Supreme Court annuls appeal court decision for violating mandatory joint litigation rules among co-tenants.

Απόφαση 1229 / 2019 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1229/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αλτάνα Κοκκοβού, Αγγελική Τζαβάρα, Θωμά Γκατζογιάννη και Χρήστο Τζανερρίκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Μαΐου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Π. Σ. του Γ., 2) Ε. Σ. συζύγου Π., 3) Γ. Σ. του Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αναστάσιο Κόρακα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Κ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Πετρέλλη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/11/2012 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 16/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 139/2017 του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1/2/2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ, η απόφαση αναιρείται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Μέσω δε του λόγου αυτού, ο οποίος αναφέρεται σε ακυρότητες, εκπτώσεις από δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο, ελέγχεται και η παραβίαση των κανόνων περί αναγκαστικής ομοδικίας (ΑΠ 1438/2007). Περαιτέρω, μεταξύ των πολλών συνεκμισθωτών ή των πολλών συμμισθωτών υπάρχει σχέση αναγκαστικής ομοδικίας στη δίκη (και) για την καταβολή του μισθώματος, γιατί η διαφορά αυτή επιδέχεται ενιαία ρύθμιση ή σε κάθε περίπτωση δεν μπορούν να εκδοθούν αντίθετες αποφάσεις (άρθρ. 76 § 1 ΚΠολΔ). Τέλος, κατά την παρ. 4 του άρθρου 76 ΚΠολΔ, η άσκηση των ενδίκων μέσων, από κάποιον αναγκαίο ομόδικο έχει αποτέλεσμα και για τους άλλους (ΑΠ 364/2018, ΑΠ 361/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας, προκύπτουν τα ακόλουθα: Οι ήδη αναιρεσείοντες, συνεκμισθωτές του ενδίκου ακινήτου καταστήματός τους, ζήτησαν και επέτυχαν να εκδοθεί, υπέρ αυτών και εις βάρος του ήδη αναιρεσιβλήτου, μισθωτή, η υπ' αριθμόν …6/2003 Διαταγή Πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, για καθυστερούμενα μισθώματα, ανερχόμενα σε 39.399 ευρώ.

Ο ήδη αναιρεσίβλητος, μισθωτής, άσκησε ανακοπή κατά της ένδικης Διαταγής Πληρωμής. Η ανακοπή αυτή έγινε δεκτή με την 16/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, γιατί κρίθηκαν παραγεγραμμένες οι ένδικες αξιώσεις. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως, οι ήδη αναιρεσείοντες άσκησαν την από 09-03-2015 έφεσή τους.

Το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, κρίνοντας ότι οι ήδη αναιρεσείοντες, συνεκμισθωτές, τελούν μεταξύ τους σε σχέση απλής (και όχι αναγκαστικής ομοδικίας) απέρριψε την ένδικη έφεση, ως προς τους δεύτερη και τρίτο αυτών, ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης άσκησής της, ενώ ως προς τον πρώτο, την δέχθηκε τυπικά, αλλά την απέρριψε κατ' ουσία.

Με την κρίση του, όμως, αυτή το Εφετείο υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ (κήρυξη έκπτωσης από δικαίωμα παρά το νόμο), όπως βάσιμα διατείνονται οι αναιρεσείοντες, με τον υπό στοιχείο Γ αναιρετικό λόγο, ο οποίος, επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός. Τούτο δε διότι, το Εφετείο, κατά παράβαση της δικονομικής διάταξης του άρθρου 76 παρ. 4 ΚΠολΔ, απέρριψε ως απαράδεκτη την ένδικη έφεση, ως προς τους δεύτερη και τρίτο, ήδη αναιρεσείοντες, αντί να την ερευνήσει, δεχόμενο ότι, η παραδεκτή, ως έκρινε, άσκησή της από τον ήδη πρώτο αναιρεσείοντα, έχει αποτέλεσμα και ως προς αυτούς (δεύτερη και τρίτο), αφού οι τελευταίοι συνδέονται με τον πρώτο, συνεκμισθωτή τους στην ένδικη μίσθωση, με δεσμό αναγκαστικής ομοδικίας.

Η παραδοχή της βασιμότητας του ως άνω αναιρετικού λόγων συνεπάγεται την καθολική αναίρεση της προσβαλλομένης, δηλαδή και ως προς τον πρώτο αναιρεσείοντα, ως προς τον οποίο κρίθηκε παραδεκτή η ένδικη έφεση, αφού λόγω του, κατά τα προαναφερθέντα, δεσμού της αναγκαστικής ομοδικίας, που συνδέει τους διαδίκους, δεν μπορεί να εκδοθούν αντίθετες αποφάσεις, στην προκειμένη περίπτωση.

Επομένως, παρέλκει, ως άνευ αντικειμένου, η έρευνα των λοιπών (υπό στοιχεία Α, Β και Δ) αναιρετικών λόγων, οι οποίοι κατατείνουν στο ίδιο αποτέλεσμα, με τον προαναφερθέντα, που έγινε δεκτός. Στη συνέχεια, πρέπει η υπόθεση να παραπεμφθεί, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλο δικαστή, από αυτόν, που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση, κατά την παρ. 3 του άρθρου 580 ΚΠολΔ.

Ακόμη, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου, για την άσκηση της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως, στον καταθέσαντα τούτο (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ). Τέλος, τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, οι οποίοι κατέθεσαν (κοινές) προτάσεις, πρέπει, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος αυτών, να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσιβλήτου, λόγω της ήττας του (άρθ. 106, 176, 183, 189 παρ.1 και, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 139/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο, παραπάνω, Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, από αυτόν, που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στον καταθέσαντα τούτο.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων από τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 25 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 4 Οκτωβρίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ