Supreme Court allows partial appeal regarding interest claims but dismisses other grounds due to procedural errors.

Απόφαση 1266 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1266/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των καλούντων-αναιρεσειόντων: 1...., ως αρχικού αναιρεσείοντα και κληρονόμου εξ αδιαθέτου των αποβιωσάντων στις 17-11-2005 και 22-5-2006, αντίστοιχα, ... και ..., αρχικών αναιρεσειόντων, 2. ..., 3. ...,4. ..., 5. ..., 6. ... και 7. ..., των τριών τελευταίων ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων των ως άνω αποβιωσάντων ... και .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Γεωργανά.

Των καθών η κλήση-αναιρεσιβλήτων: 1...., ατομικώς και ως κληρονόμου εξ αδιαθέτου του ... που απεβίωσε την 24-8-2006, 2...., 3. ..., ως κληρονόμων εξ αδιαθέτου του ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Μάστορα και 4. Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ALLIANZ ΑΕΓΑ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Κοπακάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-6-1998 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 565/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 2830/2001 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 5-7-2002 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 1555/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της υπόθεσης. Η υπόθεση έρχεται και πάλι προς συζήτηση με την από 27-5-2009 κλήση των καλούντων. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 11-4-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή νόμιμα φέρεται προς συζήτηση η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως με την από 25.9.2009 κλήση των αναιρεσειόντων μετά την έκδοση της υπ'αριθμ. 1555/2008 απόφασης του δικαστηρίου τούτου με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση αυτής λόγω μη κλητεύσεως των μη παραστάντων αναιρεσιβλήτων ... και ..., εκ των οποίων ο 2ος απεβίωσε και κληρονομήθηκε από τους εξ αδιαθέτου κληρονόμους του τη σύζυγό του ... και τα τέκνα του ... και ..., οι οποίοι συνεχίζουν τη δίκη, κλητευθέντες προς τούτο από τους αναιρεσείοντες.

Επειδή η κατά τα άρθρα 294, 295 παρ.1 και 297 ΚΠολΔ παραίτηση του ενάγοντος από το δικόγραφο της αγωγής που συνιστά ανάκληση της ενυπάρχουσας σε αυτή συγκεκριμένης αιτήσεως για παροχή δικαστικής προστασίας, υπό την έννοια της παραιτήσεως μόνο από την έναντι της πολιτείας αξίωση για έκδοση αποφάσεως επί συγκεκριμένης δίκης, έχουσα ως αποτέλεσμα το ότι η αγωγή θεωρείται ως μη ασκηθείσα, συνεπάγεται την ανυπαρξία εξ υπαρχής μόνο των αποτελεσμάτων που επήλθαν μετά από την άσκηση αυτής.

Γιατί το προαναφερθέν από την παραίτηση αποτέλεσμα αφορά μεν την άσκηση της αγωγής ως σύνθετης διαδικαστικής πράξης (κατάθεση και επίδοση αντιγράφου της), δεν αφορά όμως και την επίδοση στον εναγόμενο αντιγράφου της αγωγής για επιδίκαση του αντικειμένου της απαιτήσεως, κατά το μέρος που η επίδοσή του έχει χαρακτήρα οχλήσεως, ως οιονεί δικαιοπραξίας ανεξάρτητης από την επίδοση ως διαδικαστική πράξη, παρά την υλική σύμπτωσή τους.

Αντίθετη της ανωτέρω εκδοχής δεν μπορεί να στηριχθεί στη διάταξη του άρθρου 221 παρ.1 ΚΠολΔ, κατά το μέρος που διακρίνει τις συνέπειες της επιδόσεως της αγωγής από εκείνα της καταθέσεως, γιατί με τη διάταξη αυτή σκοπείται ο ακριβής προσδιορισμός της διαδικαστικής πράξεως που επιφέρει το κατά το ουσιαστικό δίκαιο αποτέλεσμα της ασκήσεως της αγωγής και όχι και ο αποκλεισμός της δυνατότητας αυτοτελούς υπάρξεως της μονομερούς δικαιοπραξίας ή οιονεί δικαιοπραξίας του ουσιαστικού δικαίου που το επιδιδόμενο δικόγραφο τυχόν περιέχει και που δύναται να συντελείται με την απεύθυνση και περιέλευση σε ορισμένο πρόσωπο δηλώσεως οποιουδήποτε τύπου.

Συνεπώς, η παραίτηση από του δικογράφου της αγωγής, καταλύουσα αναδρομικώς την επίδοση της αγωγής ως διαδικαστικής πράξης ούτως ώστε να μην οφείλονται εξ αιτίας της τόκοι κατά το άρθρο 346 ΑΚ, αλλά όχι και κατά το μέρος που συνιστά απλή όχληση, δεν συνεπάγεται άρση αναδρομική ή μη των κατά το άρθρο 345 ΑΚ εννόμων συνεπειών της υπερημερίας του εναγομένου οφειλέτου η οποία έχει ήδη μετά την όχληση, ως όρο της, τυχόν επέλθει. (Ολ.ΑΠ 13/1994).

Επομένως, το Εφετείο, που μετά την εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης δέχθηκε την αγωγή των αναιρεσειόντων για τα εν αυτή χρηματικά ποσά λόγω ψυχικής οδύνης, παρέλειψε όμως να αποφανθεί επί του αιτήματος περί καταβολής τόκων, από την επίδοση της προγενέστερης από 25-6-1997 ομοίας αγωγής τους, η οποία επιδόθηκε στους εναγομένους (βλ.

υπ'αρ. 5314β. 5313β/10.11.97 εκθέσεις επιδόσεως του δικ. Επιμελητή Αθηνών ... και 47606/16.7.1997 έκθεση επιδόσεως του ίδιου δικαστικού επιμελητή) και με την οποία ζήτησαν την επιδίκαση των αυτών ως άνω χρηματικών ποσών και από το δικόγραφο της οποίας παραιτήθηκαν, αφενός μεν άφησε αδίκαστο το αίτημα περί καταβολής τόκων, αφετέρου δε, με τη μη επιδίκαση τόκων επί του κεφαλαίου των απαιτήσεων από τον ανωτέρω χρόνο, παρεβίασε τις διατάξεις των άρθρων 345, 346 ΑΚ και, συνεπώς, υπέπεσε στις πλημμέλειες των αριθ. 9 και 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και κατέστησε αναιρετέα την απόφασή του κατά τους βάσιμους 1ο και 2ο λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως.

Συνακόλουθα, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και δη ως προς το αίτημα της καταβολής τόκων, να παραπεμφθεί η υπόθεση ως προς το εν λόγω μέρος προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι ως ηττηθέντες εν μέρει στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων (άρθρα 178 παρ. 1, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 2830/01 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ως προς το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος.

Παραπέμπει την υπόθεση, αντιστοίχως, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα εν μέρει δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων οριζόμενα στο ποσόν των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 28 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ