Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for evidentiary errors and procedural violations not covered by appeal grounds.

Απόφαση 1219 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1219/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άγγελο Στεργιόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Πεντζιά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-10-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και με την από 6-8-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Καλαβρύτων και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 64/2006 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαβρύτων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24-10-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αθανασίου ανέγνωσε την από 9-1-2008 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης της 64/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαβρύτων, που δίκασε ως Εφετείο.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων αναίρεση επιτρέπεται, σύμφωνα με το άρθρο 560 του Κ.Πολ.Δ., μόνο για τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο αυτό λόγους, μεταξύ των οποίων και ο από τον αριθμό 1 αυτού λόγος αναίρεσης της παραβίασης κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών και της παράβασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας, όταν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή κανόνα δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτόν.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάσθηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί ή αν υπάρχει λόγος αναίρεσης κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 και 20 του ίδιου Κώδικα.

Τέλος, οι από τα άρθρα 173 και 200 ΑΚ θεσπιζόμενοι κανόνες, για την αναζήτηση, κατά την ερμηνεία των δικαιοπραξιών της αληθινής βούλησης, χωρίς προσήλωση στις λέξεις και για ερμηνεία των συμβάσεων, όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη, εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση που υφίσταται κενό στην ερμηνευόμενη σύμβαση και εν γένει στη δικαιοπραξία ή γεννιέται αμφιβολία για την έννοια των δηλώσεων βουλήσεως.

Το δικαστήριο της ουσίας, αφού διαγνώσει την ύπαρξη κενών ή αμφιβολίας, έστω και εμμέσως, ναι μεν δεν υπόκειται ως προς τούτο στον ακυρωτικό έλεγχο, αν όμως παραλείψει να προσφύγει στους παραπάνω κανόνες για την ανεύρεση της αληθινής βούλησης των δικαιοπρακτούντων ή να παραθέσει τα πραγματικά στοιχεία, από τα οποία προκύπτει η εφαρμογή τούτων, ελέγχεται για παραβίαση των ανωτέρω άρθρων του Α.Κ.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο, μέρος πρώτο, λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων, υπό την επίκληση του αναιρετικού λόγου από το άρθρο 560 αριθ. 1 του ΚΠολΔ (και όχι από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο), προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης τις αιτιάσεις, ότι το εκδόσαν αυτήν Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαβρύτων, που απέρριψε την από 22-10-2003 αγωγή του περί αναγνωρίσεως κυριότητας στο επίδικο ακίνητο και δέχθηκε ως βάσιμη την από 6-8-2003 αγωγή του αναιρεσιβλήτου, ως προς την βάση και το αίτημα αυτής περί αναγνωρίσεως της κυριότητας του τελευταίου στο επίδικο ακίνητο, παραβίασε τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ και τα διδάγματα της κοινής πείρας, αφού, κατά τον αναιρεσείοντα, το δικαστήριο εκείνο με το να δεχθεί ότι το επίδικο ακίνητο, εμβαδού 145,53 τμ., περιήλθε κατά κυριότητα στον αναιρεσίβλητο από κληρονομία του αποβιώσαντος την 3-12-1994 πατέρα του ...

και δυνάμει της υπ' αριθμ.... δημόσιας διαθήκης αυτού, που συντάχθηκε ενώπιον του συμβολαιογράφου Πατρών Παναγιώτη Κόκκαλη και δημοσιεύθηκε νόμιμα, την οποία (κληρονομία) αποδέχθηκε ο αναιρεσίβλητος με την υπ' αριθμ. ...συμβολαιογραφική πράξη, που μεταγράφηκε νόμιμα, και ότι ο δικαιοπάροχος του αναιρεσιβλήτου είχε γίνει κύριος του ακινήτου αυτού με έκτακτη χρησικτησία, καθόσον από το έτος 1958 που περιήλθε σ' αυτόν με άτυπη πώληση από τον αδελφό του ...

και μέχρι το θάνατό του ασκούσε επ' αυτού όλες τις πράξεις νομής που προσιδίαζαν στο χαρακτήρα του, ενώ το επίδικο ακίνητο, εμβαδού κατ' αυτόν 90 τ.μ., αποτελεί τμήμα ακινήτου της ιδιοκτησίας του (αναιρεσείοντος), συνολικής έκτασης 140 τ.μ., που περιήλθε σ' αυτόν με γονική παροχή από τον πατέρα του ..., δυνάμει του υπ' αριθμ. ...

συμβολαίου του συμβολαιογράφου Δύμης Σταύρου Ηλιόπουλου, που μεταγράφηκε νόμιμα, στο δε δικαιοπάροχο πατέρα του είχε περιέλθει από το έτος 1950 με άτυπη δωρεά από τον πεθερό του Ζ, έκρινε εσφαλμένα και δεν έλαβε υπόψη, τόσο την αληθή βούληση των προκτητόρων αυτού και του αναιρεσιβλήτου, οι οποίοι θέλησαν να εγκαταστήσουν ως κύριο του ακινήτου αυτού τον παππού του Ζ και στη συνέχεια τον πατέρα του και τον ίδιο, όσο και τα διδάγματα της κοινής πείρας, σύμφωνα με τα οποία δεν είναι δυνατόν να εγκαταστάθηκαν οι προκτήτορές του, ως κύριοι του κτίσματός του, που εκτείνεται με την παρακείμενη έκτασή του σε επιφάνεια 90 τ.μ.

και στο επίδικο τμήμα, εμβαδού 50 τ.μ., να εγκατέστησαν οι ως άνω προκτήτορες άλλους κληρονόμους, αφού αυτό ουδέποτε θα αποτελούσε χώρο ανέγερσης οποιουδήποτε κτίσματος". Όμως, όπως προκύπτει από τις προαναφερόμενες κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δεν δέχθηκε ανελέγκτως την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας, ώστε να απαιτείται να προσφύγει στους ερμηνευτικούς Κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ για τη συμπλήρωσή τους.

Επομένως, ο κρινόμενος λόγος αναίρεσης, κατά το αντίστοιχο πιο πάνω μέρος του, είναι αβάσιμος. Όλες οι λοιπές οι αιτιάσεις αναφέρονται αποκλειστικά στην εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Συνεπώς ο ανωτέρω λόγος της αίτησης αναίρεσης επίσης, κατά το αντίστοιχο μέρος του είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος που ο αναιρεσείων προβάλλει με αυτόν την από το άρθρο 560 αριθ. 1 του ΚΠολΔ αιτίαση για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ισχυριζόμενος ότι το δικαστήριο της ουσίας, με το να λάβει υπόψη του την υπ' αριθμ. 6653/6-10-2004 ένορκη βεβαίωση μαρτύρων της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Δανιά-Σιτάνη, η οποία δόθηκε χωρίς προηγούμενη κλήτευση αυτού από τον αντίδικό του, παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 270 παρ. 2 εδ. γ του ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού ο λόγος αναίρεσης που προβλέπεται από το ανωτέρω άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ δεν στοιχειοθετείται όταν η παράβαση αφορά κανόνα δικονομικού δικαίου, όπως είναι και η διάταξη του άρθρου 270 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

ΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 560 του ΚΠολΔ,όπως ήδη έχει αναφερθεί και σε προηγούμενη σκέψη, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο για τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο αυτό τέσσερις λόγους, στους οποίους δεν προβλέπονται και λόγοι αντίστοιχοι με εκείνους που προβλέπονται στο άρθρο 559 αριθ. 11 και 19 του ΚΠολΔ, οι οποίοι αφορούν τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας αποδεικτικών μέσων που ο νόμος δεν επιτρέπει ή τη λήψη υπόψη αποδείξεων που δεν προσκομίσθηκαν ή τη μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν και την έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, λόγω ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών σε ζήτημα "που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Επομένως, ο πρώτος λόγος, μέρος δεύτερο, της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης τις από το άρθρο 559 αριθ. 11 και 19 του ΚΠολΔ αιτιάσεις, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που για πρώτη φορά προσκόμισε σ' αυτό ο αναιρεσίβλητος, δεν έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο αποδεικτικά μέσα, που αυτός επικαλέσθηκε και προσκόμισε και στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, γιατί διέλαβε σ' αυτήν αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες για ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ). ΓIA ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24 Οκτωβρίου 2006 αίτηση του Χ, για αναίρεση της 64/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαβρύτων, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία καθορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ