγνωσε την από 31-3-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του δεύτερου αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 576 παρ.2,568 παρ.1 και 498 παρ.1ΚΠοΛΔ,συναγεται ότι ο Άρειος Πάγος οφείλει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν κλήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως ο μη εμφανισθείς αντίδικος του επισπεύδοντος τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και σε καταφατική περίπτωση να προχωρήσει στη συζήτηση παρά την απουσία του.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 18-5-2016 κλήση του αναιρεσείοντος νόμιμα φέρεται προς συζήτηση η κρινόμενη αίτηση αναίρεση, μετά τη ματαίωση της κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 11-4-2016.Από τις προσκομιζόμενες δε από τον τελευταίο με επίκληση, .../4-10-2016 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών, Γ.

Δ., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης και της προαναφερθείσας κλήσης ,για να παραστεί κατά την ορισθείσα και αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην πρώτη των αναιρεσιβλήτων ομόρρυθμη εταιρία. Επομένως, αφού αυτή δεν παραστάθηκε, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά της στο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της.

Από την διάταξη του άρθ. 914 ΑΚ, κατά την οποία όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθ. 297, 298, 299, 300, 330 και 932 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει, ότι προϋποθέσεις της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία αλλά και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης που αποτελεί μη περιουσιακή ζημία είναι (α) ζημιογόνος συμπεριφορά (πράξη ή παράλειψη) (β) παράνομος χαρακτήρας της πράξης ή παράλειψης (γ) υπαιτιότητα, που περιλαμβάνει τον δόλο και την αμέλεια και (δ) πρόσφορος αιτιώδης συνάφεια μεταξύ ζημιογόνου συμπεριφοράς και αποτελέσματος, δηλαδή της ζημίας.

Αμέλεια, ειδικότερα, υπάρχει κατά την έννοια του άρθρου 330 ΑΚ, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, αυτή δηλαδή που πρέπει να καταβάλλεται κατά την συναλλακτική πίστη από τον δράστη στον κύκλο της αρμοδιότητας του, είτε υπάρχει προς τούτο σαφώς νομικό καθήκον, είτε όχι, αρκεί να συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο αντίθετο από εκείνον, που επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Τέλος, υπάρχει αιτιώδης συνάφεια, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε να επιφέρει, κατά την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, διότι είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στη αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Αντίθετα, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, περί του ότι στη συγκεκριμένη (ένδικη) περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε ή δεν αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, περί του ότι δηλαδή το ζημιογόνο γεγονός σε σχέση με την ζημία βρίσκεται ή δεν βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 100/2015, 145/2014).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ,ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ολ ΑΠ 7/2006, ΑΠ 609/2013).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσία την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν προφανή την παράβαση (ΑΠ 24/2015, 625/2008).

Ως παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ελέγχεται, σύμφωνα με το άρθ. 559 αριθ. 1 εδ. β’ ΚΠολΔ, η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, μόνον εάν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ’ αυτούς των πραγματικών γεγονότων. Κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, ο προβλεπόμενος απ’ αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται, μόνον όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, δηλ.

τις γενικές και αφηρημένες αρχές για την εξέλιξη των πραγμάτων που αντλούνται επαγωγικά από την εμπειρική πραγματικότητα με την βοήθεια της επιστημονικής γνώσης ή της επαγγελματικής ενασχόλησης και έχουν γίνει κοινό κτήμα, για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου ή για την υπαγωγή ή όχι σ’ αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς και όχι όταν παραβιάζει τα διδάγματα αυτά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών γεγονότων, δηλ.

της ουσίας της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 145/2014). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες,ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή ,που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ.3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ’ αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας),ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του(ανεπαρκής αιτιολογία),ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Ειδικότερα ,αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι τη κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης. Αντίστοιχα, ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που, είτε είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση, της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή του, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ολ ΑΠ 15/2006, 1/1999).

Δηλαδή, μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή, δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 467/2013, 495/2013, 179/2013). Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19ΚΠολΔ,να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια.

Στη προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος, τα ακόλουθα: "Η πρώτη των εναγομένων ... (ήδη πρώτη των αναιρεσιβλήτων) ομόρρυθμος εμπορική εταιρεία με την επωνυμία..., νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής της οποίας είναι ο δεύτερος των εναγομένων......(ήδη δεύτερος των αναιρεσιβλήτων)......, κάτοχος αδείας ασκήσεως επαγγέλματος βοηθού φυσιοθεραπευτή, λειτουργεί, στην ..., εργαστήριο φυσικοθεραπείας, στο οποίο απασχολούνται, πλην του ιδίου (δευτέρου εναγομένου), ο υιός του......., καθώς και άλλοι φυσιοθεραπευτές.

Ο ενάγων (ήδη αναιρεσείων), ηλικίας τριάντα δύο (32) ετών, ο οποίος εργαζόταν ως μεταφορέας στη Λαχαναγορά επισκέφθηκε στις 31-05-2005 , κατόπιν σύστασης γνωστού του προσώπου, το εν λόγω εργαστήριο, προκειμένου να υποβληθεί σε φυσιοθεραπείες, καθόσον έπασχε από οξεία οσφυαλγία........Εκεί ανοίχθηκε καρτέλα ασθενούς, περιέχουσα στοιχεία σχετικά με την διαγνωσθείσα πάθηση του, ήτοι δισκοπάθεια στους 03, 04 και 05 σπονδύλους.......και του συστήθηκε να ακολουθήσει φυσιοθεραπευτική αγωγή, αποτελούμενη από σειρά συνεδριών, ημίωρης διάρκειας, με εφαρμογή μαλάξεων - μασάζ με τα χέρια και με μηχάνημα και ακολούθως επάλειψη με ειδικό υγρό , την οποία ( αγωγή ) ο ενάγων ακολούθησε μέχρι και την 07-07-2005, οπότε και ολοκληρώθηκαν οι συνεδρίες.

Την αμέσως επόμενη ημέρα, στις 08- 07-2005, ο ενάγων, αφού μετέβη οδικώς με την οικογένεια του στην περιοχή του Λαγονησίου για κολύμβηση, αισθάνθηκε, κατά την είσοδο του στη θάλασσα, το δεξιό χέρι να αποσπάται από την ωμοπλάτη του και αφού εξήλθε από τη θάλασσα, κάλεσε στις 11.27’ , λόγω των αφόρητων πόνων , ασθενοφόρο όχημα, το οποίο τον μετέφερε άμεσα στο Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο "Ασκληπιείο Βούλας"........, όπου διαπιστώθηκε ότι έπασχε από εξάρθρημα δεξιού ώμου.....

Ακολούθως, οι ιατροί του ως άνω νοσοκομείου, αφού προέβησαν σε ανάταξη του ώμου, χορήγησαν στον ενάγοντα εικοσαήμερη αναρρωτική άδεια και του συνέστησαν επανέλεγχο. Στις 23-07-2005, ο ενάγων επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Αττικής "ΚΑΤ", όπου εξετασθείς από τον Ορθοπαιδικό Χειρουργό Γ. Ε., διαγνώστηκε ότι πάσχει από καθ’ έξιν εξάρθρημα δεξιού ώμου και κρίθηκε αναγκαίο να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία........

Ακολούθως, κατά την επίσκεψή του στο ίδιο ως άνω Νοσοκομείο, στις 27-07-2005, έχοντας προηγουμένως, κατόπιν σύστασης του ως άνω ιατρού, υποβληθεί στις 25-07-2005, σε μαγνητική τομογραφία στην "Ευρωκλινική Αθηνών", βρέθηκε τελικά πάσχων από ρήξη δεξιού στροφικού πετάλου και συνεστήθη, από τον ίδιο ως άνω ιατρό, μηνιαίο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας με υπερήχους, κινησιοθεραπεία και laser.........

Περαιτέρω........ προέκυψε ότι ο ενάγων, θεωρώντας ότι η πρόκληση του τραυματισμού του οφείλετο στους, κατά τη διάρκεια των φυσιοθεραπειών, άστοχους χειρισμούς, τόσο του υιού του δευτέρου των εναγόμενων, όσο και κυρίως του ιδίου του εναγομένου, κατέθεσε στις 12-08-2005, εις βάρος του τελευταίου....... έγκληση, κατηγορώντας τον ότι με βίαιες και απότομες κινήσεις και δη με το δυνατό μασάζ, στο οποίο τον υπέβαλε σε όλο του το σώμα, του προκάλεσε εξάρθρημα στο δεξιό του ώμο.

Προκειμένου δε να διαπιστωθεί το εύρος των κακώσεων του ενάγοντος, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, παρήγγειλε τη διενέργεια σχετικής εξέτασης από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών Ο Ιατροδικαστής Αθηνών Γ. Α.... εξέτασε τον ενάγοντα και αφού έλαβε γνώση του ιστορικού του και μελέτησε τα ιατρικά πιστοποιητικά από τις κλινικές και παρακλινικές - εργαστηριακές εξετάσεις, στις οποίες υποβλήθηκε, καθώς και το ατομικό βιβλιάριο υγείας του εξετασθέντος, συμπεραίνει, μεταξύ άλλων επί λέξει, τα ακόλουθα : " ...

Α. Από τη μελέτη των ιατρικών εγγράφων προκύπτει αναφανδόν ότι ο ανωτέρω (ενάγων) την 08-07-2005 υπέστη εξάρθρημα δεξιάς κατ’ ώμον διαρθρώσεως, επί ρήξεως στροφικού πετάλου/ενδοτενόντιας μερικής ρήξης του τένοντος του υποπλατίου και συναφούς βλάβης των ινών του τένοντος του υπερακανθίου , μετά συνοδού οστικού οιδήματος .

Κατά την γνώμη μου και λαμβάνοντας υπόψη το ελεύθερον καθ’ έξιν εξαρθρήματος της δεξιάς κατ’ ώμον διαρθρώσεως ιστορικό του ανωτέρω, η ως άνω τραυματική βλάβη είναι πρόσφατη και ουδόλως συνδέεται με προϋπάρχουσα νόσο. Β. Η ως άνω βλάβη παρέχει τους χαρακτήρες προσφάτως γενομένης θλαστικής κακώσεως (χρονικά και μορφολογικά συνάδει με τα αναφερόμενα στο ιστορικό) και δύναται να χαρακτηρισθεί ως ΒΑΡΕΙΑ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ.

Γ. Εκ της κακώσεώς του αυτής , ο ανωτέρω θέλει νοσήσει και απόσχει των υποχρεώσεων του επί τετράμηνον τουλάχιστον ...". Μετά δε και την υποβολή της ως άνω έγκλησης, ακολούθησε πλήθος επισκέψεων του ενάγοντος σε νοσοκομεία και ιδιωτικές κλινικές, όπου υποβλήθηκε σε όλες τις ενδεικνυόμενες εξετάσεις (ακτινολογικούς ελέγχους και μαγνητική τομογραφία ) για τη διερεύνηση της καταστάσεως της υγείας του , καθώς και σε φυσικοθεραπείες, ενώ κατά την επανεξέταση του στο Γενικό Νοσοκομείο Αττικής "ΚΑΤ", την 14-03-2006 , διαγνώσθηκε, ότι πάσχει από μερική ρήξη δεξιού στροφικού πετάλου και, αφού του χορηγήθηκε άδεια ενός μηνός , του συνεστήθη αγωγή, με ήπιες ασκήσεις και κολύμβηση.

Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου και παρά τις συνεχείς ιατρικές εξετάσεις και τις μεταβάσεις του ενάγοντος σε νοσοκομεία και την υποβολή του σε σειρά θεραπευτικών αγωγών, η κατάσταση της υγείας του δεν έδειχνε σημάδια βελτίωσης, τουναντίον επιδεινώθηκε , καθώς την 11-10-2006 εξετασθείς στα εξωτερικά ιατρεία του "Μητροπολιτικού Θεραπευτηρίου Αθηνών" διαγνώστηκε μετατραυματική υποτροπιάζουσα πρόσθια - κάτω αστάθεια δεξιού ώμου, εξαιτίας της οποίας αναγκάστηκε να υποβληθεί επειγόντως στις 12-10-2006, σε χειρουργική επέμβαση, την οποία ανέλαβε ο Διευθυντής της Ορθοπεδικής Κλινικής του "Metropolitan Hospital" Ορθοπαιδικός - Χειρουργός Χ.

Γ. Γ. και, επιπλέον , κρίθηκε αναγκαίο να ακολουθήσει εντατικό πρόγραμμα αποκατάστασης/φυσικοθεραπείας από εξειδικευμένο φυσιοθεραπευτή......Ο ενάγων,....., θεωρεί ως υπεύθυνο για τον σοβαρό τραυματισμό του τον δεύτερο των εναγομένων,......., καθόσον, κατά τους ισχυρισμούς του πάντοτε, ο τελευταίος ομού μετά του υιού του και των προστηθέντων υπαλλήλων της πρώτης εναγομένης, προέβησαν εξ’ αρχής σε σειρά εσφαλμένων ενεργειών , προς αντιμετώπιση της παθήσεώς του, ήτοι μασάζ - μαλάξεις σε όλο το σώμα του , καθώς και σε βίαιους και απότομους χειρισμούς των άκρων και του αυχένα του από τον........υιό του δευτέρου των εναγομένων , αλλά κυρίως από τον τελευταίο, ο οποίος, κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνεδρίας φυσιοθεραπείας, του προκάλεσε εξάρθρημα του δεξιού του ώμου.

Πλην όμως, από την εκτίμηση του όλου αποδεικτικού υλικού, στο οποίο περιλαμβάνονται τα άνω ιατρικά πιστοποιητικά και ιδία από το περιεχόμενο του από 08-07-2005 πιστοποιητικού του Νοσοκομείου "Ασκληπιείο Βούλας", την ως άνω Ιατροδικαστική έκθεση του Ιατροδικαστή Ι. Γ. Α. , αλλά και την Έκθεση Ιατρικής Πραγματογνωμοσύνης του Χειρουργού Ορθοπαιδικού - Αν.

Επικ. Καθηγητή Ορθοπαιδικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Β. Κ. Θ., συνάγεται με σαφήνεια ότι το εξάρθημα δεξιού ώμου του ενάγοντος έλαβε χώρα την 08-07-2005 και όχι την 07-07-2005 , όπως υποστηρίζει ο ενάγων. Και τούτο διότι, εάν ο τελευταίος είχε υποστεί τον ως άνω τραυματισμό κατά την τελευταία συνεδρία, τότε εξαιτίας των αφόρητων πόνων που θα αισθανόταν, θα αναζητούσε επειγόντως ιατρική περίθαλψη για ανάταξη του ώμου.

Ωστόσο, ο ενάγων όχι μόνο δεν προσέτρεξε σε ιατρική βοήθεια, μετά την τελευταία συνεδρία, οπότε όπως διατείνεται, ασκήθηκαν στον αυχένα και στα άκρα του εντονότατοι και βιαιότατοι χειρισμοί, εκ μέρους του εναγομένου, οι οποίοι προκάλεσαν τον τραυματισμό, αλλά, αντιθέτως, την επομένη ημέρα της τελευταίας συνεδρίας, μετέβη στη θαλάσσια περιοχή του Λαγονησίου για κολύμβηση, πράγμα που θα ήταν αδύνατο όμως να πράξει, αν στο μεταξύ είχε ήδη υποστεί εξάρθρημα ώμου την προηγουμένη μέρα.

Ειδικότερα, επί των τεθέντων με την υπ’ αριθμ. 1702/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ζητημάτων, ο διορισθείς πραγματογνώμονας Χειρουργός Ορθοπεδικός Β. Κ. Θ. διαπιστώνει, μεταξύ άλλων, επί λέξει, τα ακόλουθα: "Το εξάρθρημα του δεξιού ώμου δεν συνέβη την 7-7-2005 (ημέρα της 9ης συνεδρίας. Το εξάρθρημα (του ώμου), εφόσον δεν είναι καθ’ έξιν, προϋποθέτει βία και συνοδεύεται από οξύ πόνο, παραμόρφωση και δυσλειτουργία, ουσιαστικά αχρήστευση του άνω άκρου.

Όλα αυτά θα ανάγκαζαν τον ασθενή να καλέσει εκείνη τη στιγμή ασθενοφόρο, να μεταφερθεί στο νοσοκομείο και να του γίνει άμεση ανάταξη.....". Προβληματισμό εξάλλου προκαλεί στον άνω πραγματογνώμονα η περιγραφή από τον ασθενή του τρόπου με τον οποίο έγινε το εξάρθρημα και συγκεκριμένα το γεγονός ότι κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς "...μόλις έπεσε στη θάλασσα και το σώμα του οριζοντιώθηκε .... ".

βγήκε το χέρι του από την ωμοπλάτη, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία βίαιη ή απότομη κίνηση από μέρους του. Και τούτο διότι, όπως γνωματεύει ο άνω πραγματογνώμονας: ".....Το πρόσθιο εξάρθρημα του ώμου (ως τέτοιο τεκμηριώθηκε στο Νοσοκομείο Βούλας) που συμβαίνει για πρώτη φορά προκαλείται, κατά κανόνα , έπειτα από πτώση και στήριξη στο τεντωμένο άνω άκρο που βρίσκεται σε απαγωγή και έξω στροφή.

Τέτοιος τραυματικός μηχανισμός δεν αναφέρεται από τον παθόντα......" και ακολούθως αναφέρει ότι: " ..... Η απλότητα και η ευκολία με την οποία (όπως περιγράφει ο ίδιος ) "βγήκε" το χέρι του είναι συμβατή μόνο με καθ’ έξιν εξάρθρημα . Καθ’ έξιν εξάρθρημα λέγεται αυτό που υποτροπιάζει ("βγαίνει" κάθε τόσο), με αυξανόμενη μάλιστα ευκολία και μικρότερη εφαρμογή βίας.

Στις περιπτώσεις του Κ.Ε. έχει προηγηθεί ένα τραυματικό αρχικό εξάρθρημα του ώμου στο παρελθόν και υποτροπιάζει περισσότερες από δυο φορές μέσα σε ..σύντομο χρόνο....". Όπως δε παραπάνω αναφέρθηκε, η σωματική κάκωση του ενάγοντος εκτιμήθηκε αρχικά ως συμβατή με καθ’ έξιν εξάρθρημα, όπως τούτο βεβαιώνεται στην από 23-07-2005 Ιατρική Γνωμάτευση του Ορθοπαιδικού Χειρουργού Δ.

Γ. Ε. οπότε ο συντάξας ιατρός συστήνει τη διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας, από τα αποτελέσματα της οποίας όμως υιοθετείται τελικά η διάγνωση "μερική ενδοτενοντίτις, ρήξη στροφικού πετάλου". Χαρακτηριστική , εξάλλου, είναι η ακόλουθη περικοπή στην ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης :"..... Επίσης, κατά την 07-07- 2005, παραμονή του εξαρθήματος του ώμου, εφόσον οι χειρισμοί που αναφέρει ότι του έγιναν στα άνω άκρα ήταν ιδιαίτερα επώδυνοι και υποπτεύθηκε βλάβη της άρθρωσης του ΔΕ ώμου, έπρεπε αμέσως να κατευθυνθεί σε νοσοκομείο ή ειδικευμένο ιατρό και να πληροφορηθεί αν προκλήθηκε βλάβη και τι είδους.

Αυτό θα είχε καταγραφεί και θα αποτελούσε απόδειξη της αιτιολογικής συνάρτησης με την εφαρμοσθείσα θεραπευτική αγωγή στο ΚΕΝΤΡΟ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗΣ ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ... ". Στη συνέχεια δε ο άνω πραγματογνώμονας συμπεραίνει, επί λέξει, τα εξής : "1. Το εξάρθρημα του δεξιού ώμου...... συνέβη συνέβη την 08-07-2005, επομένη της τελευταίας συνεδρίας φυσιοθεραπείας ...

Δεν μπορεί να αποδειχθεί ευθεία αιτιολογική συνάρτηση με τυχόν χειρισμούς της προηγουμένης ημέρας. Ο συσχετισμός είναι καθαρά συνειρμικός και οι ενδείξεις περιστασιακές....... Καταλήγει δε κατ’ ακριβή μεταφορά, στα ακόλουθα συμπεράσματα: "...... Οι βίαιοι ‘ χειρισμοί του φυσιοθεραπευτή στον αυχένα και στα άνω άκρα, που ούτως ή άλλως δεν είχαν θέση στη θεραπεία της οσφυαλγίας, έγιναν (κατά την περιγραφή του ενάγοντος) το απόγευμα της 7-7-2005.

Το βεβαιωμένο (από το Νοσοκομείο Βούλας ) εξάρθρημα του δεξιού ώμου που υπέστη ο ενάγων συνέβη το μεσημέρι της επομένης 8.7.2005. Η μεσολάβηση αυτού του χρονικού διαστήματος (σχεδόν ένα 24ωρο) αποκλείει τον άμεσο συσχετισμό με τους χειρισμούς. Θεωρητικά οι χειρισμοί αυτοί ("εντονότατοι και βιαιότατοι", όπως περιγράφεται στην αγωγή) που έγιναν στα άνω άκρα, θα μπορούσαν να έχουν ένα έμμεσο αιτιολογικό ρόλο, τραυματίζοντας και αποδυναμώνοντας την άρθρωση του δεξιού ώμου, ώστε την επομένη, με τη μεσολάβηση ενός άλλου μηχανισμού που δεν μας είναι γνωστός να επισυμβεί το εξάρθρημα.

Ωστόσο, από τη στιγμή που ο ενάγων δεν προσέφυγε την 7.7.2005 σε διαγνωστική εκτίμηση από ειδικευμένο ιατρό, ώστε να καταγραφεί αν η βίαιη "φυσιοθεραπεία" του προκάλεσε βλάβες στο δεξιό ώμο και τι είδους ήταν αυτές, μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν.....". Εξάλλου στα ίδια εν πολλοίς συμπεράσματα καταλήγει και η ορισθείσα από τον ενάγοντα Τεχνική Σύμβουλος W. - T.

S., Χειρουργός Ορθοπεδικός, συνεργάτης του Διευθυντή της Ορθοπεδικής Κλινικής του "Metropolitan Hospital" Ορθοπαιδικού -Χειρουργού Χ. Γ. Γ., ο οποίος ανέλαβε και πραγματοποίησε την άνω χειρουργική επέμβαση. Η ανωτέρω Ιατρός στην έκθεση της αφήνει να διαφανεί ότι μεταξύ της τελευταίας συνεδρίας και της εξάρθρωσης , εμφιλοχώρησε κάποιο άγνωστο περιστατικό ,θεωρώντας μάλιστα σχεδόν απίθανο ο επίμαχος τραυματισμός να προήλθε από εσφαλμένους χειρισμούς κατά την φυσιοθεραπεία.

Ειδικότερα, στην από 04-10-2008 Τεχνική Έκθεση, αναφέρει, επί λέξει μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: "... Η κίνηση στο μπάνιο το πρωί της 8ης Ιουλίου 2005, δεν πληροί τις προϋποθέσεις ενός τραυματικού" εξαρθρήματος, με τις διαπιστωμένες βλάβες κατά την χειρουργική επέμβαση και βεβαιώνονται από την Ιατροδικαστική Έκθεση του Ι.

Α..

Συνεπώς, θα πρέπει οι βλάβες αυτές να προϋπήρχαν , αφήνοντας αστάθεια του ώμου... Δεν μπορώ να γνωρίζω τι μεσολάβησε, αν μεσολάβησε τι, από την ώρα που έφυγε ο M. από τον φυσιοθεραπευτή μέχρι την ώρα που εξαρθρώθηκε ο ώμος του στην παραλία και είναι πολλές οι πιθανές αιτίες εξάρθρωσης. Δεν μπορώ επίσης να γνωρίζω αν ο φυσιοθεραπευτής έχει τις τεχνικές γνώσεις να ανατάξει το εξάρθρημα του ώμου του M., σε περίπτωση που το εξάρθρημα οφείλετο σ’ αυτόν ....

Αν είχε επιχειρηθεί ανάταξη , το πιο πιθανό είναι να το είχε αντιληφθεί ο M.. Δεν δύναμαι συνεπώς να επιβεβαιώσω, καίτοι τούτο θεωρώ μάλλον απίθανο, εάν το εξάρθρημα οφείλετο σε εσφαλμένους χειρισμούς του φυσιοθεραπευτή, ούτε όμως και να το αποκλείσω τελείως .... " Αλλά και κατά την άποψη του Τεχνικού Συμβούλου του δευτέρου - των εναγομένων Β.

Μ. , Φυσιάτρου "... είτε κάτι άλλο που έγινε στην παραλία προκάλεσε το εξάρθρημα, είτε ο ασθενής έπασχε από καθ’ έξιν εξάρθρημα, οπότε ο ώμος εξαρθρώθηκε με τις πρώτες κολυμβητικές κινήσεις...... ....Εξάλλου , ο ενάγων, προς απόδειξη του ισχυρισμού του ότι υπεύθυνος για την άνω βλάβη της υγείας του ήταν ο δεύτερος των εναγομένων, ο οποίος προέβη εξ’ αρχής σε σειρά εσφαλμένων ενεργειών, προς αντιμετώπιση της παθήσεως του και κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνεδρίας φυσιοθεραπείας, του προκάλεσε εξάρθρημα του δεξιού του ώμου, προσκομίζει μετ’ επικλήσεως την από 02-07-2010 Ιατροδικαστική Γνωμοδότηση του Ειδικού Ιατροδικαστή Ο.

Π., συνταχθείσα κατόπιν εντολής του ιδίου (ενάγοντος), στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι ο δεύτερος εναγόμενος προκάλεσε με τις βίαιες ενέργειες του εξάρθρημα ώμου του ενάγοντος, το οποίο εν συνεχεία και ανέταξε, χωρίς να το αντιληφθεί ο τελευταίος και χωρίς να τον ενημερώσει για τις ενέργειες που εφεξής θα έπρεπε να ακολουθήσει (περίδεση και ακινητοποίηση) δημιουργώντας έτσι τις τραυματικές προϋποθέσεις για επανεξάρθρημα ώμου , με απλή κίνηση κατά την κολύμβηση την επόμενη ημέρα .

Ωστόσο , η εκδοχή αυτή, εκτός του ότι δεν εκτίθεται στην αγωγή περίπτωση ανατάξεως του ώμου από τον ίδιο τον εναγόμενο μη αντιληφθείσα από τον ενάγοντα, δεν κρίνεται πειστική , καθόσον εδράζεται σε εντελώς υποθετική προϋπόθεση, η οποία δεν επιβεβαιώνεται από κανένα ασφαλές αποδεικτικό στοιχείο της δικογραφίας, αλλά αντίθετα καταρρίπτεται από τις σαφείς απόψεις των ιατρών που αναφέρθηκαν, οι οποίοι βεβαιώνουν ότι το εξάρθρημα αποτελεί εξαιρετικά οδυνηρό τραυματισμό και η ανάταξη του (την πρώτη φορά) παρουσιάζει βαθμό μεγάλης δυσκολίας και απαιτεί την σύμπραξη δύο τουλάχιστον εμπείρων ορθοπεδικών ιατρών.

Εξάλλου, οι παρατιθέμενες στην αγωγή απόψεις των Ιατρών Δ. Ε. , Χ. Σ. , Π. Ν. και Ρ.Ι.Ι. C., οι οποίες συνέκλιναν στο γεγονός ότι ο τραυματισμός προήλθε από τους χειρισμούς του εναγομένου, δεν αποδείχθηκαν από κανένα στοιχείο, ούτε και προσκομίστηκε κάποιο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό των παραπάνω ιατρών. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι με την υπ’ αριθμ.63890,67723 και 68953/2011 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ο δεύτερος των εναγομένων αλλά και ο υιός του....,αθωώθηκαν κατά πλειοψηφία για την πράξη της σωματικής βλάβης από αμέλεια.....".Στη συνέχεια το Εφετείο αναφέρει και αξιολογεί τις καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, τόσο ενώπιον του ακροατηρίου του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, όσο και ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου και τις ένορκες βεβαιώσεις που οι διάδικοι είχαν προσκομίσει, τις οποίες και αξιολογεί και εκτιμά και συνεχίζει: "Με βάση τα ως άνω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, προκύπτει σαφώς ότι ο ενάγων υπέστη εξάρθρωση ώμου στις 08-07-2005 αποκλειόμενης της πιθανότητας μεσολάβησης 24ώρου για την εκδήλωση της.

Σε κάθε λοιπόν περίπτωση και αληθή υποτιθέμενα τα υπό του ενάγοντος διαλαμβανόμενα περί βίαιων και έντονων χειρισμών του δευτέρου των εναγομένων στον αυχένα και στα άνω άκρα, κατά τη διάρκεια των συνεδριών και ιδία της τελευταίας, από κανένα βάσιμο και ασφαλές στοιχείο της δικογραφίας, δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των ενεργειών του αυτών κατά την προηγούμενη ημέρα και του επελθόντος τραυματικού αποτελέσματος, με την έννοια ότι,........, οι ενέργειες αυτές, υπό τους όρους και υπό τις αναλυτικά αναφερθείσες παραπάνω συνθήκες, ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας......., ικανές αντικειμενικά να επιφέρουν, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και την κοινή πείρα, χωρίς την μεσολάβηση εκτάκτου και ασυνήθους περιστατικού και επέφεραν πράγματι την προαναφερόμενη προσβολή της υγείας του ενάγοντος.

Και τούτο διότι την 07-07-2005, παρόλο που υπέφερε, κατά τους ισχυρισμούς του από αφόρητους πόνους, προκληθέντες μάλιστα από την πρακτική που εξάσκησε πάνω του ο δεύτερος των εναγομένων, δεν έσπευσε να προβεί σε διάγνωση της κατάστασης της υγείας του, ώστε να καταγραφούν τυχόν υπάρχουσες κακώσεις στον ώμο του.

Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να ελεγχθούν και να διαπιστωθούν επακριβώς τυχόν βλάβες, που προήλθαν από βίαιους χειρισμούς αυτού στον αυχένα και στα άνω άκρα , όπως επικαλείται ο ενάγων, να εξακριβωθούν τα αίτια του τραυματισμού του και να σχετισθούν αιτιωδώς τα δύο αυτά γεγονότα, ήτοι η συμπεριφορά του δευτέρου των εναγομένων και το επελθόν αποτέλεσμα.......Τέλος, το τρίτο σκέλος του ιδίου λόγου εφέσεως, ερείδεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, ήτοι στο ότι οι χειρισμοί του δευτέρου των εναγομένων (βίαιες κινήσεις αυχένος - άνω άκρων) δεν ενδείκνυνται για την θεραπεία της οσφυαλγίας , από την οποία έπασχε ο συγκεκριμένος ασθενής.

Ωστόσο, ο άνω πραγματογνώμονας , προβαίνει εξαρχής στον εξής διαχωρισμό: "....Εάν ... ο " θεραπευτής " δεν εκτέλεσε χειρισμούς στα άκρα και δη βίαιους, τότε εκλείπει κάθε σύνδεση με όσα ακολούθησαν, δηλ. με το εξάρθρημα του δεξιού ώμου και τις συνέπειες του . Αν αντιθέτως υιοθετηθούν οι αιτιάσεις του ενάγοντος, ως στηριζόμενες σε προοδευτική βλάβη της άρθρωσης του ώμου εξαιτίας βίαιων χειρισμών των άνω άκρων σε 9 συνεδρίες, με αποτέλεσμα το εξάρθημα, τότε ......

είναι εξεταστέο κατά πόσον ο εναγόμενος πρέπει να ελεγχθεί για κακή πρακτική (malpractice)......". Στην προκειμένη όμως περίπτωση , ουδείς λόγος υπήρχε να γίνουν, ούτε και αποδείχθηκε ότι έγιναν μαλάξεις σε άλλες περιοχές του σώματος και συγκεκριμένα στον αυχένα και στα άνω άκρα , εξαιτίας των οποίων προκλήθηκε το προαναφερθέν εις βάρος του ενάγοντος αποτέλεσμα, πέραν εκείνων που κρίθηκαν αναγκαίες για την αντιμετώπιση της οσφυαλγίας και σημειώθηκαν στην καρτέλα του ασθενούς (μέση, γαστροκνημική και πέλματα ).

Τέλος, στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι το γεγονός ότι ο δεύτερος των εναγομένων ήταν, κατά τον χρόνο του συμβάντος, βοηθός φυσιοθεραπευτή και όχι φυσιοθεραπευτής, δεν αναιρεί τις γνώσεις και την εμπειρία του , ούτε και μειώνει τις προσωπικές του ικανότητες , ούτε τον καθιστά κατώτερο του μέσου συνετού φυσιοθεραπευτή ενώ η ανάκληση της άδειας λειτουργίας του φυσικοθεραπευτηρίου, που, όπως δεν αμφισβητείται, έλαβε χώρα την 23-04-2009, ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο του επιδίκου συμβάντος, δεν μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο σε διαφορετική από την ανωτέρω κρίση, ενόψει και του ότι δεν αποδεικνύεται συγκεκριμένα ποίος ήταν ο λόγος της ανακλήσεως της αδείας αυτής.

Συνοψίζοντας λοιπόν τα όσα αναφέρθηκαν, το Δικαστήριο οδηγείται στην κρίση ότι, οι ενέργειες του δευτέρου των εναγομένων, δεν μπορεί να θεωρηθούν, συνολικά λαμβανόμενες, ως πρόσφορη αιτία του παραχθέντος επιζήμιου αποτελέσματος, δηλαδή της ως άνω προσβολής της υγείας του ενάγοντος και δη ότι αυτές προκάλεσαν την σωματική κάκωση αυτού , έτσι ώστε.........να συνδεθούν αιτιωδώς με το ιστορικό των συνεδριών φυσιοθεραπείας, ιδίως με εκείνη που εφαρμόστηκε την προηγουμένη ημέρα από τον δεύτερο των εναγομένων, ούτε και με τις προηγηθείσες αυτής συνεδρίες.........".Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο ακολούθως, απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που είχε κρίνει ομοίως και είχε απορρίψει την ενδική αγωγή με περιεχόμενο την χρηματική ικανοποίηση της ηθικής του βλάβης συνεπεία της επικαλούμενης σωματικής του βλάβης.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το δικαστήριο της ουσίας, δεν παραβίασε ευθέως και επί πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 914ΑΚ, την οποία ορθά δεν εφάρμοσε, λόγω έλλειψης συνδρομής των προϋποθέσεων εφαρμογής της, εφόσον: α) η μη απόδειξη ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της φυσιοθεραπείας που διενήργησε ο δεύτερος των αναιρεσιβλήτων στις7-7-2005 σε συγκεκριμένα μέρη του σώματος του αναιρεσείοντος (μέση, γαστροκνημική και πέλματα) και του εξαρθρήματος του δεξιού ώμου που υπέστη ο τελευταίος την επομένη ημέρα, δικαιολογούν την μη εφαρμογή αυτής και β)το αποδεικτικό του πόρισμα έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία γιατί αναφέρονται σ’ αυτό με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής αυτής .Με τον πρώτο λόγο, υπό στοιχείο αα, της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων, με αφορμή την παραδοχή της απόφασης, ότι "...θα πρέπει να επισημανθεί ότι το γεγονός ότι ο δεύτερος των εναγομένων, ήταν, κατά το χρόνο του συμβάντος, βοηθός φυσιοθεραπευτή και όχι φυσιοθεραπευτής, δεν αναιρεί τις γνώσεις και την εμπειρία του, ούτε και μειώνει τις προσωπικές του ικανότητες, ούτε τον καθιστά κατώτερο του μέσου συνετού φυσιοθεραπευτή, ενώ η ανάκληση της άδειας λειτουργίας του φυσικοθεραπευτηρίου ,που έλαβε χώρα την 23-4-2009,ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο του επίδικου συμβάντος, δεν μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο σε διαφορετική από την ανωτέρω κρίση, ενόψει και του ότι δεν αποδεικνύεται συγκεκριμένα ποίος ήταν ο λόγος της ανακλήσεως της αδείας αυτής" επικαλείται πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ.19ΚΠολΔ( κατ’ εκτίμηση και όχι και 1) επειδή η προσβαλλόμενη απόφαση δεν προσδιορίζει ποιες είναι οι αναγκαίες αυτές ιδιότητες που θα ήταν ικανές να του δώσουν το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος, ποιά η ειδική εκπαίδευση και η εμπειρία του φυσιοθεραπευτή και του βοηθού φυσιοθεραπευτή και ποιές ήταν οι τεχνικές γνώσεις ,η εμπειρία και οι ικανότητες του δεύτερου αναιρεσίβλητου που δεν τον καθιστούν κατώτερο του μέσου συνετού φυσιοθεραπευτή, ώστε να κριθεί το κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας "απρόσφορο" αυτού σε διάπραξη σφαλμάτων και παραλείψεων, ούτε και προσδιορίζεται ο λόγος ανάκλησης της άδειας του φυσικοθεραπευτηρίου.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, αφού οι επικαλούμενες ελλείψεις αναφέρονται στην ανάλυση και αιτιολόγηση του συναχθέντος αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύουν τον από το άρθρο 559αριθμ.19ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο, εφόσον το πόρισμα του Εφετείου, ότι ο τραυματισμός του αναιρεσείοντος δεν προκλήθηκε από της ενέργειες του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, είναι σαφές.

Με την υπό στοιχείο ββ ειδικότερη αιτίαση του πρώτου λόγου της αίτησης του ο αναιρεσείων επικαλείται αναιρετική πλημμέλεια από το άρθρο 559αριθμ.1β και ειδικότερα παράβαση των διδαγμάτων κοινής πείρας σε σχέση με την παραδοχή της απόφασης περί ανυπαρξίας απόδειξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των ενεργειών του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων και της σωματικής βλάβης που αυτός υπέστη, την οποία αποκλείει η έκθεση της ιατρικής πραγματογνωμοσύνης του χειρουργού-ορθοπεδικού Β.

Θ., χωρίς να εξηγεί πώς η "οριζοντίωση" στο νερό της θάλασσας λειτούργησε σαν αίτιο αφύπνισης του καθ’ έξιν εξαρθρώματος και πως αποκλείεται με βάση την ίδια έκθεση ο άμεσος συσχετισμός των χειρισμών του με το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Ο ανωτέρω λόγος είναι απαράδεκτος(άρθρο 561παρ1ΚΠολΔ),εφόσον με επίφαση την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559αριθμ1βΚΠολΔ,ο αναιρεσείων επιχειρεί την επανεκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης και ειδικότερα την επαναξιολόγηση της αναφοράς της ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, η οποία άλλωστε δεν αποτελεί και παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης.

Με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων επικαλείται πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ.19 ΚΠολΔ, λόγω, αντιφάσεων, ασαφειών και ενδοιαστικών αναφορών στην παράθεση του περιεχομένου της από 7-10-2008 ιατρικής πραγματογνωμοσύνης και της από 4-10-2008(και όχι 2009) τεχνικής έκθεσης. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, εφόσον οι επικαλούμενες πλημμέλειες στο εντός εισαγωγικών μάλιστα περιεχόμενο της πραγματογνωμοσύνης και της τεχνικής έκθεσης, οι οποίες εκτίθενται στο πλαίσιο της αξιολόγησης των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές της απόφασης ,το προαναφερθέν αποδεικτικό πόρισμα της οποίας είναι σαφές.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναίρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρθρ.495αριθμ.4ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του στα δικαστικά έξοδα του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων (αρθρ.176,183ΚΠολΔ),όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21 Μαίου 2015 αίτηση του M. S. για αναίρεση της 7138/2013 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων(2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Μαΐου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Ιουλίου 2017.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ