Greek Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific substantive law violated in appeal grounds.

Απόφαση 1239 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1239/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α'1 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Δαλιάνη (λόγω κωλύματος του Αρεοπαγίτη Βασιλείου Ρήγα), Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Δημήτριο Πατινίδη και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Αυτόνομος Οικοδομικός Οργανισμός Αξιωματικών του Στρατού Ξηράς Θαλάσσης και Αέρος" (Α.Ο.Ο.Α), που εδρεύει Παπάγου Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Αλέξανδρος Χρήστου.

Του αναιρεσιβλήτου : Οικοδομικού Συνεταιρισμού με την επωνυμία "Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Βασίλειος Τσούμας με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 07.07.2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 107/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 2468/2004 προδικαστική και 8478/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά το αναιρεσείον με την από 10.03.2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης-Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 16.02.2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για να είναι ορισμένοι οι λόγοι αναιρέσεως που προβλέπονται από τους αριθμούς 8 και 10 του ΚΠολΔ, κατά τους οποίους επιτρέπεται αναίρεση α) αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (αριθ. 8) και β) αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη (αριθ. 10), πρέπει, πλην άλλων, να αναφέρονται στο αναιρετήριο ποια είναι τα πράγματα που το δικαστήριο έλαβε υπόψη χωρίς να προταθούν ή δεν έλαβε υπόψη καίτοι προτάθηκαν ή τα δέχθηκε ως αληθινά χωρίς απόδειξη.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τους δύο πρώτους λόγους της αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη, κρίνοντας επί αγωγής του αναιρεσείοντος νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Αυτόνομος Οικοδομικός Οργανισμός Αξιωματικών" (ΑΟΟΑ) κατά του οικοδομικού συνεταιρισμού με την επωνυμία "Ο Άγιος Σπυρίδων Συν.

Π. Ε.", με την οποία επιδιώκεται η απόδοση δαπανών στις οποίες προέβη σε εκτέλεση συμβάσεως εντολής που είχε καταρτισθεί μεταξύ των διαδίκων, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή, δεχόμενο ότι τα κρινόμενα κονδύλια δαπανών αφορούν το διάστημα από 1.1.1992 έως 31.12.1993, ενώ α) με την αγωγή είχαν ζητηθεί δαπάνες μέχρι και την άσκηση της αγωγής και β) με προηγηθείσα προδικαστική απόφαση του ίδιου δικαστηρίου δεν τάχθηκαν αποδείξεις για τα κονδύλια που δέχθηκε ως δαπανηθείσα η προσβαλλόμενη απόφαση και ότι, επομένως, το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, άλλως δέχθηκε πράγματα που δεν προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη και είχαν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και μάλιστα χωρίς να τάξει γι' αυτά απόδειξη, υποπίπτοντας έτσι στις αναιρετικές πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 8 και 10 ΚΠολΔ.

Οι λόγοι όμως αυτοί της αναιρέσεως είναι απορριπτέοι. προεχόντως ως αόριστοι, γιατί στο αναιρετήριο δεν γίνεται ειδικότερη αναφορά των ως άνω κονδυλίων δαπανών, οι οποίες προσδιορίζονται μόνον με αναφορά του χρόνου πραγματοποιήσεώς τους. Με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο καθόρισε τις επίδικες δαπάνες στο ποσό των 353.800.000 δρχ.

χωρίς να αιτιολογεί από ποια αποδεικτικά στοιχεία προέκυψαν, έτσι δε υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ., διαλαμβάνοντας στην απόφασή του ανεπαρκείς αιτιολογίες για πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Με το λόγο όμως αυτό, υπό την επίκληση της ως άνω αναιρετικής πλημμέλειας, πλήττεται η περί τα πράγματα αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), αφού η εν λόγω αιτίαση αφορά όχι την έλλειψη αναφοράς κρισίμων περιστάσεων στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, ήτοι περιστατικών που θεμελιώνουν το πραγματικό της οικείας διατάξεως του ουσιαστικού δικαίου, αλλά την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, ήτοι των κρίσεων και των επιχειρημάτων με τα οποία το δικαστήριο δικαιολογεί γιατί πείθεται ή δεν πείθεται για την συνδρομή των κρίσιμων κατά την άνω έννοια περιστατικών .

Εξάλλου, ο λόγος αυτός αναιρέσεως, κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται ως περαιτέρω ανεπάρκεια αιτιολογίας η παράλειψη της αναιρεσιβαλλόμενης να διαλάβει αν στα ποσά που δέχθηκε ως δαπανηθέντα περιέλαβε και τον καταβληθέντα φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ), είναι αβάσιμος, διότι από την αδιάστικτη παραδοχή της αποφάσεως ότι τα δαπανηθέντα από τον αναιρεσείοντα ποσά ανέρχονται συνολικά σε 353.800.000 δραχμές προκύπτει ότι το ποσό αυτό παριστά το σύνολο των κάθε είδους και από κάθε αιτία δαπανημάτων.

Ο ίδιος λόγος, τέλος, κατά το μέρος με το οποίο προβάλλει την αιτίαση της εκ του άρθρου 559 αριθ. 11 αναιρετικής πλημμέλειας της μη λήψεως υπόψη αποδείξεων που προσκομίσθηκαν, είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα που δεν ελήφθησαν υπόψη, ούτε προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους.

Η αντίφαση στις αιτιολογίες της αποφάσεως κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να εντοπίζεται μόνο μεταξύ των αιτιολογιών της αποφάσεως και όχι μεταξύ αυτών και άλλων εγγράφων. Εξάλλου, ο λόγος του άρθρου 559 αριθ. 17 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται όταν η ίδια απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις (Ολ.

ΑΠ. 13/1995), έτσι ώστε να καθίσταται αδύνατη η εκτέλεσή της, και όχι όταν η αντίφαση βρίσκεται στις αιτιολογίες, ούτε όταν υπάρχει αντίφαση μεταξύ αιτιολογιών και διατακτικού. Τέλος, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ.) πρέπει να καθορίζεται, πλην άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται, κατ' εκτίμηση, η αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη, ενώ δέχεται ότι ο αναιρεσείων κατέβαλε δαπάνες για εργασίες που εκτελέσθηκαν μέχρι την 31.12.1993, τα έγγραφα (συμβάσεις, αποδεικτικά καταβολών), στα οποία στηρίζει τις εκτιμήσεις της, αναφέρονται σε χρόνο μέχρι την άσκηση της αγωγής, η αντιφατικότητα δε αυτή καθιστά την απόφαση αναιρετέα κατ' εφαρμογή των αριθμών 1, 17, και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

Ο λόγος όμως αυτός, κατά τα μέρος μεν με το οποίο αναφέρεται στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος ως αόριστος, προεχόντως διότι δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένη διάταξη ουσιαστικού δικαίου ως παραβιασθείσα, κατά τα λοιπά δε ως αβάσιμος προεχόντως διότι η επικαλούμενη αντιφατικότητα, εντοπιζόμενη μεταξύ αιτιολογιών και εγγράφων, δεν συνιστά, σύμφωνα με τα ανωτέρω, αντιφατικότητα ούτε κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 17 ούτε κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.

Πολ.Δ. Με τον πέμπτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι όχλησε τον αντίδικό του με το υπ' αριθ. Φ. 367/8152/Σ 284 από 26.11.1993 έγγραφό του, με συνέπεια να γεννηθεί έκτοτε υποχρέωσή του για την καταβολή νομίμων τόκων.

Ο λόγος όμως αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό αυτό και τον απέρριψε. Με τον ίδιο λόγο, κατά τα λοιπά, προβάλλεται η αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., γιατί δεν έλαβε υπόψη το προαναφερόμενο υπ' αριθ.

Φ. 367/8152/Σ 284 από 26.11.1993 έγγραφο που επικαλέσθηκε και προσκόμισε νομίμως ο αναιρεσείων προς απόδειξη της οχλήσεως του αντιδίκου του. Και κατά τούτο όμως ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την αγωγή του αναιρεσείοντος, έλαβε υπόψη του τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων και τα εκατέρωθεν επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα έγγραφα, από τη διατύπωση δε αυτή, αλλά και από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει, χωρίς καμμία αμφιβολία, ότι, μαζί μα όλα τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και το ανωτέρω έγγραφο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.3.2006 αίτηση του νομικού προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Αυτόνομος Οικοδομικός Οργανισμός Αξιωματικών του Στρατού Ξηράς Θαλάσσης και Αέρος" (Α.Ο.Ο.Α.) για αναίρεση της 8478/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη αναιρεσίβλητου την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 9 Ιουνίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ