Supreme Court dismisses appeal due to defendant's absence and vague grounds for annulment.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to annul the second-instance judgment because the appellant failed to appear at the hearing despite being legally summoned. The appellant raised two grounds for annulment under Articles 559(1) and 559(19) of the Code of Civil Procedure, but the court found them inadmissible due to their lack of specificity regarding the facts and legal errors. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the respondent's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArticles 576, 118(4), 566(1), 577(3), 578, 559(1), 559(19) of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court must proceed with the hearing if a summoned party is absent, and grounds for annulment must explicitly state the accepted facts and the specific legal error to be admissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1265 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1265/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομέ-νου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.
Της αναιρεσίβλητης: Ψ, ως προς την ίδια και ως μοναδικής εξ αδιαθέτου κληρονόμου της θανούσας μητέρας της ΨΨ. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παντελή Κατσαντώνη, ο οποίος διόρισε στο ακροατήριο πληρεξούσιο δικηγόρο αυτής και τον Βασίλειο Βασιλόπουλο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-2-1990 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης και της αρχικής διαδίκου αποβιωσάσης ΨΨ, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 163/1990 προδικαστική, 193/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 13/2007 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2-4-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 7-4-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσίβλητης ζήτησαν την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
I). Κατά την έννοια του άρθρου 576 Κ.Πολ.Δ, εάν κατά την συζήτηση της αναιρέσεως δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως, αν ο απολιπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολιπόμενου διαδίκου, αν ο τελευταίος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. ..... έκθεση επιδόσεως του δικ. επιμελητού του Πρωτοδικείου Καλαμάτας ..., ακριβές αντίγραφο της από 2.4.2007 αιτήσεως αναιρέσεως, μετά της πράξεως ορισμού δικασίμου και κλήσεως προς εμφάνιση στη σημερινή δικάσιμο της 16.4.2008 επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με επιμέλεια της αναιρεσίβλητης, στον αναιρεσείοντα, πλην όμως ο τελευταίος δεν εμφανίσθηκε κατά τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του οικείου πινακίου. Επομένως, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του αναιρεσείοντος.
II). Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στον λόγο αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιο από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγους εμπίπτει η προβαλλόμενη αιτίαση.
Ειδικότερα, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, που συντρέχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου μη εφαρμοστέο ή παρέλειψε την εφαρμογή του εφαρμοστέου, είτε προσέδωσε στον εφαρμοσθέντα κανόνα έννοια διαφορετική από εκείνη την οποία έχει, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, δεν αρκεί να μνημονεύονται ή και να παρατίθενται οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, καθώς και η νομική κρίση του δικαστηρίου για την έννοια αυτών, αλλά απαιτείται επί πλέον να εκτίθενται σαφώς και τα πραγματικά γεγονότα που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας και σε τι συνίσταται το σφάλμα της αποφάσεως περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου.
Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, επίσης, λόγος αναιρέσεως, που ιδρύεται όταν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, πρέπει, εκτός της παραθέσεως των παραδοχών του δικαστηρίου της ουσίας, να προσδιορίζεται σε τι συνίσταται η αποδιδόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια της ελλείψεως νόμιμης βάσεως (Ολ.
Α.Π 32/1996). Διαφορετικά ο λόγος της αναιρέσεως, κατ` αμφότερες τις ανωτέρω περιπτώσεις, είναι αόριστος, η αοριστία δε αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος. Κατά συνέπεια, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αναιρέσεως, με τους οποίους προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.
πλημμέλειες, είναι απορριπτέοι, προεχόντως, ως απαράδεκτοι, λόγω της αοριστίας τους, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται με πληρότητα, παρά μόνο αποσπασματικά και με επιλεκτικές αναφορές, οι παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που, κατά τις απόψεις του αναιρεσείοντος, δέχτηκε το Εφετείου, προκειμένου να στηρίξει την κρίση του περί της συνδρομής των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε, δεν εξειδικεύται το σφάλμα του Εφετείου, αλλά ούτε και γίνεται μνεία των επί πλέον πραγματικών περιστατικών που έπρεπε να αναφέρονται για την πληρότητα των αιτιολογιών ή ακόμη και ως προς τι υπάρχει έλλειψη αιτιολογιών.
Τέλος, δεν αναφέρονται ενάριθμα, για την πληρότητα του από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. προτεινομένου λόγου αναιρέσεως, ούτε οι φερόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, αφού η αόριστη αναφορά του αναιρεσείοντος στο ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο "παρεβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις περί κληρονομικής διαδοχής και κτήσης ακινήτου με χρησικτησία, ως και τις διατάξεις της μίσθωσης αγροτικού ακινήτου", δεν αρκεί για το ορισμένο και παραδεκτό του συγκεκριμένου λόγου αναιρέσεως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 2.4.2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της υπ' αριθμ. 13/2007 αποφάσεως του Εφετείου Καλαμάτας.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2008.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ