Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify factual assumptions or reasoning defects.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Athens Court of Appeal's final judgment. The appellant argued that the lower court violated substantive law regarding labor contract termination and disciplinary proceedings, but failed to articulate specific factual assumptions or reasoning flaws in the appeal petition. The court ruled that vague legal arguments without detailed references to the court's accepted facts or specific defects in reasoning are inadmissible for cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArticles 118(4), 562(2), 566(1), 577(3), 578 of the Code of Civil Procedure; Articles 559(1), 559(19) of the Code of Civil Procedure: For a cassation ground alleging direct or indirect violation of substantive law to be admissible, the appeal petition must comprehensively and clearly state the factual assumptions accepted by the court of first instance, as vague arguments cannot be cured by reference to other documents.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1269 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1269/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ανδρέα Γαβαλά βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.
Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (Δ.Ε.Η. Α.Ε.)», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Στην παρούσα δίκη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Περικλή Κατσαούνη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2 Ιουλίου 1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1673/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 4218/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10/5/2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χλαμπουτάκης, ανάγνωσε την από 31/10/2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ. 4, 562 παρ. 2, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι, αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ), η οποία μπορεί να συντελεσθεί αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολ.
ΑΠ 4/2005), δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, αλλά πρέπει επί πλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής διότι μόνον ενόψει των ουσιαστικών αυτών παραδοχών μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε σφαλερό διατακτικό, από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (άρθρο 578 ΚΠολΔ).
Εξάλλου, η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο ή και σ' αυτή την προσβαλλόμενη απόφαση (Ολ. Α.Π. 27/1998). Τέλος, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ότι η απόφασή του στερείται νομίμου βάσεως (άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ), πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι πλήρεις πραγματικές παραδοχές της προσβαλλομένης και εφόσον προβάλλεται αντίφαση των αιτιολογιών να καθορίζονται οι αντιφατικές παραδοχές της, ή εφόσον, προβάλλεται ανεπάρκεια των αιτιολογιών, να εκτίθεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια, ποιο δηλαδή το ελλείπον στοιχείο που είναι αναγκαίο για την πληρότητα των αιτιολογιών.
Στην προκείμενη περίπτωση, με τους λόγους της κρινόμενης αναιρέσεως, που προβάλλονται αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ (παρότι δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ενάριθμα κανένας από τους αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως), αποδίδεται στη προσβαλλόμενη απόφαση παραβίαση, απ' ευθείας και εκ πλαγίου, με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 28, 29, 30, 31 παρ. 5, 35 παρ. 5, 33 παρ. 5 του έχοντος ισχύ νόμου ΚΚΠ/ΔΕΗ (ΝΔ 210/1974) και 281 ΑΚ, ως προς τις κρίσεις της για την απόρριψη της από 2.7.2001 ένδικης αγωγής του αναιρεσείοντα – ενάγοντα με αίτημα την αναγνώριση της ακυρότητας της γενομένης από την αναιρεσίβλητη – εναγομένη ΔΕΗ από 30.6.1999 καταγγελίας της μετ' αυτής συμβάσεως εργασίας του, με την ιδιότητα του ιατρού παθολόγου, συνεπεία απολύσεώς του, λόγω πειθαρχικών παραπτωμάτων.
Ειδικότερα αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι παραβίασε τις παραπάνω διατάξεις σε σχέση με το δικαστικό έλεγχο της νομιμότητας της παραπομπής του αναιρεσείοντα στο πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της αναιρεσίβλητης ΔΕΗ από το βοηθό Γενικό Διευθυντή της, για τα αποδιδόμενα σ' αυτόν πειθαρχικά παραπτώματα την παραγραφή τους, τον έλεγχο των νομίμων διατυπώσεων που προβλέπονται από τις σχετικές διατάξεις του ΚΚΠ/ΔΕΗ, σε σχέση με την τήρηση της νόμιμης διαδικασίας και την αιτιολόγηση των πειθαρχικών αποφάσεων για την επιβολή σ' αυτήν της πειθαρχικής ποινής της, χωρίς αποζημίωση, οριστικής απολύσεως, ως και την υπέρβαση των ορίων που επιβάλλονται από την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη αλλά και τον κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του αντίστοιχου δικαιώματος της εργοδότριας – αναιρεσίβλητης ΔΕΗ.
Στο αναιρετήριο, όμως, ενώ εκτίθεται το ιστορικό της υποθέσεως, η νομική άποψη του αναιρεσείοντος περί της εννοίας των διατάξεων που φέρονται ότι παραβιάστηκαν και η περί της εννοίας αυτών κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, δεν παρατίθενται με πληρότητα, αλλά εντελώς αποσπασματικά, οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου, δηλαδή τα δεκτά γενόμενα από αυτό πραγματικά περιστατικά, ενώ, εξάλλου, δεν παρατίθενται οι αντιφατικές αιτιολογίες και δεν αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια, ποιο δηλαδή το ελλείπον στοιχείο που είναι αναγκαίο για την πληρότητα των αιτιολογιών.
Επομένως, οι ως άνω λόγοι της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως αόριστοι.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 10.5.2004 αίτηση του .... για αναίρεση της 4218/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, από επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ