1253/2017 · 1253/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1253 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1253/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Πέππα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γερασίμου Φουρλάνου), Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη, Ιωάννη Μπαλιτσάρη και Θωμά Γκατζογιάννη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Μαΐου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Κ. του Η., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Δημάκη με δήλωση, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Σ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Παγώνα με δήλωση, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/5/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3154/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1190/2010 του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1/7/2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής, Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης, ανέγνωσε την, από 14/10/2011, έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της αναίρεσης όπως αυτός συμπληρώνεται με την εισήγηση και να απορριφθούν οι λοιποί.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 296, 297, 298 και 299 Κ.Πολ.Δ., οι οποίες, κατ’ εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, εφαρμόζονται και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει ότι ο αναιρεσείων μπορεί να παραιτηθεί από την αναίρεση που άσκησε κατά της απόφασης του ουσιαστικού δικαστηρίου, που εκδόθηκε σε βάρος του. Η περί της παραίτησης από το ένδικο μέσο της αναίρεσης σχετική δήλωση του αναιρεσείοντος γίνεται κατά τους τύπους του άρθρου 297 Κ.Πολ.Δ., δηλαδή ή με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αντίδικο του παραιτουμένου, οπότε ο Άρειος Πάγος αποφαίνεται καταργημένη τη δίκη. Εφόσον, όμως, η παραίτηση γίνει με άλλο τρόπο, δηλαδή, είτε με μονομερή δήλωση, είτε στο πλαίσιο μιας συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων (άρθρο 454 ΑΚ), δεν είναι, από το λόγο αυτό, ανίσχυρη, εάν από την ίδια προκύπτει αποδοχή των δυσμενών για το παραιτούμενο αποτελεσμάτων της απόφασης, αλλά αποτελεί αρνητική αναγνώριση του αβασίμου της αναίρεσης που ασκήθηκε. Η ίδια ρύθμιση ισχύει και στην περίπτωση που ο βλαπτόμενος διάδικος αποδέχεται ρητά την προσβαλλόμενη απόφαση που εκδόθηκε σε βάρος του. (ΑΠ 1527/2009, ΑΠ 453/2005). Στις αμέσως παραπάνω περιπτώσεις ο σχετικός ισχυρισμός προβάλλεται με την ποινή της απορρίψεώς του (ισχυρισμού) ως απαραδέκτου, με τις προτάσεις του αναιρεσίβλητου, οι οποίες πρέπει να κατατεθούν μέσα στην οριζομένη από το άρθρο 570 παρ. 1 ΚΠολΔ προθεσμία και ειδικότερα 20 ημέρες πριν από τη συζήτηση της υποθέσεως ανεξαρτήτως αν αυτή λάβει χώρα κατά την αρχικώς ορισθείσα είτε σε μεταγενέστερη δικάσιμο (ΑΠ 1435/1988) και ερευνάται από τον Άρειο Πάγο πριν από την εξέταση του παραδεκτού και βασίμου των λόγων της αναίρεσης (αρ. 577 ΑΚ) (ΑΠ 175/2011). Στον όρο "δικόγραφο" αποδίδεται ευρυτάτη έννοια, ώστε να καταλαμβάνει κάθε γραπτή αποτύπωση των διαδικαστικών πράξεων που τελούνται από το δικαστήριο ή τους διαδίκους, ενώ η υποβολή του στο δικαστήριο δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του γνώρισμα και επομένως η παραίτηση από την αναίρεση μπορεί να γίνεται και με εξώδικη δήλωση (ΑΠ 1109/2003, ΑΠ 735/2001). Οι διατυπώσεις και ο πανηγυρικός τύπος που αξιώνει ο νομοθέτης με το άρθρο 297 ΚΠολΔ, προκειμένου να υπάρχει αντικειμενικώς δεδομένο και ασφαλές στοιχείο περί του ότι έλαβαν χώραν οι καταργητικές της εκκρεμοδικίας πράξεις δεν αποκλείουν τη διασταλτική ερμηνεία του άρθρου 297 ΚΠολΔ, αρκεί να εξασφαλίζεται πάντα με βεβαιότητα αναφορικά με το υποκείμενο, το αντικείμενο και το χρόνο διενέργειας της διαδικαστικής πράξης που καταργεί τη δίκη χωρίς την έκδοση απόφασης. Υφίσταται δε αυτή (βεβαιότητα) και όταν ο αναιρεσείων (ενάγων κ.λ.π.) παραιτείται από το δικόγραφο της ασκηθείσας αναιρέσεως στο πλαίσιο εγγράφου, μεταξύ αυτού και των αντιδίκων του (αναιρεσιβλήτου), συμφωνίας με την οποία επιλύουν συμβιβαστικώς τη διαφορά στην οποία αφορά η ασκηθείσα αναίρεση λαμβάνοντας ο καθένας απ’ αυτούς (συμβαλλομένους - διαδίκους) ακριβές αντίγραφο της παραπάνω συμφωνίας, οπότε, στην περίπτωση αυτή, κρίνεται περιττή ή δια δικαστικού επιμελητή επίδοση στον αντίδικο του παραιτουμένου της διαλαμβάνουσας τη δήλωση παραιτήσεως ως άνω συμφωνίας, αφού, διαφορετικά, η δια της κατά τα άνω επιδόσεως σκοπουμένη πληροφόρηση του αντιδίκου του παραιτουμένου (εναγομένου, αναιρεσιβλήτου) θα απέληγε σε βάρος του τελευταίου ο οποίος δεν θα μπορούσε να επικαλεσθεί την κατ’ άρθρο. 295 ΚΠολΔ ευνοϊκή για αυτόν συνέπεια της παραιτήσεως, που είναι η κατάργηση της δίκης. Σύμφωνα με τα παραπάνω ο από τον αναιρεσίβλητο δια των κατά των 19.5.2017 κατατεθεισών προτάσεών του προβαλλόμενος ισχυρισμός απαραδέκτου της ενδίκου αναιρέσεως άλλως καταργήσεως της επ’ αυτής δίκης, υπό την επίκληση της εκ της ρητής παραιτήσεως του αναιρεσείοντος από το δικόγραφο αυτής στο πλαίσιο της εγγράφως διατυπωθείσας, με το από 11.10.2010 (ιδιωτικό συμφωνητικό) συμβιβαστικής επιλύσεως της μεταξύ αυτού και του αναιρείοντος διαφοράς, περί της οποίας η από 27.5.2004 αγωγή του ιδίου (αναιρεσιβλήτου) και η επ’ αυτής εκδοθείσα προσβαλλομένη απόφαση (1190/2010), με την οποία υποχρεώθηκε ο αναιρεσείων στην προς αυτού (αναιρεσίβλητο) καταβολή του ποσού των 19.793,87 ευρώ με το νόμιμο τόπο από την επίδοση της παραπάνω αγωγής, συναγομένης αναγνωρίσεως του αβασίμου της αναιρέσεως κρίνεται απορριπτέος μεν ως απαράδεκτος κατά το πρώτο σκέλος του, λόγω της εκπροθέσμου προβολής του, ενόψει του ότι οι διαλαμβάνουσες αυτόν προτάσεις του αναιρεσίβλητου κατετέθησαν την 19.5.2017 (βλ. σχ. Σημείωση του αρμόδιου γραμματέα), δηλαδή όχι πριν από 20 ημέρες από τη συζήτηση (22.5.2017) όπως επιτάσσει η διάταξη του άρθρου 570 παρ. 1 ΚΠολΔ, νομικά δε βάσιμος κατά το δεύτερο (επικουρικό) σκέλος του (με το οποίο ζητείται να κηρυχθεί καταργημένη η παρούσα δίκη), στηριζόμενος στις προδιαληφθείσες διατάξεις, και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω. Από την παραδεκτή επισκόπηση του μετ’ επικλήσεως προσκομιζομένου από τον αναιρεσίβλητο, από 11.10.2010, ιδιωτικού συμφωνητικού, που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων και φέρει τις μη αμφισβητούμενες υπογραφές τους, θεωρηθείσες αρμοδίως ως προς τη γνησιότητα αυτών, προκύπτει η δι’ αυτού, μεταξύ των διαδίκων (κατ’ ακριβή αντιγραφή του περιγραφόμενου του) συνομολόγηση των παρακάτω: "Στην Αθήνα σήμερα 11.10.2010 μεταξύ των κάτωθι συμβαλλομένων, ήτοι αφενός του Μ. Σ. του Α., κατοίκου ..., οδός ..., κι αφετέρου του Ν. Κ. του Η., κατοίκου ... συμφωνήθηκαν κι έγιναν αποδεκτά τα εξής: Δυνάμει της υπ’ αριθ. 1190/2010 απόφασης του 15ου τμήματος του Εφετείου Αθηνών, έγινε δεκτή κατά ένα μέρος η από 27.5.2004 αγωγή του αφενός συμβαλλόμενου κατά του αφετέρου, κι ο τελευταίος υποχρεώθηκε όπως καταβάλει στον αφενός, ποσό 19.793, 87€, νομιμοτόκως από την επίδοση της εν λόγω αγωγής καθώς και ποσό 1.500€ για δικαστική δαπάνη. Κατά της ως άνω απόφασης ο αφετέρου συμβαλλόμενος άσκησε ενώπιον του Αρείου Πάγου την από 1.7.2010 αναίρεση (αρ. εκθ. Καταθέσεως ...7.2010), η συζήτηση της οποίας δεν έχει προσδιοριστεί.

Ήδη με το παρόν οι ως άνω συμβαλλόμενοι προς αποφυγή περαιτέρω δικαστικών αγώνων και αντιδικιών για την εν λόγω υπόθεση, συμφωνούν όπως συμβιβάσουν την μεταξύ τους διαφορά, με τους εξής όρους και συμφωνίες: 1. Ο αφετέρου συμβαλλόμενος αναλαμβάνει την υποχρέωση όπως καταβάλει στον αφενός το συνολικό ποσό των 25.000€. Εκ του ποσού αυτού, ποσό 8.000€ καταβλήθηκε ήδη σήμερα μετρητά, του παρόντος επέχοντος θέση αποδείξεως. Το υπόλοιπο ποσό των 17.000€ θα καταβληθεί από τον αφετέρου στον αφενός τμηματικά και δη σε 7 δόσεις των 2.428,57€ έκαστη εξ αυτών. Οι εν λόγω δόσεις θα καταβάλλονται την πρώτη ημέρα κάθε ημερολογιακού μήνα. Σε εγγύηση δε καταβολής των ως άνω δόσεως ο αφετέρου συμβαλλόμενος εξέδωσε σήμερα εις διαταγήν του αφενός, αποδέχθηκε και του παρέδωσε 7 ισόποσες συναλλαγματικές των 2.428,57€ έκαστη εξ’ αυτών. Ειδικότερα εξεδόθησαν σήμερα και παρεδόθησαν στον αφενός συμβαλλόμενο, του παρόντος επέχοντος θέση αποδείξεως, 7 συναλλαγματικές των 2.428,57€ έκαστη εξ αυτών και με ημερομηνίες λήξεως 10-11-2010, 1-12-2010, 1-1-2011, 1-2-2011, 1-3-2011, 1-4-2011 και 1-5-2011 αντίστοιχα. 2. Ρητά συμφωνείται ότι σε περίπτωση καθυστέρησης καταβολής έστω και μίας δόσης ο αφενός συμβαλλόμενος θα δικαιούται να εκδώσει α’ εκτελεστό απόγραφο της ως άνω υπ’ αρ. 1190/2010 απόφασης του 15ου τμήματος του Εφετείου Αθηνών για όλο το σύμφωνα με αυτήν οφειλόμενο ποσό μετά τόκων και εξόδων, και να προβεί ακολούθως σε εκτέλεση για το ποσό αυτό πλην των ποσών που έχουν στο μεταξύ καταβληθεί. 3. Με την καταβολή του ως άνω ποσού των 25.000€ ο αφενός συμβαλλόμενος θα έχει αυτοδικαίως ικανοποιηθεί για το σύνολο της ρηθείσης στην αρχή απαιτήσεώς του, ο δε αφετέρου συμβαλλόμενος θα έχει αυτοδικαίως παραιτηθεί από της πιο πάνω αναιρέσεως του ως δικογράφου και ως δικαιώματός του. Σε πίστωση των ανωτέρω συντάχθηκε το παρόν σε 2 όμοια αντίτυπα, αφού δε αναγνώσθηκε, έγινε αποδεκτό από τα μέρη, υπογράφτηκε, κι έλαβε το κάθε μέρος από ένα".

Από τα παραπάνω προκύπτει σαφώς ότι ο αναιρεσείων στο πλαίσιο της συμβιβαστικής επιλύσεως της μεταξύ αυτού και του αναιρεσιβλήτου διαφοράς, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, παραιτήθηκε ρητώς (και), από το δικόγραφο της ενδίκου αναιρέσεως, η παραίτηση δ’ αυτή, παρόλο που δεν έγινε κατά το διαγραφόμενο από το άρθρο 297 ΚΠολΔ τρόπο, δηλαδή με δικόγραφο επιδοθέν στον αντίδικό του (αναιρεσίβλητο), είναι ισχυρή καθόσον η αναφορά στο παραπάνω ιδιωτικό συμφωνητικό ότι "σε πίστωση των ανωτέρω συντάχθηκε το παρόν σε 2 όμοια αντίτυπα, αφού δε αναγνώστηκε, έγινε αποδεκτό από τα μέρη, υπογράφηκε και έλαβε το κάθε μέρος από ένα", καθιστά περιττή την επίδοση της διαλαμβάνουσας τη δήλωση παραιτήσεως του αναιρεσείοντος συμφωνίας στον αντίδικο του (αντισυμβαλλόμενο - αναιρεσίβλητο), ο οποίος, γνωρίζοντας τα συμφωνηθέντα και επικαλούμενος την πλήρη εκπλήρωση της από τον αναιρεσείοντα αναληφθείσας υποχρεώσεως (εξόφληση της οφειλής βλ. 2η σελίδα από 24.5.2017 προσθήκης) προβάλλει, παραδεκτώς, τον ισχυρισμό αναγνωρίσεως του αβασίμου της αναιρέσεως ως εκ της κατά τον παραπάνω τρόπο γενομένης παραιτήσεως του τελευταίου από το δικόγραφο της ενδίκου αναιρέσεως (που δεν αντικρούεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο από τον αναιρεσείοντα (βλ. προτάσεις του), η οποία, μη πάσχουσα, κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, ακυρότητα από την παράλειψη της δια δικαστικού επιμελητού επίδοσης αυτής στον αναιρεσίβλητο, πρέπει να γίνει δεκτή ως και ουσιαστικά βάσιμη, καταργουμένης της παρούσας δίκης και καταδικαζομένου του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (αρθ. 188 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΚΗΡΥΣΣΕΙ καταργημένη τη δίκη επί της (από 11.7.2010 και με αριθμ. καταθ. ...10) αιτήσεως αναίρεσης της 1190/2010 τελεσίδικου αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Ιουνίου 2017.

Και

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Ιουλίου 2017.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και νυν Πρόεδρος του Αρείου Πάγου