1266/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1266 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1266/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ....... και 2. .........., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Ζαφειρόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: ..............., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Μπάκα, ο οποίος δήλωσε ότι εκ παραδρομής γράφτηκε το επώνυμο της αναιρεσίβλητης "......" αντί του ορθού ".........".

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-3-1998 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τολοφώνος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4/1999 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 45/2000 μη οριστική και 55/2005 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23-9-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 9-2-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 560 περ.1 εδάφ. β' ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρέβη τα διδάγματα της κοινής πείρας, εφόσον τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς.

Κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως η παράβαση ελέγχεται μόνο αν τα διδάγματα αφορούν ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνων δικαίου, δηλαδή εξειδίκευση αόριστων νομικών εννοιών ή υπαγωγή πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, όχι, όμως, και όταν χρησιμεύουν προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εκτίμηση αποδείξεων ή ερμηνεία δικαιοπραξίας, ούτε για την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων.

Για το ορισμένο δε του σχετικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται σ' αυτόν ποια συγκεκριμένα διδάγματα παρέβη το Δικαστήριο, ο κανόνας δικαίου, στην εξειδίκευση του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν, ενώ έπρεπε ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένως και σε τι συνίσταται η παράβαση. Ως διδάγματα δε της κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές, που συνάγονται επαγωγικά από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αορίστων νομικών εννοιών και για την έμμεση απόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των μέσων, που προσκομίσθηκαν.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάσθηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί ή αν υπάρχει λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 αριθμ. 19 και 20 ΚΠολΔ, (που, πάντως, δεν προβλέπεται για αποφάσεις πρωτοδικείων, που δίκασαν ως εφετεία, όπως εν προκειμένω).

Είναι δε προφανές ότι όταν, υπό την επίφαση οποιουδήποτε άλλου αναιρετικού λόγου (από το άρθρο 559, και στην προκειμένη περίπτωση από το άρθρο 560 ΚΠολΔ), πλήττεται ουσιαστικά η ανέλεγκτη, κατά τα ανωτέρω, εκτίμηση των αποδείξεων εκ μέρους του δικαστηρίου της ουσίας, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, με τους δύο λόγους της υπό κρίση αιτήσεώς τους, ότι το, ως Εφετείο δικάσαν, Πολυμελές Πρωτοδικείο ΄Αμφισσας, υπέπεσε στην πλημμέλεια της προαναφερομένης διατάξεως (άρθρ. 560 αριθ. 1 περ. β΄ ΚΠολΔ) και της διατάξεως του άρθρου 560 αριθ. 3 περ. β' ΚΠολΔ.

Συγκεκριμένως, με τον πρώτο μεν λόγο αναιρέσεως ισχυρίζονται ότι το ανωτέρω Δικαστήριο "εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 10, 11 και 14 του ΚΠολΔ, παραλείποντας να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας προς υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς, που είναι η αληθής αξία του αντικειμένου και δη τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, κατά τα οποία το επίδικο, που βρίσκεται δίπλα στην παραλία του οικισμού Παραλίας ......

Φωκίδας, όπου είναι κοινό τοις πάσι και επομένως και γνωστό τω Δικαστηρίω ότι η τρέχουσα αξία του επιδίκου δεν ήταν, κατ' ουδένα λόγο, μικρότερη των 30.000 δρχ. ανά τ.μ. και η συνολική αξία υπερέβαινε τα 2.000.000 δρχ. και συνεπώς αρμόδιο δικαστήριο για τον α΄ βαθμό ήταν το Μονομελές Πρωτοδικείο και για τον β΄ βαθμό το Εφετείο".

Εξάλλου με τον δεύτερο λόγο της κρινομένης αιτήσεως προβάλλεται ότι το Δικαστήριο της ουσίας "παρέλειψε και εσφαλμένα εφάρμοσε τα διδάγματα της κοινής πείρας, που αφορούν την υπαγωγή πραγματικών γεγονότων στους κανόνες δικαίου των άρθρων 974, 992, 1033, 1041, 1045 και 1051 ΑΚ, τα οποία διδάγματα συνίστανται στο ότι από 30 ετών και πλέον δεν άλλαξαν τα σταθερά σημεία (παράγκα, μετρητής ΔΕΗ, δένδρα, πηγάδι κλπ) ως προς τα όρια των ιδιοκτησιών και συμφωνούν με τον τίτλο κτήσεώς τους στο ότι τα μεγάλα φορτηγά, οι μπετονιέρες κλπ.

δεν είναι δυνατόν να περάσουν από εκείνο το σημείο δεδομένης μάλιστα της υπάρξεως φυτών, δύο δένδρων μαύρης πεύκης κλπ. και στο ότι όταν από δύο όμορες ιδιοκτησίες χωρίς να υπάρξουν λόγοι ρυμοτομίας κλπ. η μία μεγαλώνει και η άλλη μικραίνει η πρώτη προφανέστατα επεκτείνεται σε βάρος της δεύτερης". Με το πιο πάνω περιεχόμενο οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως, πρέπει, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, να απορριφθούν προεχόντως ως αόριστοι, αφού:

α) τα φερόμενα ως συνιστώντα διδάγματα κοινής πείρας, εκτός του τελευταίου, περί αυξομειώσεως της εκτάσεως ομόρων ακινήτων, το οποίο, με τη συνδρομή και άλλων, βεβαίως, προϋποθέσεων, (όπως π.χ. ότι η μείωση της εκτάσεως του επιδίκου ακινήτου έγινε με αντίστοιχη αύξηση του ακινήτου του αντιδίκου μέρους και όχι τρίτου μη διαδίκου), θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τέτοιο, τα υπόλοιπα δεν αποτελούν οπωσδήποτε διδάγματα κοινής πείρας, με την προμνημονευομένη έννοια, και β) δεν εξειδικεύεται το σφάλμα του Δικαστηρίου ως προς την ερμηνεία ή εφαρμογή των κανόνων δικαίου, που μάλιστα στον πρώτο λόγο πρόκειται περί κανόνων του δικονομικού και όχι του ουσιαστικού δικαίου και συγκεκριμένως των αφορώντων τον προσδιορισμό της αξίας του αντικειμένου της δίκης, ο οποίος, κατά τη διάταξη του άρθρου 8 ΚΠολΔ, ανήκει στην ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, το οποίο, αν χρειάζεται, μπορεί να διατάξει απόδειξη.

Ακόμη, με τον δεύτερο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως οι αναιρεσείοντες, υπό την επίφαση της παραβάσεως των "διδαγμάτων της κοινής πείρας" βάλλουν, ουσιαστικώς, κατά της εκτιμήσεως των αποδείξεων από το Δικαστήριο της ουσίας, που είναι, κατά τα προεκτιθέμενα, ανέλεγκτη αναιρετικώς, αφού υποστηρίζουν τελικώς ότι το Δικαστήριο δεν εκτίμησε σωστά "τις φωτογραφίες, τους προσκομιζομένους τίτλους, τα τοπογραφικά διαγράμματα και την έκθεση πραγματογνωμοσύνης".

Συνακόλουθα και δεδομένου ότι δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η υπό κρίση αίτηση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την, από 23 Σεπτεμβρίου 2005, αίτηση των .......και ........, για αναίρεση της 55/2005 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου 'Αμφισσας. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 6 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ