1216/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1216 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1216/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Τ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξουσίους δικηγόρους της Δημήτριο Σταθόπουλο και Βασιλική Τσόνογλου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Γ. χας Χ. Π., το γένος Χ. Σ., 2 Ε. Π. του Χ. και 3. Κ. Π. του Χ., κατοίκων ... ως κληρονόμων του αποβιώσαντος Χ. Π., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ηρακλή Τσάγκα, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 27 Μαΐου 2008 και 18 Δεκεμβρίου 2007 αγωγές των ήδη αναιρεσείοντος και αναιρεσιβλήτων αντίστοιχα που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λιβαδειάς και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 15/2009 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 31/2012 του Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12 Δεκεμβρίου 2012 αίτησή του και τους από 22 Αυγούστου 2013 πρόσθετους λόγους αναίρεσης.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Χαμηλοθώρης ανέγνωσε την από 25 Οκτωβρίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης.

Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσείοντος ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων ως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους τους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει το δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, επιπλέον δε, κατά τα άρθρο 59 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί να καταδικάσει τον υπαίτιο και σε ικανοποίηση της ηθικής βλάβης του προσβληθέντος και ειδικότερα να τον υποχρεώσει σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα ή σε οτιδήποτε άλλο επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Προστατεύεται έτσι με τα παραπάνω άρθρα η προσωπικότητα και κατ' επέκταση η αξία του ανθρώπου ως ατομικό δικαίωμα κατοχυρωμένο από το άρθρο 2§1 του Συντάγματος (ΑΠ 1735/2009), αποτελεί δε η προσωπικότητα πλέγμα αγαθών που συνθέτουν την υπόσταση του προσώπου και είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα μαζί του. Τα αγαθά αυτά δεν αποτελούν μεν αυτοτελή δικαιώματα, αλλά επί μέρους εκφάνσεις του ενιαίου δικαιώματος επί της προσωπικότητας, όμως η προσβολή αυτών συνιστά προσβολή της συνολικής έννοιας της προσωπικότητας.

Τέτοια προστατευόμενα αγαθά είναι, μεταξύ άλλων, η τιμή και η υπόληψη κάθε ανθρώπου. Προϋποθέσεις για την προστασία της προσωπικότητας, σύμφωνα με τις διατάξεις των παραπάνω άρθρων είναι, α) η ύπαρξη προσβολής της προσωπικότητας με πράξη ή παράλειψη άλλου που διαταράσσει μια ή περισσότερες εκδηλώσεις της σωματικής, ψυχικής, πνευματικής και κοινωνικής ατομικότητας του βλαπτόμενου κατά τη στιγμή της προσβολής, β) η προσβολή να είναι παράνομη, πράγμα που συμβαίνει όταν η προσβολή γίνεται χωρίς δικαίωμα ή με βάση δικαίωμα, το οποίο όμως είτε είναι μικρότερης σπουδαιότητας στο πλαίσιο της έννομης τάξης είτε ασκείται καταχρηστικά κατά την έννοια των άρθρ. 281 ΑΚ και 25§3 του Συντάγματος και γ) πταίσμα του προσβολέα όταν πρόκειται ειδικότερα για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης (ΑΠ 356/2010).

Στην περίπτωση αυτή η παράνομη και συγχρόνως υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας συνιστά ασφαλώς ειδικότερη μορφή αδικοπραξίας, οπότε συνδυαστικά εφαρμόζονται και οι διατάξεις των άρθρ. 914•,919, 920 και 932ΑΚ, ενώ αδιάφορη για το χαρακτήρα της προσβολής ως παράνομης είναι η φύση της διάταξης που ενδέχεται με την προσβολή να παραβιάζεται και η οποία έτσι μπορεί να ανήκει σε οποιοδήποτε κλάδο ή τμήμα του δικαίου.

Συνεπώς παράνομη προσβολή της προσωπικότητας δημιουργείται και από ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως συμβαίνει όταν το άτομο προσβάλλεται στην τιμή και στην υπόληψή του με εξυβριστικές εκδηλώσεις ή με ισχυρισμούς δυσφημιστικούς ή πολύ περισσότερο συκοφαντικούς κατά την έννοια των άρθρ. 361-363 ΠΚ, που μπορεί να περιέχονται και σε δημοσίευμα εφημερίδας ή τηλεοπτική εκπομπή.

Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 367 παρ. 1 περ. α-δ του ΠΚ, το άδικο των προβλεπόμενων στα άρθρα 361 επ. του ίδιου Κώδικα ποινικά κολάσιμων πράξεων, αίρεται, μεταξύ των άλλων περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο αυτό, και όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή σε ανάλογες περιπτώσεις.

Η προβολή περίπτωσης του πιο πάνω άρθρου 367 § 1 του ΠΚ αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό καταλυτικό της αγωγής του προσβληθέντος προσώπου (ένσταση), λόγω άρσης του παρανόμου της προσβολής. Όμως, ο άδικος χαρακτήρας της προσβολής της προσωπικότητας, μέσω εξυβριστικών ή δυσφημιστικών εκφράσεων, δεν αίρεται, λόγω δικαιολογημένου ενδιαφέροντος κλπ, και συνεπώς παραμένει η ποινική ευθύνη των κατά το νόμο υπευθύνων, άρα και η υποχρέωσή τους προς αποζημίωση κατά το αστικό δίκαιο, όταν συντρέχει μία από τις περιπτώσεις της ΠΚ 367 § 2, δηλαδή, όταν οι επίμαχες εκφράσεις περιέχουν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης των άρθρων 363-362 ΠΚ, ή όταν από τον τρόπο εκδήλωσης, ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη προκύπτει σκοπός εξύβρισης.

Έτσι η προβολή ισχυρισμού από το άρθρο 367§2 αποτελεί αντένσταση κατά της πιο πάνω ένστασης από την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου (ΑΠ 285/2012). Κατά την έννοια του όρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για να κριθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν οι νόμιμοι όροι της ουσιαστικής διάταξης που εφαρμόσθηκε ή δεν συντρέχουν, ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 1/1999).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε .κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, δηλαδή με την απόδοση σ' αυτόν έννοιας μη αληθινής, είτε με εσφαλμένη εφαρμογή, που υπάρχει όταν ο κανόνας δικαίου εφαρμόζεται, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή δεν εφαρμόζεται, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και όταν εφαρμόζεται εσφαλμένα (ΟλΑΠ 7/2006, 4/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση, επί της από 18.12.2007 αγωγής του Χ. Π., τον οποίο διαδέχθηκαν μετά το θάνατο του, ως κληρονόμοι του, οι αναιρεσίβλητοι, κατά του ήδη αναιρεσείοντος για προσβολή της προσωπικότητάς του με ψευδείς και συκοφαντικές σε βάρος του αναφορές σε ραδιοφωνική συνέντευξη και επί της από 27.5.2008 αντίθετης αγωγής του τελευταίου εναντίον του πρώτου για προσβολή αντίστοιχα της προσωπικότητας εκείνου, εκδόθηκε η απόφαση 15/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, με την οποία απορρίφθηκε, ως ουσιαστικά αβάσιμη, η τελευταία αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή από ουσιαστική πλευρά η πρώτη αγωγή και επιδικάστηκε στον ενάγοντα Χ.

Π., ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, το ποσό των 40.000 ευρώ και ακολούθως, ύστερα από την άσκηση έφεσης εκ μέρους του ήδη αναιρεσείοντος και αντέφεσης εκ μέρους του Χ. Π., εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκαν, ως ουσιαστικά αβάσιμες, η αντέφεση στο σύνολο της και η έφεση, κατά το αναφερόμενο-στην αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος κεφάλαιο της πρωτόδικης απόφασης, έγινε δεκτή η έφεση, κατά το αναφερόμενο στην αγωγή του Χ.

Π. κεφάλαιο, εξαφανίστηκε κατά τούτο η πρωτόδικη απόφαση και, αφού έγινε κατά ένα μέρος δεκτή η εν λόγω αγωγή, επιδικάστηκε στον ενάγοντα Χ. Π., ως χρηματική ικανοποίηση, το ποσό των 20.000 ευρώ. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, ύστερα από ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων δέχθηκε, αναφορικά με την απο 27.5.2008 αγωγή του αναιρεσείοντος, τα εξής: "Ο εκ των διαδίκων Χ.

Π. ήταν κατά το κρίσιμο εν προκειμένω διάστημα δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Λεβαδέων και επικεφαλής συνδυασμού της μείζονος μειοψηφίας. Μέχρι τότε είχε διατελέσει επί σειρά ετών αιρετός εκπρόσωπος του δήμου Λεβαδέων σε διάφορες θέσεις, όπως δημάρχου, αντιδημάρχου, δημοτικού συμβούλου... Είναι πολιτικός μηχανικός από το έτος 1976 και εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Λιβαδειά.

Ο άλλος διάδικος Δ. Τ. διετέλεσε δήμαρχος Λεβαδέων από την 1.1.2007. Παλαιότερα είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό του Χ. Π.. Ασκεί το επάγγελμα του ιατρού και διατηρεί από το έτος 1981 στη Λιβαδειά καρδιολογική κλινική. Κατά τη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Λεβαδέων της 24ης Οκτωβρίου 2007 ο Χ.

Π. έθεσε προ ημερήσιας διάταξης διάφορα ερωτήματα. Ορισμένα από αυτά αφορούσαν την επιλογή του νέου διευθυντή της ΔΕΥΑΛ (Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης και Αποχέτευσης Λιβαδειάς), καθώς και τις ενέργειες του δημάρχου αναφορικά με δύο έργα που βρίσκονταν σε εξέλιξη εκείνη την εποχή. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στο έργο ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ, καθώς και στις εργασίες στον προαύλιο χώρο του Μουσείου Αγροτικής Κληρονομιάς στον Ελικώνα.

Ο Δήμαρχος (Δ. Τ.), δεν έδωσε ικανοποιητικές απαντήσεις και γι' αυτό σχολιάσθηκε από τους επικεφαλής των άλλων παρατάξεων με δηλώσεις που έκαναν μετά τη λήξη της συνεδρίασης. Οι δηλώσεις μάλιστα αυτές δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες ΒΟΙΩΤΙΚΗ ΩΡΑ και ΘΑΡΡΟΣ. Ο Δήμαρχος τότε αρκέστηκε να υποστηρίξει ότι έχουν γίνει μεγάλα βήματα και ξεκαθάρισε ότι αν ορισμένοι φίλοι ανθρώπων της αντιπολίτευσης νομίζουν ότι είναι ριγμένοι υπάρχουν και τα δικαστήρια.

Ο Χ. Π., εξερχόμενος από τη συνεδρίαση_αυτή, έκανε δηλώσεις στους δημοσιογράφους των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών και των τοπικών εφημερίδων. Οι δηλώσεις του μεταδόθηκαν την επόμενη μέρα από τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών ΣΤΑΡ και ΕΝΑ και το ραδιοφωνικό σταθμό ΣΕΙΡΙΟΣ. Μεταξύ άλλων δήλωσε: "Θέλω με λύπη να διατυπώσω και να διαμαρτυρηθώ εντονότατα γι' αυτά τα πρωτοφανή τα οποία συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στο δήμο Λιβαδειάς.

Αφού περάσαμε το διορισμό του γιου του Γ. στη Διαδημοτική Επιχείρηση Απορριμμάτων, περνάμε τον ιδιοκτήτη του εκλογικού κέντρου στη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης, αφού χρειάστηκε να ξηλώσουμε το στενό συνεργάτη από πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου και να εκβιάσουμε ουσιαστικά για να πάρουμε την πλειοψηφία 4-3 χωρίς να έχει τα τυπικά προσόντα..., τα πρωτοφανή που διαπιστώνουμε και σήμερα στο δήμο Λιβαδειάς στο δημοτικό συμβούλιο, όπου ο Δήμαρχος, αντί να υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον, τα έργα, τη νομιμότητα και τη διαφάνεια, να συμπεριφέρεται ουσιαστικά ως Δήμαρχος των εργολάβων.

Με "εντέλλεσθε" παράνομο ξηλώνει τους επιβλέποντες μηχανικούς τεχνικούς υπαλλήλους, επιστήμονες πολιτικούς μηχανικούς και αρχιτέκτονες της τεχνικής υπηρεσίας του Δήμου Λιβαδειάς που επί χρόνια υπηρετούν χωρίς να έχει το παραμικρό παρατηρηθεί στη λειτουργία τους και στην προσφορά τους στην πόλη, για να εξυπηρετήσει ουσιαστικά τα συμφέροντα των εργολάβων.

Γιατί ομολόγησε ο Δήμαρχος εδώ ότι οι εργολάβοι δεν έχουν τους λογαριασμούς. Όταν οι υπάλληλοι υπερασπίζονται τη νομιμότητα, τη διαφάνεια. Γι' αυτό ακριβώς και δεν υπέγραφαν στους εργολάβους...". Περαιτέρω, αναφορικά με τις ανωτέρω δηλώσεις και εν σχέσει με το έργο ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ, προέκυψαν τα ακόλουθα:

Με απόφασή του το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεβαδέων ενέκρινε την κατασκευή του ανωτέρω έργου με το σύστημα της απευθείας ανάθεσης σε εργοληπτική εταιρία χωρίς δημοσίευση σχετικής προκήρυξης για μειοδοτικό διαγωνισμό. Ακολούθως η Δημαρχιακή Επιτροπή με απόφαση της ανέθεσε την κατασκευή του έργου στην εργολήπτρια ΠΡΟΕΤ ΑΕ-Τεχνική Εταιρία.

Η σχετική σύμβαση καταρτίστηκε την 26.8.2005, το δε έργο έπρεπε να τελειώσει σε δύο μήνες. Η κατασκευή ξεκίνησε αμέσως χωρίς ωστόσο να έχει εκδοθεί η οικοδομική άδεια, η οποία εκδόθηκε δύο σχεδόν έτη αργότερα. Από την έναρξη του έργου η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Λιβαδειάς ενημέρωσε τη Δημοτική Αρχή, ότι εντοπίζονταν αποκλίσεις μεταξύ της εφαρμοσμένης κατασκευής και της εγκεκριμένης μελέτης.

Την 31.8.2005 η εργολήπτρια υπέβαλε προς έγκριση τον πρώτο λογαριασμό για ποσό 1.084.090 ευρώ. Αυτός διορθώθηκε με την αφαίρεση εκείνων των εργασιών που αφορούσαν τις μη εγκεκριμένες τροποποιήσεις της μελέτης και εν τέλει εγκρίθηκε για το ποσό των 692.032,27 ευρώ. Την 27.9.2005 υπέβαλε και το δεύτερο λογαριασμό που όμως επιστράφηκε από την Τεχνική Υπηρεσία, διότι επρόκειτο για εργασίες που δεν είχαν εκτελεστεί με βάση τη μελέτη έργου και δεν είχαν εγκριθεί.

Ο ίδιος λογαριασμός υποβλήθηκε και επιστράφηκε επανειλημμένα για τον παρόμοιο λόγο. Όταν ανέλαβε ως δήμαρχος ο Δ. Τ. (1.1.2007), ο Διευθυντής των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου με πέντε έγγραφά του εξέθεσε προς αυτόν με εμπεριστατωμένο τρόπο το λόγο, για τον οποίο η Υπηρεσία του αρνούνταν να πιστοποιήσει τις εργασίες του 2ου λογαριασμού.

Οι παραβάσεις της εργολήπτριας ήταν σοβαρές: ...Ωστόσο οι σοβάρές αυτές αντιρρήσεις της Υπηρεσίας δεν λήφθηκαν υπόψη από το νέο Δήμαρχο. Αντίθετα δημιουργήθηκε ένα δυσμενές κλίμα μεταξύ των στελεχών της εν λόγω Υπηρεσίας και του δημάρχου. Ενδεικτικό του κλίματος είναι η επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλαν εννέα μηχανικοί της Υπηρεσίας προς το Σύλλογο Εργαζομένων του Δήμου Λεβαδέων, ζητώντας να παρέμβουν για ν' αποκατασταθεί η ομαλότητα στη λειτουργία του-Δημου.

Ακολούθως κοινοποιήθηκε στην Τεχνική Υπηρεσία το 2ο πρακτικό της Επιτροπής Έρευνας και Εκτίμησης, που συστάθηκε με απόφαση της Δημαρχιακής Επιτροπής, με το οποίο ζητούνταν από την Τεχνική Υπηρεσία να προβεί έως την 1.7.2007 στην ακριβή εκτίμηση του ποσού, με το οποίο πρέπει να πληρωθούν τα πλήρως αποπερατωμένα τμήματα του έργου.

Η Τεχνική Υπηρεσία απάντησε ότι, εφόσον τα αρχικά εγκεκριμένα σχέδια της μελέτης έχουν τροποποιηθεί δεν μπορεί να γίνει καταμέτρηση βάσει αυτών και ως εκ τούτου δεν μπορούν να συνταχθούν πρωτόκολλα παραλαβής. Επιπλέον η Τεχνική Υπηρεσία τοποθετήθηκε και επί της αποφάσεως της Επιτροπής για αποζημίωση της "αναδόχου εταιρίας, ποσού 195.235 ευρώ, για πρόσθετες εργασίες.

Αρνήθηκε να τις συμπεριλάβει σε ανακεφαλαιωτικό πίνακα εργασιών, διότι - η Επιτροπή επιδίωκε να πληρωθεί το ποσό αυτό από το κονδύλιο των απρόβλεπτων δαπανών, πράγμα που απαγορεύεται από το άρθρο 8 του ν. 1418/1984. Επίσης η Ρ. Σ., μία εκ των μηχανικών της Υπηρεσίας που είχε οριστεί ως επιβλέπουσα, με την από 25.6.2007 επιστολή της προς το Δήμαρχο Δ.

Τ. διαμαρτυρήθηκε για τη στάση του απέναντι της, δεδομένου ότι αυτός διατεινόταν ενώπιον τρίτων ότι δεν ασκεί με ευσυνειδησία και επαγγελματισμό τα καθήκοντα της επιβλέπουσας. Διαμαρτυρήθηκε επιπλέον και για τη στάση του Δημάρχου έναντι λοιπών συναδέλφων της μηχανικών. Επισήμανε δε στο Δήμαρχο ότι ο Δήμος θα περιέλθει σε δυσχερή θέση, εάν η αξίωση της αναδόχου για πληρωμή επόμενου λογαριασμού προβληθεί χωρίς να έχει εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις.

Εν τέλει παραιτήθηκε από τα καθήκοντα της επιβλέπουσας. Έτσι, κατόπιν εντολής του Δημάρχου, ο Διευθυντής της Τεχνικής Υπηρεσίας προέβη σε αντικατάσταση και ορισμό νέας επιβλέπουσας. Μετά από αυτά ο Δ. Τ. έδωσε εντολή στην αρχιτέκτονα μηχανικό Π. Π. να υπογράψει τη 2η πιστοποίηση του έργου για να συνεχιστεί η εργολαβία.

Αυτή όμως για τους προαναφερόμενους λόγους αρνήθηκε και τότε ο Δ. Τ. έδωσε εντολή να αντικατασταθεί από κάθε έργο του Δήμου, επικαλούμενος ότι ασκεί πλημμελώς τα καθήκοντά της. Εν τέλει ο Δήμος Λεβαδέων, παρά την αντίθετη άποψη της Τεχνικής Υπηρεσίας του, κατέβαλε ποσό 200.000 ευρώ στην ανάδοχο εταιρία από το κονδύλιο των απρόβλεπτων δαπανών, δηλαδή κατά παράβαση του άρθρου 8 του ν. 1418/1984.

Ωστόσο η υπ' αριθ. 215/2008 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου που αποφάσισε τα ανωτέρω, ακυρώθηκε κατόπιν προσφυγής του Χ. Π. με την υπ' αριθ. 8273/2008 απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, η δε προσφυγή που άσκησε ο Δήμος Λεβαδέων κατά της τελευταίας ενώπιον της επιτροπής του άρθρου 152 του ν. 3463/2006 απορρίφθηκε.

Παρά τα ανωτέρω ο Δ. Τ. σε τηλεφωνική του παρέμβαση στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΕΙΡΙΟΣ την 25.10.2007, επέμεινε να υποστηρίζει ότι η ανάδοχος έπρεπε να πληρωθεί οπωσδήποτε ανεξαρτήτως της υπάρξεως ελαττωμάτων και κακοτεχνιών. Μάλιστα για την τροπή της υποθέσεως καταλόγισε την ευθύνη κατ' αρχήν στην Τεχνική .Υπηρεσία και δευτερευόντως στην προηγούμενη δημοτική αρχή.

Περαιτέρω, πρέπει να σημειωθούν και τα ακόλουθα: Με την υπ' αριθ. 5492/10.4.2007 ανακοίνωση προκηρύχθηκε θέση διευθυντή των υπηρεσιών της Διαδημοτικής Επιχείρησης Περιβάλλοντος και Οργάνωσης Διαχείρισης Απορριμμάτων Λιβαδειάς (ΔΕΠΟΔΑΛ). Με αυτή ορίστηκαν τα απαιτούμενα προσόντα για τη θέση:...Επίσης με απόφαση του Δ.Σ.

της διαδημοτικής επιχείρησης αποφασίστηκε η σύσταση τριμελούς Επιτροπής, αποτελούμενης από τρεις δημάρχους με σκοπό την αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων. Η Επιτροπή, στην οποία συμμετείχε και ο Δ. Τ., συνήλθε τη 2.5.2007 και εισηγήθηκε για τη θέση αυτή το Σ. Γ., υιό του δημοτικού συμβούλου Η. Γ., εκλεγμένου με την παράταξη του Δ.

Τ., προέδρου του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Λεβαδέων και μέλους της διαδημοτικής επιχείρησης . Ο υποψήφιος αυτός διέθετε όλα τα απαιτούμενα προσόντα. Κατά τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της 5..5.2007 συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, πλην του Δ. Τ., ως προέδρου της επιχείρησης, και οι δήμαρχοι Αράχωβας, Χαιρώνειας, Διστόμου, Κορώνειας και Ορχομενού.

Έγινε συζήτηση και αποφασίστηκε η επιλογή του Σ. Γ., ως διευθυντή με επτά ψήφους υπέρ, ένα λευκό και ένα κατά. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης τα περισσότερα μέλη εξέφρασαν τον προβληματισμό αν είναι θεμιτό τέκνα προσώπων που κατέχουν αξιώματα στη δημοτική αρχή να καταλαμβάνουν θέσεις διευθυντών σε δημοτικές επιχειρήσεις.

Ετέθη δε θέμα πολιτικής ευθιξίας. Επικράτησε όμως η άποψη ότι αρκεί μόνο η συνδρομή ή μη των τυπικών προσόντων. Ακολούθως και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου ο Χ. Π. έθεσε το ερώτημα εάν όντως έγινε η προαναφερόμενη πρόσληψη, ζητώντας διευκρινίσεις. Ο Δήμαρχος του απήντησε ότι τηρήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες και η επιλογή του Σ.

Γ. έγινε, γιατί είχε όλα τα απαιτούμενα προσόντα, ενώ η συνυποψήφιά του Δ. Σ. στερούνταν πτυχίου υπολογιστή. Περί αυτής δε ο Δήμαρχος έκανε και το σχόλιο: "Εγώ όμως αυτή τη γυναίκα ούτως ή άλλως δεν θα τη διόριζα. Προσόντα έχει 1000%, εγώ προσωπικά δεν την ξέρω την κοπέλα, δεν έχω καμία εμπάθεια με αυτή, επειδή είναι φίλη δική σου δεν υπήρχε περίπτωση να μπει.

Λοιπόν αυτό σου το λέω κατηγορηματικά". Το ίδιο ζήτημα έθεσε και ο δημοτικός σύμβουλος Σ. Κ.. Συγκεκριμένα υπέβαλε ερώτημα εάν ο Σ. Γ.ς είχε αποκτήσει το πτυχίο του ACDL μετά την προκήρυξη, όπως είχε πληροφορίες. Ο Δήμαρχος τον διαβεβαίωσε ότι είχε στην κατοχή του το πτυχίο αυτό κατά την προκήρυξη, αλλά απέφυγε να πει συγκεκριμένη ημερομηνία, λέγοντας αόριστα ότι όλα έγιναν νόμιμα.

Μια ανάλογη εξέλιξη είχε και η ακόλουθη πρόσληψη: Την 23.7.2007 προκηρύχθηκε μια θέση διευθυντή υπηρεσιών της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης και Αποχέτευσης Λιβαδειάς. Σύμφωνα με την προκήρυξη τα απαιτούμενα προσόντα διακρίνονταν σε απαραίτητα, τα οποία ήσαν... και σε προαιρετικά, όπως εμπειρία σε θέματα οικονομικού σχεδιασμού...

Από τους δέκα υποψηφίους δύο μόνο πληρούσαν τα ζητούμενα προσόντα. Συγκεκριμένα οι Ι. Ζ. και Χ. Μ.. Την 5.10.2007 συνεδρίασε το διοικητικό συμβούλιο της δημοτικής επιχείρησης για να επιλέξει τον υποψήφιο. Με απόφαση που λήφθηκε κατά πλειοψηφία επιλέχθηκε ο Ι. Ζ. (4 ψήφοι υπέρ και 3 κατά). Υπήρξε ωστόσο έντονος προβληματισμός στα μέλη του Δ.Σ.

καθοσον ο επιλεγείς υπερέβαινε το όριο ηλικίας των 45 ετών που θέτει ο ΟΕΥ για το επιστημονικό προσωπικό. Επίσης, ο άλλος υποψήφιος Χ. Μ. είχε μεγαλύτερη επαγγελματική εμπειρία στο αντικείμενο δραστηριότητας της δημοτικής επιχείρησης, γιατί ήταν ο διευθυντής των τεχνικών υπηρεσιών της. Επίσης από τη 18.7.2007 ασκούσε προσωρινά με επιτυχία τα καθήκοντα του Διευθυντή Υπηρεσιών μέχρι την πρόσληψη νέου.

Με βάση, λοιπόν το ανωτέρω ιστορικό, όσα ανέφερε ο Χ. Π. στις δηλώσεις, του σχετικά με τις προσλήψεις των δύο ανωτέρω διευθυντών δεν αφορούσαν προσωπικά το Δ. Τ.. Επρόκειτο για απόλυτα θεμιτό σχολιασμό και κριτική αποφάσεων που λήφθηκαν από τα προαναφερόμενα συλλογικά-όργανα (τα διοικητικά συμβούλια των δημοτικών επιχειρήσεων).

Ως δημοτικός σύμβουλος είχε δικαίωμα να ελέγξει και να πληροφορηθεί την πραγματική κατάσταση και ακολούθως, όπως είχε υποχρέωση, να ενημερώσει τους δημότες. Αναφορικά δε με τις δηλώσεις του που αφορούσαν προσωπικά το Δ. Τ., τις ενέργειες και τη στάση του γενικότερα στο ζήτημα των εργολάβων και των υπαλλήλων της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Λεβαδέων, όσα ο Χ.

Π. υποστήριξε τα είπε όχι από αντιπολιτευτικό μένος, όπως αβάσιμα ;υποστηρίζει ο Δ. Τ., αλλά από δικαιολογημένο ενδιαφέρον για τα κοινά. Ήταν δημοτικός σύμβουλος επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας και είχε κάθε λόγο να ενδιαφέρεται και να λαμβάνει θέση για τη διαχείριση των υποθέσεων αυτών από το Δήμαρχο δεδομένου ότι άπτονταν της νομιμότητας εκτελέσεως των προαναφερόμενων έργων και της διαχείρισης των σχετικών κονδυλίων.

Συμπερασματικά, εφόσον δεν προέκυψε η αναλήθεια των αναφερόμενων στις ως άνω δηλώσεις γεγονότων, δεν συντρέχει περίπτωση συκοφαντικής δυσφήμησης. Και ναι μεν οι ανωτέρω δηλώσεις του Χ. Π. μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του Δ. Τ., πλην όμως αυτές έγιναν από δικαιολογημένο ενδιαφέρον, αφού, όπως προαναφέρθηκε, ως δημοτικός σύμβουλος, είχε το δικαίωμα να-ελέγξει το δήμαρχο, ακόμη και με οξεία κριτική, για τη στάση του και να πληροφορηθεί την πραγματική κατάσταση και ακολούθως, όπως είχε υποχρέωση, να ενημερώσει τους δημότες.

Από δε τον τρόπο που διατυπώθηκαν οι δηλώσεις αυτές δεν προκύπτει ότι είχε σκοπό εξύβρισης του-Δ. Τ., έστω και αν ορισμένες εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν, όπως λ.χ. ότι ο Δήμαρχος συμπεριφέρεται ουσιαστικά ως Δήμαρχος των εργολάβων, είναι οξείς. Η οξύτητα αυτή δικαιολογείται, διότι οι εν λόγω δηλώσεις έγιναν με αφορμή όσα είχαν διαδραματιστεί μεταξύ Δήμαρχου και υπαλλήλων της Τεχνικής Υπηρεσίας, κατέτειναν δε όχι στην προσωπική μείωση του Δημάρχου, αλλά στην ενημέρωση των δημοτών για ένα σημαντικό έργο, όπως αυτό που αφορούσε το Δημοτικό Στάδιο Λιβαδειάς.

Ούτε πάλι μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο Χ. Π. υπερέβη στις εκφράσεις του το αναγκαίο μέτρο για την εκπλήρωση του ανωτέρω καθήκοντος του, δεδομένου ότι, εξαιτίας της στάσεως του Δημάρχου, που αναλύθηκε ανωτέρω, είχε κάθε λόγο να είναι οξύς στους χαρακτηρισμούς του. Σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, όποια προσβολή εξ αντικειμένου υπέστη ο ενάγων Δ.

Τ. από τις επίμαχες δηλώσεις του Χ. Π. δεν ήταν παράνομη, γιατί έγινε από δικαιολογημένο ενδιαφέρον Επομένως, σύμφωνα και με τις προπαρατιθέμενες αιτιολογίες, ο συναφής ισχυρισμός του εναγομένου, ο οποίος συνιστά ένσταση, διότι γίνεται επίκληση λόγου που αίρει κατά το άρθρο 367/ ΠΚ το άδικο από ποινική άποψη της δυσφήμησης και της εξύβρισης, συνακόλουθα δε και το παράνομο της ένδικης αδικοπραξίας και της προσβολής της προσωπικότητας του ενάγοντος, πρέπει να γίνει δεκτός, ως ουσιαστικά βάσιμος.

Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι δεν συντρέχει τέτοιος λόγος άρσεως του αδίκου, διότι από το σύνολο και το ύφος των δηλώσεων προκύπτει σκοπός εξύβρισής του. Ο ισχυρισμός του αυτός συνιστά αντένσταση, πλην όμως κατα τα προαναφερόμενα είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, διότι τέτοιος, ειδικός σκοπός εξύβρισης δεν αποδείχθηκε εν προκειμένω...".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την πιο πάνω αγωγή του αναιρεσείοντος κατά του Χ. Π. δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε πλήρεις, σαφείς και μη αντιφάσκουσες αιτιολογίες, ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης επί της αγωγής αυτής και μάλιστα ως προς τα ζητήματα της ανυπαρξίας συκοφαντικής δυσφήμησης του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος εκ μέρους του εναγομένου Χ.

Π., ως προς την άρση του αδίκου της απλής δυσφήμησης και της εξύβρισης, λόγω της εκφοράς των κρίσιμων σε βάρος του ενάγοντος εκφράσεων εκ μέρους του εναγομένου Χ. Π. από δικαιολογημένο ενδιαφέρον και ως προς την έλλειψη σκοπού εξύβρισης εκ μέρους του τελευταίου και δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 362, 363 και 367 ΠΚ, συνδυαζόμενες με εκείνες των άρθων 57, 914 και 932 ΑΚ, τις οποίες ορθά εφάρμοσε.

Επομένως είναι αβάσιμοι οι δύο πρώτοι λόγοι αναίρεσης του αναιρετηρίου από το άρθρο 559 αριθ. 19 και 1 ΚΠολΔ, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα.

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, ο οποίος ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή αυτοτελείς ισχυρισμούς, που θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 25/2003), είτε ρητά είτε και σιωπηρά (ΑΠ 1434/2010, ΑΠ 403/2009).

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης και τον πρώτο πρόσθετο λόγο ο αναιρεσείων προβάλλει, αναφορικά με την εναντίον του αγωγή του Χ. Π. την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και επαναφερθέντα με λόγο έφεσης ισχυρισμό του (ένσταση) ότι τα προσβλητικά για τον ενάγοντα Χ.

Π. σχόλια του αποτελούν εκδήλωση άμυνας για τη διασφάλιση της τιμής και της υπόληψής του απέναντι στη σφοδρή λεκτική επίθεση που δέχθηκε από εκείνον. Όπως όμως με σαφήνεια προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, στην οποία αναφέρεται ότι οι διαδόσεις του Δ. Τ. σε βάρος του Χ. Π. είναι ψευδείς και διατυπώθηκαν από τον πρώτο εν γνώσει της αναλήθειας, δεδομένου ότι αυτός, χολωθείς από τις προηγούμενες δηλώσεις του Χ.

Π., επέλεξε ενσυνείδητα να πει όσα είπε με σαφή πρόθεση να προσβάλει την τιμή και την υπόληψή του και ότι ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι η όποια προσβολή του ενάγοντος Χ. Π. δεν ήταν παράνομη, έστω και αν περιείχε ανακριβείς χαρακτηρισμούς και δυσμενείς αναφορές, γιατί έγινε από το δικαιολογημένο ενδιαφέρον του να αμυνθεί, ως δημοτικός άρχοντας, από τις προηγούμενες δηλώσεις εκείνου είναι, ενόψει και της συκοφαντικής δυσφήμησης του εν λόγω ενάγοντος, απορριπτέος, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον πιο πάνω ισχυρισμό και τον απέρριψε.

Επομένως είναι αβάσιμοι ο τρίτος λόγος αναίρεσης και ο πρώτος πρόσθετος λόγος, κατά το πρώτο μέρος του. Εξάλλου, ο πρώτος πρόσθετος λόγος, κατά το δευτερο μέρος, κατά τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διέλαβε ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αναφορικά με το προαναφερόμενο ζήτημα (559 αριθ. 19 ΚΠολΔ), με την εκδοχή ότι διατυπώνεται επικουρικά σε σχέση με τον προαναφερόμενο λόγο από το άρθρο 559 αριθ; 8 ΚΠολΔ, είναι, ενόψει του ότι δεν γίνεται κανένας άλλος ειδικότερος προσδιορισμός, προεχόντως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του.

Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων-προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 8ΚΠολΔ, διότι δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα με την από 27.5..2008 αγωγή του ισχυρισμό ότι είναι εντελώς αναληθείς και συκοφαντικές σε βάρος του οι δηλώσεις του εναγομένου, ως προς τη δήθεν ευθύνη του για το κλείσιμο των καταστημάτων της Κρύας, τον οποίο ισχυρισμό υποστήριξε με συγκεκριμένες αναφορές του στην προσθήκη των πρωτόδικων προτάσεών του και επανέφερε στο Εφετείο. Ο λόγος όμως αυτός αναίρεσης είναι αόριστος και συνακόλουθα απαράδεκτος, διότι αναφέρεται στο αναιρετήριο ποιά είναι συγκεκριμένα τα συγκροτούντα αυτοτελώς βάση της αγωγής πραγματικά περιστατικά, τα οποία προτάθηκαν παραδεκτά με την αγωγή και όχι με την προσθήκη στις προτάσεις, με την οποία δεν μπορεί να συμπληρωθεί η αγωγή, και ποια επίδραση θα ασκούσαν στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 2/2005, ΑΠ 253/2011).

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ για κήρυξη ή μη κήρυξη από το δικαστήριο απαραδέκτου παρά το νόμο, ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά τη μη επαρκή έκθεση στην αγωγή των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος αυτής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή όταν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 326/2012, ΑΠ 480/2010).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 932 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Η επιδίκαση της ικανοποιήσεως αυτής αφέθηκε στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο προσδιορίζει το ποσό αυτής μετά από εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών ως προς το βαθμό του πταίσματος του δράστη, το είδος της προσβολής, την έκταση του άλγους του παθόντος, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του.

Για το ορισμένο της αγωγής με την οποία επιδιώκεται η επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης, αρκεί η μνεία της εν γένει κοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως των μερών, όπως κατ' αρχήν εμφανίζεται στον εξωτερικό κόσμο, στον εναγόμενο δε απόκειται να προτείνει, με ανεπτυγμένη άρνηση, και άλλα περιστατικά ως προς το στοιχείο αυτό, χρήσιμο για τον προσδιορισμό του ποσού της χρηματικής ικανοποίησης (ΑΠ 732/2013, ΑΠ 814/2011).

Με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την αγωγή του Χ. Π., λόγω της αοριστίας αυτής, την οποία (αοριστία) οι ίδιος επικαλέστηκε με τις προτάσεις του στον πρώτο βαθμό και με την έφεσή του, και ειδικότερα λόγω της μη συγκεκριμένης αναφοράς πραγματικών περιστατικών που να εξειδικεύουν την ύπαρξη σημαντικής ηθικής βλάβης.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, δεν απαιτείται αναφορά στην αγωγή συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών που να εξειδικεύουν ιδιαίτερα την ηθική βλάβη του ενάγοντος, ως σημαντική.

Με το δεύτερο πρόσθετο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει τις αιτιάσεις, α) ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τις ενστάσεις και τους ισχυρισμούς του για ύπαρξη απλής εξύβρισης του ενάγοντος Χ. Π. κι όχι συκοφαντικής δυσφήμησης και τις αποδείξεις που προσκόμισε (άρθρ. 559 αριθ, 8 και 11 ΚΠολΔ) και β) δεν περιέλαβε κατά τον προσδιορισμό του ύψους της οφειλόμενης χρηματικής ικανοποίησης επαρκή αιτιολογία στην απόφαση του για τη βαρύτητα της προβολής του πιο πάνω ενάγοντος και την οικονομική κατάσταση των μερών (άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ). Ο λόγος αυτός, έτσι όπως διατυπώνεται, είναι και κατά τα δύο σκέλη του αόριστος και προέχοντος απαράδεκτος για την αοριστία του αυτή. Ύστερα από αυτά που προεκτέθηκαν πρέπει να απορριφθούν η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, να διαταχθεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 495 παρ. 4 του ΚΠολΔ, η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12.12.2012 αίτηση και τους από 22.8.2013 πρόσθετους λόγους του Δ. Τ. για αναίρεση της απόφασης 31/2012 του Εφετείου Λαμίας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 24/03/2014. Και ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 05/06/2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ