Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds as the cited ground falls outside Article 560 of the Civil Procedure Code.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request for cassation against a first-instance judgment rendered in labor proceedings. The appellant argued that the single-member court of first instance incorrectly treated a prior final decision as res judicata, citing Article 559(16) of the Civil Procedure Code. The court ruled this ground inadmissible because Article 560 restricts cassation grounds against first-instance judgments and does not include the specific error alleged.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(16) and 560 of the Civil Procedure Code; The ground for cassation alleging a violation of res judicata under Article 559(16) is inadmissible when the judgment is rendered in first instance following an appeal from a court of first instance, as Article 560 restricts cassation grounds to specific categories not including this error.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1235 / 2022 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1235/2022
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Θεόδωρο Μαντούβαλο - Εισηγητή, Μαρία Σιμιτσή - Βετούλα, Αριστείδη Βαγγελάτο και Κωνσταντίνα Νάκου, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 8 Φεβρουαρίου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Α. Π. του Α., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Νιζάμη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1)ανωνύμου εταιρείας με την επωνυμία "….", που εδρεύει στη Λ… και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2)εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "…." που εδρεύει στη Λ. και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φίλιππο Κώτσιο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/1/2014 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 269/2015 μη οριστική, 192/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 198/2019 οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 19/6/2019 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την υπό κρίση από 20-7-2021 κλήση του καλούντος-αναιρεσείοντος νόμιμα φέρεται προς συζήτηση μετά τη ματαίωση αυτής κατά την ορισθείσα δικάσιμο της 10-3-2020, η από 19-6-2019 και με αριθ. κατάθεσης 172/2019 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αρ. 198/2019 οριστικής απόφασης του δικάσαντος ως εφετείου, κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (ΚΠολΔ 552, 553, 556, 558, 564 § 3, 566 § 1, 144). Είναι συνεπώς παραδεκτή (ΚΠολΔ 577 § 1) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό του λόγου της (ΚΠολΔ 577 § 3).
Από τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους που αναφέρονται περιοριστικώς στην εν λόγω διάταξη, μεταξύ δε αυτών δεν περιλαμβάνεται ο λόγος αναίρεσης που αναφέρεται στο άρθρο 559 αριθ. 16 ΚΠολΔ, κατά τον οποίο, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο ή ότι υπάρχει δεδικασμένο με βάση απόφαση που εξαφανίστηκε ύστερα από ένδικο μέσο ή αναγνωρίστηκε ως ανύπαρκτη (ΟλομΑΠ 45/1987).
Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια εκ του αριθ. 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας δικάζον ως Εφετείο την από 15-1-2014 και με αριθ. καταθ. 164/2014 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος κατά των ήδη αναιρεσιβλήτων, εσφαλμένα, κατά παράβαση του νόμου, απέρριψε αυτή εν μέρει ως απαράδεκτη, δεχόμενη δεδικασμένο που απορρέει από την υπ' αρ. 254/2014 τελεσίδικη και ήδη αμετάκλητη απορριπτική των αξιώσεων του αναιρεσείοντος απόφαση του Ειρηνοδικείου Λάρισας, η οποία δίκασε κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών την από 10-12-2013 με αριθ.
καταθ. 42/2014 αγωγή αυτού κατά των τελευταίων, ενώ, (τοιούτο δεδικασμένο), κατ' ορθή εφαρμογή του νόμου, δεν υπήρχε. Ο λόγος αυτός αναίρεσης, ο οποίος προβλέπεται από τον αριθ. 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, τον οποίο, άλλωστε, επικαλείται ο αναιρεσείων, είναι απαράδεκτος, διότι δεν περιλαμβάνεται στους ορισμένους λόγους που αναφέρονται περιοριστικώς στο άρθρο 560 ΚΠολΔ, το οποίο εφαρμόζεται εν προκειμένω, δεδομένου ότι πρόκειται για αναίρεση κατά αποφάσεως πρωτοδικείου, που εκδόθηκε επί εφέσεως κατά απόφασης ειρηνοδικείου.
Μετά απ' αυτά και μη προβαλλομένου ετέρου λόγου πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων λόγω της ήττας του στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (ΚΠολΔ 176, 183, 189 § 1, 191 § 2), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 19-6-2019 και με αριθ. κατάθεσης 172/2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 198/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας που δίκασε ως Εφετείο.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Ιουνίου 2022.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Ιουλίου 2022.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ