Supreme Court dismisses appeal against municipal hospital's claim that public property is immune from adverse possession.

Απόφαση 1227 / 2020 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1227/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Παρασκευή Καλαϊτζή, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπανδρέου, Αναστασία Περιστεράκη, Μαρία Μουλιανιτάκη - Εισηγήτρια, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ" που εδρεύει στο Ρέθυμνο και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κουτσουράκη που ανακάλεσε την από 7-9-2020 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ε. Κ. του Ι. και Σ., συζ. Ν. Κ., κατοίκου …, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Τσώκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-12-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 125/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 101/2018 του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 11-10-2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του ΑΝ 1539/1938"περί προστασίας των δημοσίων κτημάτων","1. Τα επί των ακινήτων κτημάτων δικαιώματα του Δημοσίου εις ουδεμία υπόκεινται παραγραφήν. 2. Παραγραφή δικαιώματος του Δημοσίου επί ακινήτου κτήματος αρξάμενη προ της ισχύος του παρόντος νόμου, ουδεμίαν νόμιμον συνέπειαν έχει,αν αύτη δεν συνεπληρώθει μέχρι τούδε κατά τους προϊσχύσαντας νόμους".

Επίσης, κατά το άρθρο 1 του ΝΔ 31/1968 όπως είχε αντικατασταθεί με το άρθρο 62 του Ν. 1416/1984 και ισχύει ως άνω μετά την αντικατάστασή του με την παρ.11 άρθρ.1 Ν.2307/1995,και άρθρα 2, 3 και 4.του ίδιου ως άνω Ν.Δ., "ΟΤΑ-Εφαρμογή διατάξεων περί δημ.κτημάτων-προνομίων Δημοσίου", "1. Ως προς τα κτήματα των δήμων και κοινοτήτων εφαρμόζεται η νομοθεσία που ισχύει εκάστοτε για την προστασία της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου εκτός από τα άρθρα 8 έως 20 του α.ν. 1539/1938 (ΦΕΚ 488Α'). 2.

Όπου στις διατάξεις αυτές αναφέρεται: α) Δημόσιο, β) διεύθυνση δημοσίων κτημάτων, γ) υπουργός ή Υπουργείο Οικονομικών, δ) οικονομικός έφορος ή οικονομικός υπάλληλος, ε) πρόεδρος νομικού συμβουλίου, νοείται αντίστοιχα: α) οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης, β) οικονομική υπηρεσία του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης, γ) δήμος ή κοινότητα, δ) δήμαρχος ή πρόεδρος κοινότητας, ε) νόμιμος εκπρόσωπος των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, 3.

Αι υπό των Αστικών εν γένει Νόμων και των ουσιαστικών διατάξεων περί δικών του δημοσίου αναγνωριζόμεναι εις το δημόσιον προνομίαι ή τεθεσπισμέναι ειδικαί προστατευτικοί διατάξεις εφαρμόζονται αναλόγως και επί των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, εφ' όσον αι τυχόν υφιστάμενοι αντίστοιχοι δια τους οργανισμούς τούτους προνομίαι εν γένει δεν είναι ευρύτεραι ή ευνοϊκώτεραι των επί του Δημοσίου ισχυουσών, 4.

Πάντα τα επί των πολιτικών, ποινικών και διοικητικών υποθέσεων δικονομικά προνόμια του Δημοσίου, τα αναγνωριζόμενα υπό του Κώδικος Νόμων περί Δικών του Δημοσίου και υπό ετέρων γενικών ή ειδικών διατάξεων, εφαρμόζονται αναλόγως και επί των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, εφ' όσον ούτοι δεν απολαύουν μέχρι τούδε ευνοϊκωτέρων και ευρυτέρων προνομίων υπό της κειμένης Νομοθεσίας".

Περαιτέρω, στο άρθρο 225 του Ν.1065/1980, όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 18 του Ν. 1144/1981, και αντικαταστάθηκε με το άρθρο 22 του Ν. 1270/1982 ορίζονται τα εξής: "Οι δήμοι και οι κοινότητες, τα δημοτικά και κοινοτικά ιδρύματα, και τα λοιπά δημοτικά και κοινοτικά νομικά πρόσωπα, οι σύνδεσμοι δήμων και κοινοτήτων και οι αποκλειστικά αμιγείς δημοτικές ή κοινοτικές επιχειρήσεις απαλλάσσονται από κάθε δημόσιο, δημοτικό, κοινοτικό ή λιμενικό φόρο, άμεσο ή έμμεσο, δασμό, τέλος, χαρτόσημο, δικαστικό ένσημο και εισφορά υπέρ οποιουδήποτε ταμείου, από κρατήσεις, από κάθε ταχυδρομικό τέλος και από κάθε δικαστικό τέλος στις δίκες τους.

Επίσης έχουν όλες ανεξαιρέτως τις ατέλειες και τα δικαστικά, διοικητικά και δικονομικά προνόμια που παρέχονται στο δημόσιο. Δεν απαλλάσσονται από τον εισαγωγικό δασμό υπέρ του δημοσίου τα επιβατικά αυτοκίνητα που εισάγουν οι οργανισμοί αυτοί, τα καύσιμα και τα λιπαντικά>>. Εξάλλου, κατά το άρθρο 272 του ΠΔ 76/1985 και του ιδίου περιεχομένου άρθρα 287 του ΠΔ 323/1989 και 276 παρ.1 του Ν. 3463/2006 "ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ", με την επισήμανση της κατάργησης του άρθρου 304 του ΠΔ 410/1995, με το ν. 3463/2006 " Οι δήμοι και οι κοινότητες, τα δημοτικά και κοινοτικά ιδρύματα και τα λοιπά δημοτικά και κοινοτικά νομικά πρόσωπα, οι σύνδεσμοι δήμων και κοινοτήτων, οι αποκλειστικά αμιγείς δημοτικές ή κοινοτικές επιχειρήσεις, η Κεντρική Ένωση Δήμων και κοινοτήτων της Ελλάδας και οι τοπικές ενώσεις δήμων και κοινοτήτων απαλλάσσονται από κάθε δημόσιο, δημοτικό, κοινοτικό ή λιμενικό φόρο, άμεσο ή έμμεσο, δασμό, τέλος, χαρτόσημο, δικαστικό ένσημο και εισφορά υπέρ οποιουδήποτε ταμείου, εισφορά υπέρ της ΕΡΤ, από κρατήσεις, από κάθε ταχυδρομικό τέλος και από κάθε δικαστικό τέλος στις δίκες τους.

Επίσης έχουν όλες ανεξαιρέτως τις ατέλειες και τα δικαστικά, διοικητικά και δικονομικά προνόμια που παρέχονται στο δημόσιο. Απαλλαγές, που προβλέπονται υπέρ του δημοσίου, από το παράβολο για άσκηση ενδίκων μέσων, όπως για την εισφορά υπέρ του ταμείου χρηματοδότησης δικαστικών κτιρίων, για το δικαστικό ένσημο αντιγράφων και για τα δικαιώματα υπέρ των έμμισθων υποθηκοφυλάκων, ισχύουν και για τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, τα δημοτικά και κοινοτικά ιδρύματα και λοιπά νομικά πρόσωπα, τους συνδέσμους δήμων και κοινοτήτων, τις τοπικές ενώσεις και την κεντρική ένωση δήμων και κοινοτήτων της Ελλάδος.

Δεν απαλλάσσονται από τον εισαγωγικό δασμό υπέρ του δημοσίου τα επιβατικά αυτοκίνητα που εισάγουν οι οργανισμοί αυτοί, τα καύσιμα και τα λιπαντικά". Από τις παρατεθείσες διατάξεις συνάγεται ότι επί δημοσίων κτημάτων νομέας είναι το Δημόσιο ,είναι δε ανεπίδεκτα κτητικής ή αποσβεστικής παραγραφής, δηλαδή χρησικτησίας, εκτός εάν η τριακονταετής νομή της εκτάκτου χρησικτησίας είχε συμπληρωθεί μέχρι τις 11.9.1915, κατ' επέκταση δε και τα ακίνητα των ΟΤΑ (Δήμων και Κοινοτήτων) είναι ανεπίδεκτα νομής ή χρησικτησίας εκ μέρους τρίτου, υπό την προϋπόθεση, ότι οι Δήμοι είναι κύριοι των εξαιρουμένων της χρησικτησίας ακινήτων πραγμάτων και ο χρόνος της κτητικής παραγραφής και μάλιστα της έκτακτης χρησικτησίας, δεν είχε συμπληρωθεί μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου 1968, οπότε και άρχισε να ισχύει το ν.δ.31/1968.

Η ανωτέρω όμως ρύθμιση, ως ειδική και εξαιρετική, εφαρμόζεται μόνο προκειμένου περί ακινήτων του Δημοσίου, και επί ακινήτων ανηκόντων στην κυριότητα των Ο.Τ.Α. όχι όμως επί ακινήτων άλλων ν.π.δ.δ. (ΑΠ 184/2018, 1824/2014), όπως τούτο προκύπτει εκ της αδιαστίκτου γραμματικής διατυπώσεως των άνω διατάξεων που αναφέρονται μόνο σε ακίνητα του Δημοσίου και Ο.Τ.Α., κατ' αποκλεισμό άλλων νομικών προσώπων αλλά και εκ του γενικότερου δικαιοπολιτικού σκοπού τους.

Διασταλτική ερμηνεία των άνω ουσιαστικών διατάξεων, εις τρόπον ώστε στο ρυθμιστικό αυτών πεδίο να εμπίπτουν και τα ακίνητα ΝΠΔΔ των Ο.Τ.Α. δεν μπορεί να γίνει, διότι οι ρηθείσες διατάξεις, ως προβλέπουσες την κατάργηση εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτου δια χρησικτησίας, είναι στενώς ερμηνευτέες, μη επιτρεπόμενης της επεκτάσεως της εφαρμογής τους και σε άλλες περιπτώσεις, πλην της, σε αυτή, ρητώς και ειδικώς, μνημονευομένης, ήτοι επί της ακινήτου περιουσίας του Δημοσίου και ΟΤΑ, οι οποίες περιπτώσεις κείνται εκτός της νομοθετικής βουλήσεως.

Επίσης, δεν είναι δυνατή η ανάλογη εφαρμογή τους και επί των ακινήτων ΝΠΔΔ των Ο.Τ.Α., γιατί δεν υφίσταται σε αυτές γνήσιο κενό του νόμου, αλλά ηθελημένη υπό του νομοθέτου αρνητική ρύθμιση, υπό την έννοια, ότι επί ακινήτων του δημοσίου και ΟΤΑ και μόνο χωρεί η υπό τις ανωτέρω προϋποθέσεις κτητική παραγραφή.

Άλλωστε, όπου ο νομοθέτης θέλησε να επιβάλει τέτοια επέκταση, το όρισε ρητά, όπως τα ακίνητα των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων Δημοσίου Δικαίου, που εξαιρούνται από τη χρησικτησία βάσει του άρθρου62 παρ.2 σε συνδυασμό με το άρθρο 1 παρ. 4 του Ν. 590/1977"Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδος", ενώ στα νομικά πρόσωπα των ΟΤΑ επεξέτεινε μόνο την παροχή φορολογικών απαλλαγών και ατελειών, (άρθρο276 παρ.1 του Ν.3463/2006 ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ), και στα Πανεπιστήμια, ως ΝΠΔΔ, χορήγησε μόνο δικαστικά, οικονομικά και διοικητικά προνόμια.

Επίσης, στη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 6 του Ν. 1397/1983 ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ-ΕΣΥ" ορίζεται ότι: "Τα Δημοτικά Νοσοκομεία από την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού υπάγονται στις διατάξεις του ΝΔ 2592/1953 "Περί Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων", σύμφωνα δε με τα άρθρα 7 και 8 του εν λόγω ΝΔ, τα διεπόμενα από τις διατάξεις του ν.δ/τος τούτου νοσηλευτικά ιδρύματα, αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, απολαμβάνουν δε φορολογικών απαλλαγών, δασμολογικής ατελείας και απαλλαγών από τελών χαρτοσήμου".

Ακόμη, με το Κανονιστικό Διάταγμα 24/24-01- 1942( ΦΕΚ 42/28-02-1942) το εναγόμενο υπήχθη στις διατάξεις του ΑΝ965/1937, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1 και 2 παρ.1 του οποίου τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα, διακρινόμενα από τα δημοτικά και κοινοτικά νοσηλευτικά ιδρύματα, αποτελούν πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τελούντα υπό την εποπτεία του Υπουργείου Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως.

Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ. προκύπτει, ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνηση της.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔικ) το Μονομελές Εφετείο Ανατολικής Κρήτης, μετά από συνεκτίμηση των νομίμως σ' αυτό επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά ,αναφορικά με την ένδικη αναγνωριστική της κυριότητας ακινήτου αγωγή της αναιρεσίβλητης Ε.

Κ. κατά του αναιρεσείοντος ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ", ερειδόμενη στον παράγωγο τρόπο κτήσεως της κυριότητας και το σωρευόμενο αίτημα διόρθωσης εσφαλμένης - ανακριβούς κτηματολογικής εγγραφής: "Δυνάμει του …./…-11-1928 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Ηρακλείου Εμμανουήλ Ζαχαριάδου, το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του αρμοδίου τότε γραφείου Μεταγραφών Αρχανών Ηρακλείου στον τόμο … με αριθμό μεταγραφής …, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ως διαχειρίστρια των ανταλλάξιμων μουσουλμανικών κτημάτων, πώλησε και μεταβίβασε στον Γ.

Τ. του Σ. κατόπιν σχετικής δημοπρασίας, ένα ανταλλάξιμο ακίνητο, κείμενο στην κτηματική περιφέρεια του χωριού ... της επαρχίας ... Νομού …, στην θέση ... και συγκεκριμένα το με αριθμό … τεμάχιο έκτασης 1.000 στρεμμάτων περίπου, το οποίο συνόρευε ανατολικά με αγροτική οδό και με τις ιδιοκτησίες Ι. Π., Γ. Α., Γ. Σ., Γ.

Μ., Ε. Μ., Κ. Σ. και Θ. Ξ., δυτικά και νότια με το βοσκότοπο ... και βόρεια με το ρυάκι του βοσκότοπου ... και με το βοσκότοπο .... Το ανωτέρω ακίνητο φέρονταν ως ιδιοκτησία του Σ. Π. (βλ. τον από 26-4-1928 πίνακα διανομής κτήματος αριθ….). Ο Γ. Τ. απεβίωσε την 9.7.1947 καταλίποντας την ανωτέρω ακίνητη περιουσία του, δυνάμει της από 10.11.1946 ιδιόγραφης διαθήκης του, κατ' επικαρπία για χρονικό διάστημα δέκα ετών από το θάνατο του στις ανιψιές του Ι.

και Α. Π. (κατά ένα μέρος), και κατ'επικαρπία για χρονικό διάστημα είκοσι ετών από το θάνατο του στον ανιψιό του Μ. Π. (κατά το έτερο μέρος και δη το υπόλοιπο) και κατά ψιλή κυριότητα αρχικώς και μετά παρόδου της προαναφερόμενης εικοσαετίας κατά πλήρη κυριότητα στο εναγόμενο, Δημοτικό Νοσοκομείο Ρεθύμνου, προκειμένου να ιδρύσει το τελευταίο χειρουργική κλινική με την ονομασία "Κλινική Γεώργιος Σπ.

Τρανταλίδης". Η διαθήκη του δημοσιεύθηκε νομίμως με το με αριθμό …/….7.1947 πρακτικό δημοσίευσης διαθήκης του Πρωτοδικείου Ηρακλείου. Το εναγόμενο νομικό πρόσωπο αποδέχθηκε την καταληφθείσα σε αυτό περιουσία δυνάμει της με αριθμό …/...4.1948 συμβολαιογραφικής πράξης αποδοχής κληρονομιάς του Συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Γεωργίου Δουκάκη και της με αριθμό …/….11.1959 συμβολαιογραφικής πράξης αποδοχής κληρονομιάς του Συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Γεωργίου Μαραγκάκη, νομίμως μεταγραφείσας στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ηρακλείου στον τόμο … με αριθμό … στις 28.11.1959.

Στην προαναφερόμενη με αριθμό …/…-11-1959

αποδοχή κληρονομιάς το ακίνητο περιγράφεται ως "αγρός εκτάσεως χιλίων στρεμμάτων εξ ων εκατό στρέμματα σταφιδάμπελος και εννεακόσια στρέμματα αγρός με δύο οικίας...)" τα σύνορα δε αυτού είναι όμοια με τη προαναφερόμενη περιγραφή αυτού επί του αρχικού πωλητηρίου συμβολαίου και του πίνακα περιγραφής κτήματος.

Την έκταση αυτή αποτύπωσε σε ένα ενιαίο τοπογραφικό διάγραμμα το έτος 1958 κατ' εντολή και για λογαριασμό του εναγόμενου ο τοπογράφος μηχανικός Δ. Ρ. συντάσσοντας το από 15.3.1958 τοπογραφικό του διάγραμμα και απαριθμώντας 32 ξεχωριστά τεμάχια. Στο τοπογραφικό αυτό η περιοχή προσδιορίζεται ως Μετόχι ... Το εναγόμενο προχώρησε σε πώληση του μεγαλύτερου αριθμού αυτών των τεμαχίων σε τρίτους και συγκεκριμένα στην πώληση 28 εκ των 32 τεμαχίων.

Ενδεικτικώς αναφέρονται οι ακόλουθες μεταβιβάσεις (όσες και προσκομίζονται): α) Δυνάμει του με αριθμό…/….3.1964 συμβολαίου αγοραπωλησίας του Συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Μίνωος Σταυριδάκη (σε συνδυασμό με τη με αριθμό …/….11.1969 συμβολαιογραφικής πράξης εξάλειψης υποθήκης του ιδίου Συμβολαιογράφου) πώλησε και μεταβίβασε στον Α.

Ξ. του Γ. και Ά. τα με στοιχεία …,…,…, …, …, …, …, …, …, …, …, … και … τεμάχια- β) δυνάμει του με αριθμό …/….2.1964 συμβολαίου αγοραπωλησίας του Συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Μίνωος Σταυριδάκη πώλησε και μεταβίβασε στους Π. το γένος Ν. και Ε. Φ., σύζυγο Γ. Π., κατά ποσοστό 50%, Λ. Φ. του Ν. και Μ. Φ. του Ν., κατά ποσοστό 25% σε έκαστο, το με αριθμό … τεμάχιο γ) δυνάμει του με αριθμό …/….5.1967 συμβολαίου αγοραπωλησίας του Συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Μίνωος Σταυριδάκη πώλησε και μεταβίβασε στον Σ.

Κ. του Α. και Α. το με αριθμό … τεμάχιο- δ) δυνάμει του με αριθμό …/….5.1967 συμβολαίου αγοραπωλησίας του Συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Μίνωος Σταυριδάκη (σε συνδυασμό με τη με αριθμό …./….10.1969 συμβολαιογραφικής πράξης εξάλειψης υποθήκης του ιδίου Συμβολαιογράφου) πώλησε και μεταβίβασε στους Ι. Ν. του Κ., κατά ποσοστό 40% εξ αδιαιρέτου, Ν.

Ν. του Κ. και Α. Ν. του Κ., κατά ποσοστό 30% εξ αδιαιρέτου σε έκαστο, τα με αριθμό … και … γεωτεμάχια, ε) δυνάμει του με αριθμό …/…-3-1974 συμβολαίου αγοραπωλησίας του συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Ι. Γ. Ψ. πώλησε και μεταβίβασε στους Ν. Ν. του Κ. και Α. Ν. του Κ., κατά ποσοστό 30% εξ αδιαιρέτου σε έκαστο, και στους Κ. Ν. του Ι.

και Χ. Ν. του Ι., κατά ποσοστό 20% εξ αδιαιρέτου σε έκαστο, το με αριθμό … τεμάχιο. Σημειώνεται ότι οι ανωτέρω αγοραπωλησίες έλαβαν χώρα μετά από δημοπρασίες κατόπιν λήψεως των σχετικών εγκρίσεων και αδειών από το Υπουργείο Οικονομικών, ενώ επισημαίνεται ότι από τα προσκομισθέντα αντίγραφα συμβολαίων δεν προκύπτουν τα στοιχεία μεταγραφής αυτών.

Μετά τις διαδοχικές αυτές πωλήσεις παρέμειναν στην κυριότητα του εναγόμενου, από το με αριθμό … ανταλλάξιμο μουσουλμανικό κτήμα, όπως αυτό κατατμήθηκε από το ίδιο (εναγόμενο), 4 τεμάχια και συγκεκριμένα τα με αριθμό…, …, … και … τεμάχια ως αυτά προσδιορίζονται στο από 15.3.1958 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού Δ.

Ρ. (βλ. χειρόγραφη κατάσταση περί της ακίνητης περιουσίας κληροδοτήματος Γεωργίου Σπυρ. Τρανταλλίδη μετά εκποιήσεις καταλήψεις κλπ). Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο πατέρας της ενάγουσας Ι. Κ. του Ε. και Χ. από το έτος 1970 νεμόταν στην επίδικη περιοχή ένα ακίνητο συνολικής έκτασης 6,5 περίπου στρεμμάτων, το οποίο απέκτησε ατύπως λόγω αγοράς από τον Ι.

Γ. Τ.. Το ακίνητο αυτό κληροδότησε, μετά το θάνατο του στις 6.12.2001, στα παιδιά και τα εγγόνια του δυνάμει της από 21.9.2001 ιδιόγραφης διαθήκης, η οποία δημοσιεύθηκε νομίμως με το με αριθμό …/….10.2004 πρακτικό δημοσίευσης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου. Ειδικότερα κατέλιπε σε έκαστο των τεσσάρων τέκνων του ισομερές τμήμα του "...", όπως αναφέρει το μείζον αυτό ακίνητο, καταλίποντας στην ενάγουσα συγκεκριμένα το βορειοδυτικό τμήμα αυτού.

Η ενάγουσα αποδέχθηκε την καταληφθείσα σε αυτή ακίνητη περιουσία με τη με αριθμό …/….6.2005 δήλωση αποδοχής κληρονομιάς της Συμβολαιογράφου Καστελλίου Ηρακλείου Κρήτης Ηλέκτρας το γένος Κωνσταντίνου Σμυρνιωτάκη, νομίμως μεταγραφείσας στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ηρακλείου στον τόμο … με αριθμό μεταγραφής ….

Συγκεκριμένα αποδέχθηκε την κυριότητα επί ακινήτου έκτασης 1557.51 τ.μ κατά νεώτερη καταμέτρηση 1609,12 τ.μ, συνορεύον σύμφωνα με τον τίτλο κτήσης του βόρεια με ιδιοκτησία Μ. Γ., νότια με διάβαση πλάτους τριών μέτρων, ανατολικά με ιδιοκτησία λοιπών κληρονόμων Κ. (αδερφών της) και δυτικά με ιδιοκτησία Ξ., κατά δε κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς, βόρεια με ιδιοκτησία του εναγομένου, νότια και ανατολικά εν τοις πράγμασι με ιδιοκτησία λοιπών κληρονόμων Ι.

Κ. (αδερφών της) και δυτικά με ιδιοκτησία Α. Ξ., όπως αυτό εμφαίνεται και αποτυπώνεται υπό στοιχείάί-2-3-4- 5-6-7-8-9-10-11-12-13-1 στο με χρονολογία Δεκέμβριος 2014 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Σ. Σ.. Το ακίνητο αυτό νεμόταν και κατείχε με διάνοια κυρίου από το έτος 1970 έως το θάνατο του την 6.12.2001 ο πατέρας της ενάγουσας Ι.

Κ.ς του Ε., ασκώντας επί αυτού όλες τις προσιδιάζουσες στη φύση του πράξεις νομής, ήτοι καλλιεργώντας το ως ελαιόφυτο και συλλέγοντας τους καρπούς. Τη νομή αυτού συνέχισε με διάνοια κυρίας η ενάγουσα (επί του κληροδοτηθέντος σε αυτήν τμήματος), καλλιεργώντας το επίσης ως ελαιόφυτο, δηλώνοντάς το ως ιδιοκτησίας της στις αρμόδιες αρχές και λαμβάνοντας σχετική επιδότηση από τον ΟΠΕΚΕΠΕ από την καλλιέργειά του ως ελαιόφυτο.

Σημειώνεται επίσης ότι το επίδικο ακίνητο είναι περιφραγμένο από το δικαιοπάροχο της ενάγουσας από το έτος 1974, όπως κατέθεσε ο μάρτυρας αυτής. Ακολούθως των ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι από το έτος 1970 έως σήμερα πράξεις νομής επί του επιδίκου ακινήτου ασκούσε ο δικαιοπάροχος της ενάγουσας και μετά το θάνατο αυτού η ενάγουσα, ενώ τουλάχιστον από το έτος αυτό (1970) αντίστοιχες πράξεις νομής δεν άσκησε το εναγόμενο, γεγονός που άλλωστε συνομολογεί.

Κατά την κτηματογράφηση της περιοχής το επίδικο ακίνητο καταχωρήθηκε ως τμήμα του γεωτεμαχίου με αριθμό ΚΑΕΚ …. με έκταση 31.436 τμ και με φερόμενο δικαιούχο το εναγόμενο νομικό πρόσωπο και τίτλους κτήσης αυτού το με αριθμό …/….8.1928 (εσφαλμένη ημερομηνία αντί της ορθής "….11.1928") αγοραπωλητήριο συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Ηρακλείου Εμμανουήλ Ζαχαριάδου, μεταγραφέντος στα βιβλία μεταγραφών του αρμοδίου τότε γραφείου Μεταγραφών Αρχανών Ηρακλείου στον τόμο … (αντί του ορθού "…") με αριθμό μεταγραφής …, καθώς και τη με αριθμό …/…-11-1959 συμβολαιογραφική πράξη αποδοχής κληρονομιάς του συμβολαιογράφου Ρεθύμνης Γεωργίου Μαραγκάκη, νομίμως μεταγραφείσας στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ηρακλείου στον τόμο … με αριθμό ….

Δεδομένου ότι τόσο το επίδικο ακίνητο, όσο και το με αριθμό …. μουσουλμανικό κτήμα, όπως αυτό κατατμήθηκε σε 32 τεμάχια, έχουν αποτυπωθεί σε τοπογραφικά διαγράμματα, η αποτύπωση αυτών σύμφωνα με τις συντεταγμένες τους στα κτηματολογικά διαγράμματα οδηγεί αδιαμφισβητήτως στο συμπέρασμα ότι το επίδικο ακίνητο που η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι της ανήκει, ταυτίζεται με τμήμα του με αριθμό … ανταλλάξιμου μουσουλμανικού κτήματος και ειδικότερα με τμήμα του με αριθμό … αυτού επιμέρους τεμαχίου, έκτασης 31.510 τμ, και ως εκ τούτου δεν υπάρχει αμφισβήτηση ως προς την ταυτότητα των επίδικων ιδιοκτησιών.

Αναφορικά, περαιτέρω, με την νομική φύση του εναγόμενου νομικού προσώπου λεκτέα είναι τα ακόλουθα : Το εναγόμενο νομικό πρόσωπο ιδρύθηκε δυνάμει του Ν. 423/1902 περί των Δημοτικών Νοσοκομείων, εγκριθέντος του κανονισμού εσωτερικής λειτουργίας του με το με αριθμό …/….5.1902 διάταγμα δημοσιευθέντος στο τεύχος πρώτον της Επίσημης Εφημερίδος της Κρητικής Πολιτείας.

Σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν.423/1902 σκοπός των δημοτικών νοσοκομείων ήταν η νοσηλεία ασθενών εν γένει, των μεν πτωχών δωρεάν, των δε ευπορών επί μέτριας αμοιβής, οι πόροι του δε προέρχονται από τα δημοτικά έσοδα (ψηφισάντων υπέρ του νοσοκομείου από τα δημοτικά συμβούλια), από τον δημόσιο προϋπολογισμό για τα Νοσοκομεία και από τακτικές και έκτακτες συνδρομές, ήτοι νοσήλια, δωρεές και κληροδοτήματα.

Τα νοσοκομεία αυτά διοικούνταν από πενταμελές συμβούλιο (το αποκαλούμενο "Αδελφάτο") με πρόεδρο υποχρεωτικά το Δήμαρχο της πόλης, δύο ιατρούς και δύο ευυπόληπτους πολίτες της πόλης, εκλεγέντων από τους Δημοτικούς Συμβούλους, ενώ χρέη γραμματέα εκτελούσε γραμματέας του Δήμου και χρέη ταμία ο ταμίας του Δήμου.

Ακολούθως, με το α.ν.965/1937 περί οργανώσεων των Δημοσίων Νοσηλευτικών και Υγειονομικών Ιδρυμάτων προβλέφθηκε ότι τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα διακρινόμενα από τα δημοτικά και κοινοτικά λειτουργούντα νοσηλευτικά ιδρύματα, αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τελούντα υπό την εποπτεία του Υπουργείου Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως (άρθρο 1 και άρθρο 2 παρ. 1 αν 965/1937).

Στο ρυθμιστικό πεδίο του νόμου αυτού μπορούσαν να ενταχθούν δια διατάγματος με πρόταση του υπουργικού συμβουλίου και τα νοσηλευτικά ιδρύματα που ανήκαν σε δήμους ή κοινότητες εφόσον το ζητούσαν με απόφαση του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου και υπό την προϋπόθεση ότι οι δήμοι ή οι κοινότητες θα συνέχιζαν την τακτική επιχορήγησή τους.

Με το Κανονιστικό Διάταγμα 24/24.1.1942 (ΦΕΚ Α 42/28.2.1942) το εναγόμενο νομικό πρόσωπο υπήχθη στις διατάξεις του ως άνω νόμου (α.ν.965/1937). Παρά την υπαγωγή του στον ως άνω νόμο, σύμφωνα με την με αριθμό 639/9.6.1955 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (αρ.πρωτ.865/66), δεν έπαυσε η ιδιότητα του εναγομένου ως δημοτικού νοσοκομείου, ούτε αλλοιώθηκε η φύση αυτού, απλώς επήλθε μεταβολή στον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης αυτού, ο οποίος μεταβλήθηκε εκ νέου με την εφαρμογή του άρθρου 44 του νδ 1467/1942 περί των δημοτικών και κοινοτικών αγαθοεργών ιδρυμάτων, οι διατάξεις του οποίου κρίθηκε δις από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ότι τυχαίνουν εφαρμογής και επί του συγκεκριμένου νομικού προσώπου (βλ. 639/9.6.1955 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους όπου αναφέρεται ότι ορθώς κρίθηκε η υπαγωγή του εναγομένου νομικού προσώπου στο πεδίο εφαρμογής του νδ 1476/1942 με την με αριθμό 6340/20806 της 10.4.1943 προηγούμενης γνωμοδότησής του, η οποία δεν προσκομίζεται).

Σύμφωνα δε με το ρυθμιστικό πλαίσιο αυτό (νδ 1467/1942), τα δημοτικά ιδρύματα αποτελούν νομικά πρόσωπα και διοικούνται από επταμελές "Αδελφάτο", με πρόεδρο τον Δήμαρχο ή τον Πρόεδρο της Κοινότητας όπου βρίσκεται το ίδρυμα, τέσσερα μέλη εκλεγμένα από το οικείο δημοτικό ή κοινοτικό συμβούλιο και δύο μέλη διορισμένα από το Γενικό Διοικητή ή το Νομάρχη, υπό τις ειδικότερες προϋποθέσεις που προβλέπονταν.

Όμοια ρύθμιση αναφορικά με τη διοίκηση των δημοτικών ή κοινοτικών ιδρυμάτων επαναλήφθηκε στον Ν. 1065/1980 (τέως Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, άρθρα 126-133), καθώς και στα επόμενα αντίστοιχα νομοθετήματα (ΠΔ 76/1985, ΠΔ 323/1989 και ΠΔ 410/1995), όπου όμως εγκαταλείφθηκε ο όρος "Αδελφάτο" αντικαθιστάμενος από το σύγχρονο όρο "διοικητικό συμβούλιο" (164 παρ. 5 ΠΔ 76/1985, 175 παρ. 5 ΠΔ 323/1989 και 191 παρ. 5 ΠΔ 410/1995).

Ο τρόπος δε σύστασης και διοίκησης των δημοτικών και κοινοτικών ιδρυμάτων ρυθμίστηκε εκ νέου με τον ισχύοντα ακόμα Κώδικα περί Δήμων και Κοινοτήτων (άρθρα 226 επ. Ν. 3463/2006), προβλεπομένου ρητώς ότι αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Υπό αυτό το πλαίσιο ορίστηκε με τη με αριθμό 539/2011 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ρεθύμνης ενδεκαμελές διοικητικό συμβούλιο του εναγομένου, απαρτιζόμενο από τον δημοτικό σύμβουλο Ε.

Λ., ως Πρόεδρο, έξι άλλα μέλη του δημοτικού συμβουλίου και τέσσερεις δημότες του Ρεθύμνου. Ακολούθως, συνάγεται ότι το εναγόμενο αποτελεί σήμερα υφιστάμενο αυτοτελές νομικό πρόσωπο και δη νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, ειδικότερα δε δημοτικό ίδρυμα. Σημειώνεται ωστόσο ότι το εναγόμενο, πέραν της σύστασης και λειτουργίας του γραφειοκρατικά, ουδέποτε απέκτησε πραγματική οντότητα, ουδέποτε δηλαδή δημιουργήθηκε εν τοις πράγμασι δημοτικό νοσοκομείο παρέχον ιατρικές και νοσηλευτικές υπηρεσίες, παρά υπήρξε μόνο δωρεοδόχο σημαντικών δωρεών προς επίτευξη κοινωφελών σκοπών (όπως την κληρονομιά Γ.

Τρανταλλίδη), για αυτό εξάλλου και μεταλλάχθηκε ήδη από τη δεκαετία του 1940 σε ιδρυματικής μορφής νομικό πρόσωπο. Η περιουσία του εναγομένου είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη της περιουσίας του Δήμου Ρεθύμνης, ως οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης, την οποία ο Δήμος Ρεθύμνης δεν δύναται να διαχειρίζεται και να αξιοποιεί ιδία βουλήση, αλλά απαιτείται προς αυτό σχετική άδεια δικαστηρίου προκειμένου να κριθεί εάν ο κοινωφελής σκοπός προς τον οποίο διατέθηκε ιδιωτική περιουσία είναι εφικτός ή μη.

Στο πλαίσιο αυτό ο Δήμος Ρεθύμνης έχει αιτηθεί από το Εφετείο Αθηνών (κατά τις διατάξεις του προϊσχύοντος καθεστώτος των άρθρων 2 και 3 παρ. 1 Ν.455/1976 - αντιπρ βλ ισχύον καθεστώς Ν. 4182/2013 "Κώδικα κοινωφελών περιουσιών - σχολάζουσων κληρονομιών") την διάθεση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του κληροδοτήματος Γ.

Τρανταλλίδη ποικιλοτρόπως, αίτημα που άλλοτε έγινε δεκτό και άλλοτε όχι (βλ. αποφάσεις Εφετείου Αθηνών 4680/1998, 5152/2007 και 5286/2007, πρβλ και την με αριθμό Π16845/2344/8.1.1973 ΥΑ Υπουργών Εξωτερικών, Οικονομικών και Πολιτισμού και Επιστημών, ΦΕΚ Β 96/20.1.1973 περί διάθεσης περιουσίας κληροδοτήματος Γ. Τρανταλλίδη για την ίδρυση αυτοτελούς και αυτοδιοικουμένου ιδρύματος με την επωνυμία "Τρανταλλίδειον Πνευματικόν Κέντρον").

Από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι η ακίνητη περιουσία του εναγομένου, ως διαφορετική οντότητα, δεν τυχαίνει της ίδιας προστασίας με αυτήν του Δήμου Ρεθύμνης, ήτοι είναι δεκτική χρησικτησίας σύμφωνα και με τη μείζονα σκέψη που προηγήθηκε. Επομένως το επίδικο ακίνητο, άμα τη εκποιήσει του αρχικού επιμέρους ανταλλάξιμου κτήματος, αλλά και έναντι του εναγόμενου νομικού προσώπου, δεδομένης της αυτοτελούς αυτού νομικής προσωπικότητας και περιουσία σαφώς διακριτής από αυτή του Δήμου Ρεθύμνης, ήταν δεκτικό χρησικτησίας.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που με την ίδια κατά τα ουσιώδη στοιχεία αιτιολογία, κατέληξε στην ίδια κρίση ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και ο πρώτος λόγος της έφεσης με τον οποίο το εκκαλούν υποστηρίζει ότι το επίδικο ως περιουσία που ανήκει σε δημοτικό νομικό πρόσωπο δεν είναι δεκτικό χρησικτησίας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο δικαιοπάροχος της ενάγουσας, νεμόμενος το επίδικο ακίνητο από το έτος 1970 έως το θάνατο του το έτος 2001, με διάνοια κυρίου και ασκώντας επί αυτού όλες τις προσιδιάζουσες στη φύση του πράξεις νομής, όπως προαναφέρθηκε κατέστη κύριος αυτού με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας , ενώ αντίστοιχα το εναγόμενο νομικό πρόσωπο απώλεσε την κυριότητα επ' αυτού.

Ακολούθως η ενάγουσα με την αποδοχή της κληρονομιάς του πατρός της και τη μεταγραφή αυτής νομίμως κατέστη κυρία του επιδίκου ακινήτου με παράγωγο τρόπο. Τα αυτά αφού δέχθηκε και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και αναγνώρισε την ενάγουσα κυρίου του επιδίκου ακινήτου και διέταξε να διαταχθεί η διόρθωση των ανακριβών πρώτων εγγραφών στο κτηματολογικό βιβλίο του Κτηματολογικού Γραφείου Ηρακλείου, ώστε να αποτυπωθεί το επίδικο ακίνητο ως αυτοτελές, στο οποίο θα αποδοθεί νέος αριθμός ΚΑΕΚ, με αποκλειστικό δικαιούχο την ενάγουσα κατά ποσοστό 100% και τίτλο κτήσης την με αριθμό…/…-6-2005 δήλωση αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Καστελλίου Ηλέκτρας Σμυρνιωτάκη, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και δεύτερος λόγος έφεσης με τον οποίο το εκκαλούν υποστηρίζει ότι δεν αποδείχθηκαν οποιεσδήποτε πράξεις νομής του άμεσου δικαιοπαρόχου της ενάγουσας η της ιδίας στο επίδικο πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Μονομελές Εφετείο Ανατολικής Κρήτης, που δίκασε την ασκηθείσα από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον ΝΠΔΔ έφεση κατά της 125/2017 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, έκρινε με την προσβαλλόμενη με αριθμό 101/2018 απόφαση, ότι, με τον επικαλούμενο στην αγωγή παράγωγο τρόπο ήτοι δυνάμει της νομίμως μεταγραφείσης με αριθμό …/..-05-2005 δηλώσεως αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Καστελλίου Ηρακλείου Κρήτης Ηλέκτρας Σμυρνιωτάκη η ενάγουσα Ε.

Κ. κατέστη κυρία του επίδικου ακινήτου, από τον αληθινό κύριο πατέρα της Ι. Κ., ο οποίος έγινε κύριος τούτου, καθόσον χρησιδέσποσε σ'αυτό για' τουλάχιστον είκοσι έτη ήτοι από το έτος 1970 και εφεξής μέχρι τον επισυμβάντα στις 06/12/2001 θάνατό του, απορρίπτοντας, ως αβάσιμη κατ'ουσίαν την προβληθείσα από το εναγόμενο-εκκαλούν ΝΠΔΔ, με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΡΕΟΥΜΝΟΥ", ένσταση ότι τούτο (επίδικο) είναι ανεπίδεκτο χρησικτησίας και επικυρώντας την εκκαλούμενη απόφαση.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο, με την πληττόμενη απόφασή του, δεν παραβίασε ευθέως, τις αναφερόμενες στην μείζονα πρόταση ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, των άρθρων 4 παρ.1 του α.ν.1539/1938, 1 παρ. 1, 3 και 4 παρ. 1 του ν.δ.31/1968, 225 του ν. 1065/1980, 22 του ν. 1270/1982, 272 του π.δ. 76/1985, 287 του π.δ.323/1989 και 276 παρ. 1 του ν.3463/2006, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε, τούτο δε διότι, κατά τα αναφερόμενα στην μείζονα πρόταση, το αναιρεσείον ΝΠΔΔ δεν τυγχάνει της προστασίας που προβλέπεται για τα δημόσια κτήματα και τους ΟΤΑ, και συνεπώς αντιτάσσεται χρησικτησία έναντι αυτού (αναιρεσείοντος).

Επομένως ο περί του αντιθέτου και από τη διάταξη του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ μοναδικός λόγος της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατόπιν τούτων, και εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος λόγος η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί το αναιρεσείον, ΝΠΔΔ, λόγω της ήττας του, (αρθρ. 176, και 183 παρ.1 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, κατά παραδοχή του σχετικού νόμιμου και βάσιμου αιτήματος της, τα οποία, όμως, θα καταλογισθούν μειωμένα, κατ' άρθρα 276παρ. 1 και 281 παρ. 2 του Ν. 3463/2006 "Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων" σε συνδ.

με το άρθρ. 285 του Ν. 3852/2010 (Πρόγραμμα Καλλικράτης), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11/10/2018 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ.101/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 3 Δεκεμβρίου 2020.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ