1252/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1252 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1252/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Η. Μ. του Δ., κατοίκου ..., 2) Θ. Δ. του Κ., 3) Χ. Μ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Κουράκο-Μαυρομιχάλη και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Ν. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Ασημακόπουλο και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/6/2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 439/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5326/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8/12/2009 αίτησή τους και τους από 7/12/2010 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 13/1/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης και του προσθέτου λόγου αυτής, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5326/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 5 εδ. τελευταίο του ν. 960/79 επιβολής υποχρεώσεων "προς δημιουργίαν χώρων σταθμεύσεως αυτοκινήτων δια την εξυπηρέτησιν των κτιρίων" όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 Ν. 1221/81. Προβλέπεται ότι "οι τυχόν δημιουργούμενες θέσεις σταθμεύσεως εις τον ελεύθερον ισόγειον χώρον του κτιρίου, όταν τούτο κατασκευάζεται επί υποστηλωμάτων (pilotis) κατά τις ισχύουσες διατάξεις, δεν δύνανται να αποτελέσουν διηρημένας ιδιοκτησίας".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει με σαφήνεια, ότι, όταν η οικοδομή ανεγείρεται με άδεια και υπό το πολεοδομικό σύστημα της αφέσεως του ισογείου χώρου ακαλύπτου, ο ακάλυπτος αυτός χώρος δεν μπορεί ν' αποτελέσει διηρημένες ιδιοκτησίες, που να ανήκουν δηλαδή σε ένα ή περισσότερους ιδιοκτήτες, είτε αυτοί είναι οροφοκτήτες είτε τρίτοι, αλλά θα παραμείνει ως κοινόχρηστος, χώρος, επί του οποίου αποκτάται αυτοδικαίως, συγκυριότητα, εφόσον υφίσταται οριζόντιος ιδιοκτησία σε όροφο οικοδομής ή σε διαμέρισμα ορόφου και παρεπομένως αναγκαστική συγκυριότητα των οροφοκτητών κατ' ανάλογη μερίδα τούτων επί του κοινοχρήστου αυτού χώρου, που χρησίμευσε κοινή απ' όλους τους οροφοκτήτες χρήση, στον καθορισμό και μόνον της οποίας (χρήσεως) μπορούν να προβούν, είτε με τη συστατική της οροφοκτησίας συμφωνία, είτε με ιδιαίτερη συμφωνία, μεταξύ όλων των οροφοκτητών και μεταγραφή αυτής (άρθ. 4§1, 5 και 13 του Ν. 3741/1929).

Περαιτέρω, εφόσον ο χώρος αυτός δεν μπορεί να αποτελέσει διαιρεμένη ιδιοκτησία, δεν είναι δεκτικός ούτε συστάσεως χωριστού εμπράγματου δικαιώματος (όπως πραγματικής δουλείας) με το οποίο θα έχανε τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του. Δύναται, όμως, είτε με την αρχική της σύστασης οροφοκτησίας δικαιοπραξία, είτε με μεταγενέστερη ιδιαίτερη συμβολαιογραφική όλων των συνιδιοκτητών και μεταγραφή αυτής, σύμφωνα με τα άρθρα 5 και 13 του Ν. 3741/1929 να παραχωρηθεί εγκύρως η χρήση του χώρου αυτού αποκλειστικώς σε ένα ή ορισμένους ιδιοκτήτες ορόφου, ή διαμερίσματος, (μόνο όμως της ίδιας οικοδομής στην οποία υπάρχει).

Ο περιορισμός με το παραπάνω περιεχόμενο της χρήσης του χώρου αυτού από τους λοιπούς οροφοκτήτες έχει απλώς τον χαρακτήρα δουλείας κατ' άρθ.13 παρ.3 Ν. 3741/ 1929, χωρίς όμως να είναι πραγματική δουλεία, με την έννοια των άρθ. 1118 και 1119 ΑΚ και επιβάλλεται από τις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις των άρθ. 1 παρ.1, 2 εδ.

α-β, 5 του Ν. 960/1979 όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 1221/1981 και Π.Δ. 1340/1981, συνίσταται δε στην υποχρέωση των συνιδιοκτητών, επί οικοδομών που ανεγείρονται με άδεια και υπό το πολεοδομικό σύστημα της αφέσεως του ισογείου ακαλύπτου, να εξασφαλίσουν είτε σε ακάλυπτο είτε σε καλυμμένο (piloti) χώρο για τη στάθμευση των αυτοκινήτων των συνιδιοκτητών της οικοδομής (ΑΠ 31/2001).

Ο από το άρθ. 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται (και) εάν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε απαράδεκτο. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 237 παρ.3, 269, 270 παρ.6, 520 και 527 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι ο προβαλλόμενος από τον εναγόμενο ισχυρισμός, προς κατάλυση του αγωγικού δικαιώματος, ο οποίος απορρίφθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ως απαράδεκτος προβληθείς για πρώτη φορά, με την προσθήκη, στις προτάσεις του εναγομένου, μπορεί σε περίπτωση ασκήσεως εφέσεως από αυτόν, να επαναφερθεί στην έκκλητη δίκη, με λόγο εφέσεως, μόνον εφόσον είναι οψιγενής ή συντρέχει κάποια από τις προϋποθέσεις, τις προβλεπόμενες από το άρθ. 269 παρ.2 ΚΠολΔ (ΑΠ 881/2008).

Επίσης, η από το άρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται (και) εάν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, δικάζον επί της έφεσης, της ασκηθείσας από τους εναγομένους - νυν αναιρεσείοντες, εκ των οποίων ο μεν πρώτος είναι ο οικοπεδούχος και κατασκευαστής πολυόροφης οικοδομής, που έχει υπαχθεί υπό το καθεστώς του Ν. 3741/1929, οι δε δεύτερος και τρίτοι εξ αυτών συνιδιοκτήτες οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος), το οποίο ο πρώτος μεταβίβασε σ' αυτούς, λόγω πωλήσεως, κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο είχε κάνει δεκτή την αγωγή την ασκηθείσα από τον ενάγοντα - νυν αναιρεσίβλητο, ιδιοκτήτη επίσης οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος) στην ίδια οικοδομή, δέχθηκε ότι οι δύο τελευταίοι των εναγομένων, κατά παράβαση της συστατικής πράξης οροφοκτησίας και του προσαρτωμένου σ' αυτήν κανονισμού, κάνουν αποκλειστική χρήση των δύο θέσεων στάθμευσης της πιλοτής (Θ3 και Θ5), αφού, κατά τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, οι θέσεις αυτές, σύμφωνα με την πράξη οροφοκτησίας, είναι κοινόκτητος και κοινόχρηστος χώρος, διότι "δεν ορίζεται στην πράξη σύστασης ότι οι θέσεις αυτές θα ανήκουν στην αποκλειστική χρήση ορισμένου ή ορισμένων εκ των συνιδιοκτητών, ούτε ως εκ τούτου στην αποκλειστική χρήση της Ζ-1 οριζόντιας ιδιοκτησίας των δευτέρου και τρίτης των εναγομένων και δεν περιήλθαν αυτές κατ' αποκλειστική χρήση στους τελευταίους, με το μεταβιβαστικό συμβόλαιο της πιο πάνω οριζόντιας ιδιοκτησίας τους, αλλά ούτε αποδείχθηκε η εκ των υστέρων κατάρτιση ανάλογης συμφωνίας, με συμβολαιογραφικό έγγραφο, που έχει μεταγραφεί φέρουσα τον χαρακτήρα δουλείας (άρθρα 7 παρ.2 και 13 Ν. 3741/1929), ότι δηλαδή οι επίδικες θέσεις στάθμευσης θα ανήκουν στην αποκλειστική χρήση ορισμένου ή ορισμένων εκ των συνιδιοκτητών και συνεπώς οι ως άνω δύο θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων στην πυλωτή και τον ακάλυπτο χώρο της οικοδομής ανήκουν στα κοινόχρηστα και κοινόκτητα πράγματα της πολυκατοικίας, ανήκουν σε όλους τους συνιδιοκτήτες της εξ αδιαιρέτου, κατά ποσοστό αντίστοιχο με την αναλογία της χωριστής οριζόντιας ιδιοκτησίας τους επί του όλου οικοπέδου (άρθρο 1117 ΑΚ) και δύνανται σύμφωνα με το νόμο να χρησιμοποιούνται ελεύθερα παρ' οιουδήποτε εξ αυτών για τη στάθμευση του αυτοκινήτου τους και ουδείς εξ αυτών έχει δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης των χώρων αυτών".

Περαιτέρω, όσον αφορά τον ισχυρισμό των εκκαλούντων - εναγομένων - νυν αναιρεσειόντων, ότι ο πρώτος εναγόμενος, οικοπεδούχος και κατασκευαστής της πολυκατοικίας και δικαιοπάροχος των άλλων δύο εναγομένων, προς τους οποίους μεταβίβασε, λόγω πωλήσεως, το διαμέρισμα, το έτος 2000, με μονομερή τροποποιητική πράξη της αρχικής σύμβασης οροφοκτησίας, όπως κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, είχε δικαίωμα από αυτήν, παραχώρησε σ' αυτούς την αποκλειστική χρήση των επιδίκων χώρων στάθμευσης, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε τα εξής: "Οι εναγόμενοι, με τις προτάσεις τους στον πρώτο βαθμό αρνήθηκαν την αγωγή και με την προσθήκη επί των προτάσεων τους ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου προέβαλαν ότι ο πρώτος απ' αυτούς μοναδικός οικοπεδούχος - κατασκευαστής της οικοδομής, όπως είχε δικαίωμα από την πράξη σύστασης, τροποποίησε αυτή (πράξη σύστασης) και μεταβίβασε αποκλειστικά κατά χρήση τις θέσεις αυτές στάθμευσης στους συνεναγομένους του, δυνάμει του .../ 2007 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Ξανθούλας Σουγλέ.

Ο ως άνω πραγματικός ισχυρισμός των εναγομένων απορρίφθηκε ως απαράδεκτος από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, επειδή προτάθηκε με την προσθήκη επί των προτάσεων και επαναφέρεται ήδη με λόγο έφεσης των εναγομένων. Όμως, ο ως άνω, με λόγο έφεσης, επαναφερόμενος πραγματικός ισχυρισμός των εκκαλούντων, με τον οποίο γίνεται επίκληση τροποποίησης της συστατικής πράξης μονομερώς από τον πρώτο εξ αυτών, που είχε καταρτίσει την πράξη σύστασης, ως κύριος του όλου ακινήτου, επικαλούμενος ότι είχε διατηρήσει σχετικό δικαίωμα, με βάση την με αριθμό .../1999 συστατική πράξη, δυνάμει του με αριθμό .../2007 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Ξανθούλας Σουγλέ και μεταβίβασης με το ίδιο αυτό συμβόλαιο της αποκλειστικής χρήσης των ως άνω θέσεων στάθμευσης στους δεύτερο και τρίτη των εναγομένων, προς απόδειξη του οποίου επικαλούνται το προαναφερόμενο συμβόλαιο, απαραδέκτως προβάλλεται με λόγο έφεσης, καθόσον τα πραγματικά περιστατικά που τον θεμελιώνουν γεννήθηκαν πριν από την τελευταία συζήτηση στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

Ειδικότερα, από το ως άνω με επίκληση προσκομιζόμενο συμβόλαιο .../16.5.2007 "τροποποίησης της μ' αριθμό .../3.12.1999 πράξης σύστασης οριζοντίων ιδιοκτησιών και κανονισμού πολυκατοικίας" της αυτής ως άνω συμβολαιογράφου προκύπτει ότι αυτό καταρτίστηκε πριν τη συζήτηση της υπόθεσης στον πρώτο βαθμό στις 17.5.2007 δηλαδή δεν γεννήθηκαν τα πραγματικά περιστατικά που τον θεμελιώνουν μετά την τελευταία συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ώστε να είναι παραδεκτή η προβολή του στην παρούσα δίκη, κατ' άρθρο 527 παρ.2 ΚΠολΔ, ούτε άλλωστε συντρέχει κάποια από τις προϋποθέσεις του άρθρου 269 παρ.2 ΚΠολΔ.

Εξάλλου, οι εκκαλούντες ουδένα λόγο προβάλλουν για να δικαιολογήσουν την καθυστερημένη προβολή του ως άνω ισχυρισμού τους. Ως εκ τούτου, ο ως άνω πραγματικός ισχυρισμός των εκκαλούντων απαραδέκτως προβάλλεται με την υπό κρίση έφεση και πρέπει ν' απορριφθεί ως τέτοιος. Ανεξάρτητα όμως από την κατά τα άνω απόρριψη αυτού ως απαραδέκτου ο ως άνω πραγματικός ισχυρισμός δεν είναι νόμιμος, καθόσον επικαλείται ο πρώτος εναγόμενος τροποποίηση μονομερώς της .../1999 πράξης σύστασης με το με αριθμό .../2007 συμβόλαιο της προαναφερόμενης συμβολαιογράφου χωρίς να επικαλείται μεταγραφή του τροποποιητικού συμβολαίου, .../2007, η οποία είναι αναγκαία".

Από τα παραδεκτώς, κατ' άρθ. 561§2 ΚΠολΔ, επισκοπούμενα κάτωθι δικόγραφα, προκύπτουν τα εξής, ως προς το ζήτημα του ως άνω ισχυρισμού: Στο περιεχόμενο των προτάσεων των εναγομένων, που κατατέθηκαν ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης (17.5.2007), ουδεμία αναφορά γίνεται περί του ως άνω ισχυρισμού, τον οποίον, οι εναγόμενοι-νυν αναιρεσείοντες επικαλούνται, για πρώτη φορά, με την προσθήκη των προτάσεων, που κατατέθηκε την τρίτη ημέρα από τη συζήτηση, χωρίς μάλιστα να προβάλουν, προς δικαιολόγηση της καθυστέρησης, ότι συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις του άρθ. 269§2 ΚΠολΔ με συνέπεια να απορριφθεί από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (ορθώς), ως απαραδέκτως προβληθείς. Οι εναγόμενοι επαναφέρουν τον ίδιο ισχυρισμό, με το δικόγραφο της ασκηθείσας από αυτούς έφεσης (δεύτερος λόγος έφεσης), χωρίς, όμως, να επικαλούνται τη συνδρομή κάποιου από τους όρους, που ορίζει το άρθ. 527 ΚΠολΔ, οπότε και μόνον, σύμφωνα με τα αναφερθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, είναι παραδεκτή η καθυστερημένη προβολή αυτού. Επομένως, ορθώς το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό αυτόν, ως απαραδέκτως προβληθέντα και δεν υπέπεσε στην από το άρθ. 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ πλημμέλεια, αβάσιμος δε είναι ο μοναδικός, κατά το ένα σκέλος αυτού, λόγος αναίρεσης του κυρίως δικογράφου, κατά τις περί του αντιθέτου αιτιάσεις αυτού, όπως αυτός ορθώς εκτιμάται.

Σε περίπτωση που η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει πλείονες, επάλληλες αιτιολογίες (κύριες ή επικουρικές), κάθε μία από τις οποίες στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό, εάν έστω και μία εξ αυτών δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς, (διότι απορρίπτονται οι λόγοι αναίρεσης κατ' αυτής), οι λόγοι που πλήττουν τις λοιπές αιτιολογίες είναι αλυσιτελείς. Επομένως, ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος των αιτιάσεων αυτού, με τις οποίες αποδίδεται η από το άρθ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια, εκ του ότι το Εφετείο, με το να απορρίψει τον ίδιο ως άνω ισχυρισμό, κατά την επάλληλη αιτιολογία αυτού, ως μη νόμιμο, παρεβίασε τις διατάξεις του Ν. 3741/1929, ο λόγος αυτός είναι αλυσιτελής, αφού η πρώτη αιτιολογία, με την οποία ο ίδιος αυτός ισχυρισμός απορρίπτεται ως απαράδεκτος και η οποία (αιτιολογία) στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλομένης απόφασης, πλήττεται ανεπιτυχώς, μετά την, κατά τα ως άνω, απόρριψη του κατ' αυτής στρεφομένου λόγου αναίρεσης.

Περαιτέρω, ο πρώτος από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του με επίκληση προσκομισθέντα από τους αναιρεσείοντες έγγραφα και δη τα υπ' αριθμ. .../1999 και .../2007 συμβόλαιο συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας και τροποποιήσεις αυτών, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι τα εν λόγω έγγραφα λήφθηκαν υπόψη αφού γίνεται ειδική μνεία αυτών στο αιτιολογικό της.

Με τον πρόσθετο, από το άρθρ. 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης, αποδίδεται η πλημμέλεια ότι το Εφετείο, κατά παράβαση της διάταξης του άρθρ. 220 ΚΠολΔ, δεν κήρυξε απαράδεκτη, ένεκα μη εγγραφής της στα βιβλία διεκδικήσεων, την κρινόμενη αγωγή, η οποία, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, αφορά εμπράγματο δικαίωμα πραγματικής δουλείας, επικαλούμενων (των αναιρεσειόντων) επί πλέον ότι ο λόγος αυτός παραδεκτώς προβάλλεται το πρώτον ενώπιον του Αρείου Πάγου, διότι στηρίζεται σε ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Ο λόγος αυτός και υπό την εκδοχή ότι η διάταξη του άρθ. 220 Κ.Πολ.Δ. αφορά τη δημόσια τάξη (ΑΠ 1390/1997, αντίθ. ΑΠ 327/1993), είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, αφού, σύμφωνα με τα αναφερθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, το προβλεπόμενο από τα άρθ. 5 και 13 Ν. 3741/1929 δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης του χώρου της πυλωτής ή τμήματος αυτής από ορισμένον ιδιοκτήτη, δεν συνιστά πραγματική δουλεία, κατά την έννοια των άρθ. 1118 και 1119 ΑΚ, ώστε η αφορώσα το δικαίωμα αυτό αγωγή να απαιτείται, για το παραδεκτό της, να εγγράφεται στα βιβλία διεκδικήσεων.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση, στο σύνολό της, μετά του προσθέτου λόγου αυτής και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθ. 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενο στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-12-2009 αίτηση και τον πρόσθετο λόγο των Η. Μ. κλπ, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5326/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουλίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ