1225/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1225 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1225/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Βιολέττας Κυτέα, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 38/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη - Εισηγητή, Διονυσία Μπιτζούνη και Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαΐδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 20 Μαΐου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου J. I. του S. M., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Λάρισας, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 624/2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Μαρτίου 2015 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1014/2015.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Παρασκευαΐδης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καραγιάννη με αριθμό 31/12-2-2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω ενώπιον του Δικαστηρίου σας, σύμφωνα με τα άρθρα 476 παρ1 και 513 παρ.1 ΚΠΔ, την με αριθμό βιβλίου ενδίκων μέσων του Καταστήματος Κράτησης Χαλκίδας 23/3.4.2015 αίτηση αναιρέσεως του I.

J. του S. M. και της R. Β., κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Χαλκίδας, κατά της 624/11.3.2015 απόφασης του Β’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε κατ’ έφεση για α)αρπαγή κατά συναυτουργία και β) απόπειρα εκβίασης με απειλές ενωμένες με επικείμενο κίνδυνο σώματος και ζωής κατ’ εξακολούθηση και κατά συναυτουργία, σε συνολική ποινή κάθειρξης είκοσι τεσσάρων (24) ετών και έξι (6) μηνών και εκθέτω τα εξής:

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474παρ.2, 476 παρ.2 και 509 παρ.1 ΚΠΔ, προκύπτει ότι για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων, πρέπει στην έκθεση ή την επιδιδόμενη κατά το άρθρο 473 παρ.2 ΚΠΔ δήλωση αναίρεσης να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται.

Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί, ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Για το ορισμένο του αναιρετικού λόγου και εντεύθεν για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν αρκεί απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρου 510 του ΚΠΔ, χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας που αποδίδεται στην απόφαση.

Ειδικότερα: α) σε περίπτωση απόλυτης ή σχετικής ακυρότητας, πρέπει να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ακυρότητα αυτή, από ποια αιτία εχώρησε, αν αυτή αναφέρεται σε διάταξη που αφορά την τήρηση των διατάξεων, που καθορίζουν την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου, καθώς και τη άσκηση των δικαιωμάτων, που του παρέχονται, στις περιπτώσεις και με τις διατυπώσεις, που επιβάλλει ο νόμος (άρθρο 171 παρ 1 δ Κ.Π.Δ), πρέπει να προσδιορίζεται ειδικώς σε τι συνίσταται η παραβίαση των δικαιωμάτων του αυτών και ποια η διάταξη που παραβιάστηκε, β) σε περίπτωση έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει να προτείνεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της απόφασης, να διευκρινίζεται δε τι συνίσταται η έλλειψή της, αναφορικά με συγκεκριμένο η συγκεκριμένα κεφάλαιά της, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση (ολομ Α.Π (σε συμβούλιο) 19/2001 Ποιν Χρον ΝΒ 402, ολομ Α.Π 2/2002 Ποιν Χρον.

ΝΒ 691γ) σε περίπτωση εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, πρέπει να γίνεται ειδικότερος προσδιορισμός της νομικής πλημμέλειας περί την ερμηνεία και εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που εφαρμόστηκε (Α.Π. 1622/2001 Ποιν. Χρον ΝΒ 401), Οι αόριστα διατυπούμενοι λόγοι αναιρέσεως, δεν μπορούν να συμπληρωθούν με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 Κ.Π.Δ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως (ολομ.

Α.Π 2/2002 Ποιν Χρον. ΝΒ 691). Περαιτέρω σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 476§ 1 του Κ.Π.Δ "όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν έχει το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για το οποίο δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από τον νόμο για την άσκησή του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο, ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο".

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπ’ αριθμ. 624/2015 απόφαση του Β’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε μετά από έφεση κατά της υπ’ αριθμ. 326/27.1.2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Αθήνας καταδικάσθηκε ο I. J. του S. M. και της R. Β. για αρπαγή κατά συναυτουργία και απόπειρα εκβίασης με απειλές ενωμένες με επικείμενο κίνδυνο σώματος και ζωής κατ’ εξακολούθηση και κατά συναυτουργία σε συνολική ποινή κάθειρξης είκοσι τεσσάρων (24) ετών και έξι (6) μηνών.

Κατά της αποφάσεως αυτής ο ως άνω καταδικασθείς, άσκησε νομοτύπως και εμπροθέσμως την 26.3.2015 (προ πάσης καταχώρησης της απόφασης καθαρογραμμένης στο οικείο βιβλίο τελεσιδίκων αποφάσεων) αναίρεση με δήλωση ενώπιον του Διευθυντή του Καταστήματος Κράτησης Χαλκίδας, συντάχθηκε δε περί της ασκήσεώς της η σχετική υπ’ αριθμ.

πρωτ. …/26.3.2015 έκθεση, η οποία έλαβε αριθμό βιβλίου ενδίκων μέσων 23/3.4.2015 του Εφετείου Αθηνών. Στην έκθεση αυτή ο αναιρεσείων δηλώνει ότι ασκεί αναίρεση κατά της ανωτέρω με αριθμό 624/11.3.2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, χωρίς να αναφέρει σ’ αυτήν κανένα λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 510 του ΚΠΔ ούτε διατυπώνεται κάποια αναιρετικώς ελεγχόμενη πλημμέλεια της προσβαλλόμενης αποφάσεως, εκθέτοντας απλώς ότι ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Έχουσα το ανωτέρω περιεχόμενο η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως , σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, είναι προδήλως απαράδεκτη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί, να καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα {άρθρα 476 παρ.1,2, 513 παρ.1 και 583 παρ.1 ΚΠΔ). Για τους λόγους αυτούς, Προτείνω: α) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η με αριθμό 23/26.3.2015 του Καταστήματος Κράτησης Χαλκίδας αίτηση αναιρέσεως του I.

J. του S. M. και της R. Β. κατά της υπ’ αριθμ. 624/11.3.2015 απόφασης του Β’ Πενταμελούς Εφετείου Αθήνας και β) να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Καραγιάννης."

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1, εδ. 1’ και 510 ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι για το κύρος και κατ’ ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατ’ αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ’ αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 παρ. 1 εδ. α’ ΚποινΔ).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πλήττεται η υπ’ αρ. 624/11-3-2015 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία ο αναιρεσείων J. I. του S. M. (ή ...) καταδικάσθηκε (σε δεύτερο βαθμό) σε συνολική ποινή κάθειρξης είκοσι τεσσάρων (24) ετών και έξι (6) μηνών για αρπαγή κατά συναυτουργία και απόπειρα εκβίασης με απειλές ενωμένες με επικείμενο κίνδυνο ζωής κατ’ εξακολούθηση και κατά συναυτουργία. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου που περιέχεται στην υπ’ αρ.23 από 26-3-2015 έκθεση του Διευθυντή του Καταστήματος Κράτησης Χαλκίδας Σ. Α.. Ο αναιρεσείων με την αίτηση αυτή ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, χωρίς όμως να αναφέρει σ’ αυτήν οποιοδήποτε λόγο, που να συναρτάται με πλημμέλειες σύστοιχες των από το άρθρο 510 παρ. 1, ΚΠοινΔ, λόγων αναίρεσης, περιοριζόμενος, απλώς, να δηλώσει, κατά λέξη, ότι "ασκεί αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά της υπ’ αριθμ. 624/11-3-2015 απόφασης του Β’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή κάθειρξης 24 ετών και 6 μηνών - οριστική απέλαση από τη χώρα - για αρπαγή κατά συναυτουργία, απόπειρα εκβίασης με απειλές ενωμένες με επικείμενο κίνδυνο". Με το περιεχόμενο όμως αυτό και ειδικότερα με την ανυπαρξία έστω και ενός αναιρετικού λόγου, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης παρίσταται απαράδεκτη, σύμφωνα με τις προηγούμενες διατάξεις.

Συνεπώς, και αφού διαπιστώνεται από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του αρμόδιου Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου ότι ειδοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου 2016 ο αντίκλητος δικηγόρος του αναιρεσείοντος να προσέλθει και να εκθέσει τις απόψεις του στο παρόν Δικαστήριο (σε Συμβούλιο), πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ’ αριθμό 23, από 26 Μαρτίου 2015 αίτηση του J. I. του S. M. (ή ...) για αναίρεση της υπ’ αριθ. 624/11-3-2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου 2016. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 2016.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ