1237/2010 · 1237/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1237 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1237/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σούφη.

Του αναιρεσιβλήτου:Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Απόστολο Αποστολίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-2-1987 αγωγή που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κορίνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 440/1995 του ίδιου Δικαστηρίου και 123/1998 του Εφετείου Ναυπλίου, την αναψηλάφηση της οποίας ζήτησε ο ήδη αναιρεσείων επί της οποίας εκδόθηκε η 62/2002 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 5-4-2002 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 20-3-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 11,12,19 και 20 ιδρύονται, αντιστοίχως, λόγοι αναιρέσεως: (α) αν το δικαστήριο έλαβε υπόψιν αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά τον νόμο έλαβε υπόψιν αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψιν αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, (β) αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, (γ) αν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και (δ) αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Κοινή δε προϋπόθεση όλων αυτών των αναιρετικών λόγων αποτελεί η ανάγκη, η κατά της αποφάσεως αιτίαση να αναφέρεται σε ισχυρισμό που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης? πρέπει δε να διαλαμβάνεται ο ισχυρισμός αυτός στο αναιρετήριο, προκειμένου να είναι ορισμένος ο οικείος λόγος αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως έχει κατά λέξιν ως εξής: "Συνεπεία της από 3/2/1987 αγωγής του αντιδίκου κατ' εμού και του Δ, κατοίκου ..., περί αποζημιώσεως δια δήθεν συμπεριφοράν μας αντιβαίνουσα τα χρηστά ήθη και αδικοπραξίαν σχετικώς με την εκ προσυμφώνου αθέτησιν υποχρεώσεως μεταβιβάσεως ακινήτου υπ' εμού ως εντολοδόχου (πληρεξουσίου) αριθ. προς. 29857/1981, απευθυνόμενης ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου, εξεδόθη η υπ' αριθ. 440/1995 (1095/ΤΟ 495/94) οριστική απόφασις του άνω Δικαστηρίου, δεχθείσα εν μέρει την άνω αγωγήν και υποχρεώσασά με να καταβάλω προς τον αντίδικον (εις ολόκληρον μετά του Δ) το ποσόν των δρχ. 1.950.000 νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής. Η ως άνω δε απόφασις εκηρύχθη προσωρινώς εκτελεστή ως προς το ποσόν των δρχ. 500.000, δι' ό και ο αντίδικος μου εκοινοποίησεν την 18.6.1996 αντίγραφαν εξ απογράφου της άνω αποφάσεως μετά της από 17.6.1996 επιταγής προς πληρωμήν και με επέτασσε να καταβάλω προς αυτόν: 1) Δρχ. 500.000 δι' επιδικασθέν προσωρινώς εκτελεστόν κεφάλαιον και 2) Δρχ. 50.000 δι' έκδοσιν απογράφου, σύνταξιν επιταγής, επίδοσιν κ.λ.π. ήτοι εν συνόλω δρχ. 550.000. Την ως ανωτέρω όμως υπ' αριθ. 440/1995 οριστικήν απόφασιν του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου ως και τας υπ' αριθ. 7/1987, 306/1992 πράξεις και υπ' αριθ. 430/1991 απόφασιν του αυτού ως άνω Δικαστηρίου, εξεκάλεσα δια της από 20.6.1996 εφέσεώς μου, απευθυνθείσης ενώπιον του Εφετείου Ναυπλίου και συζητηθείσης κατά την δικάσιμον της 21.1.1998. Επί της άνω εφέσεώς μου, εξεδόθη η υπ' αριθ. 123/1998 απόφασις του Εφετείου Ναυπλίου, η οποία εξαφανίσασα την εκκαλουμένην και δικάσασα επί της αγωγής, εδέχθη αυτήν εν μέρει και υπεχρέωσεν εμέ και τον συνεναγόμενον μου Δ, όπως καταβάλλωμεν εις τον αντίδικον - εις ολόκληρον έκαστος -δρχ. (1.400.000), εμέ δε ατομικώς όπως καταβάλω αυτώ δρχ. 100.000 πλέον των δικαστικών εξόδων εκ δρχ. (180.000) αντίγραφον δε εξ απογράφου ταύτης μετ' επιταγής προς εκτέλεσιν εκοινοποίησεν προς εμέ την 5.2.02 ο αντίδικος. Πλην όμως, η ώδε αναφερομένη τελεσίδικος απόφασις του Εφετείου Ναυπλίου υπ' αριθ. 123/1998, εστήριξεν την κρίσιν της κυρίως επί της από 30.6.1993 εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης του ως πραγματογνώμονας ορισθέντος δια της υπ' αριθ. 300/1992 πράξεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου, Πολιτικού Μηχανικού Μ, αποφανθέντος ότι το επίδικον ακίνητον ήτο αξίας δρχ. 1.800.000 κατά την 4.11.1987. Κατά του ανωτέρω, Μ πραγματογνώμονος, είχα υποβάλει την από 14.4.1995 μήνυσιν μου δια ψευδορκίαν πραγματογνώμονας και ηθικήν εις ταύτην αυτουργίαν του αντιδίκου (ενάγοντος), οίτινες παρεπέμφθησαν ενώπιον του Τριμελούς Πλ/κείου Κορίνθου να δικασθούν δια τας άνω πράξεις. Όντως, κατά την δικάσιμον της 16.3.1999 ο ως άνω πραγματογνώμων, κατεδικάσθη εις φυλάκισιν οκτώ (8) μηνών δια ψευδορκίαν πραγματογνώμονος, ενώ ασκηθείσης υπ' αυτού εφέσεως κατεδικάσθη τελεσιδίκως υπό του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου δια της υπ' αριθ. 421/2000 αποφάσεώς του, εις φυλάκισιν έξι (6) μηνών, της ποινής του καταστάσης αμετακλήτου. Μετά ταύτα, κατά της ανωτέρω 123/1998 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου, ήσκησα κατ' άρθρον 544 - παρ. 6 του Κ.Πολ.Δικ. αίτησιν μου περί αναψηλαφήσεως αυτής, καθόσον εστηρίχθη εις ψευδή έκθεσιν -κατάθεσιν πραγματογνώμονας, το δε ψεύδος ανεγνωρίσθη δι' αμετακλήτου αποφάσεως του Ποινικού Δικαστηρίου, ήσκησα ενώπιον του εκδόντος αυτήν Δικαστηρίου - Εφετείου Ναυπλίου - την από 12/02/2001 αίτησίν μου περί αναψηλαφήσεως, επί της οποίας εξεδόθη εν τέλει η υπ' αριθ. 62/2002 απόφασις του αυτού Δικαστηρίου. - Ήδη με την νόμιμη αυτή αίτησή μου, ζητώ την αναίρεση της ανωτέρω υπ' αριθ.62/2002 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου, η οποία δεν μου επεδόθη εισέτι". Στη συνέχεια, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις εκ των ανωτέρω διατάξεων αιτιάσεις και αποδίδει σ' αυτήν νομικές πλημμέλειες σχετικώς με την "αξία του επιδίκου ακινήτου". Με βάση όμως τα προεκτεθέντα, και οι τέσσερις αναιρετικοί λόγοι είναι αόριστοι. Τούτο δε διότι, ενώ εκτίθεται στην αίτηση ότι το αγωγικό αίτημα του αναιρεσιβλήτου (το οποίο και έγινε μερικώς δεκτό) αφορούσε την επιδίκαση χρηματικής αποζημίωσης λόγω αδικήματος, που φερόταν ότι τέλεσε ο αναιρεσείων, όλοι οι ρηθέντες λόγοι αναιρέσεως αναφέρονται σε νομικά σφάλματα του Εφετείου σχετικώς με την αξία του φερομένου ως "επιδίκου ακινήτου", χωρίς καμιά διευκρίνιση για την σύνδεση της αξίας του ακινήτου είτε με το αιτηθέν είτε με το επιδικασθέν χρηματικό ποσό.

Ενόψει τούτων, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-4-2002 αίτηση του Χ για αναίρεση της 62/2002 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ