Supreme Court quashes lower court verdict for unclear causation linking car accident to death.

Απόφαση 126 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 126/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Μαρία Βάρκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Νοεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ι. Δ. του Α., κατοίκου ..., για τον εαυτό του ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του Α. Δ. του Ι., 2) Μ. συζ. Ι. Δ., το γένος Ν. Κ., κατοίκου ..., 3) Ι. Δ. του Α. και Μ. συζ. Ι. Δ., κατοίκων ..., ως ασκούντων από κοινού τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατέρας τους Α. Δ., 4) Α. Δ. του Α., κατοίκου ..., για τον εαυτό της ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του Α. Δ. του Ι., 5) Β. Δ. του Α., συζ. Α. Λ., κατοίκου …, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του Α. Δ. του Ι. και 6) Α. Λ. του Β., κατοίκου …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ματθαίο Παπαδάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Δ. του Θ., κατοίκου … και 2) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΣΤΙΚΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ" (ΟΑΣΘ), που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Βακουφάρη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-3-2014 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και του ήδη αποβιώσαντος Α. Δ. του Ι., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3127/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2286/2017 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-4-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρία Βάρκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 15-4-2019 (γεν. αριθμ. εκθ. καταθ. 1286/2019) αίτηση για την αναίρεση της με αριθμό 2286/2017 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων με την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ) έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω δικαστηρίου (άρθρ. 495 § 1 ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευσή της, εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση αυτής (άρθρ. 564 § 3 ΚΠολΔ). Ωσαύτως, έχει κατατεθεί από τους αναιρεσείοντες το προβλεπόμενο από το άρθρο 495 § 3 ΚΠολΔ παράβολο.

Συνεπώς, ενόψει και των διατάξεων των άρθρων 552, 553 § 1β, 556, 558, 564, 566 παρ 1 και 577 ΚΠολΔ, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των κατ'ιδίαν λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 1, 3 ΚΠολΔ). Ας σημειωθεί εδώ, ότι από προφανή παραδρομή, όσον αφορά την 5η κατά σειρά αναιρεσείουσα Β. Δ., στο δικόγραφο της αναιρέσεως και στις προτάσεις φέρεται ότι παρίσταται με την ιδιότητά της : "και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος του Α. Δ.", ήτοι έχει παραλειφθεί η φράση "για τον εαυτό της ατομικά", πλην όμως από το περιεχόμενο και αιτητικό της αναιρέσεως, αναμφίβολα προκύπτει ότι αυτή παρίσταται και "για τον εαυτό της ατομικά", όπως έχει ήδη παρασταθεί μέχρι τώρα τόσο στην αγωγή όσο και στην έφεση κατά τα ειδικότερα αναγραφόμενα κατωτέρω, στη συνέχεια της παρούσης αποφάσεως.

Από την κατ` άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι η, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, ως άνω προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Ο ήδη αποβιώσας Α. Δ. και οι λοιποί αναιρεσείοντες άσκησαν την από 5-3-2014 (αρ.

καταθ/5440/2014) αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θαεσσαλονίκης κατά των αναιρεσιβλήτων. Μετά την άσκηση της αγωγής, ο Α. Δ. απεβίωσε και στη θέση του υπεισήλθαν και συνέχισαν τη δίκη, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, τα τέκνα του Ι. Δ., Α. Δ. και Β. Δ. (1ος, 4η και 5η αναιρεσείοντες). Με την αγωγή αυτή, επικαλούμενοι τον, εκ του επισυμβάντος, την 21-5-2010, αυτοκινητιστικού ατυχήματος, αρχικά τραυματισμό και στη συνέχεια θάνατο (18-9-2011) της συγγενούς τους Ι.

Δ., για τον οποίο κρίθηκε τελεσιδίκως (με την 1841/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης) αποκλειστικά υπαίτιος ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, προστηθείς ως υπάλληλος στην οδήγηση αστικού λεωφορείου, από τον δεύτερο των αναιρεσιβλήτων οργανισμό αστικών συγκοινωνιών, ζητούσαν (όπως παραδεκτά μετέτρεψαν το αίτημά τους σε αναγνωριστικό) να τους επιδικαστούν τα επακριβώς αναφερόμενα ποσά ως χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστη έκαστος εξ αυτών από το θάνατο της Ι.

Δ., η οποία ήταν μητέρα των 1ου, 4ης και 5ης αναιρεσειόντων-εναγόντων, γιαγιά της ανήλικης Α. Δ. και πεθερά των 2ης και 6ου των αναιρεσειόντων, εκ των οποίων οι τρεις πρώτοι (τέκνα) παραστάθηκαν και αιτήθηκαν χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης για τον εαυτό τους ατομικά αλλά και ως κληρονόμοι του αποβιώσαντος μετά την άσκηση της αγωγής αρχικώς ενάγοντος πατρός τους Α.

Δ., συζύγου της θανούσης, στη θέση του οποίου υπεισήλθαν και συνέχισαν τη δίκη κατά τα προαναφερθέντα. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η με αριθμό 3127/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη εν μέρει την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση των εναγομένων -αναιρεσιβλήτων να καταβάλουν τα ποσά που ειδικότερα αναγράφονται στον καθένα από αυτούς.

Κατ' αυτής οι διάδικοι άσκησαν τις αντίθετες εφέσεις τους, επί των οποίων εξεδόθη η προσβαλλομένη με αριθμό 2286/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία δέχθηκε ότι ο μεταγενέστερος θάνατος της ανωτέρω συγγενούς των αναιρεσειόντων δεν συνδέεται αιτωδώς με τον τραυματισμό της κατά το τροχαίο, στη συνέχεια, δέχθηκε ως βάσιμη κατ' ουσία την έφεση των αναιρεσβλήτων, απέρριψε την έφεση των αναιρεσειόντων και, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσία την αγωγή τους.

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Αιτιώδης συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, που μπορεί να είναι και ο ζημιωθείς στην περίπτωση που συνετέλεσε και ο ίδιος την πρόκληση ή την επαύξηση της ζημίας, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ.

γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας. Έλλειψη δε νόμιμης βάσης, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ υπάρχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο στήριξε την κρίση του, επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόσθηκε και του πορίσματος που εξήγαγε (ΑΠ 144/2017, ΑΠ 76/2014, ΑΠ 1674/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, σε σχέση με τις συνθήκες ατυχήματος και τον τραυματισμό της Ι. Δ. δέχθηκε, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: " Την 21-5-2010, στις 12.45' περίπου, ο πρώτος εναγόμενος οδηγώντας, επί της οδού Μητροπόλεως στη Θεσσαλονίκη, το με στοιχεία κυκλοφορίας … αστικό λεωφορείο, προστηθείς ως υπάλληλος, στην οδήγησή του από το δεύτερο εναγόμενο ιδιοκτήτη του, επέπεσε επί της Ι.

Δ., συζύγου του ενάγοντος που έχει ήδη αποβιώσει και στη θέση του υπεισήλθαν τα τέκνα του, μητέρας των πρώτου, τρίτης και τέταρτης των εφεσιβλήτων της Α' έφεσης (εναγόντων), πεθεράς των δεύτερης και πέμπτου των εφεσιβλήτων (εναγόντων) και γιαγιάς της ανήλικης που εκπροσωπείται από τους πρώτο και δεύτερη των εφεσιβλήτων (εναγόντων), η οποία διέσχιζε πεζή κάθετα το οδόστρωμα της οδού Μητροπόλεως, με αποτέλεσμα να την τραυματίσει σοβαρά από αποκλειστική υπαιτιότητά του, λόγω υπερβολικής για τις περιστάσεις ταχύτητας και έλλειψης της προσοχής του.

Ο τραυματισμός της αυτός, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η παθούσα πριν το ατύχημα έπασχε από πνευμονική ίνωση και αναπνευστική ανεπάρκεια (νόσος πολυμυοσίτις), την οδήγησαν σε τρίμηνο κλινοστατισμό. Έτσι έκρινε η με αριθμό 1841/2014 τελεσίδικη απόφαση του Δικαστηρίου αυτού (Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης -Ε' Τμήμα), η οποία εκδόθηκε μετά από αντίθετες εφέσεις των διαδίκων, που πρόσβαλαν την με αριθμό 9524/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία είχε εκδοθεί επί της με αριθμό καταθ. 24623/2011 αγωγής της παθούσας σε βάρος των εναγομένων, με την οποία ζήτησε αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη από το ως άνω ατύχημα.

Από την τελεσίδικη απόφαση παράγεται δεδικασμένο ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος, την υπαιτιότητα που βαραίνει τον πρώτο εναγόμενο και συνακόλουθα και το δεύτερο εναγόμενο, τον τραυματισμό της παθούσας και τις ήδη κριθείσες αγωγικές απαιτήσεις. Σημειωτέον ότι για το κεφάλαιο της υπαιτιότητας δεν βάλλεται η εκκαλουμένη απόφαση.

Περαιτέρω και συγκεκριμένα αποδείχθηκε ότι η Ι. Δ. μετά το ατύχημα διακομίσθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης "ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ", όπου διαγνώστηκε ότι υπέστη υποκεφαλικό συντριπτικό κάταγμα αριστερού βραχιονίου και ενδαρθρικό κάταγμα αριστερής κερκίδος. Νοσηλεύθηκε στο ως άνω Νοσοκομείο έως την 28-05-2010 (βλ.

το από 28-05-2010 εξιτήριο του Γεν. Νοσοκομείου "ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ"), οπότε εισήχθη στην Κλινική Άγιος Λουκάς, όπου υποβλήθηκε, στις 1-06-2010, σε διπλή χειρουργική επέμβαση οστεοσύνθεσης των καταγμάτων του ώμου και της πηχεοκαρπικής άρθρωσης (βλ. την από 19-01-2012 ιατρική γνωμάτευση του Κ. Β., χειρουργού ορθοπεδικού). Εξήλθε από την ως άνω Κλινική στις 02-06-2010 (βλ.

το από 0-2-06-2010 εξιτήριο της Κλινικής Άγιος Λουκάς), γεγονός που υποδηλώνει ότι η κατάσταση της υγείας της ήταν σχετικά καλή και μπορούσε να αντιμετωσθεί με κατ' οίκον νοσηλεία. Η Ι. Δ. έπασχε, πριν το ατύχημα, από τις αρχές του έτους 2008, από πνευμονική ίνωση στο πλαίσιο του νοσήματος της πολυμυοσίτιδας (βλ.

Την από 24-11-2014 ιατρική βεβαίωση του Κ. Κ., ιατρού πνευμονολόγου-φυματιολόγου και το από 1-3-2010 πόρισμα αξονικής τομογραφίας του Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης "ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ", όπου εντοπίζονται στην Ι. Δ. αλλοιώσεις πνευμονικής ίνωσης). Η πολυμυοσίτιδα (αυτοάνοσο νόσημα) είναι νόσος του συνδετικού ιστού (νόσος του κολλαγόνου) κατά την οποία οι μύες παθαίνουν φλεγμονή και χάνουν προοδευτικά τη δύναμή τους.

Η πολυμυοσίτιδα σε ποσοστό 10% επιπλέκεται με εκδηλώσεις στους πνεύμονες με τη μορφή της "διάμεσης πνευμονικής ίνωσης"και λειτουργικά με χρόνια πνευμονική ανεπάρκεια. Η πνευμονική εντόπιση εξελίσσεται με εξάρσεις, υφέσεις και με επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος. Αυτή η πνευμονική προσβολή αποτελεί δυσμενή προγνωστικό παράγοντα για τη νόσο της πολυμυοσίτιδας (βλ.

Μεγάλο Ιατρικό Οδηγό- THE MACMILLAN GUIDE by Dr Tony Smith τόμος Α' "διάμεση πνευμονική ίνωση"σελ. 26, τομ. Β' "πολυμυοσίτιδα " σελ. 716 και"Πνευμολογία"καθ. Λ. Σιχλετίδη εκδ. 2009 σε. 444). Ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι, μετά το ατύχημα, η Ι. Δ. ήταν συνεχώς σε παρατεταμένο κλινοστατισμό, διότι η αποκατάσταση των τραυμάτων της σε συνδυασμό με τη νόσο από την οποία έπασχε ήταν βραδεία και ότι η υγεία της παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση εξαιτίας του τραυματισμού της και ακολούθησαν συνεχείς διακομιδές της σε νοσοκομεία, δεν αποδείχθηκε.

Συγκεκριμένα, όσα κατέθεσε ο μάρτυρας των εναγόντων, Κ. Κ., ιατρός πνευμολόγος, στο ακροατήριο του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και εξέθεσε (ο ίδιος) στην από 24-11-2014 ιατρική βεβαίωσή του, αναφερόμενος σε μακρό κλινοστατισμό και συνεχείς διακομιδές της σε εφημερεύοντα νοσοκομεία εξαιτίας του τραυματισμού της, καθώς και ο Κ.

Β., χειρουργός ορθοπεδικός στις από 19-1-2012, 2-4-2015 και 14-3-2017 ιατρικές γνωματεύσεις του, αναφερόμενος σε πολύμηνη κατάκλισή της εξαιτίας του τραυματισμού της λόγω επιμήκυνσης , εξαιτίας της νόσου αυτής, της επουλωτικής διαδικασίας της πώρωσης των καταγμάτων της, δεν έπεισαν το Δικαστήριο. Τα ίδια δε καταθέτει και η Μ.

Σ. στην με αριθμό …/2015 ένορκη βεβαίωσή της ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, που επίσης δεν έπεισαν το Δικαστήριο. Τούτο δε διότι τα ανωτέρω διαψεύδονται από τα όσα η ίδια η παθούσα, Ι. Δ., εξέθεσε στην προαναφερόμενη, με αριθμό καταθ. 24623/2011 αγωγή της, όπου ανέφερε ότι ήταν κλινήρης στην οικία της μετά το ατύχημα για χρονικό διάστημα μόλις τριών μηνών, όπως δέχθηκε και το Δικαστήριο αυτό, με την παραπάνω αναφερόμενη, με αριθμό 1841/2014, τελεσίδικη απόφασή του.

Εξάλλου τα κατάγματα του ώμου και της κερκίδος σε καμία περίπτωση δεν της στερούσαν τη δυνατότητα να περπατά και να κινεί το υπόλοιπο σώμα της. Ακόμη πρέπει να σημειωθεί ότι δεν προσκομίζονται έγγραφα από Νοσηλευτικά Ιδρύματα, που να αποδεικνύουν συνεχείς εισαγωγές και εξαγωγές σ'αυτά, εξαιτίας του τραυματισμού της, μετά το ατύχημα.

Μετά παρέλευση έξι (6) περίπου μηνών από το ατύχημα η Ι. Δ. υποβλήθηκε σε κατ' οίκον οξυγονοθεραπεία λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας (βλ. την από 4-11-2010 γνωμάτευση χρόνιας οξυγονοθεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης "ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ"), η οποία (αναπνευστική ανεπάρκεια), όμως προϋπήρχε του ατυχήματος και προφανώς επιδεινώθηκε και απαιτήθηκε η χορήγηση συμπυκνωτή οξυγόνου, λόγω της εξέλιξής της ως άνω νόσου από την οποία έπασχε.

Εν συνεχεία νοσηλεύθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης "ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ" από 20-11-2011 έως 22-01-2011, με διάγνωση στεφανιαία νόσος-πνευμονική υπέρταση (διενεργήθηκε δεξιός και αριστερός καθετηριασμός) και από 11-8-2011 έως την 23-8-2011 με διάγνωση πνευμονική ίνωση -λοίμωξη αναπνευστικού- αναπνευστική ανεπάρκεια (βλ.

δύο (2) εξιτήρια του Γενικού Νοσοκομείου "ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ"). Κατόπιν στις 16-9-2011 εισήχθη στην Κλινική Euromedica της Θεσσαλονίκης (βλ. το από 16-09-11 ιστορικό ασθενούς της κλινικής Εuromedica), όπου απεβίωσε στις 18-09-2011, ο δε θάνατός της επήλθε από πολυμυσίτιδα, πνευμονική ίνωση και καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια (βλ. την με αριθμ.

…/…/2011 ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου Θεσσαλονίκης). Από όλα τα ανωτέρω συνάγεται ότι ο τραυματισμός της Ι. Δ. κατά το επίδικο ατύχημα δεν συνδέεται αιτιωδώς με τον μετέπειτα, από δεκαέξι μήνες, θάνατο της, που επήλθε από την, προ του ατυχήματος, ως άνω πάθησή της (βλ. και την από 5-9-2014 ιατρική γνωμάτευση του Α.

Ρ., χειρουργού ορθοπεδικού). Άλλωστε το Γ' Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την αριθμ. 10450/2015 απόφασή του, κήρυξε ένοχο τον πρώτο εναγόμενο (εκεί κατηγορούμενο) για πρόκληση σωματικής βλάβης από αμέλεια σε βάρος της Ι. Δ. και δεν μετέτρεψε την κατηγορία σε ανθρωποκτονία από αμέλεια, όπως ζήτησαν τα τέκνα της -ενάγοντες (εκεί πολιτικώς ενάγοντες), λόγω αμφιβολιών σχετικά με τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ του επελθόντος από το ατύχημα τραυματισμού της παθούσας και του επελθόντος μετά από δεκαέξι μήνες, θανάτου της.

Η ως άνω δε απόφαση επικυρώθηκε, ύστερα από σχετική έφεση, με την αριθμ. 507/2017 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης". Έτσι, σε ακολουθία, της κρίσεώς της αυτής, η προσβαλλομένη απόφαση απέρριψε εν τέλει καθ' ολοκληρίαν ως ουσία αβάσιμη, την, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ασκηθείσα αγωγή του ήδη αποβιώσαντος Α.

Δ. και των λοιπών εναγόντων ήδη αναιρεσειόντων εναντίον των εναγομένων ήδη αναιρεσιβλήτων.

Από τις παραδοχές αυτές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι δεν έχει νόμιμη βάση, ούτε την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί δεν καλύπτεται με πληρότητα και σαφήνεια αλλά με λογικά κενά και αντιφάσεις το πραγματικό των εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε εκ πλαγίου με αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες, ενώ ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων για να αιτιολογηθεί η έλλειψη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ του τραυματισμού στο ένδικο ατύχημα και του εν συνεχεία θανάτου της πεζής .

Ειδικότερα, με τις πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης δεν αιτιολογείται επαρκώς η έλλειψη της αναγκαίας αιτιώδους συνάφειας, μεταξύ του τραυματισμού της Ι. Δ. κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα και του θανάτου της, αφού : α1) Ενώ γίνεται δεκτό ότι ο τραυματισμός της Ι. Δ. υπήρξε σοβαρός (βλ. 5η σελ.

Στιχ. 10 από το τέλος), και ότι έξι μήνες μετά το ατύχημα η κατάσταση της υγείας της παρουσίασε επιδείνωση και υποβλήθηκε σε κατ' οίκον οξυγονοθεραπεία, δεν εξηγεί γιατί αυτός δεν ήταν ικανός κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων σε συνδυασμό με την ηλικία της και την προ του ατυχήματος κατάσταση της υγείας της, να επιβαρύνει σημαντικά την τελευταία και να προκαλέσει τελικά το θάνατό της, α2) ούτε εξηγεί το γιατί ο θάνατός της θα επήρχετο και αν ακόμη δεν μεσολαβούσε ο περιγραφόμενος τραυματισμός της.

β) Δεν εκτίθεται κανένα γεγονός που να έχει επισυμβεί από το χρονικό σημείο του ατυχήματος μέχρι τον θάνατο της παθούσας και το οποίο να έχει συμβάλει αποφασιστικά στο θάνατό της, διακόπτοντας τον αιτιώδη σύνδεσμο με το ένδικο ατύχημα. Η αιτιολογία ότι "η πάθηση που προϋπήρχε του ενδίκου ατυχήματος προφανώς επιδεινώθηκε λόγω της εξέλιξης της νόσου", ενέχει ενδοιαστική διατύπωση, ερείδεται δε σε απλή πιθανολόγηση.

γ) Επίσης, ενώ η προσβαλλομένη απόφαση δέχεται, επικαλούμενη μάλιστα το δεδικασμένο της με αριθμό 1841/2014 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, αναφορικά με την σοβαρότητα και την εξέλιξη του τραυματισμού της αποβιώσασας και συγκεκριμένα στο σημείο που η ως άνω τελεσίδικη απόφαση δέχεται, ότι : "...

με αποτέλεσμα να την τραυματίσει σοβαρά...", "...ο τραυματισμός της αυτός, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η παθούσα πριν το ατύχημα έπασχε από πνευμονική ίνωση και αναπνευστική ανεπάρκεια (νόσος πολυμυοσίτις), την οδήγησαν σε τρίμηνο κλινοστατισμό"(σελ. 5η, στιχ. 24 επ. ), εν τούτοις, στη συνέχεια, αντιφάσκοντας, αποδίδει την επιδείνωση της υγείας της και τον θάνατό της, μόνο στη φυσική εξέλιξη της νόσου, χωρίς να εξηγεί γιατί ο τρίμηνος κλινοστατισμός της, αλλά και οι δύο χειρουργικές επεμβάσεις, στις οποίες (εξαιτίας του ένδικου τραυματισμού της) υποβλήθηκε, δεν επέφεραν επιδείνωση της της υγείας της με αποτέλεσμα τον θάνατό της.

Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, ο πρώτος λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης, κατά το μέρος του, με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη η πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚπολΔ, αφού η προσβαλλομένη απόφαση διέλαβε ασαφείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες στο κρίσιμο θέμα της αιτιώδους συνάφειας, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο ακυρωτικός έλεγχος.

Κατόπιν αυτού παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων αναιρέσεως αφού η αναιρετική εμβέλεια του γενομένου δεκτού κατά τα άνω λόγου καλύπτει και αυτούς. Κατ` ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνηση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλον δικαστή εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων που κατέθεσαν και προτάσεις (αρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στους αναιρεσείοντες (άρθρο 495 παρ. 4 εδ ε` ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ` αριθμ. 2286/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλον δικαστή εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων την οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Και

Διατάσσει να επιστραφεί στους αναιρεσείοντες το παράβολο που κατέθεσαν με κωδικό αριθμό ….

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμβρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Ιανουαρίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ