1246/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1246 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Απορρίπτει ως αβάσιμους λόγους αναιρέσεως από τους αριθμούς 6, 10 και 11 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. σχετικά με την απόρριψη ενστάσεως εξοφλήσεως. Επικυρώνει ΕφΑθ 6989/2009.

Αριθμός 1246/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 30 Ιανουαρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Β. Π. του Σ., o οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Η πληρεξούσια δικηγόρος Ευμορφία Ρήγα δήλωσε ότι ο αναιρεσείων απεβίωσε την 12-5-2012 και κληρονομήθηκε από τις 1. Μ. χήρα Β. Π., το γένος Γ. Μ. και Β. Π. του Β., ..., οι οποίες συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτήν την ίδια.

Της αναιρεσίβλητης: "ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Φραγκανδρέα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-6-1998 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7847/1999, 3224/2005 μη οριστικές, 7019/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6989/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 5-5-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 6-1-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων με το υπ' αριθμ. ... ένταλμα πληρωμής της αναιρεσίβλητης Τράπεζας ανέλαβε την 20-2-1978 από τον τηρούμενο στην τελευταία προθεσμιακό του λογαριασμό συναλλάγματος το ποσό των 2.470 δολλαρίων ΗΠΑ, το δε υπόλοιπο του λογαριασμού αυτού, ποσού 4.000 δολλαρίων, μεταφέρθηκε την 19-3-1978 και πιστώθηκε στον υπ' αριθμ. ...

λογαριασμό ταμιευτηρίου του αναιρεσείοντος με το υπ' αριθμ. ... ένταλμα της αναιρεσίβλητης, κατόπιν εντολής του ιδίου (αναιρεσείοντος), που σημειώθηκε χειρογράφως από αυτόν στην οικεία καρτέλα του προθεσμιακού λογαριασμού με την ένδειξη "να μεταφερθούν το ποσό και οι τόκοι εις λογ. ..." και υπογράφηκε από τον αναιρεσείοντα, και ότι (δέχθηκε το Εφετείο) με αυτόν τον τρόπο εξοφλήθηκε ο προαναφερθείς προθεσμιακός λογαριασμός συναλλάγματος του αναιρεσείοντος και παρέμεινε σε ισχύ μόνον ο λογαριασμός Ταμιευτηρίου, ο οποίος και λειτούργησε έκτοτε μέχρι την ολοσχερή εξόφλησή του, που έλαβε χώραν την 8-8-1983.

Και βάσει των περιστατικών αυτών, στα οποία στηριζόταν η προταθείσα από την αναιρεσίβλητη-εναγομένη ένσταση εξοφλήσεως, το Εφετείο, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, που είχε δεχθεί τα ίδια, έκρινε αβάσιμη την ένδικη αγωγή του αναιρεσείοντος, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 6.470 δολλαρίων, μετά των νομίμων τόκων, που αποτελούσε το πιστωτικό υπόλοιπο του προθεσμιακού λογαριασμού μέχρι την προαναφερθείσα ημερομηνία της 20-2-1978.

ΙΙ. Με τους πρώτον, δεύτερο και τρίτο, από τους αριθμούς 8, 11α' και 11γ' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, αντίστοιχα, λόγους του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι α) το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό - λόγο εφέσεως του αναιρεσείοντος ότι το υπ' αριθμ. ... ένταλμα πληρωμής της αναιρεσίβλητης, με το οποίο εφέρετο ότι ο ίδιος (αναιρεσείων) είχε αναλάβει, κατά τα προεκτεθέντα, το ποσό των 2.470 δολλαρίων από τον ένδικο προθεσμιακό λογαριασμό συναλλάγματος, δεν ήταν γνήσιο (αμφισβήτηση γνησιότητας εγγράφου), ότι β) το Εφετείο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη ως αποδεικτικό μέσο το έγγραφο αυτό (ένταλμα πληρωμής), το οποίο είχε προσκομίσει η αναιρεσίβλητη σε απλή (ανεπικύρωτη) φωτοτυπία, που δεν έχει αποδεικτική δύναμη, και το οποίο γ) εν πάση περιπτώσει, και αν δηλαδή γινόταν δεκτό ότι η αναιρεσίβλητη είχε προσκομίσει το ειρημένο ένταλμα σε νόμιμο (επικυρωμένο) φωτοαντίγραφο, το Εφετείο το έλαβε υπόψη χωρίς να το έχει επικαλεσθεί η αναιρεσίβλητη, η οποία και είχε επικαλεσθεί μόνο την προαναφερθείσα απλή φωτοτυπία.

Οι λόγοι αυτοί του αναιρετηρίου είναι αβάσιμοι, αφού, και αντιστοίχως, αα) από την αναιρεσιβαλλομένη προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και απέρριψε τον αντίστοιχο λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος περί μη γνησιότητας του ως άνω εγγράφου (εντάλματος), δεχόμενο ως αποδειχθείσα τη γνησιότητα του εγγράφου αυτού, ββ) από την ανέλεγκτη, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγμάτων (άρθρ. 561§1 του ΚΠολΔ), βεβαίωση του Εφετείου ότι το ανωτέρω έγγραφο, ρητώς, μεταξύ των άλλων, μνημονευόμενο στην απόφαση, προσκομίστηκε ενώπιον του Εφετείου σε φωτοαντίγραφο νομίμως επικυρωμένο από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσίβλητης Κων.

Φραγκανδρέα, ο οποίος και βεβαιώνει ενυπογράφως στο έγγραφο αυτό ότι αποτελεί ακριβές αντίγραφο του πρωτοτύπου, προκύπτει ότι (και) το έγγραφο αυτό προσκομίστηκε νομίμως, ως ανωτέρω (σε επικυρωμένη από τον πληρεξούσιο της αναιρεσίβλητης φωτοτυπία), και έχοντας, κατά συνέπειαν, αποδεικτική δύναμη ίση με το πρωτότυπο (άρθρ. 449§2 του ΚΠολΔ 52 του ν.δ. 3026/1954 "περί του κώδικος των δικηγόρων"), ενώ, τέλος, γ) από τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις της αναιρεσίβλητης προκύπτει ότι η τελευταία επικαλέστηκε το προαναφερθέν, νομίμως επικυρωμένο, φωτοαντίγραφο (φωτοτυπία) του ειρημένου εγγράφου, το οποίο και είχε προσκομίσει, κατά τα προεκτεθέντα.

Περαιτέρω, από την ίδια, προσβαλλόμενη, απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε την διά μαρτύρων απόδειξη επειδή ω ς προς το αποδεικτικό θέμα της ενστάσεως εξοφλήσεως της αναιρεσίβλητης υπήρχε αρχή έγγραφης απόδειξης που πηγάζει από έγγραφο που έχει αποδεικτική δύναμη (άρθρ. 394§1α' του ΚΠολΔ), και ειδικότερα από τις οκτώ καρτέλες του τηρουμένου προθεσμιακού λογαριασμού του αναιρεσείοντος, οι οποίες έφεραν την υπογραφή του αναιρεσείοντος και η χρονολογικώς τελευταία από τις οποίες έφερε την υπογραφή του ιδίου υπό την προαναφερθείσα ένδειξη εντολής "να μεταφερθούν το ποσό και οι τόκοι εις λογ. ...".

Ενόψει της παραδοχής αυτής ο τέταρτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο και υπό την επίκληση του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του ότι εν προκειμένω δεν ήταν επιτρεπτή, κατά το άρθρο 393§1 του ΚΠολΔ, η δια μαρτύρων απόδειξη, είναι αβάσιμος, αφού η ανωτέρω αντίθετη παραδοχή του Εφετείου εμπεριέχει απόρριψη του τελευταίου αυτού ισχυρισμού του αναιρεσείοντος, ο οποίος και λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο.

Τέλος, με το να δεχθεί το Εφετείο ότι οι προαναφερθείς οκτώ καρτέλες της αναιρεσίβλητης έφεραν την υπογραφή του αναιρεσείοντος, και ότι το υπ' αριθμ. ... ένταλμα πληρωμής της ιδίας, με το οποίο εκτελέστηκε η εντολή του αναιρεσείοντος και μεταφέρθηκε το ποσό των 4.000 δολλαρίων στον υπ' αριθμ. ... λογαριασμού του τελευταίου, δεν φέρει (το ως άνω ένταλμα) και δεν ήταν δυνατόν να φέρει την υπογραφή του τελευταίου, αλλά την ένδειξη "υπηρεσιακώς" ως εσωτερικό έγγραφο της αναιρεσίβλητης, δεν υπέπεσε σε αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 10, "άλλως 20, άλλως 19" του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, όπως ο αναιρεσείων υποστηρίζει με τον πέμπτο και τελευταίο λόγο της αιτήσεώς του, ο οποίος και είναι αβάσιμος.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικασθούν οι καλούσες Μ. Π. και Β. Π., κληρονόμοι του θανόντος ήδη αναιρεσείοντος, που συνεχίζυν τη δίκη, στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά το νόμιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρ. 176 και 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-5-2010 αίτηση του Β. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 6989/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τις καλούσες Μ. Π. και Β. Π. στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Μαΐου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Ιουλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ