1270/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1270 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1270/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη), Μαρία Χυτήρογλου, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη και Ιωάννη Μαγγίνα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου Δασούλα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 17 Μαΐου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αιτούντος Ε. Κ. του Ε., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Λάμπρο Μαργαρίτη και Ευθύμιο Καυκόπουλο, για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ’ αριθμ. 3362 - 3363/2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης - ήδη αμετακλήτου δια της 796/2014 αποφάσεως του Αρείου Πάγου.

Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αιτών ζητεί τώρα την επανάληψη της διαδικασίας, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ.πρωτ.3514/12-5-2015 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 606/2015.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημήτριος Δασούλας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Ακριτίδη με υπ’ αριθμ.πρωτ.4/25-1-2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω ενώπιον του Συμβουλίου Σας, σύμφωνα με το άρθρο 528 ΚΠΔ την από 12-5-2015 αίτηση επανάληψης διαδικασίας του Ε.

Κ. του Ε., με την οποία ζητεί επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ’ αρίθμ. 3362-3363/2013 καταδικαστική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και κατέστη αμετάκλητη με την υπ’ αρίθμ. 796/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου. Κατά τη διάταξη του άρθρου 525 παρ. 1 ΚΠΔ, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση, επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, μόνο στις αναφερόμενες τέσσερις περιπτώσεις, μεταξύ των οποίων και "η μετά την οριστική καταδίκη του, αποκάλυψη νέων άγνωστων στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότων ή αποδείξεων, τα όποια μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάσθηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε" Νέες αποδείξεις, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι εκείνες που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και ως εκ τούτου ήταν άγνωστες στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, την κρίση του δε αυτή σχηματίζει το δικαστήριο, που επιλαμβάνεται της αιτήσεως για επανάληψη της διαδικασίας, από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας.

Τέτοιες νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων ή νεώτερες καταθέσεις συμπληρωματικές ή διευκρινιστικές ή και τροποποιητικές εκείνων που τέθηκαν υπόψη του/δικαστηρίου νέα έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις ή πρακτικά ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση όμως ότι οι αποδείξεις αυτές εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση καθιστούν φανερό-και όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επανάληψης της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά αντιθέτως ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως από αυτούς και απορρίφθηκαν έστω και κατ’ εσφαλμένη κρίση καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται, ο έλεγχος της προσβαλλόμενης απόφασης, από νομική και ουσιαστική άποψη και ο επανέλεγχος της υπόθεσης, επί τη βάσει του ίδιου αποδεικτικού υλικού, που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση, δεδομένου ότι η αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατ’ αμετακλήτου αποφάσεως δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία.

Εξ’ άλλου κατά τις διατάξεις του άρθρου 529 παρ. 1 εδ. α’ και γ’ του ΚΠΔ, αρμόδιο να αποφασίσει για την αίτηση επανάληψης είναι, κατά τις διακρίσεις της παρ.3 του άρθρου 527 το Συμβούλιο Εφετών ή Αρείου Πάγου, αφού ακούσει τον οικείο Εισαγγελέα και τον αιτούντα. Ειδικότερα με την ανωτέρω απόφαση ο αιτών κηρύχθηκε ένοχος του ότι:

Α. Την 28/10/2005 στη Θεσσαλονίκη, αποθήκευσε ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή φυσική ουσία που δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί εξάρτηση του ατόμου από αυτήν και η οποία περιλαμβάνεται στον πίνακα Α’ στοιχ. 6 του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 3459/2006 και ειδικότερα αποθήκευσε στο εργοστάσιο ελαστικών με την επωνυμία "Κ.

Ε." που βρίσκεται στο 11° χλμ της παλαιάς Εθνικής οδού ..., ιδιοκτησίας του πατέρα του, Ε. Κ., ογδόντα έξι (86) συσκευασίες με κάνναβη σε τρίμματα περιτυλιγμένες κάθε μία εξ αυτών με πλαστική αυτοκόλλητη ταινία, εκ των οποίων οι πενήντα (50) συσκευασίες είχαν βάρος πενήντα δύο κιλά και τετρακόσια δεκαεπτά γραμμάρια (52.417 γραμμάρια), και συνολικού βάρους ογδόντα πέντε (85) κιλών περίπου, τις οποίες είχαν κρύψει επιμελώς οι α) A.

S. και β) I. S.1, στο υπ’ αριθμόν κυκλοφορίας ... ρυμουλκούμενο απ’ του υπ’ αριθμ. ... φορτηγό, ιδιοκτησίας του πρώτου εξ’ αυτών, το οποίο οδηγούσε ο δεύτερος εξ αυτών εκ του οποίου ξεφόρτωσαν στο εργοστάσιο ελαστικών. Β. Στη Θεσσαλονίκη α) την 28/10/2005 κατείχε ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή φυσική ουσία που δρα στο κεντρικό νευρικό Σύστημα και προκαλεί εξάρτηση του ατόμου, απ’ αυτήν και η οποία περιλαμβάνεται στον πίνακα Α’ στοιχ, 6 του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 3459/2006, με την έννοια της φυσικής εξουσιάσεως αυτών, ώστε να διαπιστώνει την ύπαρξη τους και με την δική του βούληση να τις διαθέτει πραγματικά και ειδικότερα κατείχε α) ογδόντα έξι (86) συσκευασίες με κάνναβη σε τρίμματα περιτυλιγμένες κάθε μία εξ αυτών με πλαστική αυτοκόλλητη ταινία, εκ των οποίων οι πενήντα (50) συσκευασίες είχαν βάρος πενήντα δύο κιλών και τετρακοσίων δέκα επτά γραμμαρίων (52.417 γραμμάρια) και συνολικού βάρους ογδόντα πέντε (85) κιλών περίπου, τις οποίες είχαν κρύψει επιμελώς οι A.

S. και I. S., στο υπ’ αριθμόν κυκλοφορίας ... ρυμουλκούμενο απ’ του υπ’ αριθμ. ... φορτηγό, ιδιοκτησίας του πρώτου εξ’ αυτών, το οποίο οδηγούσε ο δεύτερος εξ αυτών εκ του οποίου ξεφόρτωσαν στο εργοστάσιο ελαστικών με την επωνυμία "Κ. Ε." που βρίσκεται στο 11° χλμ της παλαιάς Εθνικής οδού ..., β) κατά το χρονικό διάστημα από την 28/10/2005 έως την 31/10/2005, κατείχε ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή φυσική ουσία που δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί εξάρτηση του ατόμου απ’ αυτές και η οποία περιλαμβάνεται στον πίνακα Α’ στοιχ. 6 του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 3459/2006, με την έννοια της φυσικής εξουσιάσεως αυτών ώστε να διαπιστώνει την ύπαρξη τους και.

με την δική του βούληση να τις διαθέτει πραγματικά και ειδικότερα κατείχε οκτακόσια εβδομήντα έξι (876) γραμμάρια κάνναβης εντός μαύρης σακούλας της οποία, παρέδωσε σε αυτόν ο Α. Ι., ως αντάλλαγμα για την αποθήκευση στο εργοστάσιο ελαστικών του πατέρα του που βρίσκεται στο 11° χλμ της παλαιάς Εθνικής οδού ..., ογδόντα έξι (86) συσκευασιών κάνναβης συνολικού βάρους ογδόντα πέντε (85) κιλών και την οποία ακολούθως, έκρυψε στην οικία του αδελφού του που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη απ’ όπου την παρέδωσε στα αρμόδια αστυνομικά όργανα κατά την νομότυπη έρευνα που διενήργησαν.

Ήδη με την κρινόμενη αίτηση το νέο γεγονός το οποίο επικαλείται ο αϊτών είναι πρώτον η από 31/10/2014 ιατρική βεβαίωση του ψυχιάτρου ιατρού της Δικαστικής Φυλακής Διαβατών Θεσσαλονίκης Λ. Π. και δεύτερον η από 31/10/2014 ιατρική βεβαίωση του ψυχιάτρου Δ. Π.. Ο αιτών περαιτέρω εκτιμά ότι αν οι παραπάνω βεβαιώσεις, άγνωστες στο κατά δίκασαν Δικαστήριο ετίθεντο υπόψιν του θα δημιουργούσαν μια άλλη αποδεικτική εικόνα έτσι ώστε θα υπήρχε μία διαφορετική κρίση του Δικαστηρίου (καταδίκη για πλημ/μα και όχι για κακούργημα).

Να σημειωθεί ότι οι ανωτέρω ιατρικές βεβαιώσεις εκδόθηκαν από ιδιώτες γιατρούς με ότι αυτό συνεπάγεται για την αποδεικτική τους βαρύτητα και αξία. Περαιτέρω, κατά το πλέον κρίσιμο, εισφερόμενο με την αίτηση στοιχείο ο αιτών υποστηρίζει ότι νέο γεγονός συνιστά η επί το ευμενέστερο μεταβολή της ποινικής νομοθεσίας περί ναρκωτικών όταν στο άρθρο 10 Ν.4322/2015 (τροποποίηση του άρθρου 33 παρ. 2 Ν.4139/2013) ορίζει ότι "όποιος έχει βεβαίωση ολοκλήρωσης προγράμματος απεξάρτησης εγκεκριμένου κατά το άρθρο 51 οργανισμού θεωρείται ότι κατά την εισαγωγή του για θεραπεία και τουλάχιστον πέντε (5) έτη πριν από αυτήν είχε αποκτήσει, την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών".

Βέβαια και στην επίμαχη ανωτέρω απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ο αϊτών κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι είναι εξαρτημένο άτομο, ισχυρισμός όμως ο οποίος απορρίφθηκε. Το υποστηριζόμενο τώρα είναι ότι με τη θεσπισθείσα ευμενέστερη τροποποίηση και με δεδομένο ότι ο αϊτών εισήχθη για απεξάρτηση το 2007 θεωρείται ότι έχει την ιδιότητα του εξαρτημένου από το 2002 αφού ο κρίσιμος χρόνος ανατρέχει μια ολόκληρη πενταετία πριν από τον χρόνο εισαγωγής του σε πρόγραμμα απεξάρτησης.

Συνεπώς όταν την 28/10/2005 διέπραξε την κατηγορούμενη πράξη της αποθήκευσης και κατοχής ναρκωτικών ουσιών ήταν κατά τα προλεχθέντα εξαρτημένο άτομο. Όμως, ο μεταγενέστερος της αμετάκλητης καταδίκης επιεικέστερος ουσιαστικός ποινικός νόμος δεν αποτελεί νέο γεγονός, άγνωστο στους δικαστές που δίκασαν κατά την έννοια της πιο πάνω διατάξεως και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να θεμελιώσει αίτηση για επανάληψη της διαδικασίας, αφού σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 1 και 2 Π.K.

ο μετά την τέλεση της πράξεως επιεικέστερος νόμος, αν μεν περιέχει ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις εφαρμόζεται μόνο επί των υποθέσεων που δεν έχουν εκδικαστεί αμετακλήτως, αν δε χαρακτηρίζει την πράξη όχι αξιόποινη επιφέρει την παύση εκτελέσεως της ποινής μετά των επακολουθών της. Για τις υποθέσεις που έχουν εκδικασθεί αμετακλήτως, οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ευμενέστερου νόμου, θα πρέπει ο νέος αυτός νόμος να διαλάβει περί αυτών με μεταβατικές διατάξεις και αν δεν το πράξει για οποιοδήποτε λόγο, δεν απομένει παρά η διοικητική οδός της χάριτος, όχι όμως και η ειδική διαδικασία της επαναλήψεως, η οποία προϋποθέτει "νέα γεγονότα ή αποδείξεις", στα οποία δεν περιλαμβάνεται και η επί το ευμενέστερο μεταβολή της ποινικής νομοθεσίας (ΑΠ 1109/1998 ΠΧ ΜΘ’ 603, ΑΠ 1801/1997 και 661/1997 ΠΧ ΜΗ’ 598 και 160, αντίστοιχα).

Ωστόσο, η ύπαρξη νέου επιεικέστερου νόμου πριν την αμετάκλητη καταδίκη, τον οποίο αγνοούσαν οι δικαστές, συνιστά νέο γεγονός, γιατί αποτελεί εξωτερικώς άμεσα ή έμμεσα αντιληπτό και επιδεκτικό αποδείξεως συμβάν, η δε αποκάλυψη του εκ των υστέρων καθιστά αυτό "νέο και άγνωστο" στους δικάσαντες δικαστές, αφού προϋπήρχε της εκδικάσεως της υποθέσεως και δεν είχε τυχόν περιέλθει ακόμη σε γνώση τους (ΑΠ 1948/2002 ΝοΒ2003, All 1643/2009, 1150/2012, 2640/2008, 1948/2002, 782/2002, 454/2014).

Συνεπώς σύμφωνα με τις ανωτέρω σκέψεις η επίκληση του προαναφερθέντος ευμενέστερου νόμου (άρθρο 10 Ν.4322/2015) δεν αποτελεί για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω νέο γεγονός άγνωστο στους Δικαστές που τον δίκασαν κατά την έννοια που προαναφέρθηκε και για τον λόγο αυτό δεν μπορεί να θεμελιώσει αίτηση για επανάληψη της διαδικασίας.

Κατόπιν όλων αυτών θα πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση ως αβάσιμη και να επιβληθούν στον αιτούντα τα έξοδα. Για τους λόγους αυτούς προτείνω Α) Να απορριφθεί η από 12/5/2015 αίτηση επανάληψης διαδικασίας του Ε. Κ. του Ε. που περατώθηκε με την υπ’ αριθμ. 3362-3363/2013 αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, και Β)Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αιτούντα.

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Ακριτίδης"

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τους πληρεξούσιους δικηγόρους του αιτούντος, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι] Κατά το άρθρο 525 παρ. 1 περ. 2 του ΚΠοινΔ, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, εκτός των άλλων περιπτώσεων που αναφέρονται στο άρθρο αυτό περιοριστικά, και όταν, μετά την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία, μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός είναι αθώος ή καταδικάσθηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Υπάρχει δε βαρύτερο έγκλημα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, όταν τροποποιείται ουσιωδώς ο χαρακτήρας της πράξης και μεταβάλλεται το είδος αυτής, όχι δε όταν παρέχεται η δυνατότητα επιεικέστερης μεταχείρισης του υπαίτιου, λόγω συνδρομής ελαφρυντικών περιστάσεων ή άλλου λόγου μείωσης της ποινής.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής "νέα γεγονότα ή αποδείξεις" είναι εκείνα που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και έτσι ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, ανεξαρτήτως αν υπήρχαν πριν από την καταδίκη ή προέκυψαν μεταγενέστερα. Την κρίση του αυτή σχηματίζει το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της αίτησης για επανάληψη της διαδικασίας από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από την έρευνα της δικογραφίας.

Τέτοιες αποδείξεις που μπορούν να στηρίξουν αίτηση επανάληψης της διαδικασίας, μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων, αλλά και καταθέσεις ήδη εξετασθέντων, συμπληρωματικές ή τροποποιητικές ή διευκρινιστικές εκείνων που είχαν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, νέα έγγραφα, δικαστικές αποφάσεις ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υπόθεσης, με την προϋπόθεση, όμως, ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο, καθιστούν φανερό και όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά διέπραξε.

Τα νέα, άγνωστα στους καταδικάσαντες δικαστές, γεγονότα ή αποδείξεις, πρέπει να αφορούν τα πραγματικά στοιχεία της υπόθεσης, τα οποία συγκροτούν το συλλογισμό του δικαστηρίου με τον οποίο αυτό δέχεται ότι συντρέχουν οι αντικειμενικοί ή υποκειμενικοί όροι τέλεσης ορισμένου εγκλήματος. Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επανάληψης της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλ’ αντίθετα ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν από αυτούς, έστω και κατ’ εσφαλμένη εκτίμηση των τεθέντων υπόψη τους αποδεικτικών στοιχείων, καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται ο από ουσιαστικής και νομικής πλευράς έλεγχος της προσβαλλόμενης απόφασης με βάση το αποδεικτικό υλικό, το οποίο έλαβαν υπόψη τους οι εκδόσαντες αυτή δικαστές, καθόσον η αίτηση επανάληψης της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατά αμετάκλητης απόφασης, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία.

Περαιτέρω, ο μεταγενέστερος της αμετάκλητης καταδίκης ουσιαστικός ποινικός νόμος δεν αποτελεί νέο γεγονός, άγνωστο στους δικαστές, οι οποίοι δίκασαν κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης και έτσι δεν μπορεί να θεμελιώσει αίτηση για επανάληψη της διαδικασίας, αφού κατά το άρθρο 2 παράγραφοι 1 και 2 του ΠΚ, ο μετά την τέλεση της πράξης επιεικέστερος νόμος, αν μεν περιέχει ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις εφαρμόζεται μόνον επί των υποθέσεων που δεν έχουν εκδικασθεί αμετακλήτως, αν δε χαρακτηρίζει την πράξη μη αξιόποινη επιφέρει την παύση της εκτέλεσης της ποινής μαζί με τα επακόλουθά της.

Για τις αμετακλήτως εκδικασθείσες υποθέσεις, οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ευμενέστερου για τον κατηγορούμενο νόμου, θα πρέπει ο νέος αυτός νόμος να διαλάβει περί αυτών μεταβατικές διατάξεις, και αν δεν το πράξει, για οποιοδήποτε λόγο, δεν απομένει παρά η διοικητική οδός της χάριτος, όχι όμως και η ειδική διαδικασία της επανάληψης, η οποία προϋποθέτει "νέα γεγονότα ή αποδείξεις", στα οποία δεν συμπεριλαμβάνεται η επί το ευμενέστερο για τον κατηγορούμενο μεταβολή της ποινικής νομοθεσίας.

Εξάλλου, σύμφωνα με τα άρθρα 528 παρ.1 εδ. α’ και 527 παρ. 3 ΚΠοινΔ, η μεν αίτηση πρέπει να περιέχει τους λόγους για τους οποίους ζητείται η επανάληψη, καθώς και τα στοιχεία που τους βεβαιώνουν, αρμόδιο δε να αποφασίσει επί της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, αν η αμετάκλητη καταδίκη απαγγέλθηκε από Εφετείο, είναι το Συμβούλιο του Αρείου Πάγου.

Τέλος, κατά τις διατάξεις των άρθρων 1 και 20 του ν. 4139/2013 που εφαρμόζεται ως επιεικέστερος αντί του άρθρου 20 παρ. 1 περ. β’ και ζ’ του κ.ν.ν. 3459/2006, τιμωρείται με τις προβλεπόμενες στο άρθρο 20 ποινές, όποιος, εκτός των άλλων περιπτώσεων, κατέχει ή αποθηκεύει ναρκωτικά. Με το εν λόγω άρθρο του ως άνω ποινικού νόμου τυποποιείται ως βασικό έγκλημα η παράνομη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, η οποία χαρακτηρίζεται ως κακούργημα και τιμωρείται με κάθειρξη.

Με τον τρόπο αυτό καταστρώνεται ένα υπαλλακτικώς μικτό έγκλημα, παράλληλα δε επιλύεται οριστικά και το ζήτημα της τέλεσης περισσότερων πράξεων διακίνησης αναφορικά με την ίδια ποσότητα ναρκωτικών. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 30 του ίδιου ως άνω ποινικού νόμου (μεταχείριση εξαρτημένων χρηστών από ναρκωτικές ουσίες) "1.

Όσοι απέκτησαν την έξη της χρήσης ναρκωτικών και δεν μπορούν να την αποβάλουν με τις δικές τους δυνάμεις, υποβάλλονται σε ειδική μεταχείριση κατά τους όρους του άρθρου αυτού και των άρθρων 31 -35. 2. Η συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων της προηγούμενης παραγράφου διαπιστώνεται κατά την άσκηση της ποινικής δίωξης και σε κάθε φάση της ποινικής διαδικασίας, σύμφωνα με την αρχή της ηθικής αποδείξεως, όπως ορίζεται από το άρθρο 177 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. 3.

Για τη διάγνωση της εξάρτησης ενός προσώπου από ναρκωτικά συνεκτιμώνται ιδίως ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα στοιχεία: πιστοποιήσεις αναγνωρισμένων υπηρεσιών απεξάρτησης, χορήγησης υποκατάστατων ή ανταγωνιστικών στα οπιοειδή ουσιών, περίθαλψης για παθήσεις συνδεόμενες με τη χρήση ουσιών, ψυχολογικά και κοινωνικά δεδομένα που αφορούν τον κατηγορούμενο, ευρήματα εργαστηριακών εξετάσεων που αποκαλύπτουν χρήση ναρκωτικών για μακρόχρονες περιόδους.

Σε κάθε φάση της ποινικής διαδικασίας δύναται να διαταχθεί πραγματογνωμοσύνη είτε αυτεπάγγελτα είτε μετά από αίτημα του κατηγορουμένου, προκειμένου να καθοριστεί αν πράγματι υπάρχει εξάρτηση, όπως επίσης και το είδος και η βαρύτητα αυτής. Η αποδοχή ή η απόρριψη του αιτήματος για πραγματογνωμοσύνη πρέπει να αιτιολογείται ειδικά.

Η πραγματογνωμοσύνη συνεκτιμάται με τα παραπάνω διαγνωστικά κριτήρια. Πίνακας με τις υπηρεσίες που πληρούν τις προϋποθέσεις για τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης διαβιβάζεται ανά έτος στον αρμόδιο εισαγγελέα με ευθύνη των Υπουργείων που τις εποπτεύουν. Οι εργαστηριακές εξετάσεις διενεργούνται από αρμόδια δημόσια εργαστήρια της χώρας, όπως τα πανεπιστημιακά εργαστήρια και τα εργαστήρια των Ιατροδικαστικών Υπηρεσιών και τα εργαστήρια της Ελληνικής Αστυνομίας. 4.

Δράστης, στο πρόσωπο του οποίου κατά το χρόνο της πράξης συντρέχουν οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1, αν είναι υπαίτιος τέλεσης: α. ..., β. Των πράξεων του άρθρου 20 τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους. γ. ..., δ. ... . 5. Ο κατά νόμο ποινικός χαρακτήρας των πράξεων που τελέστηκαν από δράστη, στο πρόσωπο του οποίου συντρέχουν οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1, κρίνεται με βάση την απειλούμενη στην παράγραφο 4 στοιχεία β`, γ` και δ` ποινή.

Στη συνέχεια κατά το άρθρο 31 του Ν. 4139/2013 (πριν τον Ν. 4322/2015), που αναφέρεται στην ειδική μεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών στην προδικασία "Σε περίπτωση εγκλημάτων των άρθρων 20 έως 25,29 και 30 παράγραφος 4, όπως και σε περίπτωση εγκλήματος που φέρεται ότι τελέστηκε για να διευκολυνθεί η χρήση ναρκωτικών ουσιών, εφόσον τα εγκλήματα αυτά έχουν τελεστεί από πρόσωπο το οποίο απέκτησε την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις κατά το άρθρο 30 παράγραφος 1, τότε:

α) Εάν ο κατηγορούμενος δηλώσει ότι επιθυμεί να παρακολουθήσει εγκεκριμένο κατά νόμο συμβουλευτικό ή θεραπευτικό πρόγραμμα σωματικής αποτοξίνωσης με ή χωρίς υποκατάστατα και σωματικής και ψυχικής απεξάρτησης, ο ανακριτής με σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα μπορεί αυτοτελώς ή αντί της προσωρινής κράτησης να επιβάλει ως περιοριστικό όρο την εισαγωγή του σε εγκεκριμένο κατά νόμο θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 33 του ίδιου ως άνω νόμου περί ναρκωτικών "Άρθρο 33 "Έννομες συνέπειες της ολοκλήρωσης θεραπευτικού προγράμματος απεξάρτησης εκτός σωφρονιστικών καταστημάτων 1. Μετά την ολοκλήρωση με επιτυχία του εγκεκριμένου κατά νόμο συμβουλευτικού ή θεραπευτικού προγράμματος σωματικής αποτοξίνωσης με ή χωρίς υποκατάστατα και σωματικής και ψυχικής απεξάρτησης, που πιστοποιείται εγγράφως από τον επιστημονικό διευθυντή του οικείου προγράμματος:

α) Ανεξάρτητα από τους όρους που θέτουν οι διατάξεις των άρθρων 99 και επόμενα του Ποινικού Κώδικα, αν κάποιος καταδικαστεί για εγκλήματα από τα αναφερόμενα στο άρθρο 32 παράγραφος 1, που τελέστηκαν πριν από την εισαγωγή του στο θεραπευτικό πρόγραμμα, η εκτέλεση τόσο της στερητικής της ελευθερίας όσο και της χρηματικής ποινής αναστέλλεται υποχρεωτικά για ορισμένο χρονικό διάστημα, που δεν μπορεί να είναι κατώτερο από τρία (3) και ανώτερο από έξι (6) έτη, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται από το δικαστήριο, οι οποίοι πρέπει να σχετίζονται με τη διαπίστωση της διατήρησης της απεξάρτησης. ....

β) ... . γ) Το δικαστήριο αναγνωρίζει ελαφρυντική περίσταση κατά την επιμέτρηση της ποινής υποχρεωτικά στον δράστη που έχει τελέσει εγκλήματα από αυτά που αναφέρονται στα άρθρα 31 και 32 και δυνητικά στις λοιπές περιπτώσεις εγκλημάτων. 2. Όποιος έχει βεβαίωση ολοκλήρωσης εγκεκριμένου κατά νόμο συμβουλευτικού ή θεραπευτικού προγράμματος σωματικής αποτοξίνωσης με ή χωρίς υποκατάστατα και σωματικής και ψυχικής απεξάρτησης, θεωρείται ότι κατά την εισαγωγή του για θεραπεία είχε αποκτήσει την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. 3.

Η βεβαίωση σταθεροποίησης και βελτίωσης, συντήρησης ή απεξάρτησης που εκδίδεται από τα εγκεκριμένα κατά νόμο ειδικά θεραπευτικά προγράμματα, αποτελεί πλήρη απόδειξη για κάθε νόμιμη χρήση". Η παρ. 2 του άνω άρθρου αντικαταστάθηκε με το άρθρο 10 παρ. 5 Ν. 4322/2015 (ΦΕΚ Α 42/27.4.2015) ως εξής: "2. Όποιος έχει βεβαίωση ολοκλήρωσης προγράμματος απεξάρτησης εγκεκριμένου κατά το άρθρο 51 οργανισμού θεωρείται ότι κατά την εισαγωγή του για θεραπεία και τουλάχιστον πέντε έτη από αυτήν είχε αποκτήσει την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.".

Με την κρινόμενη από 20-03-2015 αίτηση ο αιτών επιδιώκει την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας, που περατώθηκε με την 3662-3663/2013 καταδικαστική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και την ακύρωση αυτής, η οποία κατέστη αμετάκλητη μετά την απόρριψη με την 796/2014 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου της αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων που ασκήθηκαν από τον αιτούντα κατά της παραπάνω απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας, με την οποία αυτός καταδικάστηκε για τις πράξεις της αποθήκευσης και κατοχής ναρκωτικών ουσιών σε ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών και χρηματικής ποινής είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ, στη συνέχεια δε να κηρυχθεί ένοχος για την πράξη που του αποδίδεται σε βαθμό πλημμελήματος και όχι κακουργήματος και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς νέα συζήτηση μόνο για την επιβολή της ποινής της φυλάκισης.

Ως λόγο επανάληψης της διαδικασίας προβάλλει με την αίτηση, ότι μετά την οριστική του καταδίκη προέκυψαν νέα αποδεικτικά στοιχεία και συγκεκριμένα οι επικαλούμενες από 31-10-2014, δύο τον αριθμό, ιατρικές βεβαιώσεις, καθώς και η από 9-2-2015 επιστολή του Ειδικού Διευθυντή του ΚΕΘΕΑ, από τα οποία αποδεικνύεται ότι ήταν χρήστης ναρκωτικών ουσιών όχι μόνον κατά το χρόνο υπαγωγής του (3-9-2007) στη διαδικασία του θεραπευτικού προγράμματος απεξάρτησης αλλά και κατά το χρόνο τέλεσης (28-10- 2005) των παράνομων πράξεων για τις οποίες διώχθηκε και κατά συνέπεια καθίσταται φανερό, ότι καταδικάσθηκε άδικα για κακούργημα κατά το άρθρο 20 του ν. 4139/2013, ενώ έπρεπε να καταδικασθεί για πλημμέλημα κατά το άρθρο 30 παρ. 4 περ.

β’ του ίδιου νόμου. Επιπλέον με την παρούσα αίτηση προβάλλεται ότι το νέο γεγονός, που είναι η εξάρτηση του αιτούντος από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, ενισχύεται από την εισαχθείσα με το άρθρο 10 του Ν. 4322/2015 νέα ρύθμιση του άρθρου 33 παρ. 2 του Ν. 4139/2013, που συνιστά αφ’ εαυτής νέο γεγονός και κατά την οποία "2.

Όποιος έχει βεβαίωση ολοκλήρωσης προγράμματος απεξάρτησης εγκεκριμένου κατά το άρθρο 51 οργανισμού θεωρείται ότι κατά την εισαγωγή του για θεραπεία και τουλάχιστον πέντε έτη από αυτήν είχε αποκτήσει την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.". Η εν λόγω αίτηση, με την οποία ζητείται η επανάληψη της ποινικής διαδικασίας, γιατί - κατά τα λεγόμενα του αιτούντος - μετά την καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν "νέες αποδείξεις", που καθιστούν φανερό, ότι αυτός καταδικάσθηκε για αδίκημα βαρύτερο εκείνου που πραγματικά τέλεσε, είναι, κατά το σκέλος μεν, με το οποίο προβάλλονται ως νέο γεγονός, άγνωστο στους δικαστές που τον καταδίκασαν, οι ευμενέστερες για τον αιτούντα - κατηγορούμενο διατάξεις του μεταγενέστερου της αμετάκλητης καταδίκης ν. 4322/2015, δεν είναι παραδεκτή, καθόσον για τις αμετακλήτως εκδικασθείσες υποθέσεις, οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ευμενέστερου για τον κατηγορούμενο νόμου, θα έπρεπε ο νέος νόμος να διαλάβει περί αυτών μεταβατικές διατάξεις, κάτι που δεν έπραξε, παραδεκτή, όμως κατά το σκέλος που αφορά τα νέα αποδεικτικά στοιχεία δηλαδή τις προσαγόμενες ιατρικές βεβαιώσεις και την επιστολή του διευθυντή του ΚΕΘΕΑ σύμφωνα με τις προμνησθείσες διατάξεις των άρθρων 525 παρ. 1 αρ. 2, 527 παρ. 3 και 528 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, αρμοδίως δε και παραδεκτώς, εισάγεται ενώπιον του παρόντος Συμβουλίου και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ’ ουσία.

Κατά την γνώμη ενός εκ των μελών του δικαστηρίου της Αρεοπαγίτου Μαρίας Χυτήρογλου, με την διάταξη του αρθ. 33 παρ. 2 του ν. 44139/2013, όπως τροποποιήθηκε με το αρθ. 10 του ν.4322/2015 δεν εισάγεται νέα ευνοϊκότερη διάταξη αντιμετώπισης του κατηγορουμένου για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, αλλά, μέσο το οποίο, σε συνδυασμό με την προσκομιζόμενη οικεία βεβαίωση του αρμόδιου Οργανισμού, αποδεικνύει, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από τα δικαστήριο της ουσίας, τον χρόνο απόκτησης από τον κατηγορούμενο της έξης για χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Η βεβαίωση του αρμόδιου οργανισμού αποθεραπείας που προσκομίζεται ως νέο στοιχείο σχετικά με τον χρόνο απόκτησης της έξης για χρήση ναρκωτικών ουσιών ,στα πλαίσια αίτησης επαναλήψεως της διαδικασίας, θα κριθεί, σε συνδυασμό με τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία, και’ όχι τον άνω νόμο ,ο οποίος δεν καταλαμβάνει τις αμετακλήτως περατωθείσες υποθέσεις .

ΙΙ] Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των περιεχομένων στη δικογραφία εγγράφων προκύπτουν τα εξής: Ο αιτών, Ε. Κ. του Ε., καταδικάστηκε με την 3662-3663/2013 καταδικαστική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης στην ποινή της εξαετούς κάθειρξης και της χρηματικής ποινής των είκοσι χιλιάδων ευρώ για την αξιόποινη πράξη της διακίνησης, με τη μορφή της αποθήκευσης και κατοχής, ναρκωτικών ουσιών.

Η απόφαση αυτή κατέστη αμετάκλητη, αφού με την 796/2014 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, απορρίφθηκε η κατ` αυτής ασκηθείσα αίτηση αναίρεσης, καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι, του αιτούντος. Ειδικότερα, με την ως άνω αμετάκλητη απόφαση, αυτός καταδικάσθηκε, για το ότι: "Α. Την 28/10/2005 στη Θεσσαλονίκη αποθήκευσε ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή φυσική ουσία που δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί εξάρτηση του ατόμου από αυτήν και η οποία περιλαμβάνεται στον πίνακα Α" στοιχ. 6 του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 3459/2006 και ειδικότερα αποθήκευσε στο εργοστάσιο ελαστικών με την επωνυμία "Κ.

Ε." που βρίσκεται στο 11° χλμ της παλαιάς Εθνικής οδού ..., ιδιοκτησίας του πατέρα του, Ε. Κ., ογδόντα έξι (86) συσκευασίες με κάνναβη σε τρίμματα περιτυλιγμένες κάθε μία εξ αυτών με πλαστική αυτοκόλλητη ταινία, εκ των οποίων οι πενήντα (50) συσκευασίες είχαν βάρος πενήντα δύο κιλά και τετρακόσια δεκαεπτά γραμμάρια (52.417 γραμμάρια) και συνολικού βάρους ογδόντα πέντε (85) κιλών περίπου, τις οποίες είχαν κρύψει επιμελώς οι α) Α.

S. και β) Ι. S., στο υπ’ αριθμόν κυκλοφορίας ... ρυμουλκούμενο απ’ το υπ’ αριθμό ... φορτηγό, ιδιοκτησίας του πρώτου εξ’ αυτών, το οποίο οδηγούσε ο δεύτερος εξ αυτών εκ του οποίου ξεφόρτωσαν στο εργοστάσιο ελαστικών. B. Στη Θεσσαλονίκη α) την 28/10/2005 κατείχε ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή φυσική ουσία που δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί εξάρτηση του ατόμου, από αυτήν και η οποία περιλαμβάνεται στον πίνακα Α’ στοιχ. 6 του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 3459/2006, με την έννοια της φυσικής εξουσιάσεως αυτών, ώστε να διαπιστώνει την ύπαρξή τους και με την δική του βούληση να τις διαθέτει πραγματικά και ειδικότερα κατείχε α) ογδόντα έξι (86) συσκευασίες με κάνναβη σε τρίμματα περιτυλιγμένες κάθε μία εξ αυτών με πλαστική αυτοκόλλητη ταινία, εκ των οποίων οι πενήντα (50) συσκευασίες είχαν βάρος πενήντα δύο κιλών και τετρακοσίων δέκα επτά γραμμαρίων (52.417 γραμμάρια) και συνολικού βάρους ογδόντα πέντε (85) κιλών περίπου, τις οποίες είχαν κρύψει επιμελώς α) οι Α.

S. και Ι. S., στο υπ’ αριθμόν κυκλοφορίας ... ρυμουλκούμενο απ’ του υπ’ αριθμό ... φορτηγό, ιδιοκτησίας του πρώτου εξ αυτών, το οποίο οδηγούσε ο δεύτερος εξ αυτών εκ του οποίου ξεφόρτωσαν στο εργοστάσιο ελαστικών με την επωνυμία "Κ. Ε." που βρίσκεται στο 11° χλμ της παλαιάς Εθνικής οδού ..., β) κατά το χρονικό διάστημα από την 28/10/2005 έως την 31/10/2005, κατείχε ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή φυσική ουσία που δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί εξάρτηση του ατόμου απ’ αυτές και η οποία περιλαμβάνεται στον πίνακα Α’ στοιχ. 6 του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 3459/2006, με την έννοια της φυσικής εξουσιάσεως αυτών, ώστε να διαπιστώνει την ύπαρξή τους και με την δική του βούληση να τις διαθέτει πραγματικά και ειδικότερα κατείχε οκτακόσια εβδομήντα έξι (876) γραμμάρια κάνναβης εντός μαύρης σακούλας της οποία παρέδωσε σε αυτόν ο Α.

Ι. ως αντάλλαγμα για την αποθήκευση στο εργοστάσιο ελαστικών του πατέρα του που βρίσκεται στο 11° χλμ της παλαιάς Εθνικής οδού ..., ογδόντα έξι (86) συσκευασιών κάνναβης συνολικού βάρους ογδόντα πέντε (85) κιλών και την οποία ακολούθως έκρυψε στην οικία του αδελφού του που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη απ’ όπου την παρέδωσε στα αρμόδια αστυνομικά όργανα κατά την νομότυπη έρευνα που διενήργησαν.".

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο του εκδόντος την προσβαλλόμενη απόφαση δικαστηρίου ο αιτών - κατηγορούμενος αρνήθηκε την κατηγορία και προέβαλε τους αυτοτελείς ισχυρισμούς περί αναγνώρισης στο πρόσωπό του των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. α’ και δ’ ΠΚ και της αναστολής εκτέλεσης της ποινής κατά το άρθρο 31 παρ. 6 και 8 του ν. 3459/2006.

Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης αναφέρεται, ότι ο αιτών " ... δεν ισχυρίσθηκε κατά τη σύλληψή του ότι είναι εξαρτημένος γι’ αυτό και δεν οδηγήθηκε στον ιατροδικαστή προς διαπίστωση τέτοιας ιδιότητας". Η παράλειψη αυτή ομολογείται στην υπό κρίση αίτηση επανάληψης ως εξής: "... Στην υπό κρίση περίπτωση η αμετάκλητη με αριθμό 3362-3363/2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης δεν αντιμετώπισε ρητά (:αφού τέτοιος δεν υποβλήθηκε ευθέως και αμέσως) αυτοτελή ισχυρισμό μου περί της ιδιότητας μου ως εξαρτημένου από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών προσώπου.

Αντιμετώπισε μόνο αυτοτελή ισχυρισμό μου για αναγνώριση της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 33 § 1 περ. γ’ Ν. 4139/2013 (:ολοκλήρωση με επιτυχία προγράμματος αποτοξινώσεως), τον οποίο και απέρριψε παρά την επίκληση και προσαγωγή της με αριθμό ΚΕΘΕΑ …/17.4.2012 και με αρ.πρωτ. …/10.1.2013 βεβαίωση του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (η οποία αναγνώστηκε δημόσια, σελ. 7η των πρακτικών αποφάσεως), με την οποία πιστοποιείται ότι εγώ παρακολούθησα και τις τέσσερις (4) φάσεις του θεραπευτικού προγράμματος του ΚΕΘΕΑ (το οποίο είναι εγκεκριμένος φορέας απεξάρτησης κατ’ άρθρο 51 ν. 4139/2013), το οποίο και ολοκλήρωσα με επιτυχία.".

Επί του τελευταίου προβληθέντος αυτοτελούς ισχυρισμού η προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε ως ακολούθως: "Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 33 παρ. 1, εδάφιο α’ , του Ν.4139/2013, μετά την ολοκλήρωση με επιτυχία του εγκεκριμένου κατά νόμο συμβουλευτικού ή θεραπευτικού προγράμματος σωματικής αποτοξίνωσης με ή χωρίς υποκατάστατα και σωματικής και ψυχικής απεξάρτησης, που πιστοποιείται εγγράφως από τον επιστημονικό διευθυντή του οικείου προγράμματος, ανεξάρτητα από τους όρους που θέτουν οι διατάξεις των άρθρων 99 και επόμενα του Ποινικού Κώδικα, αν κάποιος καταδικαστεί για εγκλήματα από τα αναφερόμενα στο άρθρο 32 παρ. 1 του ιδίου Νόμου, που τελέστηκαν πριν από την εισαγωγή του στο θεραπευτικό πρόγραμμα, η εκτέλεση τόσο της στερητικής της ελευθερίας όσο και της χρηματικής ποινής αναστέλλεται υποχρεωτικά για ορισμένο χρονικό διάστημα, που δεν μπορεί να είναι κατώτερο από τρία (3) και ανώτερο από έξι (6) έτη, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται από το δικαστήριο, οι οποίοι πρέπει να σχετίζονται με τη διαπίστωση της διατήρησης της απεξάρτησης.

Όσοι έχουν καταδικαστεί μπορούν να υποβάλουν σχετική αίτηση αναστολής στο δικαστήριο που εξέδωσε την οριστική, τελεσίδικη ή αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση. Η παραπάνω αναστολή ανακαλείται μόνο αν δεν τηρηθούν οι όροι της απόφασης. Εάν η αναστολή δεν ανακληθεί η ποινή που είχε ανασταλεί θεωρείται σαν να μην είχε επιβληθεί.

Από την εν λόγω διάταξη προκύπτει ότι αυτή έχει εφαρμογή σε πρόσωπα που κατά το χρόνο τελέσεως των πράξεων για τις οποίες καταδικάσθηκαν και των οποίων ζητείται η αναστολή της ποινής που τους επιβλήθηκε έχουν την ιδιότητα του εξαρτημένου ατόμου.

Εν προκειμένω, όπως αναφέρεται ανωτέρω στην περί ενοχής απόφαση, ο κατηγορούμενος δεν ήταν κατά το χρόνο τελέσεως των πράξεων για τις οποίες καταδικάσθηκε τοξικομανής και συνεπώς πρέπει το αίτημά του για αναστολή της ποινής του ... να απορριφθεί.". Ήδη ο αιτών ζητεί την ακύρωση της απόφασης, που προσβάλλεται με την κρινόμενη αίτηση επανάληψης της διαδικασίας και την κήρυξη αυτού ως ενόχου για την επίδικη πράξη κατοχής και αποθήκευσης ναρκωτικών ουσιών σε βαθμό όμως πλημμελήματος και όχι κακουργήματος, προς απόδειξη δε του νέου γεγονότος, που είναι η εξάρτησή του από τις ναρκωτικές ουσίες, επικαλείται και προσκομίζει αυτός:

α) δύο τον αριθμό από 31-10-2014 ιατρικές βεβαιώσεις των ψυχιάτρων ιατρών Λ. Π. και Δ. Π. αντίστοιχα, στις οποίες βεβαιώνεται, ότι στον κρίσιμο χρόνο της τέλεσης των παράνομων πράξεων ο αιτών έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών από τις οποίες κατέβαλε προσπάθεια απεξάρτησης και β) επιστολή με ημερομηνία 9-2-2015 του Ειδικού Διευθυντή του ΚΕΘΕΑ Θεσσαλονίκης Φ.

Κ., με την οποία γνωστοποιείται η θέση του προβλεπόμενου από το άρθρο 51 του Ν. 4139/2013 φορέα ως προς την ποινική μεταχείριση προσώπων που ολοκλήρωσαν θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης εκτός σωφρονιστικών καταστημάτων, την ερμηνεία και την εφαρμογή των ενταχθέντων στο άρθρο 33 του Ν. 4139/2013 ευεργετημάτων και μεταξύ αυτών και του αμάχητου τεκμηρίου περί εξάρτησης, που ανατρέχει στο χρόνο εισαγωγής στο πρόγραμμα, η υποχρεωτική χορήγηση ελαφρυντικής περίστασης και η υποχρεωτική χορήγηση αναστολής, ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις του Π.Κ., υπό τον όρο της διατήρησης της απεξάρτησης.

Επιπλέον, αναλύεται η υιοθετούμενη από το συντάκτη της εν λόγω επιστολής θέση, ότι το τεκμήριο πρέπει να καταλαμβάνει παρωχημένες πράξεις του δράστη, οπότε ο αιτών, που εισήλθε στο θεραπευτικό πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ στις 3-9-2007 και οι παράνομες πράξεις του τελέσθηκαν στις 28-10-2005, καλύπτεται από το αμάχητο τεκμήριο της εξάρτησης με δεδομένο ότι η εξάρτηση αποκτάται σε βάθος χρόνου και το εκούσιο αίτημα για θεραπεία υποβάλλεται μετά από αρκετό χρόνο κατάχρησης ουσιών.

Όμως ουδεμία επίδραση και επιρροή μπορούν να ασκήσουν τα εν λόγω χαρακτηριζόμενα ως νέα αποδεικτικά στοιχεία και να συμβάλλουν στην απόδειξη του γεγονότος της εξάρτησης του αιτούντος από τις ναρκωτικές ουσίες, εφόσον αυτός δεν ισχυρίσθηκε κατά τη σύλληψή του ότι είναι εξαρτημένος και για το λόγο αυτό δεν οδηγήθηκε στον ιατροδικαστή προς διαπίστωση τέτοιας ιδιότητας.

Επιπλέον, μεταξύ των αυτοτελών ισχυρισμών, που μπορούσαν να προβληθούν επί παραβάσεων του ν. περί ναρκωτικών, είναι και ο ισχυρισμός τοξικομανίας του δράστη, κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, ήτοι της απόκτησης της έξης της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών, την οποία δεν ήταν σε θέση να αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις (άρθρο 31 παρ.1 του ν. 1729/1987 και ήδη 30 του ν. 4139/2013 ΚΝΝ).

Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός περί εξάρτησης του αιτούντος από τις ναρκωτικές ουσίες ουδόλως υποβλήθηκε ενώπιον των δικαστηρίων της ουσίας. Σημειωτέον, ότι στις υπ’ αριθμούς πρωτ. …/17-4-2012 και …/10-1-2013 βεβαιώσεις του ΚΕΘΕΑ, καθώς και τις …/13-6-2013 και …/3-12-2013 βεβαιώσεις - πιστοποιήσεις του ίδιου Οργανισμού, που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο του εφετείου, που εξέδωσε την αμετάκλητη απόφαση που περάτωσε την ποινική διαδικασία, δεν βεβαιώνεται η εξάρτηση του αιτούντος από τις ναρκωτικές ουσίες.

Κατά συνέπεια, από τα εν λόγω με επίκληση προσκομιζόμενα νέα αποδεικτικά στοιχεία, προκύπτει ότι, από αυτά, εκτιμώμενα είτε χωριστά είτε σε συνδυασμό προς τα προσκομισθέντα προηγουμένως στο άνω Δικαστήριο, δεν καθίσταται φανερό, ότι ο αιτών υπήρξε εξαρτημένος από τις ναρκωτικές ουσίες στον παραπάνω χρόνο τέλεσης των παράνομων πράξεων και ότι καταδικάσθηκε άδικα για κατοχή και αποθήκευση ναρκωτικών ουσιών σε βαθμό κακουργήματος και όχι πλημμελήματος (άρθ. 20 και όχι 30 παρ. 4 περ.

β’ ν. 4139/2013).

Συνεπώς, η κρινόμενη αίτηση επανάληψης της διαδικασίας πρέπει να απορριφθεί ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη και να καταδικασθεί ο αιτών στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 § 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 2 Μαΐου 2015 (αριθ. πρωτ. 3514/12-5-2015-852/13-5-2015) αίτηση του Ε. Κ. του Ε., κατοίκου ... για επανάληψη προς το συμφέρον του, της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε με την έκδοση της υπ’ αριθμό 3362-3363/2013 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Επιβάλλει στον αιτούντα τα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουνίου 2016. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 2016.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ