1257/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1257 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1257/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΣΤΑΡ ΚΕΪΤ - ΕΠΙΛΕΚΤΑ ΓΕΥΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ" και με το διακριτικό τίτλο "ΣΤΑΡ ΚΕΪΤ - ΕΠΙΛΕΚΤΑ ΓΕΥΜΑΤΑ", που εδρεύει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Κάτω Σχολαρίου του Δήμου Μίκρας Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "...... Ε.Π.Ε.", που εδρεύει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Κάτω Σχολαρίου του Δήμου Μίκρας Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα και 3. α. Χ1, β. Χ2 και γ. ...... ΄Ολοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σταύρο Σιμιτζή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια Ν. Πολιτικού, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης 703/2003 και 1404/2003 αιτήσεις προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, που κατατέθηκαν ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν.

Εκδόθηκε η 3342/2004 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23 Νοεμβρίου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης, ανέγνωσε την από 17 Ιανουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Στη δίκη που διεξάγεται κατά την ειδική διαδικασία του ν. 2882/2001 (ΚΑΑΑ) για τον προσδιορισμό της τιμής μονάδας αποζημιώσεως ακινήτων που απαλλοτριώνονται για τη διάνοιξη εθνικών οδών, το Εφετείο είναι λειτουργικά αρμόδιο να αποφανθεί περί του αν ο ιδιοκτήτης απαλλοτριούμενου, που αποκτά πρόσωπο σε διανοιγόμενη οδό, έχει ή όχι ωφέλεια και αν έχει υποχρέωση συμμετοχής στις δαπάνες της απαλλοτριώσεως, κατά τις διατάξεις του άρθρου 1 παράγρ. 1 και 3 του ν. 653/1977.

Και αυτό γιατί προκύπτει από την υπερνομοθετικής ισχύος (άρθρο 28 του Συντάγματος) διάταξη του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, που κυρώθηκε, μαζί με την σύμβαση, με το ν.δ. 53/1974, ότι κάμπτεται η προστασία της ιδιοκτησίας για λόγους δημοσίας ωφέλειας, πάντοτε όμως υπό την προϋπόθεση καταβολής πλήρους αποζημιώσεως με τη σφαιρική εκτίμηση των συνεπειών της απαλλοτρίωσης (Ολ.

ΑΠ 10 και 11/2004). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα, σε σχέση με το αίτημα των αναιρεσειόντων να αναγνωρισθεί ότι δεν ωφελούνται από το γεγονός ότι τα εναπομείναντα, εκτός απαλλοτρίωσης, τμήματα των ακινήτων τους αποκτούν πρόσοψη στη νέα εθνική οδό που αναφέρεται, για την διαπλάτυνση της οποίας κηρύχθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση και ότι επομένως δεν έχουν υποχρέωση συμμετοχής στις δαπάνες της απαλλοτριώσεως με τη μορφή της μερικής αυταποζημιώσεως: "οι ιδιοκτήτες διάδικοι των ΚΠ 83,175 και 279 ιδιοκτησιών για τα εκτός απαλλοτρίωσης τμήματα των ιδιοκτησιών τους, που αποκτούν πρόσωπο στη διαπλατυνόμενη οδό Θεσσαλονίκης - Ν.

Μουδανιών, είναι ωφελούμενοι παρόδιοι ιδιοκτήτες, καθόσον δι' αυτής θα διέρχονται περισσότερα οχήματα - επιβάτες και η κίνηση σ' αυτή είναι ασφαλέστερη και ταχύτερη, στοιχεία που είναι επωφελή για τους ιδιοκτήτες των ιδιοκτησιών αυτών, τις επιχειρήσεις τους που διαφημίζονται σε περισσότερους ανθρώπους και τους επισκεπτόμενους τις ιδιοκτησίες αυτές.

Η ως άνω όμως ωφέλεια των ΚΠ 83,175 και 279 ιδιοκτησιών περιορίζεται διότι δεν έχουν πλέον, όπως πριν από την απαλλοτρίωση, απευθείας πρόσβαση στην εθνική οδό, αλλά συνδέονται με παράπλευρο αυτής δρόμο διπλής κατεύθυνσης. Ενόψει όλων αυτών εκτιμάται ως αποδεδειγμένο ότι οι ιδιοκτήτες των ιδιοκτησιών αυτών έχουν περιορισμένο όφελος από το γεγονός ότι τα εναπομείναντα εκτός απαλλοτρίωσης τμήματα των ιδιοκτησιών αυτών αποκτούν πρόσοψη στη νέα εθνική οδό και μάλιστα 40% εκείνου που αναλογεί σ' αυτές με βάση τη διοικητική πράξη κήρυξης της απαλλοτρίωσης και το ν. 653/1977.

Άλλες επιπτώσεις στις χρήσεις των εκτός απαλλοτρίωσης εναπομενόντων τμημάτων των άνω ιδιοκτησιών δεν υπάρχουν, ενόψει του αρχικού εμβαδού των ακινήτων, της έκτασης που απαλλοτριώνεται και της εναπομένουσας εκτός απαλλοτρίωσης... , του γεγονότος ότι εξακολουθούν να είναι άρτιες και οικοδομήσιμες και ότι η προορισθείσα για την κάθε μια ιδιοκτησία κύρια χρήση (παρασκευή εδεσμάτων και επίλεκτων γευμάτων για εξυπηρέτηση αεροπορικών κυρίως εταιρειών στην ΚΠ 83, επεξεργασία κρεάτων στην ΚΠ 279) άνετα εξακολουθεί να ασκείται στα εκτός απαλλοτριώσεως εναπομείναντα τμήματα των ιδιοκτησιών αυτών, για τα οποία δεν επιδικάζεται ιδιαίτερη αποζημίωση κατ' άρθρο 13 περ. 4 του νέου Κώδικα Αναγκ.

Απαλ/σεων". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο αναγνώρισε ότι οι αιτούντες (πλην του Χ1 και της Χ2, ως προς τους οποίους η αίτηση απευθείας οριστικού προσδιορισμού απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης άσκησής της, (λόγος για τον οποίο και η ένδικη αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί, ως μη περιέχουσα σχετικό με την άνω απόρριψή της λόγο αναιρέσεως) υποχρεούται, ως παρόδιοι ιδιοκτήτες να συμμετάσχουν στις δαπάνες της απαλλοτριώσεως κατά ένα μέρος και συγκεκριμένα σε ποσοστό 40% της αυταποζημίωσης που αναλογεί σ' αυτές με βάση τη διοικητική πράξη της κήρυξης της απαλλοτρίωσης και το ν. 653/1977.

Ετσι που έκρινε το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις παραπάνω στη μείζονα σκέψη αναφερθείσες διατάξεις, έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων και διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, επί του έχοντος ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ζητήματος αν ως ωφελούμενοι παρόδιοι οι αναιρεσείοντες είναι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν στις δαπάνες της απαλλοτριώσεως με το ποσοστό της αυταποζημίωσης που τους αναλογεί, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των πιο πάνω διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτονται στο εφετείο οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 1,8 και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. II. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως, από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, θεμελιώνει την προσβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσίαν πρέπει να εκτίθενται οι κρίσιμες παραδοχές του, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα ποία συντελέσθηκε η προσβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσης, διότι έχει ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζεται σε τι συνίσταται η ασάφεια ή η αντίφαση και από ποια μέρη της αιτιολογίας προκύπτουν. (Ολ.

ΑΠ 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε τις αναφερόμενες ουσιαστικές διατάξεις, μη καθορίζοντας ιδιαίτερη αποζημίωση για τα απομένοντα (μετά την απαλλοτρίωση) τμήματα των ιδιοκτησιών τους που απαλλοτριώθηκαν, χωρίς όμως σε σχέση με την επικαλούμενη παράβαση του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ να προσδιορίζεται, ποιο είναι το νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών αυτών διατάξεων και ποιες είναι οι κρίσιμες παραδοχές του Εφετείου, υπό τις οποίες συντελέσθηκε η παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ούτε σε σχέση με την επικαλούμενη παράβαση του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, να προσδιορίζεται ποιες είναι οι ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης και από ποια μέρη προκύπτουν, ούτε περιέχονται οι παραδοχές του Εφετείου με τις οποίες απορρίφθηκαν τα αιτήματα καθορισμού ιδιαίτερης αποζημίωσης, ενώ οι λοιπές, από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, αιτιάσεις που προβάλλονται με τον ίδιο λόγο πλήττουν απαραδέκτως την ουσία της υποθέσεως, που είναι ανέλεγκτη από τον Αρειο Πάγο.

Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη σε βάρος των αναιρεσειόντων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 23-11-2005 αίτηση των αναφερομένων στην αρχή της παρούσας αναιρεσειόντων για αναίρεση της 3342/2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του παραστάντος αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαϊου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 6 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ