1255/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1255 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1255/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομέ-νου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δήμου Αγίου Δημητρίου Αττικής, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Δήμαρχο ..... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ισίδωρο Μποτωνάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Ευαγγέλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-10-1990 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3456/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 4331/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22-10-2003 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 24-3-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 3, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο, η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ., θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά, για να είναι ορισμένος ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης πρέπει να καθορίζονται, μεταξύ άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, εφόσον δε το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, την ελάσσονα πρόταση του νομικού του συλλογισμού, δηλαδή τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου (Ολ.

ΑΠ 32/1996). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο, κατά το πρώτο μέρος του, λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 249, 1045 ΑΚ, 10 του ν.δ. 797/1971 και 281 ΑΚ, αντίστοιχα, με το να απορρίψει την ένσταση του εναγόμενου Δήμου και ήδη αναιρεσείοντα περί εικοσαετούς παραγραφής του ένδικου δικαιώματος του αντιδίκου του αναγνώρισης της κυριότητάς του στο επίδικο ακίνητο, αφού από το έτος 1955, αλλιώς από την ένταξη της περιοχής στο σχέδιο πόλης το έτος 1972, το εν λόγω ακίνητο δόθηκε απ' αυτόν στην κοινή χρήση, την ένσταση του ίδιου περί δεκαετούς παραγραφής της αξίωσης του αντιδίκου του για αποζημίωση λόγω απαλλοτρίωσης, δεδομένου ότι το επίδικο ακίνητο με το από 12-12-1979 π.δ/μα (ΦΕΚ 10/Δ' 14-1-1980) χαρακτηρίστηκε ως κοινόχρηστος χώρος, χρησιμοποιείται δε ως τέτοιος χώρος από αυτόν από το έτος 1955, αλλιώς το έτος 1972 και, τέλος, την ένστασή του περί καταχρηστικής άσκησης του ένδικου δικαιώματος του αντιδίκου του, την πρώτη μεν ως νόμω αβάσιμη, τη δεύτερη ως αλυσιτελώς προβαλλόμενη και την τρίτη ως μη νόμιμη.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας, εφόσον δεν εκτίθεται σ' αυτόν το υπαγωγικό σφάλμα του Εφετείου, δηλαδή, αν η παραβίαση της καθεμιάς από τις προμνημονευόμενες διατάξεις οφείλεται σε ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή της, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν οι αιτιάσεις που προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οδήγησαν σε εσφαλμένο διατακτικό.

Ως έγγραφα, με την έννοια των αναφερόμενων στα άρθρα 339 και 432 Κ.Πολ.Δ. ως αποδεικτικών μέσων, δεν θεωρούνται τα διαδικαστικά, ούτε το περιεχόμενο του νόμου, που δεν μπορούν να θεμελιώσουν λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.. Ο πρώτος, επομένως, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγος της αναίρεσης με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

Πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο του π. δ/τος της 12-12-1979, με το να μη χαρακτηρίσει ως κοινόχρηστο χώρο το επίδικο ακίνητο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης προϋποθέτει την έρευνα της ουσίας της υπόθεσης και τη διατύπωση αποδεικτικού πορίσματος.

Ο πρώτος, συνεπώς, κατά το τρίτο μέρος του, λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., γιατί το Εφετείο, χωρίς καμιά αιτιολογία ή με ανεπαρκή αιτιολογία, απέρριψε την ένσταση του αναιρεσείοντα περί καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος του αντιδίκου του, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, εφόσον η εν λόγω ένσταση απορρίφθηκε ως μη νόμιμη.

Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης και υπό την επίκληση των αριθμών 8, 11, 12, και 20, αντίστοιχα, του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προβάλλεται αιτίαση κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι το Εφετείο, με το να δεχθεί, ότι ο αναιρεσείων Δήμος "επιλήφθηκε της νομής του επιδίκου διανοία κυρίου το έτος 1989 και όχι προγενέστερα...." και περαιτέρω να μη δεχθεί ότι το επίδικο ακίνητο με την τροποποίηση του σχεδίου πόλεως το έτος 1979 έγινε κοινόχρηστος χώρος....." υπέπεσε στις αμέσως πιο πάνω αναιρετικές πλημμέλειες.

Ο ερευνώμενος αυτός αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος ως προς μεν την από τον αριθμό 8 περίπτ. β' (κατ' ορθότερο νομικό χαρακτηρισμό) του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, ως απαράδεκτος, εφόσον, "πράγματα", με την έννοια της αμέσως πιο πάνω διάταξης, δεν αποτελούν τα αποδεικτικά μέσα και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, ως προς την από τον αριθμό 11 περίπτ.

γ' (κατ' ορθότερο νομικό χαρακτηρισμό) του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, ως αβάσιμος, αφού το Εφετείο, όπως προκύπτει από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις "τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων που περιέχονται στην 1159/1991 εισηγητική έκθεση", ως προς την από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια, ως απαράδεκτος, εφόσον η προκείμενη πλημμέλεια δεν συντρέχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας είναι ελεύθερο να συνεκτιμήσει τα αποδεικτικά μέσα, όπως λ.χ τις μαρτυρικές καταθέσεις, χωρίς να δεσμεύεται από ειδική διάταξη νόμου ως προς ορισμένα απ' αυτά (άρθρο 340 Κ.Πολ.Δ.) και, τέλος, ως προς την από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια, ως απαράδεκτος, εφόσον τα πρακτικά της δίκης ή η εισηγητική έκθεση, που περιέχουν μαρτυρικές καταθέσεις συνιστούν διαδικαστικά της δίκης έγγραφα και όχι αποδεικτικά μέσα, με την έννοια των διατάξεων των άρθρων 339 και 432 Κ.Πολ.Δ..-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-10-2003 αίτηση για αναίρεση της 4331/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ανέρχονται σε εξακόσια (600) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ