1247/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1247 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1247/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β'2 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Απριλίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: X1 έως και Χ286, απάντων κατοίκων ... . Όλοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Κρίτσανο, πλην των υπό στοιχεία 34, 191, 112, 154 και 285, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν. Ο ως άνω πληρεξούσιος, στη συνέχεια, δήλωσε ότι οι παρακάτω αναφερόμενοι απεβίωσαν, όπως αυτό προκύπτει από τις προσκομιζόμενες ληξιαρχικές πράξεις θανάτου, για τους οποίους υπεισέρχονται οι κληρονόμοι των, όπως αυτό προκύπτει από τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα πιστοποιητικά πλησιέστερων συγγενών και μη δημοσίευσης διαθήκης του Πρωτοδικείου Λάρισας, και οι οποίοι δηλώνουν ότι συνεχίζουν αυτοί τη δίκη και αυτοί είναι οι:

α) ο με αριθμό 9 Χ9 (στην θέση του υπεισέρχονται ως κληρονόμοι η σύζυγός της Χ9-Α και τα παιδιά του Χ9-Β και Χ9-Γ δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Χρυσούλας συζ Γεωργίου Μπαμνάρα το γένος Κων/νου Κούνη), β) η με αριθμό 151 Χ151 (στην θέση της οποίος υπεισέρχονται ο σύζυγός της Χ151-Α και τα παιδιά της Χ151-Β και Χ151-Γ, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../...

πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Αικατερίνης Νικολάου Θώδα συζ Χρήστου Ακριβούλη), γ) η με αριθμό 215 Χ215 (στην θέση της οποίας υπεισέρχονται ο γιος της Χ215-Α, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Αττικής Μαγδαληνής Ζάντζα ), δ) η με αριθμο 226 Χ226 (στην θέση της οποίας υπεισέρχονται τα παιδιά της Χ226-Α και Χ226-Β, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../...

πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Θεσ/κης Θεανούς Μαρέτη του Αναστασίου ), ε) η με αριθμό 37 Χ37 (στην θέση της οποίας υπεισέρχεται η αδερφή της Χ37-Α, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Ελένης-Ευγενίας Ρομοσιού Κλειτσάκη, και η μητέρα της Χ37-Β, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... ειδικού πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Καρδίτσας Φωτεινής Ρέππα - Σταύρου), στ) η με αριθμό 92 Χ92, (στη θέση της οποίας υπεισέρχονται τα παιδιά της Χ92-Α, Χ92-Β και Χ93-Γ, δυνάμει του με αριθμό .../...

πληρεξουσίου του συμβολαιογράφου Κισσάβου Μωυσή - Μωρίς Λεβή), ζ) ο με αριθμό 113 Χ113 (στη θέση του οποίου υπεισέρχεται ως μοναδική κληρονόμος η εγγονή του Χ113-Α δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... ειδικού πληρεξουσίου το οποίο υπογράφηκε στο Γενικό Προξενείο Ελλάδος στη Φρανκφούρτη ενώπιον του Προξένου της Ελλάδος Παναγή Μπαντούνα, Συμβούλου Πρεσβείας Α', ασκούντος χρέη συμβολαιογράφου), η) ο με αριθμό 203 Χ203 (στη θέση του οποίου υπεισέρχονται η σύζυγός του Χ203-Α και τα παιδιά του Χ203-Β και Χ203-Γ, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... (υπό στοιχεία 10α, 10β και 10γ) πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Θεανώ Ζάγουρα συζ Αθανασίου Δαβιώτη), θ) η με αριθμό 109 Χ109 (στη θέση της οποίας υπεισέρχονται ο σύζυγός της Χ109-Α και τα παιδιά της Χ109-Β και Χ109-Γ, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... (υπό στοιχεία 12α, 12β και 12γ) πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Θεανώ Ζάγουρα συζ Αθανασίου Δαβιώτη), Ι) η με αριθμό 14 Χ14 (στη θέση της οποίας υπεισέρχονται τα παιδιά της Χ14-Α, Χ14-Β, Χ14-Γ και Χ14-Δ δυνάμει του υπ' αριθμόν .../...

πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Ελένης-Ευγενίας Ρομοσιού Κλειτσάκη), Ια) ο με αριθμό 207 Χ207 (στη θέση του οποίου υπεισέρχονται τα παιδιά του Χ207-Α και Χ207-Β δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Ελένης-Ευγενίας Ρομοσιού Κλειτσάκη), Ιβ) η με αριθμό 138 Χ138 (στη θέση της οποίας υπεισέρχονται τα παιδιά της Χ138-Α και Χ138-Β δυνάμει του υπ' αριθμόν .../...

πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Ελένης-Ευγενίας Ρομοσιού Κλειτσάκη), Ιγ) η με αριθμό 192 Χ192 (στη θέση της οποίας υπεισέρχονται τα παιδιά της Χ192-Α και Χ192-Β δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Χρυσούλας συζ Γεωργίου Μπαμνάρα το γένος Κων/νου Κούνη), Ιδ) Ο με αριθμό 11 Χ11 (στη θέση του οποίου υπεισέρχονται τα παιδιά του Χ11-Α και Χ11-Β, δυνάμει του υπ' αριθμόν .../...

και η σύζυγος Χ11-Γ και τα παιδιά του Χ11-Δ, Χ11-Ε, Χ11-ΣΤ και Χ11-Ζ δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... ειδικού πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Λάρισας Στέλλας Χατζή - Σερετίδη), Ιε) Ο με αριθμό 263 Χ263 (στη θέση του οποίου υπεισέρχονται ο Χ263-Α και η Χ263-Β δυνάμει του υπ' αριθμόν .../... συμβολαιογράφου Αθηνών Σταυρούλα συζ Δημητρίου Τσίτσα το γένος Εμμανουήλ Αρχοντάκη), τους οποίους εκπροσωπεί ο ίδιος ως άνω πληρεξούσιος δικηγόρος.

Τέλος, ο ως άνω πληρεξούσιος δικηγόρος δήλωσε ότι διορθώνει τα εκ παραδρομής λανθασμένα αναγραφόμενα στο δικόγραφο της αναίρεσης ονόματα και επίθετα και συγκεκριμένα: ο υπ' αριθμόν -6- Χ6, λέγεται Χ6-Ι, ο υπ' αριθμόν -9- Χ9, λέγεται Χ9-Ι, η υπ' αριθμόν -20- Χ20, λέγεται Χ20-Ι, στον υπ' αριθμόν -25- Χ25, είναι πραγματικά Χ25-Ι, στον υπ' αριθμόν -36- Χ36, είναι πραγματικά Χ36-Ι, στην υπ' αριθμόν -53- Χ53, λέγεται σήμερα, μετά από αλλαγή στο επίθετό της Χ53-Ι, η υπ' αριθμόν -82- Χ2 έχει αντικατασταθεί από την Χ82-Ι, καθώς από παραδρομή η πρώτη εξ αυτών είχε γραφεί δύο φορές, η υπ'αριθμόν -99- Χ99, είναι στην πραγματικότητα Χ99-Ι, η υπ'αριθμόν -122- Χ122, είναι στην πραγματικότητα Χ122-Ι, η υπ'αριθμόν -166- Χ166, λέγεται Χ166-Ι, η υπ'αριθμόν -174- Χ174, λέγεται σήμερα, μετά από αλλαγή στο επώνυμό της, Χ174-Ι, η υπ' αριθμόν -193- Χ193, είναι στην πραγματικότητα Χ193-Ι, η υπ' αριθμόν -195- Χ195 είναι στην πραγματικότητα Χ195-Ι, η υπ' αριθμόν -203- Χ203 είναι στην πραγματικότητα Χ203-Ι, η υπ' αριθμόν -220- Χ220, είναι στην πραγματικότητα Χ220-Ι, η υπ'αριθμόν -223- Χ223 λέγεται σήμερα, μετά από αλλαγή στο επώνυμό της, Χ223-Ι, η υπ'αριθμόν -230- Χ230, είναι στην πραγματικότητα Χ230-Ι, ο υπ'αριθμόν -266- Χ266, είναι στην πραγματικότητα Χ266-Ι, ο υπ' αριθμόν -280- Χ280, είναι στην πραγματικότητα Χ280-Ι, η με αριθμό 39 Χ39 είναι στην πραγματικότητα Χ39-Ι, η με αριθμό 164 Χ164 είναι στην πραγματικότητα Χ164-Ι, η με αριθμό 159 Χ159 υπογράφει πλέον ως Χ159-Ι, η με αριθμό 42 Χ42 ονομάζεται στην πραγματικότητα Χ42-Ι, ο με αριθμό 187 Χ187 είναι στην πραγματικότητα Χ187-Ι, η με αριθμό 198 Χ198 είναι στην πραγματικότητα Χ198-Ι, η με αριθμό 79 Χ79 υπογράφει στο πληρεξούσιο ως Χ79-Ι, η με αριθμό 149 Χ149 υπογράφει στο πληρεξούσιο ως Χ149-Ι, η με αριθμό 205 Χ205 υπογράφει στο πληρεξούσιο ως Χ205-Ι.

Της αναιρεσίβλητης: Της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΡΟΚΑ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και έχει τεθεί σε ειδική εκκαθάριση με την υπ' αριθ. 4482/1994 απόφαση του Εφετείου Aθηνών όπως νόμιμα εκπροσωπείται από την ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωvυμία "ΕΘΝΙΚΗ KEΦAΛAlOY Α.Ε. - ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΕΩΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΘΗΤΙΚΟΥ", που έχει την έδρα της στην Αθήνα και εκπροσωπείται σύμφωνα με το νόμο, με την ιδιότητά της ως ειδικής εκκαθαρίστριας της πιο πάνω εταιρείας, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ιωάννα Βαβουγυιού-Κεφαλάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/8/2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 171/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 569/2003 οριστική του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26/6/2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 19/11/2005 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και νυν Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Αναστασίου-Φιλητά Περίδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από τους αναιρεσείοντες υπ' αρίθμ. α) 6003/21-12-2007, 6007/27-12-2007, 6016/31-12-2007, 6006/21-12-2007 και 6009/21-12-2007 και β)6004/21-12-2007, 6014/27-12-2007, 6017/31-12-2007, 6007/21-12-2007 και 6010/21-12-2007 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Λάρισας ..., ακριβή αντίγραφα τόσο της από 26-6-2004 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 569/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, της οποίας η συζήτηση ματαιώθηκε κατά τη δικάσιμο της 12-12-2006, όσο και της από 6-2-2007 κλήσεως με την κάτω από αυτήν πράξη του αρμοδίου Αντιπροέδρου, με την οποία ορίστηκε νέα δικάσιμος η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως αντιστοίχως στους 34η, 191η, 112ο, 154η και 285ο των αναιρεσειόντων.

Αυτοί, όμως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδριάσεως του δικαστηρίου, δεν εμφανίστηκαν κατά την παραπάνω δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το πινάκιο, ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία των εν λόγω αναιρεσειόντων, σαν να ήταν και αυτοί παρόντες (άρθρα 568 παρ. 4 και 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 62 εδ. α', 73, 159 αριθ. 2, 160 παρ. 1 και 556 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., ενόψει της διατάξεως του άρθρου 35 Α.Κ., που ορίζει ότι το πρόσωπο παύει να υπάρχει με το θάνατό του, συνάγεται ότι σε άσκηση αναιρέσεως δικαιούται και φυσικό πρόσωπο από τα αναφερόμενα στο άρθρο 556 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. που υπάρχει ακόμη.

Τούτο σημαίνει ότι το δικόγραφο αναιρέσεως που φέρει ως αναιρεσείοντα πρόσωπο το οποίο έχει πεθάνει πριν από το χρόνο καταθέσεώς του (με την οποία, κατά το άρθρο 495 παρ. 1 και 2 Κ.Πολ.Δ. συντελείται η άσκηση της αναιρέσεως) είναι άκυρο. Η ακυρότητα αυτή λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως, διότι ανάγεται στην έλλειψη της απαιτούμενης από το άρθρο 62 εδ.

α' Κ.Πολ.Δ. διαδικαστικής προϋποθέσεως, αναφορικά με την ικανότητα να είναι κάποιος διάδικος. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα αντίγραφα των ληξιαρχικών πράξεων θανάτου 17/Α/95/21-11-1995 του Ληξιάρχου Σαρανταπόρου, 42/18-1-1999 του Ληξιάρχου Λάρισας, 272/25-4-2002 του Ληξιάρχου Λάρισας, 8/1-9-1996 του Ληξιάρχου Σταυρού Λάρισας, 765/12-12-2002 του Ληξιάρχου Λάρισας, 201/27-3-2003 του Ληξιάρχου Λάρισας, 435/7-8-1994 του ληξιάρχου Λάρισας, 392/6-7-1997 του Ληξιάρχου Λάρισας, 11/4-3-2003 του Ληξιάρχου Φυρκαδόνας, 116/9-2-2004 του Ληξιάρχου Λάρισας και 4/30/16-1-2003 του Ληξιάρχου Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, οι 9ος, 11ος, 14ος, 37ος, 109ος, 113ος, 138ος, 192ος, 207ος, 215ος και 226ος, από τους αναιρεσείοντες, πέθαναν αντιστοίχως στις 20-11-1995, 17-1-1999, 24-4-2002, 31-8-1996, 11-12-2002, 26-3-2003, 7-8-1994, 6-8-1997, 3-3-2003, 9-2-2004, και 15-1-2003 αντιστοίχως, ήτοι πριν από το χρόνο ασκήσεως της υπό κρίση αναιρέσεως (7-7-2004).

Επομένως, η τελευταία είναι άκυρη και πρέπει να απορριφθεί αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη, καθόσον φέρεται ότι ασκήθηκε από τους ως άνω αναιρεσείοντες (άρθρο 577 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), η ακυρότητα δε αυτή συνεπάγεται και το απαράδεκτο της συμμετοχής στη δίκη εκείνων που φέρονται ως κληρονόμοι των ανωτέρω αποβιωσάντων και ως συνεχίζοντες τη δίκη στη θέση εκείνων (Α.Π. 1144/1999).

Περαιτέρω, η προκειμένη δίκη, η οποία διεκόπη εξαιτίας των γνωστοποιηθέντων θανάτων των 263ου (Χ262), 92ης (Χ92), 151ης (Χ151) και 203ος (Χ203), που συνέβησαν αντιστοίχως στις 29-6-2005, 22-6-2005, 11-3-2006 και 1-8-2007, ήτοι μετά την άσκηση της υπό κρίση αναιρέσεως, όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες με επίκληση υπ' αριθμ. 76/30-6-2005, 27/23-6-2005, 22/12-3-2006 και 44/1-8-2007 ληξιαρχικές πράξεις θανάτων, των Ληξιάρχων Ελασσόνος, Συκουρίου Λάρισας, Αμπελώνος και Πυργετού αντιστοίχως, νομίμως, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 286 εδ.

α', 287 παρ. 1 και 290 του Κ.Πολ.Δ., επαναλαμβάνεται με ρητή δήλωση, καταχωρηθείσα στα πρακτικά αυτού του Δικαστηρίου, από τους μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους των, ήτοι για τον πρώτο, από τα τέκνα του Χ262-Α και Χ263-Β, για τη δεύτερη, από τα τέκνα της Χ92-Α, Χ92-Β και Χ92-Γ, για την τρίτη, από το σύζυγό της Χ51-Α και τα τέκνα της Χ151-Β και Χ151-Γ και για τον τέταρτο, από της σύζυγό του Χ203-Α και τα τέκνα του Χ203-Β και Χ203-Γ, των οποίων η ιδιότητα ως κληρονόμων δεν αμφισβητείται από την αναιρεσίβλητη.

Κατά το άρθρο 6 παρ. 2 εδαφ. α' του Ν. 3198/1955 "Πάσα αξίωσις μισθωτού επί καταβολής ή συμπληρώσεως της κατά τον νόμον 2112/1920....... Αποζημιώσεως τυγχάνει απαράδεκτος εφόσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός εξαμήνου αφ' ης κατέστη απαιτητή". Με τη διάταξη αυτή, η οποία εφαρμόζεται και στην περίπτωση που η εργασιακή σχέση λύεται, κατά την παρ. 5 του άρθρου 46 ν. 1892/1990, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 14 ν. 2000/1991, αυτοδικαίως με τη δημοσίευση της αποφάσεως του Εφετείου, με την οποία η εργοδότρια επιχείρηση τίθεται υπό την ειδική εκκαθάριση του εν λόγω άρθρου, προβλέπεται εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία για την άσκηση της αξίωσης προς καταβολή της οφειλομένης από το ν. 2112/1920 αποζημίωσης λόγω καταγγελίας της συμβάσεως παροχής εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.

Αφετηρία για την έναρξη της προθεσμίας αυτής αποτελεί η ημέρα κατά την οποία η αξίωση κατέστη απαιτητή και σε περίπτωση απροειδοποίητης καταγγελίας η ημέρα αυτή συμπίπτει με την ημέρα κατά την οποία έλαβε χώρα η καταγγελία, ενώ στην περίπτωση της ειδικής εκκαθαρίσεως, η εν λόγω προθεσμία αρχίζει από τη δημοσίευση της αποφάσεως του Εφετείου.

Η αποσβεστική αυτή προθεσμία, σε αντίθεση με την παραγραφή, λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο και υπόκειται σε αναστολή σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 255 έως και 259 Α.Κ., αφού και στις αποσβεστικές προθεσμίες εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις για την παραγραφή (Α.Κ. 279) και ειδικότερα εκείνες που συμβιβάζονται με τη φύση της συγκεκριμένης αποσβεστικής προθεσμίας και το σκοπό που αυτή υπηρετεί και στην εν λόγω εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία συμβιβάζονται οι περί αναστολής ανωτέρω διατάξεις του Α.Κ.

Έτσι, η ως άνω αποσβεστική προθεσμία αναστέλλεται κατά το άρθρο 255 εδ. 2 ΑΚ και αν μέσα στο τελευταίο εξάμηνο του χρόνου της ο δικαιούχος εμποδίστηκε να ασκήσει την αξίωσή του με δόλια συμπεριφορά του υποχρέου. Υπάρχει δε δόλια συμπεριφορά και όταν ο υπόχρεος εντός του εξαμήνου από την απόλυση αυτού υπόσχεται στον απολυόμενο μισθωτό ότι θα του καταβάλει σύντομα την αποζημίωση απολύσεως, αυτή δε η υπόσχεση γίνεται μόνο φαινομενικά γιατί στην πραγματικότητα τέτοια πρόθεση δεν υπάρχει.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχτηκε τα εξής: Με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που καταρτίστηκαν μεταξύ του νομίμου εκπροσώπου της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας και των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων, οι τελευταίοι προσλήφθηκαν από την εν λόγω εταιρεία κατά τους αναφερόμενους στην προσβαλλόμενη απόφαση χρόνους, προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με τις εκτιθέμενες στην ίδια απόφαση ειδικότητες, στην επιχείρηση της αναιρεσίβλητης που αυτή διατηρούσε στη Λάρισα, αντί του νομίμου για τον κανένα μισθού.

Με την υπ' αριθμ. 1081/1992 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η αναιρεσίβλητη εταιρεία κηρύχθηκε σε κατάσταση πτωχεύσεως, και ακολούθως, με την υπ' αριθμ. 4482/1994 απόφαση του Εφετείου Αθηνών τέθηκε υπό την ειδική εκκαθάριση του άρθρου 46α του ν. 1892/1990, με αποτέλεσμα οι αναιρεσείοντες να απολυθούν αυτοδικαίως.

Εκκαθαρίστρια δε ορίστηκε με την τελευταία αυτή απόφαση η εταιρεία με την επωνυμία "Εθνική Κεφαλαίου - Ανώνυμη Εταιρία Διαχειρίσεως Ενεργητικού και Παθητικού", η οποία και εκπροσωπεί έκτοτε την αναιρεσίβλητη. Περαιτέρω, το Εφετείο δέχτηκε ότι η ένδικη αγωγή των αναιρεσειόντων, περί καταβολής της αποζημιώσεως απολύσεως, ασκήθηκε στις 3-8-2000, ήτοι μετά την πάροδο των έξι (6) μηνών από της απολύσεώς τους και ότι η μη άσκηση των ενδίκων αξιώσεων εντός της εξάμηνης αποσβεστικής προθεσμίας δεν οφειλόταν σε δόλιες ενέργειες της εκκαθαρίστριας εταιρείας, δηλαδή σε ψευδείς διαβεβαιώσεις των αρμοδίων οργάνων της ότι θα καταβληθεί στους αναιρεσείοντες σε σύντομο χρονικό διάστημα η νόμιμη αποζημίωση απολύσεως.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 255 παρ. 2 ΑΚ. Επομένως, ο πρώτος από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος που αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι παραβίασε α) εκ πλαγίου την ίδια πιο πάνω διάταξη και β) τα διδάγματα της κοινής πείρας, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του, καθόσον δεν προσδιορίζονται, ως προς μεν την πρώτη αιτίαση, η συγκεκριμένη πλημμέλεια του δικαστηρίου της ουσίας, αν δηλαδή η προσβαλλόμενη απόφασή του στερείται νόμιμης βάσεως και για ποιο λόγο (έλλειψη ή παράθεση ελλιπούς ή αντιφατικής αιτιολογίας) ως προς το ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα της αναστολής ή μη της εξάμηνης αποσβεστικής προθεσμίας για την άσκηση εκ μέρους των αναιρεσειόντων της αξιώσεώς των για καταβολή της ένδικης αποζημιώσεως απολύσεως.

Ως προς δε τη δεύτερη αιτίαση, τα φερόμενα ως παραβιασθέντα διδάγματα της κοινής πείρας. Ο αυτός λόγος, κατά το μέρος που μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση ότι δεν εκτίμησε ορθά τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, τα οποία θεμελιώνουν δόλια αποτροπή των αναιρεσειόντων από την άσκηση των ένδικων αξιώσεών τους, είναι απαράδεκτος διότι με αυτόν πλήττεται η ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση της μη λήψεως υπόψη των αναφερομένων στην αναίρεση 28 εγγράφων, που οι αναιρεσείοντες προσκόμισαν και επικαλέστηκαν στο Εφετείο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον, από τη διαβεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη όλα τα προσκομισθέντα από τους διαδίκους με επίκληση έγγραφα, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως, προκύπτει αδιστάκτως ότι ελήφθησαν υπόψη και τα έγγραφα αυτά.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" δε κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάνσεως (ΟλΑΠ 3/1997).

Για να ιδρυθεί όμως ο λόγος αυτός, θα πρέπει ο ισχυρισμός να έχει προταθεί ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά τρόπο παραδεκτό, και να ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ Α.Π. 2/1989). Έτσι , δεν αρκεί ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο να είχε προταθεί παραδεκτά και νόμιμα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά πρέπει να έχει επαναφερθεί νόμιμα και στο δεύτερο βαθμό, κατ' άρθρο 240 Κ.Πολ.Δ., δηλαδή όχι με απλή αναφορά στο σύνολο των πρωτοδίκων προτάσεων αλλά με προσαγωγή επικυρωμένου αντιγράφου και με σαφή συγχρόνως και ορισμένη αναφορά σε συγκεκριμένα μέρη ή ισχυρισμούς των επαναφερομένων προτάσεων, σε τρόπο ώστε να προκύπτουν απ' αυτή οι, εκ νέου, επικαλούμενοι ισχυρισμοί, οι οποίοι είχαν προβληθεί στην πρωτοβάθμια δίκη και επαναλαμβάνονται κατά τη νέα.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις προτάσεις των αναιρεσειόντων στο Εφετείο, αυτοί δεν πρότειναν με αυτές τον ισχυρισμό περί καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος της αναιρεσίβλητης να προβάλει την ένσταση της εξάμηνης αποσβεστικής προθεσμίας, όσον αφορά την ένδικη πιο πάνω αξίωση, ούτε επανέφεραν τον εν λόγω, πρωτοδίκως προβληθέντα, ισχυρισμό, παραδεκτώς με τις προτάσεις αυτές, τις οποίες απλώς επικαλέστηκαν και προσκόμισαν στο Εφετείο.

Επομένως, το τελευταίο αυτό δικαστήριο ορθώς δεν απάντησε στον πιο πάνω ισχυρισμό και κατά συνέπεια ο τρίτος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η σχετική πλημμέλεια, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Τέλος, με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν απάντησε στον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, με τον οποίο αυτοί υποστήριξαν ότι οι ένδικες απαιτήσεις τους είναι μεταπτωχευτικές και ως τέτοιες δεν υπόκεινται σε κανένα περιορισμό ούτε στην αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 6 παρ. 1 του ν. 3198/1955.

Ο λόγος αυτός, με τον οποίο προβάλλεται η από τον αριθμό 8 και όχι 9 (όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο) του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, προεχόντως, διότι, όπως προκύπτει από τις προτάσεις των αναιρεσειόντων ενώπιον του Εφετείου, δεν προβλήθηκε ο εν λόγω ισχυρισμός.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 26-6-2004 αίτηση των Χ1, κ.λ.π., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 569/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος που αυτή φέρεται ότι ασκείται από τους 9ο, 11ο, 14ο, 37ο, 109ο, 113ο, 138ο, 192ο, 207ο, 215ο, και 226ο των αναιρεσιβλήτων.

Απορρίπτει την αυτή αίτηση και κατά το μέρος που ασκείται από τους λοιπούς αναιρεσείοντες. Και

Καταδικάζει τους τελευταίους (αναιρεσείοντες) στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 9 Ιουνίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ