Supreme Court allows appeal due to lower court's failure to consider specific evidence submitted by the appellant.

Απόφαση 1249 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1249/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Βουκελάτο.

Των αναιρεσιβλήτων: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ευάγγελο Κουρή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-7-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4620/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 7222/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 9-1-2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 25-2-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔικ αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο αυτό λόγους, μεταξύ των οποίων και ο προβλεπόμενος στο εδάφιο 11, που ιδρύεται όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, όπως είναι και τα έγγραφα που προσκομίζονται, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Εξάλλου, κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου, για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340, 341 και 346 ΚΠολΔικ.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του ότι για τον σχηματισμό της κρίσης του επί της ουσίας έλαβε υπόψη "τις καταθέσεις των μαρτύρων οι οποίες εξητάσθησαν ενόρκως εις το ακροατήριον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου ....... τις ένορκες βεβαιώσεις υπ' αριθμ. ... των Φ και Π και συνεκτίμησε όλα ανεξαιρέτως τα μετ' επικλήσεως νομίμως προσκομιζόμενα υπό των διαδίκων έγγραφα, τα οποία χρησιμεύουν και δια την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, διότι ως εκ της φύσεως των αποδεικτέων επιτρέπεται το εμμαρτύρον, μεταξύ των οποίων τις εξομοιούμενες προς αυτά ως προς την αποδεικτική των ισχύν, μη αμφισβητηθείσες φωτογραφίες.....".

Όμως, από τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου και την όλη αιτιολογία της προσβαλλομένης απόφασής του δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο ότι έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα έγγραφα που αναφέρονται στο πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και ειδικότερα τις υπ' αριθμ. 62377/2006 και 62376/2006 αποφάσεις του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Και τούτο, διότι, ενώ ο αναιρεσείων, όπως προκύπτει από τις προτάσεις του που υπέβαλε ενώπιον του Εφετείου κατά τη συζήτηση στην οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ρητά επικαλέσθηκε και προσκόμισε τις παραπάνω δικαστικές αποφάσεις, ισχυριζόμενος ότι με την πρώτη από αυτές καταδικάσθηκε ο εναγόμενος - εκκαλών, ήδη αναιρεσίβλητος, για την πράξη της απλής σωματικής βλάβης του αναιρεσείοντος και με τη δεύτερη κηρύχθηκε αθώος ο αναιρεσείων της κατηγορίας για φθορά ξένης περιουσίας (προθήκη καταστήματος), αυτές δε οι αποφάσεις με το περιεχόμενο που τους αποδίδεται από τον αναιρεσείοντα αποτελούν ισχυρά δικαστικά τεκμήρια προς απόδειξη, κατά την σαφή έννοια του αναιρετηρίου, του αγωγικού ισχυρισμού του, ότι ο εναγόμενος αναιρεσίβλητος είναι ο δράστης του τραυματισμού του (αναιρεσείοντος), στον οποίο (ισχυρισμό) στηρίχθηκε η ένδικη αξίωση αποζημιώσεώς του, το Εφετείο δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά στις αποφάσεις αυτές με την προσβαλλόμενη απόφασή του, στην οποία και δεν μνημονεύονται, παρά την εκτεταμένη ανάλυση του αποδεικτικού υλικού και εν όψει, βέβαια, της αντίθετης ουσιαστικής κρίσης στην οποία κατέληξε.

Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτός ο αναιρετικός αυτός λόγος και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της, παραπεμφθεί δε η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔικ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 7222/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ