124/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 124 / 2015 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 124/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Δημήτριο Κόμη, Ασπασία Καρέλλου και Απόστολο Παπαγεωργίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ, με την επωνυμία "Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας-Περιφερειακή Ενότητα Σερρών", που εδρεύει η μεν Π.Κ.Μ στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, η δε Π.Ενότητα στις Σέρρες και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Αντιπεριφερειάρχη Σερρών, ως καθολικού διαδόχου κατά το άρθρο 283 παρ 2 του Ν. 3852/2010 (ΦΕΚ Α'87/7.6.2010), του καταργηθέντος Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΕΡΡΩΝ", το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ιωάννα Φωτιάδου, νομική σύμβουλο της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας-Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, με δήλωση του άρθρου 242 παρ 2 Κ ΠολΔ

Των αναιρεσίβλητων: 1. Α. Δ. του Γ., 2. Χ. Π. του Ν., κατοίκων ..., 3. Β. Δ. του Γ., κατοίκου ... οι οποίοι δεν παραστάθηκαν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-12-2009 αγωγή των αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 139/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 223/2013 του Μονομελoύς Πρωτοδικείου Σερρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 31-3-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κόμης διάβασε την από 12-9-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη του δεύτερου λόγου αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις υπ' αριθμ. 11331/15-7-2014, 11330/14-7-2014 και 11327/11-7-2014 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Σερρών Μ. Τ., τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει το αναιρεσείον Ν.Π.Δ.Δ., που επισπεύδει τη συζήτηση της υπό κρίση από 31-3-2014 αιτήσεως για αναίρεση της υπ' αριθμ. 223/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αυτής, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη η πράξη, με την οποία δικάσιμος για τη συζήτησή της ορίσθηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης αποφάσεως (23-9-2014), επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στους αναιρεσιβλήτους, με κλήση προς αυτούς για να παραστούν κατά τη συζήτηση της αναιρέσεως, κατά την ορισθείσα παραπάνω δικάσιμο. Κατ' αυτήν, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, οι αναιρεσίβλητοι δεν εμφανίσθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου τους, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Συνεπώς, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 εδ. α' και γ' του ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων, αφού αυτοί έχουν κλητευθεί. Με τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 και 2 του ισχύοντος Συντάγματος, με την οποία θεσπίζεται η αρχή της ισότητας, ειδικότερη εκδήλωση της οποίας αποτελεί η προβλεπόμενη από το άρθρο 22 παρ. 1 εδ.

β' του αυτού Συντάγματος αρχή της ίσης, σε σχέση με την αμοιβή, μεταχείρισης των εργαζομένων, που απορρέει από το άρθρο 288 του ΑΚ, καθιερώνεται όχι μόνον η ισότητα των Ελλήνων έναντι του νόμου, αλλά και η ισότητα του νόμου έναντι αυτών, με την έννοια ότι δεσμεύεται και ο κοινός νομοθέτης, όταν πρόκειται να ρυθμίσει ουσιωδώς όμοια πράγματα, σχέσεις ή καταστάσεις και κατηγορίες προσώπων, να μην αντιμετωπίζει κατά τρόπο ανόμοιο τις περιπτώσεις αυτές, εισάγοντας εξαιρέσεις και κάνοντας διακρίσεις, εκτός αν αυτό επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, η συνδρομή των οποίων είτε διαφοροποιεί την κατηγορία των προσώπων ή των πραγμάτων τα οποία αφορά, είτε καθιστά καταχρηστική και άρα αντίθετη στο άρθρο 25 παρ. 3 του Συντάγματος την άσκηση του εκ της ισονομίας ατομικού δικαιώματος στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Επομένως, αν γίνει με νόμο δικαιολογημένη ειδική ρύθμιση για ορισμένη κατηγορία προσώπων και αποκλεισθεί από τη ρύθμιση αυτή, κατ' αδικαιολόγητη δυσμενή διάκριση, άλλη κατηγορία προσώπων, για την οποία συντρέχει ο ίδιος δικαιολογητικός λόγος, που επιβάλλει την ευνοϊκή εκείνη μεταχείριση, η διάταξη που εισάγει τη δυσμενή αυτή διάκριση είναι ανίσχυρη ως αντισυνταγματική.

Προς αποκατάσταση δε της συνταγματικά επιβαλλόμενης αρχής της ισότητας, πρέπει να εφαρμοσθεί και για εκείνους, σε βάρος των οποίων έγινε η δυσμενής διάκριση, η διάταξη που ισχύει για την κατηγορία υπέρ της οποίας θεσπίσθηκε η ειδική ρύθμιση, διότι μόνο με τον τρόπο αυτό αίρεται η κατάσταση που δημιουργήθηκε από την παραβίαση της ανωτέρω αρχής (Ολ.

ΑΠ 31/2007, 24/2006, 13/2003, ΑΠ 463/2014). Εξάλλου, με το άρθρο 8 (Επιδόματα) παρ. 1 και 4 του Ν. 3205/2003 "Μισθολογικές ρυθμίσεις λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ., Ο.Τ.Α. κ.λπ.", στις διατάξεις του οποίου υπάγονται οι μόνιμοι και δόκιμοι πολιτικοί υπάλληλοι του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α. και των Ν.Π.Δ.Δ. (άρθρο 1 παρ. 1) και η ισχύς του αρχίζει από 1-1-2004 (άρθρο 56), ορίζεται ότι, εκτός από το βασικό μισθό του κάθε μισθολογικού κλιμακίου, όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 7, χορηγούνται και τα εξής επιδόματα κατά μήνα : 1).... 2).... 3).... 4) Προβληματικών και παραμεθόριων περιοχών, όπως οι περιοχές αυτές καθορίζονται με τις ΔΙΔΑΔ/Φ.50/265/29847/30-10-1992 (ΦΕΚ 667 Β') και ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2175/11943, 11639 και 11981/20-12-1995 (ΦΕΚ 1054 Β') Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις και το άρθρο 1 του Ν. 287/1976 (ΦΕΚ 78 Α') αντίστοιχα και μόνο για όσο χρόνο οι δικαιούχοι του επιδόματος αυτού υπηρετούν σ' αυτές, οριζόμενο κατά μήνα ως εξής :

α) Για προβληματικές περιοχές κατηγορίας Β', σε 40 ευρώ β) για προβληματικές περιοχές κατηγορίας Α', με εξαίρεση τις εξ αυτών παραμεθόριες του Ν. 287/1976, σε 50 ευρώ και γ) για όσες περιοχές χαρακτηρίζονται ταυτόχρονα προβληματικές και παραμεθόριες, σύμφωνα με τις ως άνω διατάξεις, σε 120 ευρώ. Κατά την εισηγητική έκθεση του άνω Ν. 3205/2003, το προαναφερόμενο επίδομα καταβάλλεται στους υπαλλήλους, που υπηρετούν στις περιοχές, που καθορίζονται με συγκεκριμένες διατάξεις και υπουργικές αποφάσεις, μόνο για όσο χρόνο οι δικαιούχοι υπηρετούν στις περιοχές αυτές, οριζόμενο κατά μήνα και κατά κατηγορία περιοχής, λόγω των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζουν οι καθοριζόμενες περιοχές και αποτελεί κίνητρο για την παραμονή τους στις υπηρεσίες των περιοχών αυτών.

Περαιτέρω, με την ως άνω ΔΙΔΑΔ/Φ.50/265/29847/1992 Κοινή Απόφαση των Υπουργών Προεδρίας της Κυβερνήσεως και Οικονομικών (ΦΕΚ Β' 667/1992), που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 64 παρ. 1 του Ν. 1943/1991, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 του Ν. 2085/1992, ο Νομός Σερρών (Δήμοι Σιδηροκάστρου και Σερρών) καθορίστηκε ως προβληματική περιοχή κατηγορίας Β'.

Κατά δε το άρθρο 1 του άνω Ν. 287/1976 "Περί μέτρων τινών αφορώντων εις τους υπηρετούντας εις παραμεθορίους περιοχάς δημοσίους πολιτικούς υπαλλήλους", ως παραμεθόριες περιοχές, για την εφαρμογή των διατάξεων του νόμου αυτού, νοούνται οι περιοχές των Νομών Ξάνθης, Ροδόπης, Έβρου, Λέσβου, Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσου.

Ενώ, με τη ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2175/11943, 11639 και 11981/1995 Κοινή Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Εθνικής Οικονομίας (ΦΕΚ Β' 1054/1995) καθορίστηκαν οι αναφερόμενες περιοχές των Νομών Φλώρινας, Καστοριάς, Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Κέρκυρας ως παραμεθόριες περιοχές για την εφαρμογή και μόνο της παρ. 22 του άρθρου 9 (Μετατάξεις τακτικών υπαλλήλων για την κάλυψη κενών θέσεων δημόσιων υπηρεσιών, Ν.Π.Δ.Δ.

και Ο.Τ.Α. των παραμεθόριων περιοχών) του Ν. 2266/1994. Τέλος, με το άρθρο 9 του Ν. 3714/2008 (ΦΕΚ Α' 231/7-11-2008) ορίζεται, ότι το επίδομα της παραγράφου 4 περίπτωση γ' του άρθρου 8 του Ν. 3205/2003 (για τους υπηρετούντες σε όσες περιοχές χαρακτηρίζονται ταυτόχρονα προβληματικές και παραμεθόριες) χορηγείται, από 1-1-2009, και στους υπαλλήλους του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ.

και των Ο.Τ.Α., που υπηρετούν στο Νομό Σερρών, με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις χορήγησης του ανωτέρω επιδόματος. Να σημειωθεί εδώ, ότι και με το άρθρο 8 παρ. 5 του Ν. 2470/1997 "Αναμόρφωση μισθολογίου προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης και άλλες συναφείς διατάξεις", το οποίο (άρθρο) καταργήθηκε από 1-1-2004 με το άρθρο 28 του Ν. 3205/2003, είχε χορηγηθεί τακτικό επίδομα Προβληματικών και Παραμεθόριων περιοχών στους υπαλλήλους του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α.

και των λοιπών Ν.Π.Δ.Δ., που υπηρετούσαν σε προβληματικές και παραμεθόριες περιοχές, όπως οι περιοχές αυτές καθορίζονται με τις ΔΙΔΑΔ/Φ.50/265/29847/1992 και ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2175/11943, 11639 και 11981/1995 Κ.Υ.Α. και με το άρθρο 1 του Ν. 287/1976. Από τις προπαρατεθείσες διατάξεις συνάγεται, ότι ο Νομός Σερρών, ναι μεν έχει χαρακτηριστεί ως προβληματική περιοχή, με την ΔΙΔΑΔ/Φ.50/265/29847/1992 Κοινή Υπουργική Απόφαση, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 64 παρ. 1 του Ν. 1943/1991, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 του Ν. 2085/1992, δεν συγκαταλέγεται, όμως (ο Νομός Σερρών), μεταξύ των περιοχών που περιοριστικά χαρακτηρίζονται ως παραμεθόριες περιοχές, δυνάμει του άρθρου 1 του Ν. 287/1976 και δυνάμει της ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2175/11943, 11639 και 11981/1995 Κοινής Υπουργικής Αποφάσεως, για την εφαρμογή και μόνο της παρ. 22 του άρθρου 9 του Ν. 2264/1994, που αφορά μετατάξεις τακτικών υπαλλήλων ειδικά για την κάλυψη κενών θέσεων δημοσίων υπηρεσιών, Ν.Π.Δ.Δ.

και Ο.Τ.Α. των παραμεθόριων περιοχών, και ότι, επομένως, οι υπάλληλοι του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α. και των λοιπών Ν.Π.Δ.Δ. που υπηρετούν στο Νομό Σερρών δεν δικαιούνται του χορηγουμένου, από 1-1-2004, με το άρθρο 8 παρ. 4 περ. γ' του Ν. 3205/2003 επιδόματος Προβληματικών και Παραμεθόριων Περιοχών (οριζομένου κατά μήνα στο ποσό των 120 ευρώ), το οποίο επίδομα, από 1-1-2009, χορηγείται πλέον, δυνάμει του άρθρου 9 του Ν. 3714/2008, και στους υπαλλήλους του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ.

και των Ο.Τ.Α., που υπηρετούν στο Νομό Σερρών. Η νομοθετική πρόβλεψη δε της χορήγησης του εν λόγω επιδόματος παραμεθόριων περιοχών στους υπαλλήλους του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α. και των λοιπών Ν.Π.Δ.Δ. που υπηρετούν στους Νομούς Ξάνθης, Ροδόπης, Έβρου, Λέσβου, Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσου και στους μετατασσόμενους υπαλλήλους σε συγκεκριμένες περιοχές των Νομών Φλώρινας, Καστοριάς, Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Κέρκυρας και όχι συγχρόνως και στους υπαλλήλους που έως τις 31-12-2008 υπηρετούσαν στο Νομό Σερρών, δεν συνιστά άνιση και δυσμενή μεταχείριση των τελευταίων και δεν αντίκειται στην συνταγματική αρχή της ισότητας,καθόσον συνέχεται αποκλειστικά με τον τόπο στον οποίο υπηρετούσαν, στηρίζεται, δηλαδή, σε απρόσωπα και αντικειμενικά κριτήρια για την ενίσχυση συγκεκριμένων περιοχών της Χώρας, που χρήζουν ειδικής πρόσθετης μέριμνας, η οποία ενίσχυση επιτυγχάνεται (και) με την προσέλκυση και παραμονή υπαλλήλων στις περιοχές αυτές προς στελέχωση περιφερειακών, απομακρυσμένων, δημόσιων υπηρεσιών, Ο.Τ.Α.

και Ν.Π.Δ.Δ. και εξυπηρέτηση, έτσι, της αναγκαιότητας για διοικητική αποκέντρωση. Είναι δε εύλογο, στα πλαίσια υλοποίησης του σκοπού αυτού, τα συντεταγμένα όργανα της Πολιτείας (ο κοινός νομοθέτης και η κανονιστικώς δρώσα Διοίκηση) να δύνανται να επιλέγουν, ανάλογα με τις κρατούσες κοινωνικές, οικονομικές, επαγγελματικές και άλλες συνθήκες και τα δημιουργούμενα προβλήματα, τις περιοχές εκείνες της Χώρας που χρήζουν ειδικής πρόσθετης μέριμνας και να τις ενισχύουν, με τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων, όπως είναι και η παροχή στους υπηρετούντες σ' αυτές υπαλλήλους του εν λόγω κινήτρου, ήτοι του επιδόματος παραμεθόριων περιοχών.

Δεν διαφοροποιούνται δε τα ανωτέρω, από διατάξεις άλλων νομοθετημάτων, με τις οποίες αντιμετωπίζονται ενιαία οι Νομοί Ξάνθης, Ροδόπης, Εύρου και άλλοι νομοί και περιοχές των Νομών Κιλκίς, Πέλλας, Σερρών, Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων, όπως είναι και η διάταξη της παρ. 8 του άρθρου 20 του Ν. 2738/1999, που αφορά ρυθμίσεις θεμάτων του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (Α.Σ.Ε.Π.) συναφών με προσλήψεις και προβλέπει την προσαύξηση της βαθμολογίας των επιτυχόντων υποψηφίων που δέχονται να υπηρετήσουν σε δημόσιες υπηρεσίες των παραπάνω Νομών (Ξάνθης, Ροδόπης κ.λπ.) ή περιοχών των Νομών Κιλκίς, Πέλλας, Σερρών, Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων, που ορίσθηκαν ως παραμεθόριες περιοχές με την ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2443/οικ.21290/1999 (ΦΕΚ Β' 1925/25-10-1999) απόφαση της Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, όπως τροποποιήθηκε με την ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2517/οικ.13077/2000 (ΦΕΚ Β'729/12-6-2000) απόφαση της ίδιας Υπουργού, οι οποίες αποφάσεις εκδόθηκαν κατ' εξουσιοδότηση του ως άνω άρθρου 20 παρ. 8 του Ν. 2738/1999.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών, που δίκασε τη διαφορά κατ' έφεση, δέχθηκε, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι απασχολήθηκαν ως υπάλληλοι του εναγομένου (ήδη καταργηθέντος) Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΕΡΡΩΝ", που είχε την έδρα του στις Σέρρες, καθολικός διάδοχος του οποίου είναι το αναιρεσείον Ν.Π.Δ.Δ., με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου, από το έτος 2006 η πρώτη και ο δεύτερος των εναγόντων και από το έτος 2002 ο τρίτος εξ αυτών, έως και τον χρόνο ασκήσεως, στις 30-12-2009, της ένδικης αγωγής, υπαγόμενοι στο μισθολογικό καθεστώς του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης, και ότι, παρόλο που η περιοχή των Σερρών έχει χαρακτηριστεί τόσο ως προβληματική περιοχή, Β' κατηγορίας, δυνάμει της ΔΙΔΑΔ/Φ.50/265/29847/1992 Κ.Υ.Α.,όσο και ως παραμεθόριος περιοχή, δυνάμει της ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2443/21290/1999 αποφάσεως του Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, και ως εκ τούτου οι ενάγοντες, που υπηρετούσαν στην περιοχή των Σερρών, εδικαιούντο, για το επίδικο χρονικό διάστημα από 1-1-2005 ο τρίτος ενάγων και από 5-4-2006 η πρώτη και ο δεύτερος των εναγόντων έως και 31-12-2008, το επίδομα της παρ. 4 περ.

γ' του άρθρου 8 του Ν. 3205/2003, ανερχόμενο σε 120 ευρώ, εντούτοις το εναγόμενο κατέβαλε σ' αυτούς, έως και την 31-12-2008, μόνο το επίδομα το χορηγούμενο στους υπαλλήλους που υπηρετούν σε προβληματικές περιοχές κατηγορίας Β', ποσού 40 ευρώ, το δε επίδομα της παρ. 4 περ. γ' του άρθρου 8 του Ν. 3205/2003, ποσού 120 ευρώ, τους το κατέβαλε από 1-1-2009.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το ως Εφετείο δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών έκρινε, ότι η μη χορήγηση στους ενάγοντες (αναιρεσιβλήτους), κατά τα έτη 2005, 2006, 2007 και 2008, του αιτούμενου επιδόματος (της παρ. 4 περ. γ' του άρθρου 8 του Ν. 3205/2003), συνιστά δυσμενή διάκριση σε βάρος τους, μη επιβαλλόμενη από λόγους κοινωνικούς ή δημοσίου συμφέροντος και οδηγεί σε ευθεία παραβίαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος) και τούτο διότι, ο δικαιολογητικός λόγος που επέβαλε τη χορήγηση του επιδόματος παραμεθόριων περιοχών, ως κινήτρου, για την υπαλληλική ενίσχυση των περιοχών αυτών, με τη μετακίνηση και εγκατάσταση υπαλλήλων σ' αυτές, στις οποίες οι επικρατούσες συνθήκες διαβιώσεως είναι δυσμενείς, συντρέχει τόσο για τους υπαλλήλους τους υπηρετούντες στους Νομούς και στις περιοχές Νομών, που χαρακτηρίσθηκαν ως παραμεθόριες με το άρθρο 1 του Ν. 287/1976 και με την ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2175/11943, 11639 και 11981/1995 Κοινή Υπουργική Απόφαση, όσο και για τους υπαλλήλους τους υπηρετούντες στις περιοχές των Νομών, που χαρακτηρίσθηκαν ως παραμεθόριες με την ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2443/οικ/21290/1999 Υπουργική Απόφαση (όπως αυτή τροποποιήθηκε),στις οποίες περιλαμβάνεται και η περιοχή του Δήμου Σερρών, όπου απασχολούνται και οι ενάγοντες, υπό τις αυτές, με τους παραπάνω συναδέλφους τους, δυσμενείς συνθήκες διαβιώσεως.

Και καταλήγει το Μονομελές Πρωτοδικείο, δεχόμενο ότι, για την αποκατάσταση της συνταγματικής αρχής της ισότητας, πρέπει να λάβουν και οι ενάγοντες το προβλεπόμενο από το άρθρο 8 παρ. 4 περ. γ' του Ν. 3205/2003 επίδομα προβληματικών και παραμεθόριων περιοχών, για τα έτη 2007 και 2008, ενόψει του ότι η σχετική αξίωσή τους που γεννήθηκε κατά τα έτη 2005 και 2006 έχει υποπέσει σε παραγραφή, εκ ποσού 120 ευρώ μηνιαίως, από το οποίο θα πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των 40 ευρώ, που ελάμβαναν ως επίδομα για την εργασία τους σε προβληματική περιοχή, ενώ αποδείχθηκε - όπως γίνεται ακόμη δεκτό από το Μονομελές Πρωτοδικείο - ότι από 1-1-2009 το εναγόμενο κατέβαλε στους ενάγοντες, ως επίδομα προβληματικών και παραμεθόριων περιοχών, το ποσό των 120 ευρώ μηνιαίως.

Έτσι επικύρωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών, κατά τούτο, την πρωτόδικη υπ' αριθμ. 139/2010 απόφαση του Ειρηνοδικείου Σερρών, με την οποία είχε επιδικαστεί στους αναιρεσιβλήτους το επίδομα της παρ. 4 περ. γ' του άρθρου 8 του Ν. 3205/2003. Με την κρίση του, όμως, αυτή, το Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 και 2 του ισχύοντος Συντάγματος, καθόσον, σύμφωνα με όσα αναπτύχθηκαν ανωτέρω, στην προκείμενη περίπτωση, ο κοινός νομοθέτης προέβη στην ως άνω ρύθμιση (με την ειδική διάταξη του άρθρου 8 παρ. 4 περ.

γ' του Ν. 3205/2003), επί τη βάσει γενικών και αντικειμενικών κριτηρίων, για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, που δεν ήταν άλλος από την πληθυσμιακή και υπαλληλική ενίσχυση των συγκεκριμένων Νομών της Χώρας, οι οποίοι έχρηζαν, κατά την κρίση της Διοικήσεως, ειδικής πρόσθετης μέριμνας, επιβαλλόμενη δε η σχετική ρύθμιση από τους άνω λόγους γενικότερου κοινωνικού και δημοσίου συμφέροντος, δεν αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας, ούτε συνιστά έκδηλη άνιση μεταχείριση, υπό τη μορφή χαριστικού μέτρου ή προνομίου, των αυτών ή παρομοίων καταστάσεων.

Παραβίασε, επίσης, το Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών και τη διάταξη του άρθρου 8 παρ. 4 περ. γ' του Ν. 3205/2003, που δεν ήταν εφαρμοστέα στην ένδικη περίπτωση, αφού ο Νομός Σερρών δεν περιλαμβάνεται στις παραμεθόριες περιοχές, ώστε να δύναται να εφαρμοστεί η ως άνω διάταξη του άρθρου 8 παρ. 4 περ. γ' του Ν. 3205/2003, η οποία παραπέμπει ευθέως στο Ν. 287/1976 (άρθρο 1 αυτού) και στη ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2175/11943, 11639 και 11981/1995 Κ.Υ.Α., βάσει των οποίων ο Νομός Σερρών δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των περιοχών που περιοριστικά χαρακτηρίζονται ως παραμεθόριες και, συνεπώς, δεν χωρεί αναλογική εφαρμογή άλλων διατάξεων και δη εκείνων της Υπουργικής Αποφάσεως ΔΙΔΑΔ/Φ.42/2443/ οικ.21290/1999 (όπως τροποποιήθηκε), που επικαλούνται και οι ενάγοντες - αναιρεσίβλητοι και δέχθηκε και η προσβαλλόμενη απόφαση ότι ήταν εφαρμοστέες στην προκείμενη περίπτωση.

Μετά ταύτα, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως, από το άρθρο 560 αριθμ. 1 του ΚΠολΔ, με τον οποίο πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση για παραβίαση των διατάξεων του άρθρου 4 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος και του άρθρου 8 παρ. 4 περ. γ' του Ν. 3205/2003, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Συνεπώς, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, εκτός από το μέρος της που αφορά την απόρριψη κατ' ουσίαν της αγωγικής αξιώσεως των αναιρεσιβλήτων για καταβολή του επίδικου επιδόματος ως προς το από 1-1-2009 έως 31-12-2009 χρονικό διάστημα, παρελκούσης της έρευνας του δεύτερου (τελευταίου) λόγου της αναιρέσεως, επίσης από το άρθρο 560 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, με τον οποίο καταλογίζεται στο Μονομελές Πρωτοδικείο ότι παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 48 παρ. 3 και 5 του Ν.Δ. 496/1974 και 90 παρ. 3 του Ν. 2362/1995 (παραγραφή αξιώσεων κατά Ν.Π.Δ.Δ. και κατά του Δημοσίου). Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή ισχύει ήδη μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 65 παρ. 1 του Ν. 4139/2013, αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για οποιονδήποτε άλλο λόγο, εκτός από εκείνους που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 (για υπέρβαση δικαιοδοσίας και για παράβαση των διατάξεων των σχετικών με την αρμοδιότητα), μπορεί να κρατήσει την υπόθεση και να την δικάσει, αν κατά την κρίση του δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 21-12-2009 αγωγής, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, οι ενάγοντες (αναιρεσίβλητοι), υπάλληλοι του εναγόμενου Ν.Π.Δ.Δ., εργαζόμενοι σ' αυτό, εντός της πόλης των Σερρών (του Νομού Σερρών), με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, ζήτησαν με την ένδικη αγωγή να υποχρεωθεί το εναγόμενο να τους καταβάλει τα αναφερόμενα ποσά, που αντιστοιχούν στο επίδομα παραμεθόριων περιοχών, σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 4 περ.

γ' του Ν. 3205/2003, για τα έτη 2005, 2006, 2007, 2008 και 2009, λόγω παραβιάσεως της συνταγματικής αρχής της ισότητας, άλλως, ως αποζημίωση, για την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν από την παράνομη παράλειψη των οργάνων του εναγομένου να συμπεριλάβουν το επίδικο επίδομα στην τακτική μισθοδοσία τους. Με το περιεχόμενο αυτό, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, η ένδικη αγωγή δεν είναι νόμιμη κατά την κύρια βάση της, παρά μόνο (είναι νόμιμη) ως προς την αξίωση των εναγόντων (αναιρεσιβλήτων) για καταβολή του επίδικου επιδόματος κατά το έτος 2009 (από 1-1-2009 έως 31-12-2009), συνακόλουθα δε δεν είναι νόμιμη και κατά την επικουρική βάση αυτής, αφού τα αρμόδια όργανα του εναγομένου, που δεν συμπεριέλαβαν το επίδικο επίδομα στο μισθό των αναιρεσιβλήτων κατά τα έτη 2005, 2006, 2007 και 2008, δεν παρανόμησαν.

Επομένως, η υπόθεση δεν απαιτεί περαιτέρω έρευνα, ενόψει και του ότι, όπως προαναφέρθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν η αγωγική αξίωση των αναιρεσιβλήτων για καταβολή του επίδικου επιδόματος για το έτος 2009 και δεν βάλλεται κατά τούτο αυτή (προσβαλλόμενη απόφαση). Έτσι, μετά και την, κατά τα άνω, αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, πρέπει ο Άρειος Πάγος να κρατήσει την υπόθεση και να την δικάσει.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο (Ειρηνοδικείο Σερρών), με την υπ' αριθμ. 139/2010 απόφασή του, εσφαλμένα εφαρμόζοντας τις παραπάνω διατάξεις, αν και η ένδικη αγωγή δεν ήταν νόμιμη ως προς την αξίωση των αναιρεσιβλήτων για καταβολή του επίδικου επιδόματος κατά τα έτη 2005, 2006, 2007 και 2008, παρά ταύτα την έκρινε νόμιμη και στη συνέχεια την δέχθηκε (εν μέρει λόγω παραγραφής) ως βάσιμη και κατ' ουσίαν.

Κατά της πρωτόδικης αυτής αποφάσεως, το αναιρεσείον άσκησε την από 6-12-2012 έφεση (αριθμ. καταθ. 41/2012), προβάλλοντας τις σχετικές πλημμέλειες, οι οποίες είναι βάσιμες.

Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση, να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση και να απορριφθεί η ένδικη αγωγή, ως προς την ως άνω αξίωση των αναιρεσιβλήτων, ως μη νόμιμη. Οι αναιρεσίβλητοι, ως ηττώμενοι διάδικοι, πρέπει να καταδικασθούν σε μέρος από τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε προτάσεις, διότι η ερμηνεία των διατάξεων που εφαρμόσθηκαν ήταν ιδιαίτερα δυσχερής (άρθρα 176, 179 και 183 του ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 223/2013 απόφαση του ως Εφετείου δικάσαντος Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών. Κρατεί την υπόθεση και δικάζει την από 6-12-2012 έφεση (αριθμ. καταθ. 41/2012) του αναιρεσείοντος Ν.Π.Δ.Δ. κατά της υπ' αριθμ. 139/2010 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Σερρών. Δέχεται κατ' ουσίαν την έφεση. Εξαφανίζει την εκκαλούμενη απόφαση.

Απορρίπτει την από 28-12-2009 αγωγή, κατά το ως άνω μέρος της, ως μη νόμιμη. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους σε μέρος των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, που ορίζει στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Ιανουαρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Φεβρουαρίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ