Supreme Court dismisses appeal for vague legal error regarding constitutional interpretation of social benefits.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the hospital's appeal against a First Instance Court ruling regarding social benefits. The appellant argued the lower court erred in interpreting the Constitution and specific laws, but failed to specify the exact legal provision violated or the precise error made. The court held that appeals must clearly identify the specific statutory rule breached and the nature of the judicial error to be admissible.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(1) and 560(1) of the Code of Civil Procedure; An appeal alleging a legal error must explicitly identify the specific substantive law provision violated and the precise nature of the court's erroneous interpretation or application to be admissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 126 / 2013 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 126/2013
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΕΤΡΑΣ ΟΛΥΜΠΟΥ", μετονομασθέντος σε "ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ - ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ" που εδρεύει στην Κατερίνη και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Καλαϊτζή και κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Π. Β. του Κ., έως και 24) Χ. Μ. του Λ., κατοίκων ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Τσιώλη και κατέθεσαν προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/6/2009 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κατερίνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 712/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 27/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κατερίνης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 17/3/2011 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τρούσας ανέγνωσε την από 11/4/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 του Κ.Πολ.Δικ., προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ή στο άρθρο 560 του Κ.Πολ.Δ. θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικά, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο από το άρθρο 559 αρ.1 ή 560 αρ.1 του Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου, πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της. Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (Ολ.ΑΠ 20/2005).
Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, προβάλλεται, κατά λέξη, η αιτίαση ότι "η αναιρεσιβαλλομένη ως άνω απόφαση έχει υποπέσει στη νομική πλημμέλεια της ερμηνείας της συνταγματικής διάταξης του άρθρου 4 του Συντάγματος και των διατάξεων των νόμων 2470/1997 και 3205/2003.
Κατ' αυτόν τον τρόπο όμως το δίκασαν δικαστήριο της ουσίας έπρεπε να διαγνώσει ότι υπήρχε αμφίβολη έννοια και ασάφεια ως προς το νόημα των συγκεκριμένων διατάξεων και του δικαιώματος όλων των εργαζομένων για τη χορήγηση της επιδοματικής παροχής". Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, κατ' ορθή υπαγωγή από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ και όχι από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, όπως εσφαλμένα αναφέρεται στο αναιρετήριο, είναι, προεχόντως, αόριστος, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται σε τι συνίσταται η παραβίαση των ως άνω διατάξεων από το Δικαστήριο της ουσίας και τούτο ανεξάρτητα από το ότι ουδόλως, έστω και συνοπτικά, εκτίθενται οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές του ίδιου Δικαστηρίου.
Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο η έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.
Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.
Οι, κατά την ανωτέρω διάταξη, τέσσερις λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθμ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, μερικοί δεν ταυτίζονται απολύτως. Η απαρίθμηση των προαναφερόμενων λόγων αναιρέσεως είναι περιοριστική όπως συνάγεται από τη λέξη "μόνον", και συνεπώς δεν είναι δυνατόν να προβληθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως κατά των ως άνω αποφάσεων (ΑΠ 1703/2010).
Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση της ελλείψεως νόμιμης βάσεως. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως απαράδεκτος, διότι η αιτίαση αυτή δεν μπορεί να θεμελιώσει παραδεκτό λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 560 ΚΠολΔ, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου εκδόθηκε επί εφέσεως κατά αποφάσεως Ειρηνοδικείου.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 17-3-2011 αίτηση του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Πέτρας Ολύμπου" για αναίρεση της 27/2011 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κατερίνης.
Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιανουαρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Ιανουαρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ