Supreme Court dismisses appeal against non-final judgment as procedural law requires finality for cassation.

Απόφαση 1256 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1256/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα - Εισηγήτρια, Χρήστο Κατσιάνη και Ασημίνα Υφαντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Σιαφάκα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Διονύσιο Πρωτοπαπά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/9/2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1078/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2113/2015 μη οριστική του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ήδη αναιρεσείουσα με την από 29/6/2016 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η 1476/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου που απέρριψε την ανωτέρω αίτηση αναίρεσης. Στην συνέχεια η ως άνω αναιρεσείουσα επανέφερε την υπόθεση προς συζήτηση με την από 27/12/2017 ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Εκδόθηκε η 5871/2019 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28/7/2020 αίτησή της και τους από 18/2/2022 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Στο άρθρο 553 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. ορίζεται ότι αίτηση αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά των μη δυναμένων να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση οριστικών αποφάσεων που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, καθώς και ότι αν η απόφαση είναι ως προς ένα μέρος οριστική, αίτηση αναιρέσεως δεν επιτρέπεται ούτε κατά των οριστικών διατάξεων πριν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη. Σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη, προσβλητές με αναίρεση είναι οι οριστικές αποφάσεις, δηλαδή, οι αποφάσεις είναι εκείνες που δέχονται ή απορρίπτουν ολικά ή μερικά το αίτημα παροχής έννομης προστασίας, περιέχουσες διάγνωση ως προς όλα τα επίπεδα της δικαστικής κρίσεως, απεκδύουσες έτσι το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία σε σχέση με το εν λόγω αίτημα (Ολ.Α.Π. 230/1983).

Συνεπώς, δεν είναι οριστική η απόφαση που διαμορφώνει τη διαδικασία και προετοιμάζει την οριστική επίλυση της διαφοράς (Α.Π. 950/2020), όπως η απόφαση, με την οποία η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη (Α.Π. 1310/2021, Α.Π. 3339/2018, Α.Π. 1670/2014, Α.Π. 687/2007). Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής:

Η ήδη αναιρεσείουσα άσκησε κατά της αναιρεσίβλητης την από 23-9-2010 (10100/2010) αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο, με την 1078/2013 οριστική απόφασή του, τη δέχθηκε εν μέρει ως ουσία βάσιμη. Κατόπιν άσκησης αντίθετων εφέσεων των διαδίκων εκδόθηκε η 2113/2015 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε ότι η επίδικη διαφορά αφορά σε σύμβαση ανάθεσης και εκτέλεσης δημόσιου έργου και παρέπεμψε την υπόθεση στο καθ' ύλην αρμόδιο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών.

Κατά της απόφασης αυτής η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα άσκησε αίτηση αναίρεσης, η οποία απορρίφθηκε με τη 1476/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου. Ακολούθως, με την από 27-12-2017 κλήση της, η ενάγουσα έφερε προς συζήτηση την ως άνω αγωγή της ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο, με την 5871/2019 μη οριστική απόφασή του, κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση επί της αγωγής-προσφυγής.

Μετά ταύτα, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, με την οποία προσβάλλεται η προαναφερόμενη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, είναι απαράδεκτη και, εντεύθεν, απορριπτέα, διότι η απόφαση αυτή (αναιρεσιβαλλομένη) δεν είναι οριστική, κατά τα ανωτέρω εκτιθέμενα και, συνακόλουθα, δεν είναι δεκτική προσβολής με αναίρεση.

Ομοίως, απαράδεκτοι και, συνεπώς, απορριπτέοι τυγχάνουν και οι μετά της αίτησης αναίρεσης συνεκδικαζόμενοι (άρθρα 246, 573 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ.), παραδεκτώς, κατ' άρθρο 569 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ασκηθέντες με το από 18/2/2022 (33/22-2-2022) δικόγραφο πρόσθετοι λόγοι αυτής. Κατόπιν αυτών, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που κατέθεσε η αναιρεσείουσα (άρθρο 495 παρ. 3 Β περ.δ' του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί αυτή στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του νόμιμου αιτήματός της (άρθρα 106, 176, 183, 191 παρ. 2 του Κ.πολ.Δ.), κατά τα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 28-7-2020 (5792/712/7-8-2020) αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "..." για αναίρεση της 5871/2019, μη οριστικής, απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και τους πρόσθετους λόγους αυτής, που περιέχονται στο από 18/2/2022 (33/22-2-2022) δικόγραφο.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που κατέθεσε η αναιρεσείουσα.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Ιουνίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Ιουλίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ