Supreme Court dismisses appeal for being vague on legal errors and failure to cite specific facts.

Απόφαση 1246 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1246/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Απριλίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ........, η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κυπριώτη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Χατζηκωνσταντή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10 Ιανουαρίου 2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σάμου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 193/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 50/2004 οριστική του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2 Ιουνίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 20 Δεκεμβρίου 2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι στο έγγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει ν'αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί, αν και ποίο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση, Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ) πρέπει ν'αναφέρεται:

α) η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, β) οι πραγματικές διαπιστώσεις (παραδοχές της ελάσσονος προτάσεως) που θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού και η έννομη συνέπεια που βάσει αυτών καταγνώσθηκαν και γ) το νομικό σφάλμα, δηλαδή που βρίσκεται η παραβίαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα.

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάσθηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, οι οποίοι όμως εφαρμόζονται τότε μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά ως προς αυτό κρίση του διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία ως προς τη δήλωση βουλήσεως των συμβαλλομένων.

Στην προκειμένη περίπτωση με το πρώτο μέρος του λόγου αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι ενώ το αληθές νόημα της μεταξύ των διαδίκων μερών συμβάσεως μισθώσεως ακαλύπτου χώρου ήταν να παρασχεθεί στον αναιρεσείοντα η δυνατότητα κατά τους θερινούς μήνες κάθε τους ταυτόχρονης εξυπηρέτησης περισσοτέρων πελατών και να λειτουργεί ο ακάλυπτος χώρος βοηθητικά με την παραπλεύρως ασκούμενη κυρία εμπορική δραστηριότητα του αναιρεσιβλήτου, εν τούτοις η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση παρέλειψε να προσφύγει στους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών με την εφαρμογή των αρχών της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών (ΑΚ 173 και 200), άλλως εφήρμοσε αυτούς εσφαλμένως.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι προεχόντως αόριστος και συνεπώς απαράδεκτος, εφόσον δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι το Εφετείο διαπίστωσε κενό ή αμφιβολία στη δικαιοπραξία και παρόλα αυτά δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών.

ΙΙ. Με το δεύτερο μέρος του λόγου αναιρέσεως προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι θα έπρεπε ν'απαλλάξει την αναιρεσείουσα από την υποχρέωση καταβολής στον αναιρεσίβλητο της άϋλης εμπορικής αξίας του μισθίου, κατ΄ανάλογη εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 31 του ΠΔ 34/1995 την οποία δεν εφήρμοσε, ενώ έπρεπε να εφαρμόσει και στην περίπτωση αποδόσεως του μισθίου για λόγο αναφερόμενο στη διάταξη του άρθ. 60 του ΠΔ 34/1995. 'Όμως και ο λόγος αυτός αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι προεχόντως αόριστος και επομένως απαράδεκτος γιατί δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο απαράδεκτος όπως έπρεπε οι κρίσιμες παραδοχές του Εφετείου που επικυρώνοντας κατά τούτο την πρωτόδικη απόφαση έκρινε κατ΄ουσίαν την υπόθεση και δέχθηκε την αγωγή της αναιρεσείουσας κατά την κύρια βάση της με την υποχρέωση καταβολής στον αναιρεσίβλητο της καθορισθείσας άϋλης εμπορικής αξίας του μισθίου.

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω η αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν'απορριφθεί και να επιβληθεί στην αναιρεσείουσα η δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28 Απριλίου 2005 αίτηση της .... για αναίρεση της 50/2004 αποφάσεως του Μεταβατικού Εφετείου Αιγαίου (Σάμος). Και Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 14 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ