Supreme Court allows appeal against administrative court refusal to reject compensation claim due to lack of legal interest.

Απόφαση 1241 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1241/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Χρήστο Μητκίδη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Της αναιρεσιβλήτου: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Νασόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5 Μαρτίου 2001 αίτηση προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών.

Εκδόθηκε η 9732/2001 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον, με την από 30 Νοεμβρίου 2002 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 15 Φεβρουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.Η κρινόμενη αναίρεση, σύμφωνα με την από 3-2-2003 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που κατατέθηκε εμπρόθεσμα, είναι ερευνητέα ως προς το μοναδικό λόγο της, που κρίθηκε παραδεκτός και βάσιμος μόνο κατά το μέρος από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ,

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 7, 8 παρ.5 και 9 παρ.3 του ν.δ. 797/1971, που έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση, κατ΄άρθρο 29 παρ.2 του ν.2882/2001, αφού το εισαγωγικό δικόγραφο της σχετικής δίκης ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου (αίτηση καθορισμού οριστικής αποζημίωσης), έχει κοινοποιηθεί στις 26-3-2001 δηλαδή πριν από τις 6-5-2001, που άρχισε η ισχύς του ως άνω νόμου, κατ΄άρθρο δεύτερο αυτού (ΑΠ 1185/2005) συνάγεται ότι στην περίπτωση αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, η παρακατάθεση της αποζημίωσης που καθορίστηκε προσωρινά ή οριστικά στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και η δημοσίευση της γενόμενης κατάθεσης στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης ή η είσπραξη αυτής με οποιοδήποτε τρόπο από εκείνον που με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου αναγνωρίστηκε δικαιούχος αυτής επιφέρει συντέλεση της απαλλοτρίωσης, ανεξάρτητα από το αν ο αναγραφόμενος ως δικαιούχος στην απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου είναι ή όχι ο πραγματικός κύριος του απαλλοτριωθέντος.

Με τη συντέλεση της απαλλοτρίωσης επέρχεται με πρωτότυπο τρόπο η κτήση της κυριότητας του πράγματος από τον υπέρ ου η απαλλοτρίωση και αντίστοιχα, η απόσβεση κάθε δικαιώματος του ιδιοκτήτη ή οποιουδήποτε τρίτου πάνω στο πράγμα. Ο αληθινός κύριος, αν δεν συμπίπτει με το δικαιούχο, έχει ενοχική αξίωση κατά του τελευταίου που εισέπραξε την αποζημίωση (ΑΠ 243/1999).

Εξάλλου, ο ισχυρισμός περί υπάρξεως εννόμου συμφέροντος, που αφορά τη δημόσια τάξη και εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, για να στηρίξει παραδεκτώς προβαλλόμενο λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ, θα πρέπει να αποδεικνύεται από τα έγγραφα της δίκης ότι οι πραγματικές προϋποθέσεις του είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να γίνεται σαφής επίκληση της υποβολής τους στο αναιρετήριο ή να προκύπτουν από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (ΑΠ 538/2003).

Στην προκείμενη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο αναίρεσης, το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο αποδίδει στο Εφετείο την εκ του αριθμού 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη για έλλειψη εννόμου συμφέροντος, την αίτηση της αναιρεσίβλητης περί καθορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης της απαλλοτριωθείσας με αριθ.

ΚΠ 748 ιδιοκτησίας, αφού προηγουμένως με την υπ'αριθ.1310/1999 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αναγνωρίστηκαν δικαιούχοι της αποζημίωσης για τον ίδια ιδιοκτησία τρίτα πρόσωπα, αν και το πραγματικό υλικό επί του οποίου στηριζόταν ο πιο πάνω ισχυρισμός περί ανυπαρξίας εννόμου συμφέροντος υποβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και έγινε σαφής επίκληση με τις κατατεθείσες προτάσεις.

Και ναι μεν το αναιρεσείον κατέθεσε πράγματι προτάσεις στο Εφετείο, όπως προκύπτει από την εξής περικοπή, στη 2η σελίδα του προεισαγωγικού τμήματος της προσβαλλόμενης απόφασης «Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων αναφέρθηκαν στις προτάσεις που κατέθεσαν», οι οποίες, όμως, δεν προσκομίζονται ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου, λόγω μη ανεύρεσης αυτών στο Αρχείο του Εφετείου Αθηνών (βλ.

και υπ'άριθ. 1755/2005 βεβαίωση της Προϊσταμένης της Γραμματείας του Αρχείου), πλην, όμως, τόσο από την αυτούσια καταχώρηση του περιεχομένου αυτών στο αναιρετήριο, που δεν αμφισβητείται από την αναιρεσίβλητη με τις προτάσεις που κατέθεσε ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου, όσο και από την εξής περικοπή στην 5η σελίδα της προσβαλλόμενης απόφασης «Η αιτούσα ισχυρίζεται ότι πραγματικός δικαιούχος της ιδιοκτησίας αυτής είναι η ιδία και ότι η απαλλοτριούμενη ως άνω έκταση αποτελεί τμήμα οικοπέδου της 245,60 τ.μ., προς απόδειξη του αμφισβητουμένου από το καθ'ου η αίτηση Ελληνικό Δημόσιο εννόμου συμφέροντός της προς υποβολή της ένδικης αίτησης προσκομίζει…» προκύπτει η υποβολή ισχυρισμού περί ανυπαρξίας εννόμου συμφέροντος της αναιρεσίβλητης προς άσκηση αίτησης καθορισμού οριστικής αποζημίωσης.

Επομένως το Εφετείο, που, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατά παραδοχή της αίτησης της αναιρεσίβλητης, καθόρισε οριστική τιμή μονάδος αποζημίωσης του απαλλοτριωθέντος ακινήτου, παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο για έλλειψη εννόμου συμφέροντος αυτής, και συνεπώς ο σχετικός λόγος αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τους συμμετάσχοντες στην αναιρετική δίκη διαδίκους και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ). Τέλος η αναιρεσίβλητη πρέπει να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 9732/2001 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς τους συμμετάσχοντες στην αναιρετική δίκη διαδίκους.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια ευρώ (1500).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 14 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ