1237/20121237/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1237 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1237/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας : Ε. Σ. του Ι., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Αλαβάνο-Τσαπαλίρα.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Ν. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευγενία Αντωνίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-5-1999 αγωγή του αρχικού διαδίκου Κ. Ν. του Μ., που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4708/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 140/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 25-4-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 18-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (άρθρα 173 και 200 ΑΚ). Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, Ολ.ΑΠ 4/2005). Περαιτέρω, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά τα οποία είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στην συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της εφαρμοσθείσης διατάξεως ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 28/1997, Ολ.ΑΠ 30/1997). Εξ άλλου, κατά το άρθρο 505 Α.Κ.: "Ο δωρητής έχει δικαίωμα να ανακαλέσει την δωρεά, αν ο δωρεοδόχος φάνηκε με βαρύ παράπτωμα αχάριστος απέναντι στον δωρητή, στον σύζυγο ή σε στενό συγγενή του και ιδίως αν αθέτησε την υποχρέωσή του να διατρέφει τον δωρητή". Ως αχαριστία κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, δικαιολογούσα την ανάκληση της δωρεάς, νοείται η έλλειψη συναισθήματος ευγνωμοσύνης του δωρεοδόχου προς τον δωρητή, η οποία εκδηλώνεται με βαριά υπαίτια και δυναμένη να καταλογισθεί αντικοινωνική συμπεριφορά ή διαγωγή του δωρεοδόχου προς τον δωρητή ή τον σύζυγο ή στενό συγγενή του και αντιβαίνει σε κανόνες δικαίου ή σε κρατούσες στην κοινωνία αντιλήψεις περί ηθικής και ευπρέπειας. Έτσι, αχαριστία μπορεί κατά τις περιστάσεις να αποτελεί και η χωρίς σοβαρό λόγο αδιαφορία του δωρεοδόχου γενικώς για την τύχη του δωρητού, όταν ο τελευταίος έχει ανάγκη για περίθαλψη. Η αδιαφορία αυτή, λόγω των συνθηκών υπό τις οποίες ευρίσκεται ο δωρητής είναι κοινωνικώς αποδοκιμαστέα, εις τρόπον ώστε, όταν συντρέχει, να δικαιούται ο δωρητής να ανακαλέσει την δωρεά, έστω και αν ο δωρεοδόχος, ο οποίος αδιαφορεί για την τύχη του, δεν ανέλαβε με την σύμβαση της δωρεάς τέτοια υποχρέωση. Κριτήρια της βαρύτητος του παραπτώματος υπό αντικειμενική άποψη είναι ο δεσμός δωρητού και δωρεοδόχου, τα ελατήρια της δωρεάς, η αξία του αντικειμένου της, ενώ από υποκειμενική άποψη πρέπει να αποτελεί εκδήλωση αξιόμεμπτης συμπεριφοράς, η οποία δείχνει έλλειψη ευγνωμοσύνης στην αφιλοκερδή χειρονομία του δωρητού. Το ζήτημα αν η καταδεικνύουσα την αχαριστία συμπεριφορά ή διαγωγή του δωρεοδόχου συνιστά ή όχι βαρύ παράπτωμα αυτού, κρίνεται από τον δικαστή, ο οποίος για την διαμόρφωση της κρίσεώς του εκτιμά την συμπεριφορά αυτήν με βάση αντικειμενικά κριτήρια, λαμβάνων υπόψη και τον βαθμό της υπαιτιότητος του δωρεοδόχου και τυχόν συντρέχον πταίσμα του δωρητού ή του συζύγου ή στενού συγγενούς του και αποφαίνεται αν η υπ' αυτού γενόμενη δεκτή, ως εμπίπτουσα κατά αντικειμενική κρίση στις νομικές έννοιες του βαρέως παραπτώματος και της αχαριστίας, συμπεριφορά του δωρεοδόχου συνιστά στην συγκεκριμένη περίπτωση βαρύ παράπτωμα και αχαριστία. Η κρίση αυτή του δικαστού της ουσίας ελέγχεται αναιρετικώς, όχι ως προς το εάν έλαβαν χώρα τα συνιστώντα το βαρύ παράπτωμα και την αχαριστία πραγματικά περιστατικά, αλλ'ως προς την περαιτέρω αξιολόγηση αν τα περιστατικά, όπως τα δέχθηκε ο δικαστής της ουσίας ότι απεδείχθησαν, πληρούν ή όχι το πραγματικό των νομικών εννοιών του βαρέως παραπτώματος και της αχαριστίας και κατά συνέπειαν δικαιολογούν ή αποκλείουν την εφαρμογή του άρθρου 505 Α.Κ. (πρβλ. Α.Π. 109/2010, Α.Π. 1719/2009, Α.Π. 982/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, μεταξύ άλλων και τα εξής: Ο ενάγων, ο οποίος αργότερα απεβίωσε και την έφεση κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου άσκησε ο υιός του και μοναδικός κληρονόμος του, τέλεσε γάμο με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα κατά το έτος 1991, για αμφοτέρους δε, αυτός ο γάμος ήτο ο δεύτερος. Διέμεναν σε ιδιόκτητο διαμέρισμα του ενάγοντος, το οποίο ευρίσκετο στον δεύτερο όροφο της επί των οδών ... και ..., στον Κορυδαλλό, οικοδομής και μαζί τους διέμεναν και τα δύο ανήλικα τέκνα της αναιρεσειούσης από τον πρώτο γάμο της. Ο ενάγων ήτο κύριος και του ισογείου διαμερίσματος της ιδίας οικοδομής, με το υπ' αριθ. δε .../8-11-1996 νομίμως μεταγραφέν συμβόλαιο γονικής παροχής της συμβολαιογράφου Πειραιώς, Μακρίνας Σώζοντος Μούρτη, μεταβίβασε στον ήδη αναιρεσίβλητο υιό του την ψιλή κυριότητα του διαμερίσματος αυτού, ενώ συνέστησε και δικαίωμα συνοικήσεως σε αυτό τόσον του υιού του, ο οποίος ήτο εκ του πρώτου γάμου του, όσον και του παππού και της γιαγιάς του εκ μητρός. Τούτο έγινε κατόπιν συμβιβασμού του ενάγοντος και της πρώτης συζύγου του Ε. Γ., προκειμένου να λήξουν οι μεταξύ των δικαστικοί αγώνες, καθόσον η τελευταία είχε ασκήσει κατά του πρώτου αγωγή περί συμμετοχής της στα αποκτήματα εκείνου κατά την διάρκεια της εγγάμου συμβιώσεώς των. Μετά πάροδον ολόγων ημερών και ειδικότερα την 14-11-1996, ο ενάγων, με το νομίμως μεταγραφέν υπ' αριθ. .../14-11-1996 συμβόλαιο της ιδίας συμβολαιογράφου, εδώρησε εν ζωή την ψιλή κυριότητα του ως άνω διαμερίσματος, στο οποίο διέμεναν, στην αναιρεσείουσα. Ο ενάγων ήτο πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού και εργαζόταν σε ποντοπόρα πλοία. Κατά το έτος 1996 είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ όπως δέχθηκε περαιτέρω επί λέξει το Εφετείο: "κατά τον μήνα Νοέμβριο του έτους 1997 διαπιστώθηκε ότι ο ενάγων έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια ... Η εναγόμενη αρχικά ... έδειξε ενδιαφέρον για την υγεία του, πλην όμως, λίγο αργότερα, όταν εκείνος της ζήτησε να πωλήσουν το ως άνω διαμέρισμα την ψιλή κυριότητα του οποίου της είχε μεταβιβάσει με δωρεά, για να υπάρχουν χρήματα για το ενδεχόμενο της μεταμόσχευσης, εκείνη αντέδρασε λέγοντάς του ότι θα πρέπει να απευθυνθεί στο γιό του για να πωλήσει εκείνος το ισόγειο διαμέρισμα ... Η από μέρους της όμως παροχή κάθε μορφής στήριξης στον ενάγοντα ήταν ανύπαρκτη, καθώς η ζωή του τελευταίου λόγω της σοβαρότατης ασθένειάς του υπέστη αιφνιδιαστικές αλλαγές, τις οποίες αδυνατούσε να αντιμετωπίσει μόνος ... Έτσι επήλθε σοβαρή ρήξη στην έγγαμη σχέση τους, η οποία εξέτρεψε την εναγομένη σε ανάρμοστη συμπεριφορά απέναντί του, η οποία συνίστατο στην από μέρους της απόλυτη άρνηση να ικανοποιήσει την αυτονόητα αυξημένη και επιτακτική για εκείνον ανάγκη περισσότερης επικοινωνίας και συμπαράστασης αυτών που θεωρούσε οικογένειά του, στους οποίους εκείνος χωρίς αντάλλαγμα προσέφερε, όπως παραπάνω εκτέθηκε απεριόριστα συναισθηματικά και οικονομικά όταν ήταν υγιής. Ειδικότερα επισημαίνεται ότι: α)ότι η εναγομένη, εκτός από τις πρώτες ημέρες που εκδηλώθηκε η ασθένειά του δεν τον συνόδευσε ποτέ στην κλινική που έκανε την αιμοκάθαρση. Οποτεδήποτε γινόταν συζήτηση για την πώληση του δωρηθέντος διαμερίσματος και τη διάθεση του ποσού για την ενδεχόμενη μεταμόσχευση εδημιουργούντο εντάσεις που κατέληγαν σε οξύτατες φραστικές επιθέσεις σε βάρος του. β) Την άνοιξη του 1998 της πρότεινε να κρατεί κάθε μήνα 38.000 δρχ., από τις 138.000 δραχμές, που ήταν η σύνταξη του, για να συγκεντρώσει ένα ποσό για να αντιμετωπίσει κάποια στιγμή το πρόβλημα του, πλην όμως εκείνη αρνήθηκε. γ) Τον Ιούνιο του 1998 του επέβαλλε να μην κοιμάται μαζί της και εκείνος αναγκάστηκε να κοιμάται σε άλλο δωμάτιο, ενώ λίγους μήνες, μετά, δηλαδή σε διάστημα δέκα με έντεκα μηνών από τότε που εμφανίστηκε η ασθένεια του, άρχισε να τον αγνοεί συστηματικά απαξιώνοντας ακόμη και να του μιλήσει, αλλά και κρατώντας τον σε απόσταση από το κοινωνικό και φιλικό της περιβάλλον. Τούτο έγινε εμφανές όταν το Πάσχα του έτους 1999, τον άφησε μόνο του και εκείνη βγήκε για φαγητό με τους φίλους της, ενώ το καλοκαίρι του ίδιου έτους έφυγε μόνη για διακοπές. Επιπλέον δ) έσβησε όλους τους αριθμούς τηλεφώνων, που ήσαν γραμμένοι στην "ατζέντα" του οδηγώντας τον σε κοινωνική απομόνωση, αφού έχασε κάθε επικοινωνία με τα αδέλφια του, τους συγγενείς και τους γνωστούς του ... Η οφειλόμενη αποκλειστικά στη στάση, που είχε η εναγομένη απέναντι στο σοβαρότατο πρόβλημα της ασθένειας του συζύγου της όξυνση των σχέσεων τους, επέφερε εντάσεις στο οικογενειακό τους περιβάλλον και τούτο είχε αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία του ενάγοντος, ο οποίος προ της καταστάσεως αυτής άσκησε την από 14-5-1999 αγωγή διαζυγίου για ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης τους ...

Εκδόθηκε η με αρ. 2082/2000 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία λόγω κατεπείγοντος διατάχθηκε η άμεση απομάκρυνση της ενάγουσας από τη συζυγική στέγη με το σκεπτικό η περαιτέρω συμβίωσή τους είχε, εξ αιτίας της συμπεριφοράς της εναγομένης, επιπτώσεις στην κατάσταση της υγείας του ... Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι ο γάμος των διαδίκων λύθηκε αμετάκλητα με συναινετικό διαζύγιο το έτος 2001 και έκτοτε η εναγομένη δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου για την υγεία του ενάγοντα, ο οποίος εν τέλει, εξ αιτίας της ασθένειας του και άλλων συνδυασμένων προβλημάτων υγείας, που αντιμετώπισε στο μεταξύ, απεβίωσε στις 9-5-2008 σε ηλικία 61 ετών, αφήνοντας μοναδικό κληρονόμο του τον εκκαλούντα. Τα παραπάνω περιστατικά που, μέχρι το χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής αποδείχθηκαν, αποτελούν για τους λόγους που εκτενώς αναπτύχθηκαν, βαρύ παράπτωμα, από μέρους της δωρεοδόχου εναγομένης προς τον δωρητή σύζυγο της, καθόσον η άρνηση της να συναινέσει στην πώληση του επιδίκου για να υποβληθεί εγκαίρως ο ασθενής σύζυγός της σε μεταμόσχευση και η από μέρους της αποκλειστική επιδίωξη να διατηρήσει τούτο, παραβλέποντας την δυνατότητα να βελτιωθεί η υγεία, και ως εκ τούτου και η ποιότητα ζωής του με τη μεταμόσχευση, αποτελεί παράβαση των περί ηθικής και ευπρέπειας αντιλήψεων που οφείλεται σε δική της υπαιτιότητα, ... Η συμπεριφορά της αυτή κατά το χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής συνιστά αντικειμενικά αχαριστία προς τον δωρητή της και πρέπει να αναγνωριστεί ότι ο ενάγων νομίμως ανακάλεσε με την ένδικη αγωγή του, την προς αυτήν γενομένη δωρεά της ψιλής κυριότητας του ως άνω ακινήτου". Με αυτά τα οποία δέχθηκε το Εφετείο, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 505 Α.Κ., διότι τα δεκτά γενόμενα ως άνω πραγματικά περιστατικά πληρούν το πραγματικό των νομικών εννοιών του βαρέος παραπτώματος και της αχαριστίας και κατά συνέπειαν δικαιολογούν την εφαρμογήν τους, η προσβαλλομένη δε απόφαση περιέχει πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες ως προς όλα τα ζητήματα τα οποία εν προκειμένω ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Καθόσον αφορά δε τα προγενέστερα της επίδικης δωρεάς γεγονότα, αυτά δεν αναφέρονται στην προσβαλλομένη απόφαση για να στηρίξουν την εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 505 Α.Κ., αλλά αφ' ενός μεν αποτελούν το ιστορικό της αποφάσεως, αφ' ετέρου δε, έχουν σχέση με τον προβληθέντα από την αναιρεσείουσα στο πρωτοβάθμιο και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο ισχυρισμόν, ότι δηλαδή η επίδικη δωρεά έγινε από ιδιαίτερο ηθικό καθήκον και από λόγους ευπρέπειας και δεν δύναται να ανακληθεί. Σημειωτέον, ότι ο ισχυρισμός αυτός, εκ του άρθρου 512 Α.Κ., απερρίφθη με τις αποφάσεις των ως άνω δικαστηρίων και επ' αυτού δεν εκφράζεται παράπονο με την κρινομένην αίτηση αναιρέσεως. Επομένως το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ και ως εκ τούτου ο πρώτος και ο δεύτερος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι. Ο από την διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο, κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων, έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αποτελεί δε μέσον διασφαλίσεως του συζητητικού συστήματος (αρθρ. 106 ΚΠολΔ) και της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως. Ως "πράγματα", κατά την άνω διάταξη, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος. Αποτελούν "πράγματα" και άρα αν δεν ληφθούν υπόψη ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος, μεταξύ άλλων, η κύρια ή επικουρική βάση της αγωγής και τα προς θεμελίωση αυτών και των επί μέρους αιτημάτων περιστατικά, περιστατικά συγκροτούντα ένσταση κατ' ορθό νομικό χαρακτηρισμό, τα προς θεμελίωση ουσιαστικών ή δικονομικών ενστάσεων ή αντενστάσεων (άρθρ.262, 338 ΚΠολΔ) περιστατικά, οι λόγοι εφέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι, που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς ή η άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών. Δεν αποτελούν, όμως, "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο πιο πάνω λόγος αν δεν ληφθούν υπόψη, μεταξύ άλλων, και η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως, τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι εφέσεως, οι νομικοί ισχυρισμοί και η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, οι αλυσιτελείς ισχυρισμοί, περιστατικά επουσιώδη, που δεν θεμελιώνουν αυτοτελή ισχυρισμό, οι αποδείξεις, ή τα περιστατικά, που προκύπτουν από αυτές, ή τα διδάγματα της κοινής πείρας, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π. 1573/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα επικαλείται με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως α) ότι ο ενάγων δεν γράφθηκε σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού, β) συμπεράσματα συναγόμενα από την μη προσαγόμενη από 12 Μαρτίου 1996 ιδιόγραφη διαθήκη του ενάγοντος, γ) συμπεράσματα για τις επικαλούμενες τυπικές σχέσεις του ενάγοντος και του υιού του, συναγόμενα από δύο ιδιωτικά συμφωνητικά και δ)ότι ο ενάγων, από το "εφάπαξ" (1.944.195 δρχ.) και από κατάθεση στην Τράπεζα Εργασίας 1.495.719 δρχ., είχε την οικονομική δυνατότητα για πραγματοποίηση μεταμοσχεύσεως νεφρού. Τα ανωτέρω όμως, σύμφωνα με την αναφερθείσα στην αρχή σκέψη, δεν αποτελούν "πράγματα" υπό την έννοιαν του νόμου, αλλά επιχειρήματα και συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Συνεπώς, ο τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ (κατά το νοηματικό του περιεχόμενο), είναι αβάσιμος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-4-2010 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθ.140/2010 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Ιουλίου 2012.

O ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ