Greece Supreme Court dismisses appeal against theft conviction citing sufficient reasoning and admissible evidence.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece dismissed the appellant's appeal against a theft conviction by the Three-Member Court of Petty Offenses in Syros. The appellant argued for a retrial, but the court found the lower court's judgment sufficiently reasoned and based on admissible witness testimonies. Consequently, the appeal was rejected as unfounded, and the appellant was ordered to pay the legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArticles 372(1) and 510(1)(d) of the Criminal Code; The Supreme Court dismisses an appeal against a theft conviction when the lower court's judgment contains specific and detailed reasoning based on admissible evidence, thereby satisfying constitutional and procedural requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 1221 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
Αριθμός 1221/2016
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη), Μαρία Χυτήρογλου - Εισηγήτρια, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Μαΐου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεώργιου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Ν. Κ. του Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Βαρλάμη, για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 30/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Σύρου.
Το Τριμελές Πλημ/κείο Σύρου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ. πρωτ. 6144/2-9-2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 935/2015.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η από 1-9-2015 αίτηση αναίρεσης της 30/2016 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σύρου έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ ουσία.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 372 παρ. 1 του ΠΚ "όποιος αφαιρεί ξένο, (ολικά ή εν μέρει), κινητό πράγμα από την κατοχή άλλου με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν το αντικείμενο της κλοπής είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών". Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, που προστατεύει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της κλοπής απαιτείται να αφαιρέσει ο δράστης με θετική ενέργεια από την κατοχή άλλου, ξένο, ολικά ή εν μέρει, κινητό πράγμα παράνομα.
Η αφαίρεση συνίσταται στην άρση της ξένης κατοχής, η οποία υφίσταται στο κινητό πράγμα και στη θεμελίωση νέας d αυτό κατοχής από το δράστη ή τρίτο με το σκοπό της παράνομης ιδιοποιήσεως του, στην έννοια δε της κατοχής που εκφράζει εξουσίαση κάποιου προσώπου σε σχέση με ένα πράγμα περιλαμβάνεται τόσο η πραγματική εξουσία επί του πράγματος, όσο και η βούληση για την εξουσίαση του.
Η αφαίρεση αυτή απαιτείται να έγινε αυτογνωμόνως και χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου του πράγματος. Το έγκλημα της κλοπής θεωρείται τετελεσμένο ευθύς ως εκείνος που αφαίρεσε το ξένο πράγμα από την κατοχή του άλλου θέσει αυτό ολοκληρωτικά στη δική του φυσική εξουσία έστω και για ελάχιστο χρόνο. Η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.
Δ’ ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ" αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.
Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ’ αρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, διότι ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών, που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, εκτός αν ο νόμος αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για το αξιόποινο, όπως η γνώση ορισμένου περιστατικού ή σκοπός επελεύσεως ορισμένου πρόσθετου αποτελέσματος.
Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.
Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπ’ όψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα.
Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη, υπ’ αριθ. 30/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σύρου που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος για την αξιόποινη πράξη της κλοπής. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, το δίκασαν δικαστήριο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, ήτοι από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης ,την ανάγνωση των εγγράφων, σε συνδυασμό με την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία, δέχθηκε, ανελέγκτως, κατά λέξη, τα εξής: "O κατηγορούμενος στον ...
στις 8.1.2009 και περί ώρα 01:45’ αφαίρεσε από την κατοχή άλλου ξένο (ολικά) κινητό πράγμα με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα και συγκεκριμένα στον παραπάνω τόπο και χρόνο αφαίρεσε από το με αριθμό κυκλοφορίας ... αυτοκίνητο, εργοστασίου κατασκευής SUZUKI, τύπου SAMURAI, ιδιοκτησίας του μηνυτή Κ. Τ., το οποίο ήταν σταθμευμένο έξωθεν της οικίας του τελευταίου, ένα βαλιτσάκι που περιείχε ένα κρουστικό τρυπάνι, μάρκας DEWAL, χρώματος κίτρινου-μαύρου, αξίας 500 ευρώ και ιδιοκτησίας του μηνυτή Τ.
Κ., και στη συνέχεια απομακρύνθηκε αποστερώντας το οριστικά από την κατοχή του ιδιοκτήτη και με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα, ήτοι να το ενσωματώσει στην ιδιοκτησία του χωρίς νόμιμο προς τούτο δικαίωμα. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την τέλεση της κλοπής, ισχυρισθείς ότι πράγματι πήρε το βαλιτσάκι με το τρυπάνι από το οπίσθιο μέρος του αυτοκινήτου του μηνυτή, πλην, όμως, το τοποθέτησε στη θέση του συνοδηγού με σκοπό να το προστατέψει από ενδεχόμενη βροχή ή από κλοπή από τρίτους.
‘ Ομως, ο ισχυρισμός του αυτός δεν κρίνεται πειστικός, καθόσον η επικαλούμενη μετακίνηση της εργαλειοθήκης με το τρυπάνι ουδεμία επιπλέον προστασία από βροχή ή από κλοπή παρείχε σε αυτό αφού, αφενός μεν το οπίσθιο μέρος του αυτοκινήτου του μηνυτή ήταν καλυμμένο με αδιάβροχο ύφασμα, (μουσαμά), και επομένως το τρυπάνι δεν κινδύνευε από βροχή ,αφετέρου δε, οι θύρες του αυτοκινήτου δεν ήταν ασφαλισμένες και επομένως η μετακίνηση του τρυπανιού σε άλλη θέση, εκτός του μη ασφαλισμένου αυτοκινήτου, δεν προστάτευε τούτο από κλοπή, γεγονότα που, άλλωστε, γνώριζε ο κατηγορούμενος όπως προέκυψε από την απολογία του.
Και στην συνέχεια κήρυξε αυτόν ένοχο του ότι "Στον ... στις 8-1-2009 και ώρα 1.45 αφαίρεσε από την κατοχή άλλου ξένο (ολικά) κινητό πράγμα με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα και συγκεκριμένα στον παραπάνω τόπο και χρόνο αφαίρεσε από το με αριθμό ... ΙΧΕ το οποίο ήταν σταθμευμένο έξωθεν της οικίας του Τ. Κ. ένα βαλιτσάκι που περιείχε ένα κρουστικό τρυπάνι μάρκας DEWAL χρώματος κίτρινου-μαύρου αξίας 500 ευρώ και ιδιοκτησίας του Τ.
Κ. ενώ στη συνέχεια απομακρύνθηκε αποστερώντας το οριστικά από την κατοχή του ιδιοκτήτη με σκοπό να το ιδιοποιηθεί παράνομα ήτοι να το ενσωματώσει στην ιδιοκτησία του χωρίς νόμιμο προς τούτο δικαίωμα".- Μαυτά που δέχθηκε το δικαστήριο διέλαβε στην προσβαλομένη απόφαση την από τις προαναφερθείσες διατάξεις επιβαλομένη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αφού εκθέτει σ’ αυτή με σαφήνεια ,πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα περιστατικά τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή στις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των αρθ. 1.14.18.26 παρ.
Ια 27 παρ. 1 και 372 παρ. 1Α ΠΚ τις οποίες ορθά εφήρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου με ασαφείς ή ελλιπείς ή αντιφατικές παραδοχές. Ειδικότερα, αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος των από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση ενώ δεν υπήρχε κατά νόμο ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και εκθέσει τι προκύπτει από καθένα αυτά χωριστά.
Οι ειδικότερες αιτιάσεις ότι λήφθηκαν υπόψει απαγορευμένα αποδεικτικά μέσα, ήτοι ένας ψηφιακός δίσκος dvd και δύο φωτογραφίες που είχαν ληφθεί με παράνομο τρόπο είναι απορριπτέες ως αβάσιμες δεδομένου ότι ,από τις παραδοχές της απόφασης προκύπτει ότι τα ως άνω αποδεικτικά μέσα εξαιρέθησαν από το δικαστήριο και ότι το πόρισμα περί ενοχής του αναιρεσείοντα συνήχθη από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης και την ανάγνωση των λοιπών εγγράφων.
Συνεπώς ο μοναδικός εκ του αρθ. 510 παρ. 1 στοιχ Δ λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος όπως και η αίτηση αναίρεσης στο σύνολο της. Καταδικαστεί δε ο αναιρεσείων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων (183 Κ.Ποιν.Δ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από1-9-2015 αίτηση αναίρεσης της 30/2015 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σύρου.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των εκ διακοσίων πενήντα ευρώ (250) δικαστικών εξόδων.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2016.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουνίου 2016.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ