Supreme Court dismisses appeal where defense lawyer failed to appear and substantive grounds are inadmissible.

Απόφαση 1259 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1259/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Μαΐου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: Χ1και Χ2, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Πάπαρη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων: Χ1, Χ2 και Χ3, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον δικηγόρο Ευθύμιο Τσίγκα.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την αναβολή της υποθέσεως, διότι όπως δήλωσε, ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσιβλήτων που χειρίζεται την υπόθεση δεν μπορεί να παρευρεθεί σήμερα στο Δικαστήριο και αυτός δεν έχει ενημερωθεί επί της υποθέσεως.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια της προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υποθέσεως. Μετά δε την απόρριψη του αιτήματος αναβολής ο δικηγόρος αποχώρησε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-3-1996 αγωγή του αρχικού διαδίκου και ήδη αποβιώσαντος Ψ, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 258/1997 προδικαστική, 91/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 634/2006 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21-5-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 16-4-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες εκθέσεις επιδόσεως με αριθμούς ....., ..... και ..... από ..... του δικαστικού επιμελητού του Πρωτοδικείου Αθηνών, ....., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με την σ` αυτό πράξη ορισμού δικασίμου της αναφερόμενης στην αρχή της παρούσας (7-5-2008) και κλήση για συζήτηση κατ` αυτήν, επιδόθηκε, με επίσπευση των αναιρεσειόντων, στους αναιρεσιβλήτους, οι οποίοι, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, εκπροσωπήθηκαν από το δικηγόρο Ευθύμιο Τσίγκα μόνο για να ζητήσουν αναβολή, η οποία δεν έγινε δεκτή από το Δικαστήριο.

Συνεπώς, οι εν λόγω διάδικοι θεωρούνται ότι δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης (άρθρ.280 παρ.2ΚΠολΔ) από την σειρά του οικείου πινακίου και πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν και αυτοί παρόντες (άρθρο 576 § 2 ΚΠολΔ).

Επειδή, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στο οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως τέτοια δε νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής ένστασης ή αντένστασης, και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Αντιθέτως, η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης αν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρ. 561 παρ.1 ΚΠολΔ) και ειδικότερα αναφέρονται στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, αρκεί μόνο το πόρισμα να εκτίθεται με σαφήνεια. Στην κρινόμενη υπόθεση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε, αναφορικώς με την ένδικη διεκδικητική ακινήτου αγωγή του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων, ότι με το .....

και νέο ..... πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Παγγαίου Κ. Παπανδρέου, που μεταγράφηκε νόμιμα, ο πατέρας του ενάγοντος Ψ, έγινε κύριος, νομέας και κάτοχος ενός αγρού, κειμένου στη θέση "....." της Κοινότητας ....., εμβαδού 5 στρεμμάτων, που συνορεύει, όπως στην απόφαση αναφέρεται, τμήμα δε αυτού αποτελεί το επίδικο, εμβαδού 2.750 τ.μ.

Έκτοτε αυτός εγκαταστάθηκε σε όλη την έκταση του αγορασθέντος ακινήτου, το οποίο, λόγω της φύσης του, ως παλαιό τσιφλίκι, που ανήκε στον παλαιό οικισμό γηγενών και εξαιτίας ύπαρξης στο εσωτερικό του τοίχων από ερείπια παλαιάς αυλής, δεν το καλλιεργούσε. Το χρησιμοποιούσε όμως αρχικώς ως ποιμνιοστάσιο, όπου τα ζώα μπορούσαν να είναι περιορισμένα, στη συνέχεια δε μέχρι τον θάνατό του, στις 3-1-1980, ασκούσε επ' αυτού πράξεις νομής, δηλωτικές άσκησης ιδίας κυριότητας, ήτοι έβοσκε τα ζώα του (κατσίκες, αγελάδες), τα πότιζε, από το πηγάδι-νερόλακα, που υπήρχε εκεί, και το επέβλεπε, χωρίς ποτέ να ενοχληθεί από κανένα.

Με την ..... δημόσια διαθήκη του, που συντάχθηκε από τον συμβολαιογράφο Καβάλας Παναγιώτη Λαζίδη και δημοσιεύθηκε νόμιμα με τα 32/21-2-1980 πρακτικά του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, κατέλιπε το ακίνητο στον ενάγοντα γιο του. Αυτός, που αποδέχθηκε νομότυπα την επαχθείσα σ' αυτόν κληρονομία, με την ..... δήλωση αποδοχής κληρονομίας ενώπιον του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Καβάλας, η οποία μεταγράφηκε νόμιμα, από το έτος 1980 και εφεξής εξακολούθησε να νέμεται και κατέχει το ακίνητο, καθόσον το επέβλεπε, μεταβαίνοντας συχνά εκεί από την πλησίον πόλη της ....., όπου κατοικούσε, και γενικά ασκούσε πλήρη εποπτεία αυτού μέχρι το μήνα Αύγουστο του έτους 1989,που εκδόθηκε, ύστερα από αίτησή του, η .....

οικοδομική άδεια προς ανέγερση σ' αυτό διώροφης οικοδομής, δεδομένου ότι το ακίνητο είχε ενταχθεί στα όρια του νέου οικισμού ....., με την ..... απόφαση του Νομάρχη Καβάλας, που δημοσιεύθηκε νόμιμα. Έτσι ο ενάγων κατέστη κύριος του ακινήτου με παράγωγο τρόπο (κληρονομική διαδοχή), αφού η κυριότητα του δικαιοπαρόχου του δεν καταλύθηκε με κανένα τρόπο, παράλληλα όμως έγινε κύριος του επιδίκου και με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, αφού, κατά προσμέτρηση και του χρόνου νομής του δικαιοπάροχου του, νέμεται και κατέχει αυτό με διάνοια κυρίου επί χρόνο μεγαλύτερο της εικοσαετίας μέχρι τον χρόνο άσκησης της αγωγής.

Επίσης, δέχθηκε το Εφετείο, ότι στις αρχές της άνοιξης του έτους 1995,όταν είχαν ολοκληρωθεί οι οικοδομικές εργασίες της οικίας του ενάγοντος στο ακίνητό του, αυτός διαπίστωσε, κατά την εκτέλεση χωματουργικών εργασιών για τη διαμόρφωση του εδάφους και του περιβάλλοντος χώρου με σκοπό την περίφραξή του, ότι οι εναγόμενοι, κύριοι όμορου ακινήτου, εμβαδού 6.562 τ.μ., κατέλαβαν το επίδικο, μάλιστα δε αυτοί, ενόψει της επέκτασης των ορίων του οικισμού των .....

και στο επίδικο, προέβησαν, δυνάμει του ..... συμβολαίου διανομής ακινήτου σε διανομή του αγροτεμαχίου τους, που για πρώτη φορά εμφάνισαν ότι έχει έκταση 9.112 τ.μ., σε 9 επί μέρους οικόπεδα. Επίσης, δέχθηκε το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, ότι επί του επιδίκου δεν ασκούσαν πράξεις νομής οι εναγόμενοι και ο δικαιοπάροχος αυτών, με την καλλιέργεια σ' αυτό καπνών, αφού η έκταση αυτή δεν ήταν πρόσφορη για καλλιέργεια καπνών, διότι περιβάλλονταν με τοίχο, η δε καλλιέργεια καπνών σταμάτησε στις .....

το έτος 1960. Με βάση τις παραδοχές αυτές έκρινε ως βάσιμη την ένδικη αγωγή, ως αβάσιμη την ένσταση των εναγομένων περί κτήσης της κυριότητας του επίδίκου με έκτακτη χρησικτησία, επικύρωσε την εκκληθείσα πρωτόδικη απόφαση, που έκρινε ομοίως, και απέρριψε την έφεση των αναιρεσειόντων. Έτσι όπως έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του, πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς το ουσιώδες ζήτημα της άσκησης, από τον ενάγοντα και τον δικαιοπάροχό του, πράξεων νομής επί του επιδίκου επί συνεχή εικοσαετία πριν τον χρόνο άσκησης της αγωγής, συνακόλουθα και της κτήσης της κυριότητας τούτου με έκτατη χρησικτησία, καθώς και της παράνομης αποβολής του ενάγοντος από τη νομή του, το έτος 1995, με κατάληψη τούτου από τους εναγομένους, οι οποίες στηρίζουν το διατακτικό της απόφασης.

Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, από το άρθρ. 559 αριθ 19ΚΠολΔ. με τον οποίο προβάλλονται αιτιάσεις για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, ως προς τα ουσιώδη αυτά ζητήματα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Οι περαιτέρω αιτιάσεις, που διαλαμβάνονται στον λόγο αυτό αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της αναιρεσιβαλλομένης, λόγω μη αναφοράς σ' αυτήν, πως ήταν δυνατόν ο ενάγων και ο δικαιοπάροχος του να νέμονται το επίδικο ακίνητο, παρά την ύπαρξη τοίχου, που περιέφρασε αυτό από τις τρεις πλευρές του και εμπόδιζε την πρόσβαση εκείνων σ' αυτό, καθώς και των συγκεκριμένων υλικών πράξεων με τις οποίες οι εναγόμενοι απέβαλαν τον ενάγοντα από το ακίνητο, πρέπει ν απορριφθούν ως απαράδεκτες, διότι οι ελλείψεις αυτές αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα αναφέρονται στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, εφόσον, όπως εκτέθηκε, το πόρισμα του δικαστηρίου της ουσίας εκτίθεται με σαφήνεια.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 περ.β' ΚΠολΔ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, όπως και οι λόγοι έφεσης.

Αντιθέτως δεν αποτελούν πράγματα, με την έννοια της παραπάνω διάταξης, επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά (ΟλΑΠ 3/1997). Στην υπόθεση που κρίνεται, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η από το άρθρ.559 αριθ.8β ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι το Εφετείο, το οποίο έκρινε ότι ο δικαιοπάροχος των ήδη αναιρεσειβλήτων έγινε κύριος του επίδικου ακινήτου με κληρονομική διαδοχή και με έκτακτη χρησικτησία, με προσμέτρηση και του χρόνου νομής του δικαιοπαρόχου του, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν από τους αναιρεσείοντες και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ήτοι τον ισχυρισμό αυτών, ότι οι ανωτέρω δεν μπορούσαν να νέμονται το επίδικο ακίνητο, αφού δεν είχαν ελεύθερη πρόσβαση σ' αυτό, καθόσον, μεταξύ αυτού και του όμορου ακινήτου των αναιρεσειόντων, υπήρχε από εκατό και πλέον ετών, συνεχές πετρόκτιστο τοιχίο , ύψους 2μ.

και πλάτους 0,50 μ., το οποίο διαχώριζε πλήρως τα δύο ακίνητα, το οποίο καθιστούσε αδύνατη την πρόσβαση των δικαιοπαρόχων των αναιρεσιβλήτων στο επίδικο και επέτρεπε την πρόσβαση σ' αυτό μόνο από το υπόλοιπο ακίνητο των αναιρεσειόντων του οποίου αποτελούσε φυσική συνέχεια. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι ο ανωτέρω ισχυρισμός δεν αποτελεί "πράγμα", κατά την εκτεθείσα έννοια, καθόσον δεν είναι θεμελιωτικός ένστασης ή αντένστασης των εναγομένων, αλλά επιχείρημα πραγματικό, περί του ότι οι δικαιοπάροχοι των αναιρεσιβλήτων δεν μπορούσαν να ασκήσουν πράξεις νομής επί του επιδίκου, λόγω της ύπαρξης της επικαλούμενη περίφραξης, και, επομένως, η μη λήψη αυτού υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν ιδρύει τον επικαλούμενο λόγο αναίρεσης.

Επειδή, για τη θεμελίωση του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.20 ΚΠολΔ προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, πρέπει, εκτός των άλλων, το έγγραφο που παραμορφώθηκε να χρησιμεύει, σύμφωνα με τα άρθρα 339 και 432επΚΠολΔ ως αποδεικτικό μέσο, τέτοιο δε δεν θεωρείται η έκθεση πραγματογνωμοσύνης. Συνακόλουθα, ο δεύτερος λόγο αναίρεσης, πρώτο μέρος, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 20ΚΠολΔ πλημμέλεια της παραμόρφωσης του περιεχομένου της ..... έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο πραγματογνώμονα ....., αναφορικώς με το ζήτημα ότι το επίδικο ακίνητο περιλαμβάνεται στον τίτλο ιδιοκτησίας του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων και ότι τα όρια των ακινήτων των διαδίκων είναι τεθλασμένη γραμμή με τα στοιχεία που αναφέρονται στην απόφαση, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 340 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, από δε την αναφορά στην απόφαση μερικών από τα προσκομιζόμενα έγγραφα, γιατί έχουν ιδιαίτερη σημασία, δεν συνάγεται αναγκαστικά ότι δεν εκτιμήθηκαν και τα μη αναφερόμενα.

Στην υπόθεση που κρίνεται, από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, αναφορικώς με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθηκαν, εκτός των άλλων, και από όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε και το αναφερόμενο στο δεύτερο λόγο, δεύτερο μέρος αναίρεσης, έγγραφο, ήτοι το .....

απόσπασμα της οριστικής διανομής του έτους 1931 του αγροκτήματος ....., που εκδόθηκε στις ..... από τη Διεύθυνση Τοπογραφικής και Κτηματολογίου του Νομαρχιακού Διαμερίσματος ..... της Νομαρχίας Δράμας-Καβάλας -Ξάνθης. Επομένως, ο λόγος αυτός αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ ΚΠολΔ, με τον οποίο ψέγεται η πληττόμενη απόφαση, ότι δεν έλαβε υπόψη το ανωτέρω αποδεικτικό στοιχείο, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή, από τα άρθρα 68 και 556 ΚΠολΔ συνάγεται ότι για το παραδεκτό λόγου αναίρεσης πρέπει ο αναιρεσείων να έχει έννομο συμφέρον να ανατρέψει την προσβαλλόμενη απόφαση, ένεκα σφάλματος που αναφέρεται στο λόγο. Έτσι, αν το διατακτικό της απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς επί δύο επάλληλων αιτιολογιών και μια από αυτές δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς, οι λόγοι αναίρεσης με τους οποίους προσβάλλεται η άλλη αιτιολογία είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, διότι οι προβαλλόμενες πλημμέλειες δεν επιδρούν στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης (ΟλΑΠ 25, 26, 27/1994).

Στην υπόθεση που κρίνεται, με την προσβαλλόμενη απόφαση κρίθηκε ως βάσιμη η ένδικη διεκδικητική ακινήτου αγωγή του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων ως προς δύο βάσεις, ήτοι την κτήση της κυριότητας του επιδίκου από αυτόν με κληρονομική διαδοχή του κατά την 3-1-1980 αποβιώσαντος πατέρα του Ψ, κυρίου του ακινήτου με αγορά, το έτος 1934, καθώς και με έκτακτη χρησικτησία, διότι νεμήθηκε το ακίνητο, αυτός και ο δικαιοπάροχος πατέρας του, από το έτος 1934 μέχρι και τον χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής, το δε διατακτικό της απόφασης αυτής, με την οποία ο δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων ενάγων αναγνωρίστηκε κύριος του ακινήτου αυτού και διατάχθηκε η απόδοσή του σ' εκείνον, στηρίζεται αυτοτελώς στις δύο αυτές επάλληλες αιτιολογίες, της κτήσης της κυριότητας επί του επιδίκου από τον ενάγοντα το μεν παραγώγως, από κληρονομία του πατέρα του, το δε πρωτοτύπως, με έκτακτη χρησικτησία.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 8 α ΚΠολΔ, αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι στήριξε την επάλληλη αιτιολογία, με την οποία κρίθηκε ότι ο δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων απέκτησε την κυριότητα του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία, σε ισχυρισμό του ενάγοντος που δεν προτάθηκε. Οι αιτιολογίες, όμως, με τις οποίες κρίθηκε το βάσιμο της πρώτης βάσης της αγωγής, που στηρίζεται σε παράγωγο τρόπο κτήσης της κυριότητας του επιδίκου από το δικαιοπάροχο των αναιρεσιβλήτων, οι οποίες και στηρίζουν αυτοτελώς το διατακτικό της πληττόμενης απόφασης, πλήττονται ανεπιτυχώς (καθόσον αφορά τη θέση και τα όρια του επίδικου ακινήτου και την έλλειψη αιτιολογίας της απόφασης), με τους ανωτέρω αναφερόμενους, δεύτερο και τέταρτο λόγους αναίρεσης Επομένως ο λόγος αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-5-2007 αίτηση των Χ1, κλπ για αναίρεση της 634/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ