Supreme Court allows appeal against lower court's erroneous merger of suspended and new prison sentences.

Απόφαση 1219 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1219/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου και των Αρχαιοτέρων Αρεοπαγιτών) ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Μιχαήλ Δέτση, Κωνσταντίνο Κούκλη-Εισηγητή, Γρηγόριο Μάμαλη και Αιμιλία Λίτινα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Μαΐου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, περί αναιρέσεως της 236/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με κατηγορούμενο τον .... , κρατούμενο στις Φυλακές Μαλανδρίνου, που δεν παρέστη στο ακροατήριο.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας Εφετών Θεσσαλονίκης, ζητάει τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 1/21-3-2006 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Σουλτάνας Αλμαλιώτου και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 630/2006.

Αφού άκουσε

ον Αντεισαγγελέα, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 551 παρ. 1 α ΚΠΔ, αν πρόκειται να εκτελεσθούν κατά του ίδιου προσώπου περισσότερες αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις για διαφορετικά εγκλήματα που συρρέουν, εφαρμόζονται οι διατάξεις για τη συρροή και κατά τη διάταξη της παρ. 3 εδ. τελευταίο του ίδιου άρθρου, κατά της αποφάσεως, με την οποία καθορίζεται συνολική ποινή, επιτρέπεται άσκηση αναίρεσης στον κατηγορούμενο και τον Εισαγγελέα.

Η αναίρεση είναι επιτρεπτή για όλους τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και εκείνος της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως (άρθρ. 510 παρ. 1 Ε ΚΠΔ). Εξ' άλλου, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 105 και 106 ΠΚ, ο καταδικασμένος σε ποινή στερητική της ελευθερίας, απολύεται υπό προϋποθέσεις και υπό τον όρο της ανάκλησης, εφόσον έχει καταδικασθεί σε πρόσκαιρη κάθειρξη, αν έχει συμπληρώσει τα τρία πέμπτα της ποινής του, ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 108, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 109 του Κώδικα, αν μέσα στο χρονικό διάστημα από της απολύσεως μέχρι της εκτίσεως της ποινής που υπολειπόταν, όταν αυτό είναι μεγαλύτερο από τρία έτη, ή μέσα σε χρονικό διάστημα τριών ετών, όταν αυτό είναι μικρότερο, εκείνος που απολύθηκε, διαπράξει έγκλημα από δόλο, για το οποίο του επιβλήθηκε αμετάκλητα οποτεδήποτε ποινή φυλάκισης ανώτερη από έξι μήνες, εκτίει αθροιστικά ολόκληρο το υπόλοιπο της προηγούμενης ποινής, το οποίο έπρεπε να εκτίσει κατά το χρόνο της προσωρινής απόλυσης.

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται με σαφήνεια, ότι σε περίπτωση απολύσεως του καταδικασθέντος κατά τις αναφερόμενες διατάξεις υφ΄ όρο, αν εκείνος που απολύθηκε διαπράξει κατά το χρονικό διάστημα της δοκιμασίας έγκλημα από δόλο και του επιβληθεί αμετάκλητα ποινή φυλάκισης ανώτερη από έξι μήνες, εκτίει αθροιστικά και ολόκληρο το υπόλοιπο της προηγούμενης ποινής, το οποίο έπρεπε να εκτίσει κατά το χρόνο της προσωρινής απόλυσης και επομένως δεν χωρεί (στην περίπτωση αυτή) εφαρμογή των διατάξεων για την συγχώνευση.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο εκτίων ποινή καθείρξεως είκοσι δύο (22) ετών, επτά μηνών και δέκα πέντε (15) ημερών .... , η οποία του είχε επιβληθεί με την υπ΄ αριθμ. 231/2002 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, έτυχε υφ΄ όρον απόλυσης με το υπ΄ αριθμ. 324/9-10-2003 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Χαλκιδικής και απολύθηκε από τις φυλακές στις 9-10-2003, ενώ απολειπόταν υπόλοιπο ποινής προς έκτιση οκτώ (8) ετών, ένδεκα (11) μηνών και επτά (7) ημερών.

Όμως την 18ην Νοεμβρίου 2003, δηλαδή μέσα στο χρονικό διάστημα της δοκιμασίας από της απολύσεώς του αυτός ετέλεσε από δόλο και νέο έγκλημα και συγκεκριμένα αυτό της συμμετοχής σε απόδραση κρατουμένου (άρθρ. 173 παρ. 2 ΠΚ, πράξη για την οποία καταδικάστηκε με την υπ΄ αριθμ. 1865/19-11-2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκιδικής, σε ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών.

Στη συνέχεια, με την από 14-10-2005 αίτησή του προς το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, αυτός εζήτησε τη συγχώνευση των ποινών που του είχαν επιβληθεί με τις αναφερόμενες δύο αποφάσεις, την πρώτη των οποίων είχε εκτίσει, όπως αναφέρθηκε κατά ένα μέρος και του είχε χορηγηθεί αναστολή υφ΄ όρο για το υπόλοιπο. Με τη προσβαλλομένη δε υπ΄ αριθμ. 236/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, συγχωνεύτηκαν οι αναφερόμενες δύο στερητικές της ελευθερίας ποινές και του επιβλήθηκε συνολική ποινή κάθειρξης είκοσι τρία (23) έτη, επτά (7) μήνες και δέκα πέντε (15) ημέρες, αποτελούμενη από την βαρύτερη ποινή καθείρξεως των είκοσι δύο (22) ετών, επτά (7) μηνών και δεκαπέντε (15) ημερών, η οποία προσαυξήθηκε κατά ένα (1) έτος από την ποινή φυλακίσεως των δύο (2) ετών, που του επιβλήθηκε με την υπ΄ αριθμ. 1865/2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκιδικής.

Η συγχώνευση όμως, με την αναφερόμενη απόφαση και της ποινής που είχε επιβληθεί στον κατηγορούμενο με την υπ΄ αριθμ. 231/2002 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (μέρος της οποίας είχε αποτιθεί και είχε χορηγηθεί αναστολή για το υπόλοιπο), ήταν νόμω ανεπίτρεπτη, αφού αυτή έπρεπε, όπως αναφέρθηκε να εκτιθεί αθροιστικώς.

Η προσβαλλομένη δε απόφαση με την οποία έγινε δεκτό το αντίθετο και διατάχθηκε η συγχώνευση και της ποινής αυτής, εσφαλμένα εφάρμοσε και ερμήνευσε τις διατάξεις του νόμου που αναφέρθηκαν, αφού έδωσε σ΄ αυτές την έννοια ότι είναι επιτρεπτή η συγχώνευση και της ποινής αυτής (της ποινής δηλαδή, μέρος της οποίας) έχει αποτιθεί, είχε χορηγηθεί αναστολή υφ΄ όρο για το υπόλοιπο και κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας ο απολυθείς καταδικάστηκε αμετάκλητα για αδίκημα εκ δόλου σε ποινή φυλακίσεως μεγαλύτερη των έξι μηνών), ενώ η πραγματική τους έννοια, είναι ότι η συγχώνευση της ποινής αυτής, είναι ανεπίτρεπτη.

Κατά συνέπεια η αίτηση του Εισαγγελέως Εφετών, με την οποία προβάλλεται η αναφερόμενη πλημμέλεια και ζητείται η αναίρεση της προσβαλλομένης απόφασης για εσφαλμένη του νόμου εφαρμογή και ερμηνεία (άρθρ. 510 παρ. 1 Ε ΚΠΔ) είναι βάσιμη και πρέπει να γίνει δεκτή. Μετά απ΄ αυτά, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, του οποίου η σύνθεση είναι δυνατή από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως (άρθρ. 519 ΚΠΔ).

Για τους λόγους αυτούς

Αναιρεί την υπ΄ αριθμ. 236/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Μαΐου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Μαΐου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ