Supreme Court dismisses appeal for admitting inadmissible evidence and procedural defects in divorce case.

Απόφαση 1270 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1270/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου -Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Μαΐου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: Χ1 και Χ2, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ευανθία Βαρούνη.

Της αναιρεσίβλητης: Ψ, η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-2003 αγωγή της αρχικής διαδίκου ήδη αποβιώσασας Σταυρούλας Σοφού, το γένος Κω/νου Νεράτζη, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1326/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 7935/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26-5-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 1-3-2007 έκθεσή του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη Ιωάννη Ιωαννίδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή ο εκ του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως είναι δυνατόν να φέρεται ότι πλήσσει την

προσβαλλόμενη απόφαση γιατί παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα να πλήσσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων υπό το πρόσχημα ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Εν προκειμένω οι αναιρεσείοντες, με τον 1ο λόγο αναιρέσεως και κατά το πρώτο μέρος του, παραπονούνται ότι το δ/ριο της ουσίας παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 1822 ΑΚ, γιατί δεν δέχθηκε ότι υπήρχε βάσιμος λόγος διαζυγίου και έτσι δεν επήλθε το έννομο αποτέλεσμα του αποκλεισμού της αναιρεσίβλητης-εναγομένης από το κληρονομικό της δικαίωμα. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος και πρέπει ν' απορριφθεί, διότι οι αναιρεσείοντες, υπό το πρόσχημα της παραβιάσεως κανόνα ουσιαστικού δικαίου (ΑΚ 1822), πλήσσουν την ανέλεγκτη από τον 'Αρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων. Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως και κατά το 2° μέρος του περί παραβιάσεως των διδαγμάτων της κοινής πείρας είναι αόριστος και απορριπτέος διότι δεν αναφέρεται ποια είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας τα οποία παραβίασε το Εφετείο.

ΙΙ. Επειδή κατά τον αριθμ. 6 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν παρά το νόμο και ιδίως παρά τις σχετικές με την επίδοση διατάξεις ο διάδικος δικάσθηκε ερήμην.

Εν προκειμένω με το 2° λόγο αναιρέσεως από τη διάταξη αυτή, προβάλλεται η αιτίαση ότι παρά το νόμο οι αναιρεσείοντες δικάσθηκαν ερήμην, ενώ αυτοί παραστάθηκαν με την πληρεξούσια δικηγόρο τους και κατέθεσαν προτάσεις με τα σχετικά έγγραφα. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, ως πρόκυπτε, από την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά την συζήτηση στο Εφετείο εμφανίσθηκαν οι αναιρεσείοντες μαζί με τον αδελφό τους Α, μη διάδικο, ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της αποβιωσάσης αρχικώς ενάγουσας Β, μητέρας τους, οι οποίοι υπεισήλθαν στη θέση αυτής και δήλωσαν ότι συνεχίζουν την δίκη με σχετική δήλωση τους που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, δικάσθηκαν δε στη συνέχεια αντιμωλία παραστάντες με την πληρεξούσια δικηγόρο τους, γιαυτό και στο προεισαγωγικό τμήμα της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αναφέρεται ως προς την εφεσίβλητη Β, αρχικώς ενάγουσα, ότι αυτή δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

ΙΙΙ. Επειδή, όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτήν αποδεικτικό πόρισμα, ως προς τους κρίσιμους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, "και όλα τα έγγραφα, που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι".

Από τη γενική αυτή βεβαίωση, σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθίσταται αναμφίβολο ότι, παρόλο που δεν τα μνημονεύει ειδικώς και δεν τα αξιολογεί χωριστά, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και τα εξειδικευόμενα στο αναιρετήριο δύο (2) επιμέρους έγγραφα, καθώς και τις προσδιοριζόμενες τρεις (3) φωτογραφίες, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες.

Συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως που υποστηρίζει τα αντίθετα είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26 Μαΐου 2005 αίτηση για αναίρεση της 7935/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ