1261/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1261 / 2012 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1261/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Απριλίου 2012, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Σπανουδάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Φ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Χριστακόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/4/2001 αγωγή προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάστηκε με τις από 1/9//2004 (2) προσεπικλήσεις-παρεμπίπτουσες αγωγές της ήδη αναιρεσείουσας και την πρόσθετη παρέμβαση νομικού προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 123/2005 μη οριστική και 21/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και η 37/2007 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 19/3/2007 αίτησή της επί της οποίας εκδόθηκε η 561/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε μερικώς την 37/2007 απόφαση του Εφετείου Κρήτης και παρέπεμψε την υπόθεση ως προς το αναιρούμενο μέρος της προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Εκδόθηκε η 548/2011 απόφαση του Εφετείου Κρήτης, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12/10/2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 9/4/2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 12/10/2011 αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ που ορίζει ότι ο κύριος ή ο προστήσας άλλον σε μια υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε παράνομα κατά την υπηρεσία του προκύπτει ότι μ' αυτή καθιερώνεται αντικειμενική ευθύνη του προστήσαντος, εφόσον αυτός ,χωρίς ίδιο πταίσμα, ευθύνεται για το πταίσμα του υπ' αυτού προστηθέντος, ενώ από τη διάταξη του άρθρου 926 εδ' α' του ίδιου κώδικα, που ορίζει ότι, αν από κοινή πράξη περισσοτέρων προήλθε ζημία ή αν για την ίδια ζημία ευθύνονται περισσότεροι, ενέχονται εις ολόκληρον, προκύπτει ότι ο προστήσας ευθύνεται για τις άδικες πράξεις του προστηθέντος εις ολόκληρον με αυτόν, εφόσον τελέσθηκαν είτε κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας, η οποία του ανατέθηκε, είτε επ' ευκαιρία ή εξ αφορμής της υπηρεσίας.

Είναι αδιάφορη η νομική σχέση που συνδέει τον προστήσαντα με τον προστηθέντα και αρκεί το γεγονός ότι ο τελευταίος όταν αδικοπρακτούσε, τελούσε υπό τις οδηγίες και εντολές του προστήσαντος ως προς τον τρόπο εκπληρώσεως των καθηκόντων του, χωρίς να είναι απαραίτητη και η διαρκής επίβλεψη του, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση πάντως ο προστηθείς ενεργούσε προς διεκπεραίωση υποθέσεως και γενικά προς εξυπηρέτηση συμφερόντων και του προστήσαντος.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ εκείνος που κατά το άρθρο 926 ΑΚ κατέβαλε ολόκληρη την αποζημίωση έχει δικαίωμα αναγωγής κατά των λοιπών. Το δικαστήριο προσδιορίζει το μέτρο της μεταξύ τους ευθύνης ανάλογα με το βαθμό του πταίσματος καθενός. Αν δεν μπορεί να εξακριβωθεί ο βαθμός αυτός η ζημία κατανέμεται μεταξύ όλων σε ίσα μέρη .Εξάλλου , κατά τη διάταξη του άρθρου 579 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ , αν αναιρεθεί η απόφαση, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε και η διαδικασία πριν από την απόφαση αυτή ακυρώνεται μόνον εφόσον στηρίζεται στην παράβαση για την οποία έγινε δεκτή η αναίρεση.

Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για παράβαση των διατάξεων των σχετικών με την αρμοδιότητα, παραπέμπει την υπόθεση στο δικαστήριο που κρίνει αρμόδιο, ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 12 του νόμου 4055/2012, η ισχύς του οποίου άρχισε από την 2α Απριλίου 2012 (άρθρο 113 Ν. 4055/2012 σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 25 παρ. 3 ΕισΝ.Κ.Πολ.Δ.), αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για οποιονδήποτε άλλο λόγο, εκτός από εκείνους που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2, μπορεί να κρατήσει την υπόθεση και να ασχοληθεί με την εκδίκαση της, ιδίως αν κατά την κρίση του δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση.

Στην αντίθετη περίπτωση παραπέμπει την υπόθεση στο τμήμα που ορίζεται από τον κανονισμό και, αν πρόκειται για τους λόγους που αναφέρονται στους αρ. 1,23, 6 έως 17,19 και 20 του άρθρου 559, μπορεί να παραπέμψει την υπόθεση για παραπέρα εκδίκαση σε άλλο δικαστήριο ισόβαθμο και ομοειδές προς εκείνο το οποίο εξέδωσε την απόφαση που αναιρέθηκε.

Αν όμως αναιρεθεί η απόφαση του τελευταίου αυτού δικαστηρίου, δεν γίνεται παραπομπή, αλλά ο Άρειος Πάγος δικάζει αυτός την ουσία της υπόθεσης. Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει ότι η αναίρεση της αποφάσεως και επομένως και η εξαφάνιση της μπορεί να είναι ολική ή μερική. Ειδικότερα η απόφαση αναιρείται κατά το μέτρο της παραδοχής της αναιρέσεως, δηλαδή κατά το κεφάλαιο (αιτήσεις παροχής έννομης προστασίας), το οποίο αφορά ο δεκτός γενόμενος λόγος αναιρέσεως, καθώς και εκείνα που συνέχονται αρρήκτως προς τα αναιρεθέντα.

Η έκταση αυτή της αναιρέσεως προκύπτει από το συγκεκριμένο περιεχόμενο της αναιρετικής αποφάσεως και κατισχύει κάθε αντίθετης γενικής διατυπώσεως αυτής. Επομένως, στο δικαστήριο της παραπομπής η υπόθεση συζητείται μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση. Αν η απόφαση αναιρεθεί μερικώς, ως προς ορισμένα κεφάλαια της όλης δίκης τότε μόνο ως προς αυτά εξαφανίζεται η απόφαση και η εξουσία του δικαστηρίου της παραπομπής, δεν εκτείνεται στα άλλα κεφάλαια, ως προς τα οποία διατηρείται το δεδικασμένο της αποφάσεως, το οποίο λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, εκτός από τα κεφάλαια που συνδέονται αρρήκτως με τα αναιρεθέντα, οπότε συναναιρούνται.

Με την αναίρεση της αποφάσεως, κατά το μέτρο της παραδοχής της αντίστοιχης αιτήσεως, κατά το σύνολο του ενός ενιαίου κεφαλαίου ή των πλειόνων κεφαλαίων, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από τη συζήτηση επί της οποίας εκδόθηκε η αναιρεθείσα, δηλαδή αναβιώνει η αίτηση παροχής έννομης προστασίας, έφεση, αγωγή κ.λ.π.

Έτσι, αν αναιρεθεί η απόφαση του Εφετείου, αναβιώνει η πρωτόδικη απόφαση και η κατ' αυτής έφεση, που θα κριθεί από το εφετείο. Το τελευταίο, ως δικαστήριο της παραπομπής ή ο Άρειος Πάγος, όταν αναιρεθεί η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας για δεύτερη φορά, δικάζει την ουσία της υποθέσεως , σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 580 παρ. 3, όπως ισχύει, μετά την αντικατάσταση της παραγράφου αυτής από το άρθρο 12 του Ν. 4055/2012, 581 παρ. 2 και 3 και 579 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., επανεκδικάζει την έφεση ως προς το κεφάλαιο, στο οποίο αναφέρεται η παράβαση για την οποία η αναίρεση και δεν μπορεί να εξετάσει λόγους εφέσεως που αναφέρονται στα λοιπά κεφάλαια, ως προς τα οποία δεν αναιρέθηκε η απόφαση.

Στην προκείμενη περίπτωση επί αγωγής του Χ. Τ. κατά της Α.Ε. "ΤΕΧΝΗ και ΤΕΧΝΙΚΗ", περί επιδικάσεως χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ηθικής βλάβης, από την παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά της εναγομένης, συνισταμένης στη μη τήρηση εκ μέρους της των αναγκαίων μέτρων ασφαλείας στο χώρο του εις αυτή αναφερόμενου έργου της, στο οποίο αυτός εργαζόταν στην κατασκευή επιχρισμάτων, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του, η εναγομένη άσκησε κατά του Κ.

Φ., ως υπεργολάβου του τμήματος του έργου που αφορούσε την κατασκευή των επιχρισμάτων και εργοδότη του ενάγοντος Χ. Τ., την με αριθμ. καταθ. ΓΑ 3942/ΕΓ/128/2004 προσεπίκληση και παρεμπίπτουσα αγωγή, με αίτημα να υποχρεωθεί ο αντίδικος της να της καταβάλει όποιο ποσό υποχρεωθεί η ίδια να καταβάλει στον ενάγοντα.

Η αγωγή, προσεπίκληση και παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως συν-εκδικάσθηκαν αντιμωλία των διαδίκων και, έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή και απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η ως άνω προσεπίκληση και η ενωμένη μ' αυτήν αγωγή αποζημιώσεως της εναγομένης, ενώ η έφεση και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που άσκησε η εναγομένη απορρίφθηκαν από το Εφετείο.

Κατά της αποφάσεως του Εφετείου η εναγομένη άσκησε αίτηση αναιρέσεως κατά του υπεργολάβου Κ. Φ. και ο Άρειος Πάγος με την 561/2009 απόφαση του δέχθηκε ότι, με το να απορρίψει το Εφετείο ως ουσιαστικά αβάσιμη την από 1/9/-2004 προσεπίκληση του αναιρεσιβλήτου και την ενωμένη σ' αυτήν αγωγή αποζημιώσεως από αναγωγή, αν και δέχθηκε ότι ,α) ο υπεργολάβος του έργου, Κ.

Φ. και η αναιρεσείουσα είναι υπεύθυνοι για το ατύχημα, αφού επέτρεψαν στον παθόντα να χειρίζεται τη μηχανή επιχρισμάτων (εκτοξευτή), χωρίς την ανάλογη εμπειρία και δεν του χορήγησαν ομματοϋάλια, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 927 Α.Κ. και αυτό γιατί, "ανεξάρτητα από το ότι δεν είχε αποδειχθεί, κατά τις παραδοχές του, η προαναφερόμενη και από την αναιρεσείουσα επικληθείσα ειδική συμφωνία μεταξύ των εδώ διαδίκων για αποκλειστική ευθύνη του αναιρεσιβλήτου, τούτο δε καθιστούσε μη εφαρμόσιμη την πράγματι εφαρμοστέα, με βάση τις παραδοχές, διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ, κατά την οποία η αναιρεσείουσα είχε δικαίωμα αναγωγής κατά του αναιρεσιβλήτου ως συνυποχρέου από την ως άνω αδικοπραξία, για την περίπτωση κατά την οποία ήθελε υποχρεωθεί να καταβάλει στον παθόντα αποζημίωση και ως εκ τούτου θα έπρεπε να προσδιοριστεί από το Εφετείο το μέτρο της μεταξύ τους ευθύνης με βάση τα κριτήρια της εν λόγω διατάξεως, κατά το σχετικό επίσης εμπεριεχόμενο στην προαναφερόμενη ένδικη προσεπίκληση και ενωμένη σ' αυτήν αγωγή αποζημιώσεως από αναγωγή αίτημα" και β) μεταξύ της αναιρεσείουσας (εργολήπτριας) και του αναιρεσίβλητου (υπεργολάβου) υπήρχε σχέση προστήσεως, δεδομένου ότι η εργολήπτρια εταιρεία ως έχουσα την ευθύνη της τηρήσεως των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας σύμφωνα με την από 14/7/2000 σύμβαση εργολαβίας, διατηρούσε το δικαίωμα διεύθυνσης και επίβλεψης εκτέλεσης του έργου από τον αναιρεσίβλητο υπεργολάβο με παροχή δεσμευτικών γι' αυτόν εντολών και οδηγιών.

Κατόπιν αυτών έγινε δεκτός ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ και αναιρέθηκε εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος με το οποίο απορρίφθηκαν κατ' ουσίαν η ένδικη από 20/3/2006 έφεση της αναιρεσείουσας, καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που ασκήθηκαν από την ίδια " καθόσον αυτοί (έφεση και πρόσθετοι λόγοι) απευθύνονταν κατά του δεύτερου σ' αυτές εφεσίβλητου και ήδη αναιρεσίβλητου (Κ.

Φ.) και αφορούσαν την ως άνω εκ μέρους της αναιρεσείουσας ασκηθείσα ένδικη από 1/9/2004 προσεπίκληση του αναιρεσίβλητου και την ενωμένη σ' αυτήν αγωγή αποζημιώσεως (από αναγωγή)". Στη συνέχεια το δικαστήριο της παραπομπής, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι η παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως είναι μη νόμιμη και πρέπει να απορριφθεί, διότι η παρεμπιπτόντως ενάγουσα δεν αποδέχεται στο δικόγραφο της και τη δική της συνυπαιτιότητα.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, δεν συμμορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση, που έκρινε ότι, με βάση τις παραδοχές του Εφετείου, η απόφαση του οποίου αναιρέθηκε εν μέρει, ήταν εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ, κατά την οποία η αναιρεσείουσα είχε δικαίωμα αναγωγής κατά του αναιρεσίβλητου ως συνυποχρέου από την ως άνω αδικοπραξία.

Τούτο δε γιατί, σύμφωνα με τις παραδοχές της αποφάσεως που αναιρέθηκε, η ευθύνη της τότε και τώρα αναιρεσείουσας, ως εργολήπτριας ήταν και αντικειμενική ως προστήσασα τον υπεργολάβο και ήδη αναιρεσίβλητο στην εκτέλεση του επιμέρους ως άνω έργου και ως εκ τούτου δεν ήταν αναγκαίο να αναφέρει στην προσεπίκληση ότι αποδέχεται και τη δική της συνυπαιτιότητα.

Επομένως, και οι δύο λόγοι αναιρέσεως, ο πρώτος από το άρθρο 559 αρ. 18 Κ.Πολ.Δ. με τον οποίο η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι το δικαστηρίου της παραπομπής δεν συμμορφώθηκε με την αναιρετική απόφαση, που δέχθηκε ότι ήταν νόμιμη η παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως, και ο δεύτερος από το άρθρο 559 αρ. 1 του ίδιου κώδικα, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αιτιάται το Εφετείο για την απόρριψη ως μη νόμιμης της προσεπικλήσεως και της ενωμένης αγωγής αποζημιώσεως, στην οποία ανέφερε, εκτός των άλλων ότι υπέχει αντικειμενική ευθύνη, ως προστήσασα τον συνυπαίτιο προσεπικαλούμενο είναι βάσιμοι και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιο που απέρριψε την προσεπίκληση και την ενωμένη με αυτή παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως από αναγωγή, να κρατηθεί η υπόθεση και να ερευνηθούν κατ' ουσίαν οι λόγοι εφέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που αναφέρονται στο αναιρεθέν κεφάλαιο, Κατά τα μη αναιρεθέντα κεφάλαια, το Εφετείο Κρήτης με την υπ' αριθ. 37/2007 (αρχικώς αναιρεθείσα) απόφαση του δικάζοντας την έφεση και τους πρόσθετους λόγους εφέσεως της εναγομένης (ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.") κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή του Χ.

Τ., για επιδίκαση σ' αυτόν χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ηθικής βλάβης από το εργατικό ατύχημα που αυτός υπέστη δέχθηκε ότι, εκτός από την εναγομένη εργολήπτρια του έργου, υπεύθυνος για το εργατικό ατύχημα που συνέβη στις 27/7/2001 στον Χ. Τ., [ ο τελευταίος έπαθε αμφοτερόπλευρο έγκαυμα κερατοειδούς με οπτική δεξιότητα δεξιού ματιού 4/10 και αριστερού 1/10, όταν επιχείρησε να αποφράξει το σωλήνα της μηχανής επιχρισμάτων την οποία χειριζόταν, χωρίς να έχει την ανάλογη εμπειρία και χωρίς να φορά ομματοϋάλια, με αποτέλεσμα ο υπό πίεση ευρισκόμενος ασβέστης να εκτοξευθεί προς το πρόσωπο του και κυρίως στα μάτια του και να εισέλθει σ' αυτά ], ο οποίος εργαζόταν στο έργο που είχε αναθέσει η εργολήπτρια εταιρεία με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ και ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." στον υπεργολάβο Κ.

Φ., ως χειριστής της μηχανής επιχρισμάτων, ήταν και ο υπεργολάβος Κ. Φ., αφού επέτρεψε στον παθόντα να χειρίζεται τη μηχανή επιχρισμάτων (εκτοξευτή) χωρίς να έχει την ανάλογη εμπειρία και δεν του χορήγησε ομματοϋάλια, κατά παράβαση των άρθρων 46 και 104 του π.δ. 1073/1981, περί μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση των οικοδομικών εργασιών, "...

ότι μεταξύ της εργολήπτριας εταιρείας και του υπεργολάβου υπήρχε σχέση προστήσεως, δεδομένου ότι η εργολήπτρια εταιρεία (εναγομένη) ως έχουσα την ευθύνη της τηρήσεως των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας σύμφωνα με την ... από 14/7/2000 σύμβαση εργολαβίας διατηρούσε το δικαίωμα διεύθυνσης και επίβλεψης εκτέλεσης του έργου από τον υπεργολάβο με παροχή δεσμευτικών για τον υπεργολάβο εντολών και οδηγιών, ότι συμφωνία μεταξύ της εργολάβου εταιρείας και του υπεργολάβου περί αποκλειστικής ευθύνης του υπεργολάβου για οποιοδήποτε ατύχημα εργαζομένο στο έργο δεν αποδείχθηκε ..." ενώ η από 8/10/2001 έγγραφη συμφωνία που επικαλείται η εργολήπτρια εταιρεία συνήφθη δύο και πλέον μήνες μετά το ατύχημα και αφορά την από εκείνη τη χρονολογία και εφεξής εκτέλεση των εργασιών που ανέλαβε να εκτελέσει ο υπεργολάβος και ότι συνυπαίτιος για το ως άνω ατύχημα είναι και ο παθών, και ότι πρέπει να επιδικασθεί σ' αυτόν ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από το ατύχημα το ποσό των 80.000 ευρώ .

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 926 και 927 ΑΚ προκύπτει ότι εκείνος που αποκατέστησε τη ζημία για την οποία ευθύνονται περισσότεροι, έχει δικαίωμα αναγωγής κατά των συνοφειλετών. Το δικαστήριο προσδιορίζει το μέτρο της μεταξύ τους ευθύνης ανάλογα με το βαθμό του πταίσματος καθενός. Αν δεν μπορεί να εξακριβωθεί ο βαθμός αυτός η ζημία κατανέμεται μεταξύ όλων σε ίσα μέρη. Το άρθρο 927 ΑΚ ρυθμίζει την εσωτερική σχέση μεταξύ των κατά το άρθρο 926 ΑΚ συνυποχρέων , ανεξαρτήτως του είδους και της ευθύνης καθενός απ' αυτούς. Η διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ αναφέρει ρητά τη συνηθέστερη περίπτωση, κατά την οποία οι συνοφειλέτες ευθύνονται όλοι από πταίσμα, πλην όμως εφαρμόζεται και όταν όλοι ευθύνονται υποκειμενικά ή όλοι αντικειμενικά ή μερικοί υποκειμενικά και μερικοί αντικειμενικά. Στην περίπτωση που όλοι ευθύνονται υποκειμενικά ή όλοι αντικειμενικά, η ζημία θα επιμερισθεί μεταξύ των συνοφειλετών κατ' ίσα μέρη, ενώ στην περίπτωση που ο ένας συνοφειλέτης ευθύνεται αντικειμενικά και ο άλλος υποκειμενικά (π.χ. ο προστήσας και ο προστηθείς), τη ζημία θα φέρει, κατά κανόνα, αποκλειστικά αυτός που ευθύνεται από πταίσμα.

Στην προκείμενη περίπτωση στην από 1/9/2004 προσεπίκληση, ενωμένη με παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως, εκτίθεται, κατ' εκτίμηση του δικογράφου αυτής, ότι η παρεμπιπτόντως ενάγουσα, ως εργολήπτρια του εις την κύρια αγωγή έργου, είχε αναθέσει στον προσεπικαλούμενο, παρεμπιπτόντως εναγόμενο να εκτελέσει ως υπεργολάβος ,την κατασκευή των επιχρισμάτων του ξενοδοχείου που εκείνη ανήγειρε, ότι κατά την εκτέλεση των εργασιών από τον υπεργολάβο, ο προσληφθείς απ' αυτόν και εργαζόμενος στην κατασκευή επιχρισμάτων Χ.

Τ. (ενάγων της κύριας αγωγής) από αμέλεια του υπεργολάβου τραυματίστηκε στα μάτια του. Ζητείται, δε μ' αυτή, να παρέμβει στη δίκη ο προσεπικαλούμενος Κ. Φ. και να τον υποστηρίξει και σε περίπτωση που γίνει κατ' ουσίαν δεκτή η αγωγή του Χ. Τ. κατ' αυτής, για επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως για την ηθική βλάβη που αυτός υπέστη από το ως άνω εργατικό ατύχημα, να υποχρεωθεί, ο προστηθείς απ' αυτήν στην εκτέλεση του έργου των επιχρισμάτων, να της καταβάλει οποιοδήποτε ποσό, που θα υποχρεωθεί η ίδια να καταβάλει στον παθόντα, με το νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταβολής προς αυτόν.

Η προσεπίκληση, ενωμένη με παρεμπίτουσα αγωγή αποζημιώσεως από αναγωγή, είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 914, 681, 688 -691, 698, 922, 926 , 927, 932 και 341 ΑΚ και πρέπει να εξετασθεί κατ' ουσίαν. Από τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την υπ' αριθμ. 123 72005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, τις υπ' αριθμ. 14852/14/2/2011 και 14853/14/2/2011 ένορκες βεβαιώσεις των F.

K. και Γ. Π., που δόθηκαν μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση του αντιδίκου του παρεμπιπτόντως εναγομένου (βλ. υπ' αριθμ. .../ 102/2011 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Ηρακλείου ...) ενώπιον του συμβολαιογράφου Ηρακλείου Κρήτης Ιωάννας Σφίγγα (η υπ' αριθμ. .../2/12/2004 ένορκη βεβαίωση του Σ.

Κ., που δόθηκε ενώπιον του ίδιου ως άνω συμβολαιογράφου δεν λαμβάνεται υπόψη ως ένορκη βεβαίωση γιατί δεν προκύπτει ότι δόθηκε μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση της εναγομένης), και απ' όλα τα έγγραφα που νομίμως προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα, σε σχέση με το αναιρεθέν κεφάλαιο:

Η εναγομένη της κύριας αγωγής, παρεμπιπτόντως ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ και ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.", που ανέλαβε, με την από 14/7/2000 σύμβαση εργολαβίας που συνήψε με την ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΤΕΑΒΑΕ" την κατασκευή ξενοδοχείου στην περιοχή του Δήμου Χερσονήσου Ηρακλείου Κρήτης, στη συνέχεια ανέθεσε την κατασκευή των επιχρισμάτων στον υπεργολάβο Κ.

Φ. (παρεμπιπτόντως εναγόμενο), ο οποίος προσέλαβε και απασχολούσε στο ως άνω έργο, τον Χ. Τ., ενάγοντα της κύριας αγωγής και εφεσίβλητο, ως χειριστή της μηχανής επιχρισμάτων ("εκτοξευτή"), ο οποίος υπέστη εργατικό ατύχημα οφειλόμενο σε υπαιτιότητα του υπεργολάβου. Μεταξύ εργολήπτριας και υπεργολάβου, υπήρχε σχέση προστήσεως, καθόσον η πρώτη διατηρούσε έναντι του δεύτερου το δικαίωμα διεύθυνσης και επίβλεψης του έργου της κατασκευής των επιχρισμάτων, με παροχή δεσμευτικών για τον υπεργολάβο οδηγιών και εντολών και ως εκ τούτου η παρεμπιτπόντως ενάγουσα, η οποία ευθύνεται αντικειμενικά, λόγω της προστήσεως και η οποία υποχρεώθηκε να καταβάλει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής το ποσό των 80.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που αυτός υπέστη από το ως άνω εργατικό ατύχημα, έχει εξ αναγωγής αξίωση κατά του συνυποχρέου και ευθυνόμενου από πταίσμα, παρεμπιπτόντως εναγομένου, για ολόκληρο το ποσό που αυτή θα καταβάλει στον παθόντα της κύριας αγωγής, λόγω της αντικειμενικής της ευθύνης, ως προστήσασα και της υποκειμενικής ευθύνης του προστηθέντος, σύμφωνα με την ερευνώμενη κατ' ουσίαν βάση της παρεμπίπτουσας αγωγής αποζημιώσεως.

Ο προβαλλόμενος από τον παρεμπιπτόντως εναγόμενο - εφεσίβλητο ισχυρισμός, προς αντίκρουση της εφέσεως (άρθρο 527 περ. 1 Κ.Πολ.Δ) ότι η εκκαλούσα έχει εκχωρήσει την εξ αναγωγής απαίτηση της στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "METROLIFE ΑΕΓΑ" είναι αβάσιμος, καθόσον δεν προκύπτει από κάποιο αποδεικτικό στοιχείο, ενώ το προσκομιζόμενο έντυπο της " ΦΟΙΝΙΞ ΜΕΤRLIFE ΕΜΠΟΡΙΚΗ" ("απόδειξη ευρώ 81.379,76 ευρώ") το οποίο είναι ασυμπλήρωτο, χωρίς υπογραφές και ημερομηνία, αποτελεί σχέδιο και όχι σύμβαση εκχωρήσεως της ένδικης απαιτήσεως.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η εξ αναγωγής παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως της εταιρείας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." έπρεπε, να γίνει δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος της αγωγής αυτής να πληρώσει στην ενάγουσα ό,τι αυτή θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής, νομιμοτόκως από της καταβολής αυτής προς το δικαιούχο έως την εξόφληση.

Επομένως,η προσβαλλόμενη απόφαση, που απέρριψε την προσεπίκληση και την ενωμένη με αυτή παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως εξ αναγωγής ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να γίνουν δεκτοί η έφεση και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως ως κατ' ουσίαν βάσιμοι, να εξαφανισθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τις διατάξεις της για την προσεπίκληση και την παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως της Α.Ε.

με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.", κατά του παρεμπιπτόντως εναγομένου Κ. Φ., να διακρατηθεί η υπόθεση και να ερευνηθεί κατ' ουσίαν (άρθρο 535 Κ.Πολ.Δ), να γίνει δεκτή κατ' ουσίαν η παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως, ως κατ' ουσίαν βάσιμη και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να πληρώσει στην ενάγουσα ό,τι αυτή θα υποχρεωθεί να πληρώσει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής σε εκτέλεση των διατάξεων της 37 /-2007 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης, εντόκως, νομίμως από την υπό της Α.Ε.

με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." προς τον ενάγοντα της κύριας αγωγής (Χ. Τ.) καταβολής έως την προς την ως άνω ανώνυμη εταιρεία ξόφληση Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του παρεμπιπτόντως εναγομένου, λόγω της ήττας του (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί, κατά το μέρος που στο σκεπτικό αναφέρεται, την 548/2011 απόφαση του Εφετείου Κρήτης.

Κρατεί την υπόθεση, κατά το αναιρεθέν μέρος, και τη δικάζει κατ' ουσίαν.

Δέχεται την έφεση και τους πρόσθετους λόγους εφέσεως.

Εξαφανίζει την προσβαλλόμενη 21/3251/105/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου κατά το κεφάλαιο που απέρριψε την προσεπίκληση ενωμένη με παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε." κατά του Κ. Φ. .

Κρατεί και δικάζει την υπόθεση κατ' ουσίαν, κατά το μέρος που αναφέρεται στην αμέσως παραπάνω διάταξη.

Δέχεται την από 1/9/2004 προσεπίκληση και την ενωμένη με αυτή παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως της εναγομένης της κύριας αγωγής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε" κατά του Κ. Φ.

Υποχρεώνει τον παρεμπιπτόντως εναγόμενο να καταβάλει στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα, ό,τι ποσό υποχρεωθεί να καταβάλει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής Χ. Τ., εντόκως, νομίμως απάτης προς τον τελευταίο καταβολής έως την εξόφληση .

Καταδικάζει τον παρεμπιπτόντως εναγόμενο στα δικαστικά έξοδα στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα, τα οποία ορίζει σε τέσσερις (4.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2012. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Ιουλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ