1239/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1239 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1239/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΑΕ", όπως μετονομάστηκε η εταιρεία "Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στυλιανό Γκίνη.

Του αναιρεσιβλήτου: Επιστημονικού σωματείου με την επωνυμία "ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΑΕΕ)", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Τρίπλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-4-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 28065/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 549/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 1-6-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 28-4-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε απέρριψε τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι δεν νομιμοποιείται παθητικά στην έγερση της εναντίον της ένδικης αγωγής για τον λόγο ότι ως προς το ζήτημα αυτό και ειδικότερα ως προς τη νομιμοποίηση της αναιρεσείουσας στις δίκες που αφορούν διαφορές της με το αναιρεσίβλητο - ενάγον επιστημονικό σωματείο από τη λειτουργία του σπηλαίου Πετραλώνων Χαλκιδικής, όπως και εν προκειμένω, υφίσταται δεδικασμένο που απορρέει από την υπ' αριθμ. 2549/2006 τελεσίδικη (και αμετάκλητη) απόφαση του ίδιου ως άνω Εφετείου, που εκδόθηκε επί προηγούμενης, με το ίδιο αντικείμενο, διαφοράς των διαδίκων (άρθρ. 321, 322 § 1 του ΚΠολΔ).

Η αναιρεσείουσα, χωρίς να προσβάλλει την παραδοχή αυτή της αναιρεσιβαλλομένης, στην οποία και μόνο το Εφετείο στήριξε την κρίση του ότι η αναιρεσείουσα νομιμοποιείται παθητικά στην έγερση της αγωγής, υποστηρίζει με τον πρώτο, από το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, λόγο του αναιρετηρίου ότι το Εφετείο με το να δεχθεί ότι η ίδια νομιμοποιείται παθητικά παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του ν. 2557/1997 και του άρθρου 10 του ν. 3207/2003, σύμφωνα με τις οποίες και βάσει της υπ' αριθμ.

ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Α1/Φ45/15813/948 κοινής Υπουργικής απόφασης των Υπουργών Ανάπτυξης και Πολιτισμού (ΦΕΚ Β' 336/9-4-1998), που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του πρώτου από τους ως άνω νόμους, αποδόθηκε κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, στο Υπουργείο Πολιτισμού το ανωτέρω σπήλαιο Πετραλώνων, το οποίο (Υπουργείο) και μόνον, κατά τους ίδιους ισχυρισμούς, νομιμοποιείται παθητικά στην έγερση της αγωγής.

Έτσι όμως που προβάλλεται ο λόγος αυτός της αναίρεσης πλήττει αιτιολογία που δεν διαλαμβάνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση και η οποία δεν στηρίζει το διατακτικό της, και ως εκ τούτου είναι απορριπτέος προεχόντως ως αλυσιτελής, αφού και σύμφωνα με τα προεκτεθέντα η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για την παθητική νομιμοποίηση της αναιρεσείουσας στηρίζεται στην παραδοχή του περί υπάρξεως δεδικασμένου σχετικά με το κρίσιμο αυτό ζήτημα, το οποίο κωλύει την εκ νέου εξέτασή του, η παραδοχή δε αυτή του Εφετείου δεν προσβάλλεται με λόγον αναιρέσεως.

Με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με το να δεχθεί, ως ανωτέρω, ότι η αναιρεσείουσα νομιμοποιείται παθητικά στην έγερση της αγωγής, έσφαλε και για τον λόγο ότι εν πάση περιπτώσει η ίδια (αναιρεσείουσα) ευθύνεται από την ένδικη σύμβαση μόνο για τις μετά την ίδρυσή της (ν. 2636/1998) προκύπτουσες από αυτήν (σύμβαση) υποχρεώσεις, όχι δε και για τις ένδικες αξιώσεις του αναιρεσίβλητου σωματείου, που γεννήθηκαν πριν από την ίδρυση της αναιρεσείουσας.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης που, όπως εκτιμάται, επιχειρείται να θεμελιωθεί επίσης στο άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ (παραβίαση των διατάξεων του ιδρυτικού της αναιρεσείουσας νόμου 2638/1998), είναι αβάσιμος και απορριπτέος, αφού από την αναιρεσιβαλλομένη προκύπτει ότι οι αξιώσεις αυτές γεννήθηκαν κατά τους μήνες Ιανουάριο έως και Μάρτιο του έτους 2006, ήτοι σε χρόνο κατά πολύ μεταγενέστερο της ιδρύσεως της αναιρεσείουσας (έτος 1998).

Με τον τρίτο και τελευταίο λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο λανθασμένα δέχθηκε ότι το αναιρεσίβλητο σωματείο "ορθώς πράττει και δεν αποδίδει τα έσοδα του σπηλαίου στον Ε.Ο.Τ., δεδομένου ότι συμψηφιστικά αναζητεί τα ποσά που διαθέτει επιπλέον των εσόδων του σπηλαίου (...)" αν και σύμφωνα με την ένδικη σύμβαση "πρέπει να αποδίδονται οι εισπράξεις στον Ε.Ο.Τ.

και εν συνεχεία, μετά από έλεγχο, ο Οργανισμός να αποδίδει τα νομίμως πραγματοποιηθέντα έξοδα στο αντίδικο (αναιρεσίβλητο σωματείο), γεγονός που ουδέποτε συνέβη ...". Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού οι ανωτέρω παραδοχές του Εφετείου ανάγονται στην εκτίμηση και μόνο πραγματικών γεγονότων, η οποία (εκτίμηση) δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το άρθρο 561 § 1 του ΚΠολΔ.

ΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρ. 176, 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-6-2010 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 549/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ