Supreme Court dismisses appeal citing constitutional rule on reasoning does not create new grounds for appeal.

Απόφαση 1241 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1241/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "TAF SPORTS MARKETING S.A", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Πηνελόπη Δόξα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αποστόλη Βλάχο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-10-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2118/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 1532/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (δικάσαν ως Εφετείο). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 24-6-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 12-3-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο επιβάλλων την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολόγηση των δικαστικών αποφάσεων κανόνας του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, έχει τον χαρακτήρα κατευθυντήριας γραμμής προς την νομοθετική εξουσία, όπως κατά την άσκηση αυτής αποσκοπεί στην πραγμάτωση της συνταγματικής αυτής επιταγής, χωρίς να καθιερώνει ούτε να επιβάλλει αντίστοιχο αναιρετικό έλεγχο, και ως εκ τούτου δεν αποτελεί κανόνα ουσιαστικού δικαίου με την έννοια των άρθρων 559 αριθμ. 1 και 560 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, με συνέπεια, η παραβίασή του να μην καθιδρύει τον από τις ανωτέρω διατάξεις προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως.

Επομένως, ο πρώτος, κατά ένα μέρος, λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 560 παρ.1 ΚΠολΔ, μέμφεται το ως εφετείο δικάσαν πολυμελές πρωτοδικείο, για παράβαση της διάταξης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, λόγω έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι απαράδεκτος.

Σε κάθε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι υπό την επίφαση συνδρομής των προϋποθέσεων της ανωτέρω διατάξεως, πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγος μη προβλεπόμενος από τους περιοριστικά καθοριζόμενους με τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, προκειμένου περί αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, όπως εν προκειμένω.

Ως διδάγματα της κοινής πείρας, η παραβίαση των οποίων ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη του άρθρου 560 παρ. 1 εδαφ. 2 ΚΠολΔ λόγο, θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικά από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών και για την έμμεση απόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν.

Επομένως, ο ίδιος (πρώτος) λόγος κατά το μέρος του με το οποίο υπό την επίκληση πλημμέλειας από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 1 εδαφ.2 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση παραβίαση των διδαγμάτων κοινής πείρας, είναι απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν αποτελούν διδάγματα της κοινής πείρας με την προαναφερθείσα έννοια, αλλά επιχειρήματα κατά την εκτίμηση των αποδείξεων προς στήριξη του αποδεικτικού πορίσματος, περί ανυπαρξίας καταρτίσεως της επίδικης σύμβασης.

Ούτε άλλωστε αποτελούν διδάγματα κοινής πείρας, με την ανωτέρω έννοια, οι αντίθετες προς τις παραδοχές αυτές αιτιάσεις της αναιρεσείουσας, ότι ο δανειστής οφείλει να δείξει ανοχή και υπομονή έναντι του οφειλέτη κατά την επιδίωξη εισπράξεως της απαιτήσεώς του και ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι δυνατόν να δαπανήσουν ποσά ύψους 7.618, 74 ευρώ για τη διαφημιστική προβολή τους.

Ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο, υπό την επίκληση πλημμέλειας από τη διάταξη του άρθρου 560 παρ. 1 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα μέμφεται το Πρωτοδικείο για εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 440 ΑΚ, με το να δεχθεί ότι χωρεί συμψηφισμός της επίδικης κατά του αναιρεσιβλήτου απαιτήσεώς της με αντίστοιχη ανταπαίτηση του τελευταίου κατά του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου αυτής ατομικά, στηρίζεται επί αναληθούς προϋποθέσεως, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο της ουσίας για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος περί ουσιαστικής αβασιμότητας της αγωγής της αναιρεσείουσας, δεν δέχθηκε συμψηφισμό απαιτήσεων, αλλά ανυπαρξία καταρτίσεως της επικαλούμενης με την αγωγή σύμβασης έργου περί διαφημιστικής προβολής της επιχείρησης του αναιρεσιβλήτου.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το ως εφετείο δικάσαν πολυμελές πρωτοδικείο, απέρριψε την αγωγή της αναιρεσείουσας ως ουσιαστικά αβάσιμη, αφού προηγουμένως, με ειδική αιτιολογία, δέχθηκε την έφεση του εναγομένου αναιρεσιβλήτου και εξαφάνισε στο σύνολό της την απόφαση του ειρηνοδικείου, λόγω της ερημοδικίας του τελευταίου στην πρωτοβάθμια δίκη.

Ως εκ τούτου, το δικαστήριο της ουσίας, εκ προφανούς παραδρομής, περιέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση διάταξη περί καταδίκης της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας, αν και, όπως προαναφέρθηκε, ο τελευταίος δεν παρέστη κατά την πρωτοβάθμια δίκη, λαμβανομένου συγχρόνως υπόψη ότι και το επιδικασθέν σε βάρος της αναιρεσείουσας ποσό των 500 ευρώ, δεν αφίσταται του αναλογούντος στα έξοδα της δευτεροβάθμιας δίκης.

Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, καταλογίζει στο πολυμελές πρωτοδικείο, λόγω της ανωτέρω παραδοχής του, ευθεία παραβίαση των διατάξεων των άρθρων 176 και 183 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, ενώ παρέλκει πλέον η έρευνα του αιτήματος της αναιρεσείουσας περί επαναφοράς των πραγμάτων στην προ της εκτελέσεως κατάσταση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24 Ιουνίου 2008 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "TAF SPORTS MARKETING S.A." για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1532/2008 αποφάσεως του ως εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ