1221/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1221 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1221/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Μιλτιάδη Σπυρόπουλο και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Π. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου του Όλγας Παπαζαφειροπούλου και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Δ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Μπαλέρμπα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-3-2007 τριτανακοπή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:3005/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2746/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27-10-2009 αίτησή του και τους από 17-3-2011 πρόσθετους λόγους. Επί της αιτήσεως εκδόθηκε η 1053/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση ο καλών με την από 14-10-2011 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 13-5-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου, δεύτερου και τετάρτου λόγου του κυρίως δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως καθώς και των προσθέτων λόγων αυτής και την απόρριψη του τρίτου λόγου του κυρίως δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1, 577 παρ.3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στο λόγο αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιο από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγους εμπίπτει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα δε ως προς μεν τον εκ του άρθρου 559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ λόγο αναιρέσεως, που συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου μη εφαρμοστέο ή παρέλειψε την εφαρμογή του εφαρμοστέου, είτε προσέδωσε στον εφαρμοσθέντα κανόνα έννοια διαφορετική από εκείνη την οποία έχει, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, δεν αρκεί να μνημονεύονται ή και να παρατίθενται οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, καθώς και η νομική κρίση του δικαστηρίου για την έννοια αυτών, αλλά απαιτείται επί πλέον να εκτίθενται σαφώς και τα πραγματικά γεγονότα που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας και να εκτίθεται σε τι συνίσταται το σφάλμα της αποφάσεως περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου.

Ως προς δε τον εκ του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, που ιδρύεται όταν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, για να είναι ο λόγος αυτός ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, πρέπει, εκτός της παραθέσεως των παραδοχών του δικαστηρίου της ουσίας, να προσδιορίζεται σε τι συνίσταται η αποδιδόμενη, στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια της ελλείψεως νόμιμης βάσεως (ΑΠ 57/1990, ΑΠ 32/1996 Ολ., ΑΠ 1300/2007, ΑΠ 587/2007).

Διαφορετικά, η αίτηση αναιρέσεως είναι αόριστη, η αοριστία δε αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο. Κατά συνέπεια, η υπό κρίση από 27-10-2009 αίτηση αναιρέσεως, ως και οι από 16-3-2011 πρόσθετοι λόγοι αυτής, είναι απορριπτέοι, προεχόντως, ως απαράδεκτοι, λόγω της αοριστίας τους, διότι στο αναιρετήριο και στους προσθέτους λόγους δεν αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο, πλην του εκτενούς προοιμίου και ιστορικού της μεταξύ των διαδίκων υφισταμένης διενέξεως, κάποια νομική πλημμέλεια της προσβαλλομένης αποφάσεως, ή τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο, προκειμένου να στηρίξει την κρίση του περί συνδρομής των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε, δεν εξειδικεύονται δε περαιτέρω ούτε τα σφάλματα του Εφετείου, αλλά ούτε και αναφέρεται ποίες είναι οι αιτιολογίες της αποφάσεως και δεν αρκεί η επίκληση περιστατικών και ισχυρισμών αναφερομένων στην παραβίαση διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου περί μισθώσεων (άρθρα 574-618 ΑΚ), ούτε αναφέρονται συγκεκριμένα περιστατικά, από τα οποία θα μπορούσε το δικαστήριο να αχθεί σε καταφατική κρίση για να διαπιστωθεί αν και σε ποιο από τους αναφερομένους λόγους στο άρθρο 559 αριθ. 1, 12 και 19 ΚΠολΔ, εμπίπτουν οι όλως αορίστως προβαλλόμενες αιτιάσεις, με την αίτηση αναίρεσης και τους προσθέτους λόγους αυτής κατά της προσβαλλόμενης 2746/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, το οποίο, στην προκειμένη περίπτωση, έκρινε επί της από 12-3-2007 τριτανακοπής του αναιρεσιβλήτου, που είχε αντικείμενο όχι τη μίσθωση, αλλά την αναγνώριση ως άκυρων και ανενεργών των 3055/1999 και 383/2007 αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (εκδοθεισών κατά την ειδική διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας), με τις οποίες χορηγήθηκε στον αναιρεσείοντα, τότε εν ενεργεία δικηγόρο Αθηνών, υπό την ιδιότητά του ως εκκαθαριστή της κληρονομίας, η άδεια να εκποιήσει τα ακίνητα αυτής, τις ως άνω δε δύο αποφάσεις, το Εφετείο, μετ' εξαφάνιση της πρωτόδικης 3005/2008 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κράτησε την υπόθεση, δίκασε επί της τριτανακοπής και δεχόμενο αυτή, αναγνώρισε ως άκυρες και ανενεργείς, λόγω έλλειψης νομιμότητας αυτών, που δεν είχαν απλώς τυπικές ελλείψεις, όπως περί του τελευταίου αορίστως ισχυρίζεται ο αναιρεσείων.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής και καταδικαστεί ο αναιρεσείων, που ηττάται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-10-2009 αίτηση αναιρέσεως και του από 16-3-2011 πρόσθετους λόγους αυτής, κατά της 2746/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουνίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ